Psyche
alle pijlers
Een hork van een UWV arts....
woensdag 16 maart 2011 om 14:31
woensdag 16 maart 2011 om 14:33
Andere UWV-arts vragen? Second opinion?
Ik vind op zich dat ie zich wel een beetje als een hork gedraagt, vooral wbt dingen waar hij niets mee te maken heeft, maar dat wil niet zeggen dat je alles wat hij zegt niet hoeft te geloven. Als je snapt wat ik bedoel. Ik ben zelf ook niet zo voor dat gegraaf in het verleden en dergelijke. Ik snap dat dat lastig kan zijn, maar je zult er in het nu mee moeten dealen. Je kunt moeilijk in een hoekje gaan zitten huilen met een bordje om waarop staat 'ik heb een moeilijke jeugd gehad dus ik ben heel zielig dus ik kan niks' (niet dat ik zeg dat je dat doet).
Maar ik zou een second opinion vragen.
Ik vind op zich dat ie zich wel een beetje als een hork gedraagt, vooral wbt dingen waar hij niets mee te maken heeft, maar dat wil niet zeggen dat je alles wat hij zegt niet hoeft te geloven. Als je snapt wat ik bedoel. Ik ben zelf ook niet zo voor dat gegraaf in het verleden en dergelijke. Ik snap dat dat lastig kan zijn, maar je zult er in het nu mee moeten dealen. Je kunt moeilijk in een hoekje gaan zitten huilen met een bordje om waarop staat 'ik heb een moeilijke jeugd gehad dus ik ben heel zielig dus ik kan niks' (niet dat ik zeg dat je dat doet).
Maar ik zou een second opinion vragen.
woensdag 16 maart 2011 om 14:39
@ captain: ik zit ook echt niet in een hoekje te jammeren hoor! Heb altijd kei hard gewerkt en gestudeerd en nooit geklaagt over mijn jeugd. Maar nu ik moeder ben geworden en sinds kort ook weer contact heb met mijn ouders krijg ik er toch last van. Op de één of andere manier is er altijd wel heel veel begrip voor kinderen die geslagen worden, Maar zodra die kinderen ouder zijn moeten ze vooral goed meedraaien in de maatschappij en is begrip in eens ver te zoeken. Een kind is nu eenmaal beschadigd na een jeugd die niet zo lekker was. Anders zouden we toch ook allemaal niet zo ons best doen om het goed te doen met onze kinderen toch?
Maar goed, ik denk dat het niet altijd makkelijk is je in te leven in iemand die een andere jeugd heeft gehad, dat is ook bijna niet mogelijk! Maar ik heb nu eenmaal problemen en daar ben ik zelf ook niet happy mee.
Maar goed, ik denk dat het niet altijd makkelijk is je in te leven in iemand die een andere jeugd heeft gehad, dat is ook bijna niet mogelijk! Maar ik heb nu eenmaal problemen en daar ben ik zelf ook niet happy mee.
woensdag 16 maart 2011 om 14:46
[quote]tycha schreef op 16 maart 2011 @ 14:27:
Verder vond hij dat ik ook maar moest stoppen met 's nachts mijn kindje te voeden. Ook leek het hem “kolder” om mijn kindje niet te laten huilen. Hij vond dat ik zelf mijn problemen in de hand werkte doordat ik weinig nachtrust heb ivm met de voedingen in de nacht (terwijl ik dat zo niet ervaar) Hij zei mij letterlijk dat lactatiedeskundige maar onzin uitkraamde en moeders zo wel ziek moesten worden. Volgens hem waren er generaties prima groot gebracht terwijl moeders hen lieten huilen en geen voeding meer gaven in de nacht. /quote]
Als je kind van 10 maanden s'nachts nog meerdere voedingen moet hebben zou ik daar maar eens naar kijken. Blijkbaar is borstvoeding alleen niet meer genoeg voor je kind.
Jij kan het dan zien als AD maar na 10 maanden nog niet doorslapen denk ik dat je je kind te kort doet door vast te houden aan die borstvoeding. En jezelf ook want te weinig slapen werkt depressies in de hand.
