Werk & Studie
alle pijlers
Werk je te hard?
dinsdag 29 maart 2011 om 19:36
Wie heeft er (ook) weleens het gevoel te hard te werken? Ik wel. Ik heb een meer dan fulltime baan en geen kinderen. Op zich dus alle tijd om me op mijn werk te storten, maar ik word er weleens moe van, dat harde werken. Zeker als ik door mijn baan niet meer toekom aan sport, koken, vrienden zien, boeken lezen, naar de film, administratie, opruimen in huis en familiebezoek. Dan vind ik het gewoon niet leuk meer!
Herkenbaar? En zo ja, hoeveel werk je dan? Enne, tips?
Herkenbaar? En zo ja, hoeveel werk je dan? Enne, tips?
dinsdag 29 maart 2011 om 21:19
dinsdag 29 maart 2011 om 21:22
@hupseflups
Herkenbaar. Bij ons hoort het er ook gewoon bij. Ik denk wel dat het scheelt dat de hele afdeling het bij ons razend druk heeft, daardoor voelt het wel meer als 'gedeelde smart, halve smart'.
Ik denk dat ik het moeilijker zou vinden als ik een van de weinige zou zijn en bij het management op onbegrip zou stuiten.
Herkenbaar. Bij ons hoort het er ook gewoon bij. Ik denk wel dat het scheelt dat de hele afdeling het bij ons razend druk heeft, daardoor voelt het wel meer als 'gedeelde smart, halve smart'.
Ik denk dat ik het moeilijker zou vinden als ik een van de weinige zou zijn en bij het management op onbegrip zou stuiten.
Ik wil ook een motto
dinsdag 29 maart 2011 om 22:30
Herkenbaar... ja, maar dan wel van m'n vorige baan. Dat is nu bijna 5 jaar geleden. Een leidinggevende functie bij een vastgoed investeerder. Afschuwelijk... ik draaide standaard 60 uur per week en zelfs op zondag kon ik telefoon verwachten. De boog stond altijd gespannen en het werk kwam gewoon nooit af. En als ik ergens hekel aan heb, dan is het dat wel: vanaf werk naar huis, iets achterlatend op het werk, om vervolgens de volgende dag weer mee verder te gaan. En dat kon niet anders - dat was gewoon zo Op zondagochtend kreeg ik alweer de shits omdat het bijna maandag was.
Inmiddels doe ik dus al bijna 5 jaar wat anders. Ik ben blij, opgelucht, neem nooit werk mee naar huis (lett. en fig.), werk onregelmatig, bij lange na geen 60 uur per week (doorgaans niet eens per maand) en ik kijk nooit op tegen een werkdag die komen gaat. Ik kan oprecht zeggen dat ik heel blij ben met mijn baan.
Het enige nadeel is dat ik bij lange na niet verdien wat ik eerst wel verdiende. Daar staat dan wel weer genoeg tegenover - naast plezier, vrijheid en vrije tijd, ook de secundaire en tertiaire arbeidsvoorwaarden die voor mij zwaar wegen bij het bepalen of ik een baan bij een bepaalde werkgever wel of niet aantrekkelijk vind.
Nee, dat wil ik nooit meer ervaren - zoveel werken, met zoveel stress, dat ik niet eens meer energie kan opbrengen voor de leuke dingen in mijn spaarzame vrije tijd
Inmiddels doe ik dus al bijna 5 jaar wat anders. Ik ben blij, opgelucht, neem nooit werk mee naar huis (lett. en fig.), werk onregelmatig, bij lange na geen 60 uur per week (doorgaans niet eens per maand) en ik kijk nooit op tegen een werkdag die komen gaat. Ik kan oprecht zeggen dat ik heel blij ben met mijn baan.
Het enige nadeel is dat ik bij lange na niet verdien wat ik eerst wel verdiende. Daar staat dan wel weer genoeg tegenover - naast plezier, vrijheid en vrije tijd, ook de secundaire en tertiaire arbeidsvoorwaarden die voor mij zwaar wegen bij het bepalen of ik een baan bij een bepaalde werkgever wel of niet aantrekkelijk vind.
