Psyche
alle pijlers
Dilemma, kind van gescheiden ouders
vrijdag 29 april 2011 om 12:17
Hallo allemaal,
Lang verhaal, maar hoop op wat advies van jullie! Ik heb 'm ook op de peiler kinderen geplaatst, maar dus ook even hier...
Een kleine tien jaar geleden ben ik gescheiden van mijn echtgenoot (zijn ouders buitenlands). Wij hebben samen drie kinderen gekregen, die ten tijde van de scheiding zes, vier en één jaar waren.
De oudste heeft doordat hij het meest meegkregen heeft, de grootste last gehad van die scheiding. Na drie jaar met hem modderen, heb ik uiteindelijk toegegeven aan zijn wens bij zijn vader te wonen. Die wens kwam vooral voort uit het feit dat ik de schuld van de scheiding op me genomen heb. Ik heb hem in kindertaal uitgelegd dat ik niet gelukkig was met zijn vader, en niet anders kon dan apart gaan wonen. Sindsdien was hij alleen nog boos.
Ik zal alle details achterwege laten, maar zijn opvoeding ben ik het vaak niet mee eens geweest. Hij is uiteindelijk twee keer van school getrapt, was vaak betrokken bij vechtpartijen, kwam met de politie in aanraking en zelfs de kinderbescherming is destijds door de middelbare school ingeschakeld en is bij ons komen praten om te zien hoe wij leefden en tegenover de opvoeding stonden e.d. Vorig jaar heeft hij een maand in jeugddetentie doorgebracht omdat hij zijn taakstraf niet gedaan had (opgelegd wegens betrokkenheid bij vechtpartijen op school). Nu gaat het gelukkig goed, hij is bijna 18.
De middelste gaat bijna nooit naar haar vader.
De jongste (nu 11) echter vindt het bij zijn vader allemaal fantastisch. Sinds een paar jaar gaat hij om het weekend en een deel van de vakanties naar zijn vader. Daarvoor was dit zeer ongeregeld. Zijn vader woont inmiddels ook weer samen. Hij mag daar naar hartelust gamen, gaat zeer laat naar bed, veel speelkameraadjes en alles mag/kan. Kortom, een kinderwalhala waar niet opgevoed hoeft te worden.
Ik ben inmiddels hertrouwd, en heb een vierde kind gekregen (nu drie jaar), waar alle kinderen dol op zijn. Ook de 'stiefvader' kan het goed vinden met de kinderen en voedt mee op.
Als de jonste zoon thuis komt na logeren bij zijn vader is hij overstuur. Zegt zijn vader heel erg te missen. Wil niet naar huis. Is oververmoeid. En het duurt weer een aantal dagen voor hij zijn ritme gevonden heeft.
Ik weet niet meer wat ik hiermee aan moet. Hoe pak ik dit opvoedkundig gezien juist aan? Uiteraard doet het me zeer!
Ik wil fair zijn, begrijp enerzijds de emotie, maar wil niet dat hij daar gaat wonen. Dat is uitgesloten. Ik heb hem al uitgelegd dat dit me kwetst, en dat ik opvoed en het beste voor hem wil, maar dat brengt geen verbetering....
Lang verhaal, maar hoop op wat advies van jullie! Ik heb 'm ook op de peiler kinderen geplaatst, maar dus ook even hier...
Een kleine tien jaar geleden ben ik gescheiden van mijn echtgenoot (zijn ouders buitenlands). Wij hebben samen drie kinderen gekregen, die ten tijde van de scheiding zes, vier en één jaar waren.
De oudste heeft doordat hij het meest meegkregen heeft, de grootste last gehad van die scheiding. Na drie jaar met hem modderen, heb ik uiteindelijk toegegeven aan zijn wens bij zijn vader te wonen. Die wens kwam vooral voort uit het feit dat ik de schuld van de scheiding op me genomen heb. Ik heb hem in kindertaal uitgelegd dat ik niet gelukkig was met zijn vader, en niet anders kon dan apart gaan wonen. Sindsdien was hij alleen nog boos.
Ik zal alle details achterwege laten, maar zijn opvoeding ben ik het vaak niet mee eens geweest. Hij is uiteindelijk twee keer van school getrapt, was vaak betrokken bij vechtpartijen, kwam met de politie in aanraking en zelfs de kinderbescherming is destijds door de middelbare school ingeschakeld en is bij ons komen praten om te zien hoe wij leefden en tegenover de opvoeding stonden e.d. Vorig jaar heeft hij een maand in jeugddetentie doorgebracht omdat hij zijn taakstraf niet gedaan had (opgelegd wegens betrokkenheid bij vechtpartijen op school). Nu gaat het gelukkig goed, hij is bijna 18.
De middelste gaat bijna nooit naar haar vader.
De jongste (nu 11) echter vindt het bij zijn vader allemaal fantastisch. Sinds een paar jaar gaat hij om het weekend en een deel van de vakanties naar zijn vader. Daarvoor was dit zeer ongeregeld. Zijn vader woont inmiddels ook weer samen. Hij mag daar naar hartelust gamen, gaat zeer laat naar bed, veel speelkameraadjes en alles mag/kan. Kortom, een kinderwalhala waar niet opgevoed hoeft te worden.