Verder weet iedereen dat de mensen (en dan vooral mannen) van het UWV getraind zijn om zo bot mogelijk te doen dus daar zou ik me maar niet te druk om maken. Gewoon en second opinion aanvragen
Verder vond hij dat ik ook maar moest stoppen met 's nachts mijn kindje te voeden. Ook leek het hem “kolder” om mijn kindje niet te laten huilen. Hij vond dat ik zelf mijn problemen in de hand werkte doordat ik weinig nachtrust heb ivm met de voedingen in de nacht (terwijl ik dat zo niet ervaar) Hij zei mij letterlijk dat lactatiedeskundige maar onzin uitkraamde en moeders zo wel ziek moesten worden. Volgens hem waren er generaties prima groot gebracht terwijl moeders hen lieten huilen en geen voeding meer gaven in de nacht. /quote]
Als je kind van 10 maanden s'nachts nog meerdere voedingen moet hebben zou ik daar maar eens naar kijken. Blijkbaar is borstvoeding alleen niet meer genoeg voor je kind.
Jij kan het dan zien als AD maar na 10 maanden nog niet doorslapen denk ik dat je je kind te kort doet door vast te houden aan die borstvoeding. En jezelf ook want te weinig slapen werkt depressies in de hand.
Verder weet iedereen dat de mensen (en dan vooral mannen) van het UWV getraind zijn om zo bot mogelijk te doen dus daar zou ik me maar niet te druk om maken. Gewoon en second opinion aanvragen
woensdag 16 maart 2011 om 14:47
woensdag 16 maart 2011 om 14:49
Het is niet aan die UWV-arts om met jou zijn twijfels over de behandeling uit te spreken. Jij bent de patiënt, jij bent toch geen arts! Misschien is het goed om, als hij over medische dingen begint, te zeggen: dit kunt u beter bespreken met mijn behandelaar. Het is ook niet aan hem om jouw persoonlijke opvoedstijl te bekritiseren: dat staat los van de problematiek waarvoor je bij hem komt. Het enige wat hij met jou kan bespreken is hoe het nu met je is en hoe goed je in staat bent om te werken. Medische dingen moet hij met je behandelend arts bespreken.
woensdag 16 maart 2011 om 14:49
quote:granny71 schreef op 16 maart 2011 @ 14:46:
[quote]tycha schreef op 16 maart 2011 @ 14:27:
Als je kind van 10 maanden s'nachts nog meerdere voedingen moet hebben zou ik daar maar eens naar kijken. Blijkbaar is borstvoeding alleen niet meer genoeg voor je kind.
Jij kan het dan zien als AD maar na 10 maanden nog niet doorslapen denk ik dat je je kind te kort doet door vast te houden aan die borstvoeding. En jezelf ook want te weinig slapen werkt depressies in de hand.
Daar heb ik dan wel echt een andere mening over, maar goed ieder z'n kijk daarop. En mijn kindje krijgt natuurlijk ook vast voedsel nu! Hij eet al behoorlijk goed mee maar die momentjes 's nachts daar wordt hij nog wakker voor. Meer mamma-honger dan echt honger door weinig voeding hoor!
[quote]tycha schreef op 16 maart 2011 @ 14:27:
Als je kind van 10 maanden s'nachts nog meerdere voedingen moet hebben zou ik daar maar eens naar kijken. Blijkbaar is borstvoeding alleen niet meer genoeg voor je kind.
Jij kan het dan zien als AD maar na 10 maanden nog niet doorslapen denk ik dat je je kind te kort doet door vast te houden aan die borstvoeding. En jezelf ook want te weinig slapen werkt depressies in de hand.
Daar heb ik dan wel echt een andere mening over, maar goed ieder z'n kijk daarop. En mijn kindje krijgt natuurlijk ook vast voedsel nu! Hij eet al behoorlijk goed mee maar die momentjes 's nachts daar wordt hij nog wakker voor. Meer mamma-honger dan echt honger door weinig voeding hoor!
woensdag 16 maart 2011 om 14:51
Ik vind het erg ongepast dat je uwv arts opmerkingen heeft gemaakt over het laten vallen van de nachtvoeding en dat je je kind maar gewoon moet laten huilen. Dat valt echt wel onder horkerig gedrag.