Nee, dat wil ik nooit meer ervaren - zoveel werken, met zoveel stress, dat ik niet eens meer energie kan opbrengen voor de leuke dingen in mijn spaarzame vrije tijd
dinsdag 29 maart 2011 om 22:31
Ja, hier ook te maken met onzekerheid. Van alléén hard werken word je niet ziek. Als er echter sprake is van onzekerheid, taakonduidelijkheid, bezuinigingen, etc.... dan wordt het anders.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
woensdag 30 maart 2011 om 11:03
quote:Gamayun schreef op 29 maart 2011 @ 22:31:
Ja, hier ook te maken met onzekerheid. Van alléén hard werken word je niet ziek. Als er echter sprake is van onzekerheid, taakonduidelijkheid, bezuinigingen, etc.... dan wordt het anders.
Dank voor alle reacties! Dat alleen hard werken je niet ziek kan maken, ben ik niet met je eens. Ik word er soms heel moe van, dat de boog altijd gespannen is, ook al weet ik precies wat er van me wordt verwacht. Maar het feit dat dat niet in 40 uur past, en vaak ook niet in 50, zorgt ervoor dat er voor andere dingen naast mijn werk te weinig tijd is.
Dat komt ook doordat ik (i) 8 uur per nacht moet slapen en (ii) niet zo plannerig ben. Ik geniet enorm van rusttijd, lezen en filosoferen, kijken wat de dag brengt. Na een rustig weekend sla ik me dan ook altijd vrolijk door mijn opgehoopte werk heen. Maar die rustige weekend, die zijn er te weinig, zodat ik vaak op achterstand sta en moe aan de week begin. En dan wordt die grote, groeiende hoop werk een enorme berg om tegenop te zien.
Maar toch: ik vind dit werk leuk, ik ben er voor opgeleid, ik ben er goed in. Ik zie het mezelf nog jaren doen, dus ik wil niet opgeven. En zoals iemand hiervoor schreef: voor mij tien anderen.
De vraag is dus: waar ligt de grens? Wanneer is mijn draagkracht op en moet ik dus minderen, al wil ik nog zo graag?
Ja, hier ook te maken met onzekerheid. Van alléén hard werken word je niet ziek. Als er echter sprake is van onzekerheid, taakonduidelijkheid, bezuinigingen, etc.... dan wordt het anders.
Dank voor alle reacties! Dat alleen hard werken je niet ziek kan maken, ben ik niet met je eens. Ik word er soms heel moe van, dat de boog altijd gespannen is, ook al weet ik precies wat er van me wordt verwacht. Maar het feit dat dat niet in 40 uur past, en vaak ook niet in 50, zorgt ervoor dat er voor andere dingen naast mijn werk te weinig tijd is.
Dat komt ook doordat ik (i) 8 uur per nacht moet slapen en (ii) niet zo plannerig ben. Ik geniet enorm van rusttijd, lezen en filosoferen, kijken wat de dag brengt. Na een rustig weekend sla ik me dan ook altijd vrolijk door mijn opgehoopte werk heen. Maar die rustige weekend, die zijn er te weinig, zodat ik vaak op achterstand sta en moe aan de week begin. En dan wordt die grote, groeiende hoop werk een enorme berg om tegenop te zien.
Maar toch: ik vind dit werk leuk, ik ben er voor opgeleid, ik ben er goed in. Ik zie het mezelf nog jaren doen, dus ik wil niet opgeven. En zoals iemand hiervoor schreef: voor mij tien anderen.
De vraag is dus: waar ligt de grens? Wanneer is mijn draagkracht op en moet ik dus minderen, al wil ik nog zo graag?
woensdag 30 maart 2011 om 12:42
Echt hoor, van alleen hard werken word je niet ziek. Er zijn altijd andere factoren bij. Misschien voel je je niet, of onvoldoende, gewaardeerd. Misschien wordt er druk op je gelegd om dingen af te krijgen. Misschien verandert er teveel, of juist te weinig op de afdeling. Misschien heb je het gevoel dat er niet naar je geluisterd wordt als je aangeeft dat er te veel werk ligt dat gedaan moet worden.