Ik ben inmiddels hertrouwd, en heb een vierde kind gekregen (nu drie jaar), waar alle kinderen dol op zijn. Ook de 'stiefvader' kan het goed vinden met de kinderen en voedt mee op.
Als de jonste zoon thuis komt na logeren bij zijn vader is hij overstuur. Zegt zijn vader heel erg te missen. Wil niet naar huis. Is oververmoeid. En het duurt weer een aantal dagen voor hij zijn ritme gevonden heeft.
Ik weet niet meer wat ik hiermee aan moet. Hoe pak ik dit opvoedkundig gezien juist aan? Uiteraard doet het me zeer!
Ik wil fair zijn, begrijp enerzijds de emotie, maar wil niet dat hij daar gaat wonen. Dat is uitgesloten. Ik heb hem al uitgelegd dat dit me kwetst, en dat ik opvoed en het beste voor hem wil, maar dat brengt geen verbetering....
vrijdag 29 april 2011 om 12:23
Woont je 17-jarige ook nog bij je ex? Hoe is de band tussen deze broertjes? Het klinkt alsof je jongste zoon gelukkiger is bij je ex. Je schrijft dat hij bij zijn vader veel speelkameraadjes heeft. Hoe is dat wanneer hij bij jou is? Kan hij goed opschieten met je huidige partner en zijn 3 jarig broertje/zusje?
Lastig voor je trouwens, hoor.
Lastig voor je trouwens, hoor.
vrijdag 29 april 2011 om 12:48
ja dat denk jij, maar natuurlijk heeft het een impact. Er komt een nieuw kind en een nieuwe vader. jouw zoon heeft al een vader dus wat is de functie van die stiefvader? een baby en peuter die alle aandacht van je moeder en stiefvader vraagt is een enorme belasting voor het gezin en een bedreiging voor de kinderen uit de eerste leg, dat blijkt ook want je zoon is liever bij zijn vader
vrijdag 29 april 2011 om 13:36
Je kan twee dingen doen: proberen je zoon zo goed mogelijk op te vangen en er rekening mee te houden dat hij moe thuiskomt van zijn vader, zijn vader dan mist en moeite heeft de overgang naar thuis te maken. Dat kan betekenen dat je een heel rustig en voorspelbaar programma aanhoudt als hij thuiskomt, zorgt dat je alle tijd en aandacht voor hem hebt. Je partner kan zich dan met de jongste bezighouden.
Je kan ook overleggen met je ex. Misschien kan hij ook een wat rustiger programma aanhouden als het einde van het weekend of de vakantie nadert. Je zou ook kunnen kijken of je het tijdstip van thuiskomst bijvoorbeeld iets kan vervroegen, zodat je zoon iets meer tijd heeft om te acclimatiseren.
Voor de emoties die dit allemaal bij jou oproept, moet je een andere uitlaatklep vinden dan je zoon. Als je deze bij hem neerlegt, maak je het nog moeilijker voor hem om thuis te komen. Als je zoon zelf niet heeft aangegeven bij zijn vader te willen wonen, zou ik daar met geen woord over reppen. Zorg dat je zelf uitgerust bent als je zoon weer thuiskomt en alle tijd voor hem hebt. Praat met hem over zijn weekend, reageert enthousiast op zijn verhalen.
Laat los dat je ex een andere opvoedstijl heeft dan jij. Hij ziet zijn zoon alleen (eens in de twee weken?) een weekend. Dat is niet te vergelijken met jouw situatie, dus doe dat ook niet. Wees blij, heel blij dat je zoon graag naar zijn vader gaat. Voor je middelste is het erg verdrietig dat hij/zij zijn/haar vader bijna nooit ziet.
Je kan ook overleggen met je ex. Misschien kan hij ook een wat rustiger programma aanhouden als het einde van het weekend of de vakantie nadert. Je zou ook kunnen kijken of je het tijdstip van thuiskomst bijvoorbeeld iets kan vervroegen, zodat je zoon iets meer tijd heeft om te acclimatiseren.
Voor de emoties die dit allemaal bij jou oproept, moet je een andere uitlaatklep vinden dan je zoon. Als je deze bij hem neerlegt, maak je het nog moeilijker voor hem om thuis te komen. Als je zoon zelf niet heeft aangegeven bij zijn vader te willen wonen, zou ik daar met geen woord over reppen. Zorg dat je zelf uitgerust bent als je zoon weer thuiskomt en alle tijd voor hem hebt. Praat met hem over zijn weekend, reageert enthousiast op zijn verhalen.
Laat los dat je ex een andere opvoedstijl heeft dan jij. Hij ziet zijn zoon alleen (eens in de twee weken?) een weekend. Dat is niet te vergelijken met jouw situatie, dus doe dat ook niet. Wees blij, heel blij dat je zoon graag naar zijn vader gaat. Voor je middelste is het erg verdrietig dat hij/zij zijn/haar vader bijna nooit ziet.
Ga in therapie!
zondag 1 mei 2011 om 23:22