Toch heeft je arts wel gelijk dat je je ziekte nu niet geheel meer aan je zwangerschap kan wijden. Dat je na een zware bevalling en opname van je kindje in het ziekenhuis het moeilijk khebt en extra tijd nodig hebt om bij te komen is vrij logisch maar je bent nu al wel 10 maanden verder.
Je zegt zelf ook dat je verleden heel erg mee speelt in het depressief zijn van nu. Hij zegt ook niet dat je gelijk weer aan het werk moet, hij zegt alleen maar dat het niet meer geheel zwangerschap gerelateerd is en daar heeft hij gelijk in.
Je uitkering gaat dan inderdaad omlaag.
Als je ziek bent mag een uwv arts ook verwachten dat je er alles aan doet om beter te worden. Als jij zo depressief bent dat je eigenlijk anti- depressiva nodig hebt dan mag hij verwachten dat je die slikt. Na 10 maanden stappen heel veel vrouwen over van borstvoeding na flesvoeding. Ik snap wel dat jij liever borstvoeding wil geven maar als je daardoor geen anti-depressiva kan slikken terwijl dat wel nodig is werk je niet echt mee aan je eigen herstel.
Dat je het moeilijk vind om je kind naar een kinderdagverblijf te brengen snap ik ook. Maar dat is nog geen reden om ziek gemeld te blijven. Andere moeders hebben het er ook moeilijk mee om hun kind naar de opvang te brengen de eerste keer.
Toch heeft je arts wel gelijk dat je je ziekte nu niet geheel meer aan je zwangerschap kan wijden. Dat je na een zware bevalling en opname van je kindje in het ziekenhuis het moeilijk khebt en extra tijd nodig hebt om bij te komen is vrij logisch maar je bent nu al wel 10 maanden verder.
Je zegt zelf ook dat je verleden heel erg mee speelt in het depressief zijn van nu. Hij zegt ook niet dat je gelijk weer aan het werk moet, hij zegt alleen maar dat het niet meer geheel zwangerschap gerelateerd is en daar heeft hij gelijk in.
Je uitkering gaat dan inderdaad omlaag.
Als je ziek bent mag een uwv arts ook verwachten dat je er alles aan doet om beter te worden. Als jij zo depressief bent dat je eigenlijk anti- depressiva nodig hebt dan mag hij verwachten dat je die slikt. Na 10 maanden stappen heel veel vrouwen over van borstvoeding na flesvoeding. Ik snap wel dat jij liever borstvoeding wil geven maar als je daardoor geen anti-depressiva kan slikken terwijl dat wel nodig is werk je niet echt mee aan je eigen herstel.
Dat je het moeilijk vind om je kind naar een kinderdagverblijf te brengen snap ik ook. Maar dat is nog geen reden om ziek gemeld te blijven. Andere moeders hebben het er ook moeilijk mee om hun kind naar de opvang te brengen de eerste keer.
woensdag 16 maart 2011 om 14:52
quote:Captain_Obvious schreef op 16 maart 2011 @ 14:47:
tycha, ik begrijp uiteraard (tenminste, ik doe een poging het te begrijpen...) dat je daar last van kan hebben. Maar ik zou zelf dan proberen, voorzover dat kan, om het toch aan te pakken, en het je niet teveel laten beïnvloeden. Accepteren en doorgaan, zoiets. Snap je?Ik snap je gedachte gang wel, alleen dat heb ik jaren gedaan en dus niet echt geholpen! Ik wíl wel "normaal" zijn. Maar als je jaren als kind met angst hebt geleeft kun je dat niet zomaar even van je afschudden. Ik ben nu nog steeds angstig en dat beeinvloed nu dus ook meer dan alleen mijzelf. Juist ook voor mijn kind wil ik hier aan werken!
tycha, ik begrijp uiteraard (tenminste, ik doe een poging het te begrijpen...) dat je daar last van kan hebben. Maar ik zou zelf dan proberen, voorzover dat kan, om het toch aan te pakken, en het je niet teveel laten beïnvloeden. Accepteren en doorgaan, zoiets. Snap je?Ik snap je gedachte gang wel, alleen dat heb ik jaren gedaan en dus niet echt geholpen! Ik wíl wel "normaal" zijn. Maar als je jaren als kind met angst hebt geleeft kun je dat niet zomaar even van je afschudden. Ik ben nu nog steeds angstig en dat beeinvloed nu dus ook meer dan alleen mijzelf. Juist ook voor mijn kind wil ik hier aan werken!
woensdag 16 maart 2011 om 14:52
Een second opinion aanvragen lijkt me heel belangrijk. Bovendien geeft het UWV zelf aan in de folder over het gesprek bij de verzekeringsarts:
Anders dan u gewend bent van gesprekken met uw huisarts of specialist, gaat het gesprek met onze arts niet over wat u kunt doen om uw gezondheidsklachten te verhelpen.