Misschien zit je zelf niet helemaal lekker in je vel. Misschien ben je perfectionistisch. Misschien heb je last van schuldgevoelens als het werk niet af is. Misschien heb je weinig zelfvertrouwen. Misschien heb je een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hoe dan ook is er altijd méér dan 'alleen hard werken'. Van alléén hard werken word je niet ziek.
Mijn bedrijfsmaatschappelijk werker heeft dat zo uitgelegd en ik kan me dat heel goed voorstellen. Er is een deel dat op je werk ligt (en dat kan een héél groot deel zijn) en er is een deel dat in jezelf zit. Het deel dat ervoor zorgt dat je niet gewoon de deur achter je dicht kan trekken en kan denken 'so what, dat het niet af is'.
Misschien zit je zelf niet helemaal lekker in je vel. Misschien ben je perfectionistisch. Misschien heb je last van schuldgevoelens als het werk niet af is. Misschien heb je weinig zelfvertrouwen. Misschien heb je een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hoe dan ook is er altijd méér dan 'alleen hard werken'. Van alléén hard werken word je niet ziek.
Mijn bedrijfsmaatschappelijk werker heeft dat zo uitgelegd en ik kan me dat heel goed voorstellen. Er is een deel dat op je werk ligt (en dat kan een héél groot deel zijn) en er is een deel dat in jezelf zit. Het deel dat ervoor zorgt dat je niet gewoon de deur achter je dicht kan trekken en kan denken 'so what, dat het niet af is'.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
woensdag 30 maart 2011 om 12:44
En wanneer het 'op' is, je draagkracht? Bij mij was het op toen ik instortte. En nu zit ik thuis. Ik dacht ook dat ik alles aankon en dat ik 'het alleen maar druk had'. Ik merkte het pas toen het te laat was. Ik hoop dat andere mensen het eerder merken!
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 11 april 2011 om 19:43
Ik werk in het onderwijs en ben een ontzettende perfectionist. Alles pak ik op, nooit zeg ik nee en ondertussen tel ik de dagen af tot de vakantie. Dan kom ik weer bij, om na de vakantie in hetzelfde moordende tempo door te gaan.
Tot vanmorgen. Er werden weer wat taken op mijn bordje geladen en er brak iets. Een van de mensen (met zelf een burnout achter de rug) zei dat ik niet wegkwam voordat ik ging praten. Dus praten, janken en gezegd dat ik het effe niet meer trek. Leidinggevende was begripvol en ik heb morgen even tijd om bij te komen en beetje te rusten.... denk dat ik dan wel weer bijgetrokken ben... en anders moet ik nog wat meer tijd nemen. Maar het voelt fijn dat ik erover gepraat heb en wat lucht heb gekregen. En nu leren grenzen aan te geven..
Tot vanmorgen. Er werden weer wat taken op mijn bordje geladen en er brak iets. Een van de mensen (met zelf een burnout achter de rug) zei dat ik niet wegkwam voordat ik ging praten. Dus praten, janken en gezegd dat ik het effe niet meer trek. Leidinggevende was begripvol en ik heb morgen even tijd om bij te komen en beetje te rusten.... denk dat ik dan wel weer bijgetrokken ben... en anders moet ik nog wat meer tijd nemen. Maar het voelt fijn dat ik erover gepraat heb en wat lucht heb gekregen. En nu leren grenzen aan te geven..
woensdag 13 april 2011 om 00:06
In vergelijking met Nederlandse uren werk ik zeker te hard, maar aangezien ik in Mexico woon is het normaal sowieso 6 dagen per week te werken. Ik werk als GM van een hotel, en mijn dagen zijn tussen de 12 en 16 uur, afhankelijk van het seizoen, en in het hoogseizoen zonder vrije dagen, en ik vind het heerlijk! Tuurlijk soms heb ik ook wel eens een off day, maar over het algemeen ga ik met heel veel plezier aan het werk en maakt het me niks uit dat ik er veel te lang ben. Kan me niet voorstellen om ooit weer 5 dagen per week te werken....