Het lijkt me dus dat de arts buiten zijn boekje gaat!
Krijg je geen gesprek met een tweede arts, dien dan bezwaar in tegen je beschikking en zoek iemand die dat vaker doet, want ze kunnen heel moeilijk doen bij het UWV als ze daar zin in hebben.
Natuurlijk hoop ik dat het allemaal zonder al te veel moeite goed komt!
Anders dan u gewend bent van gesprekken met uw huisarts of specialist, gaat het gesprek met onze arts niet over wat u kunt doen om uw gezondheidsklachten te verhelpen.
Het lijkt me dus dat de arts buiten zijn boekje gaat!
Krijg je geen gesprek met een tweede arts, dien dan bezwaar in tegen je beschikking en zoek iemand die dat vaker doet, want ze kunnen heel moeilijk doen bij het UWV als ze daar zin in hebben.
Natuurlijk hoop ik dat het allemaal zonder al te veel moeite goed komt!
woensdag 16 maart 2011 om 14:55
quote:tycha schreef op 16 maart 2011 @ 14:46:
Ze (psycholoog en psychiater) zijn nog bezig met de diagnose. Ik sta op de wachtlijst voor een psycho.onderzoek. Beide denken ze niet aan een postnatale depressie. Eerder aan PTSS.
dat is geen zwangerschapsgerelateerde ziekte.
Ik snap dat je in zet op zwangerschapsgerelateerd, omdat je uitkering dan 30 procent hoger is, maar als het dat niet is, dan is het dat natuurlijk niet.
Je wilt aan je problemen werken en daarom nog langer thuis blijven, hoe zie je het zelf voor je, hoe lang denk je nog nodig te hebben?
Ik zie niet alleen een botte arts, maar ik zie jou ook niet echt openminded naar de punten kijken die hij noemt. Ik kan mij niet herinneren dat mijn zoon 10 maanden nachtvoedingen heeft gehad. Kijk daar eens naar. En wat bedoelde de arts met laten huilen? Wanneer huilt je zoontje? 's nachts als hij honger heeft?
Bijna iedereen heeft er last van als je een lange tijd 's nachts niet door kunt slapen.
Ben je niet gewoon bang om weer aan het werk te moeten? Onzeker e.d.? Ik ben bijna een jaar thuis geweest na de bevalling, voordat ik weer aan het werk ging. Achteraf vind ik van mijzelf dat ik eerder aan het werk had moeten gaan.
Ze (psycholoog en psychiater) zijn nog bezig met de diagnose. Ik sta op de wachtlijst voor een psycho.onderzoek. Beide denken ze niet aan een postnatale depressie. Eerder aan PTSS.
dat is geen zwangerschapsgerelateerde ziekte.
Ik snap dat je in zet op zwangerschapsgerelateerd, omdat je uitkering dan 30 procent hoger is, maar als het dat niet is, dan is het dat natuurlijk niet.
Je wilt aan je problemen werken en daarom nog langer thuis blijven, hoe zie je het zelf voor je, hoe lang denk je nog nodig te hebben?
Ik zie niet alleen een botte arts, maar ik zie jou ook niet echt openminded naar de punten kijken die hij noemt. Ik kan mij niet herinneren dat mijn zoon 10 maanden nachtvoedingen heeft gehad. Kijk daar eens naar. En wat bedoelde de arts met laten huilen? Wanneer huilt je zoontje? 's nachts als hij honger heeft?
Bijna iedereen heeft er last van als je een lange tijd 's nachts niet door kunt slapen.
Ben je niet gewoon bang om weer aan het werk te moeten? Onzeker e.d.? Ik ben bijna een jaar thuis geweest na de bevalling, voordat ik weer aan het werk ging. Achteraf vind ik van mijzelf dat ik eerder aan het werk had moeten gaan.
woensdag 16 maart 2011 om 14:56
het zou met niks verbazen als wij niet dezelfde uwv-arts hebben.
Ook ik ben er gisteren langsgeweest omdat ik al een jaar in de ziektewet zit i.v.m een burnout met paniekaanvallen en agorafobie.
Heb al heeeel veel dingen geprobeerd, verschillende fysiotherapieen,bewegingstherapie, yoga, meditatie, psychologen etc. En ik kreeg gisteren even doodleuk te horen dat ik echt wel mee had kunnen doen aan mijn herstel.
Wat werken daar eikels zeg...
Succes met het oplossen van je probleem! Je krijgt hier zo te zien een hoop goede tips.
Ook ik ben er gisteren langsgeweest omdat ik al een jaar in de ziektewet zit i.v.m een burnout met paniekaanvallen en agorafobie.
Heb al heeeel veel dingen geprobeerd, verschillende fysiotherapieen,bewegingstherapie, yoga, meditatie, psychologen etc. En ik kreeg gisteren even doodleuk te horen dat ik echt wel mee had kunnen doen aan mijn herstel.
Wat werken daar eikels zeg...
Succes met het oplossen van je probleem! Je krijgt hier zo te zien een hoop goede tips.
woensdag 16 maart 2011 om 14:57
sugermiss: de AD wilde ik zoiezo niet, je kunt daar toe toch niet gedwongen worden? Vorige keer dat ik dat gebruikte lag ik met open polsen in het ziekenhuis door een psychose die voortkwam uit het gebruik van mijn medicatie (was letterlijk een bijwerking die niet vaak voor kwam). Ik ga dus dat risico niet weer nemen!
woensdag 16 maart 2011 om 14:57
Ik denk, eerlijk gezegd, dat je je uitkering helemaal gaat verliezen.
Je slikt geen medicatie, je huidige situatie heeft niets te maken met de zwangerschap en je hebt geen psychiatrische aandoening, voor zover ik e.e.a. uit je postings kan opmaken.
En nee, het zal niet meevallen weer te gaan solliciteren en een en ander te regelen met betrekking tot de opvang van je kind. Vooral niet als het je eerste kind is en je al een langere tijd thuis zit.
Maar dat kan geen reden zijn de uitkering maar voort te zetten..
Je slikt geen medicatie, je huidige situatie heeft niets te maken met de zwangerschap en je hebt geen psychiatrische aandoening, voor zover ik e.e.a. uit je postings kan opmaken.
En nee, het zal niet meevallen weer te gaan solliciteren en een en ander te regelen met betrekking tot de opvang van je kind. Vooral niet als het je eerste kind is en je al een langere tijd thuis zit.
Maar dat kan geen reden zijn de uitkering maar voort te zetten..
woensdag 16 maart 2011 om 14:58
[quote]sugarmiss schreef op 16 maart 2011 @ 14:51:
Toch heeft je arts wel gelijk dat je je ziekte nu niet geheel meer aan je zwangerschap kan wijden. Dat je na een zware bevalling en opname van je kindje in het ziekenhuis het moeilijk khebt en extra tijd nodig hebt om bij te komen is vrij logisch maar je bent nu al wel 10 maanden verder.
Je zegt zelf ook dat je verleden heel erg mee speelt in het depressief zijn van nu. Hij zegt ook niet dat je gelijk weer aan het werk moet, hij zegt alleen maar dat het niet meer geheel zwangerschap gerelateerd is en daar heeft hij gelijk in.
Je uitkering gaat dan inderdaad omlaag. [/b]
Mee eens, maar het is nu misschien wel zo dat deze klachten verergerd zijn en het percentage dat je arbeidsongeschikt bent geworden hoger is, ook al is het niet meer zwangerschapsgerelateerd.
Toch heeft je arts wel gelijk dat je je ziekte nu niet geheel meer aan je zwangerschap kan wijden. Dat je na een zware bevalling en opname van je kindje in het ziekenhuis het moeilijk khebt en extra tijd nodig hebt om bij te komen is vrij logisch maar je bent nu al wel 10 maanden verder.
Je zegt zelf ook dat je verleden heel erg mee speelt in het depressief zijn van nu. Hij zegt ook niet dat je gelijk weer aan het werk moet, hij zegt alleen maar dat het niet meer geheel zwangerschap gerelateerd is en daar heeft hij gelijk in.
Je uitkering gaat dan inderdaad omlaag. [/b]
Mee eens, maar het is nu misschien wel zo dat deze klachten verergerd zijn en het percentage dat je arbeidsongeschikt bent geworden hoger is, ook al is het niet meer zwangerschapsgerelateerd.
woensdag 16 maart 2011 om 15:01
Tycha, je zegt dat je graag beter wil worden. Waarom dan geen AD? Als jou dit gaat helpen om beter te worden, dan is het ook verstandig om dit te gaan gebruiken.
Kan me best wel voorstellen dat je niet graag wil stoppen met bv. Maar je blijft wel liever depressief? Tegenstrijdig met je opmerking: dat je juist voor je kind hier aan wil werken!
Krijg een beetje het gevoel, dat je excuses zoekt vanwege je verleden. Natuurlijk kan je dat niet zomaar aan de kant zetten en dat zal ook een plaats in je leven moeten gaan krijgen d.m.v. therapie. En dat is echt niet in een dag gebeurt.
Maar je leven staat nu wel stil terwijl het leven van je kindje alleen maar vooruit gaat. Daar wil je toch optimaal van genieten.
Dan heb je maar 1 keuze en dat is er alles aan doen om beter te worden!
Kan me best wel voorstellen dat je niet graag wil stoppen met bv. Maar je blijft wel liever depressief? Tegenstrijdig met je opmerking: dat je juist voor je kind hier aan wil werken!
Krijg een beetje het gevoel, dat je excuses zoekt vanwege je verleden. Natuurlijk kan je dat niet zomaar aan de kant zetten en dat zal ook een plaats in je leven moeten gaan krijgen d.m.v. therapie. En dat is echt niet in een dag gebeurt.
Maar je leven staat nu wel stil terwijl het leven van je kindje alleen maar vooruit gaat. Daar wil je toch optimaal van genieten.
Dan heb je maar 1 keuze en dat is er alles aan doen om beter te worden!
woensdag 16 maart 2011 om 15:01
@ toffifee: ik vind het opzich ook niet enorm erg om er wat op achteruit te gaan maar volgens mijn psych komt de PTSS voor uit mijn ziekenhuis opname en die van mijn zoon. Dat leek mij dan wel in relatie staan tot mijn zwangerschap!
Ik ben juist enorm hard aan de slag gegaan met mijn herstel maar loop tegen enorme wachtlijsten op binnen het GGZ. Heb daarom zelf gezocht naar een eerste lijns psyc. maar die krijg ik maar beperkt vergoed. Ik wil best weer aan het werk want ik heb er altijd veel plezier in gehad. Ik zie het alleen niet zitten als ik moet gaan solliciteren terwijl mijn wereld momenteel geregeert wordt door angst.
Ik krijg binnen kort een PIT thuis en een onderzoek, dan weet ik ook hoe de rest van mijn behandeling eruit gaat zien.
Ik ben juist enorm hard aan de slag gegaan met mijn herstel maar loop tegen enorme wachtlijsten op binnen het GGZ. Heb daarom zelf gezocht naar een eerste lijns psyc. maar die krijg ik maar beperkt vergoed. Ik wil best weer aan het werk want ik heb er altijd veel plezier in gehad. Ik zie het alleen niet zitten als ik moet gaan solliciteren terwijl mijn wereld momenteel geregeert wordt door angst.
Ik krijg binnen kort een PIT thuis en een onderzoek, dan weet ik ook hoe de rest van mijn behandeling eruit gaat zien.
woensdag 16 maart 2011 om 15:02
quote:tycha schreef op 16 maart 2011 @ 14:57:
sugermiss: de AD wilde ik zoiezo niet, je kunt daar toe toch niet gedwongen worden? Vorige keer dat ik dat gebruikte lag ik met open polsen in het ziekenhuis door een psychose die voortkwam uit het gebruik van mijn medicatie (was letterlijk een bijwerking die niet vaak voor kwam). Ik ga dus dat risico niet weer nemen!Maar je hebt toch wel verschillende soorten? Dat kunnen ze toch uitproberen totdat ze de juiste hebben die wel goed werkt?
sugermiss: de AD wilde ik zoiezo niet, je kunt daar toe toch niet gedwongen worden? Vorige keer dat ik dat gebruikte lag ik met open polsen in het ziekenhuis door een psychose die voortkwam uit het gebruik van mijn medicatie (was letterlijk een bijwerking die niet vaak voor kwam). Ik ga dus dat risico niet weer nemen!Maar je hebt toch wel verschillende soorten? Dat kunnen ze toch uitproberen totdat ze de juiste hebben die wel goed werkt?
woensdag 16 maart 2011 om 15:04
quote:tycha schreef op 16 maart 2011 @ 15:01:
@ toffifee: ik vind het opzich ook niet enorm erg om er wat op achteruit te gaan maar volgens mijn psych komt de PTSS voor uit mijn ziekenhuis opname en die van mijn zoon. Dat leek mij dan wel in relatie staan tot mijn zwangerschap!
Ik ben geen psych, maar je had toch al eerder pyschische klachten (vandaar toch de AD)?
@ toffifee: ik vind het opzich ook niet enorm erg om er wat op achteruit te gaan maar volgens mijn psych komt de PTSS voor uit mijn ziekenhuis opname en die van mijn zoon. Dat leek mij dan wel in relatie staan tot mijn zwangerschap!
Ik ben geen psych, maar je had toch al eerder pyschische klachten (vandaar toch de AD)?
woensdag 16 maart 2011 om 15:05
quote:zonnestraaltje1 schreef op 16 maart 2011 @ 15:01:
Tycha, je zegt dat je graag beter wil worden. Waarom dan geen AD? Als jou dit gaat helpen om beter te worden, dan is het ook verstandig om dit te gaan gebruiken.
Kan me best wel voorstellen dat je niet graag wil stoppen met bv. Maar je blijft wel liever depressief? Tegenstrijdig met je opmerking: dat je juist voor je kind hier aan wil werken!
Krijg een beetje het gevoel, dat je excuses zoekt vanwege je verleden. Natuurlijk kan je dat niet zomaar aan de kant zetten en dat zal ook een plaats in je leven moeten gaan krijgen d.m.v. therapie. En dat is echt niet in een dag gebeurt.
Maar je leven staat nu wel stil terwijl het leven van je kindje alleen maar vooruit gaat. Daar wil je toch optimaal van genieten.
Dan heb je maar 1 keuze en dat is er alles aan doen om beter te worden!Mij lijkt het dat mijn kindje ook niet gebaat is bij een moeder met een psychose (zie eerdere post) door de AD. Mijn ervaring maakt dat ik dat niet weer wil slikken. Ik sta niet stil maar ben juist met andere behandelingen kei hard aan de slag beter te worden.
Tycha, je zegt dat je graag beter wil worden. Waarom dan geen AD? Als jou dit gaat helpen om beter te worden, dan is het ook verstandig om dit te gaan gebruiken.
Kan me best wel voorstellen dat je niet graag wil stoppen met bv. Maar je blijft wel liever depressief? Tegenstrijdig met je opmerking: dat je juist voor je kind hier aan wil werken!
Krijg een beetje het gevoel, dat je excuses zoekt vanwege je verleden. Natuurlijk kan je dat niet zomaar aan de kant zetten en dat zal ook een plaats in je leven moeten gaan krijgen d.m.v. therapie. En dat is echt niet in een dag gebeurt.
Maar je leven staat nu wel stil terwijl het leven van je kindje alleen maar vooruit gaat. Daar wil je toch optimaal van genieten.
Dan heb je maar 1 keuze en dat is er alles aan doen om beter te worden!Mij lijkt het dat mijn kindje ook niet gebaat is bij een moeder met een psychose (zie eerdere post) door de AD. Mijn ervaring maakt dat ik dat niet weer wil slikken. Ik sta niet stil maar ben juist met andere behandelingen kei hard aan de slag beter te worden.