Gezondheid
alle pijlers
gekneusde schouder
zaterdag 16 april 2011 om 09:49
Wie Nheeft er ervaring met een gekneusde schouder?
Afgelopen woensdag ben ik na een val waarbij ik op het puntje van mijn elleboog terechtkwam, waardoor mijn de schouder/bovenarm van dezelfde arm een dreun heeft gekregen dat de pijn in mijn schouder schoot, naar de ha geweest.
Gekneusd, was haar conclusie en ben naar huis gegaan met het advies om ermee in beweging te blijven en pijnstillers tegen de pijn te gebruiken.
De pijn is er, maar onder controle te houden.
Ik kan mijn arm alleen niet optillen en strekken. Ik zie hier vanaf woensdag niet veel verandering (verbetering) in.
Heeft iemand een idee hoe lang dit duurt.
Dat het geen kwestie is van dagen, dat weet ik nu wel, maar worden het weken, maanden?
Ik heb over twee weken een vakantie gepland.
Had me verheugd op lange fietstochten, maar zoals het er nu uitziet kan ik me beter instellen op wandelen.
Ik ga trouwens maandag een afspraak maken met de fysiotherapeut, om te zien wat die er voor visie op heeft.
Afgelopen woensdag ben ik na een val waarbij ik op het puntje van mijn elleboog terechtkwam, waardoor mijn de schouder/bovenarm van dezelfde arm een dreun heeft gekregen dat de pijn in mijn schouder schoot, naar de ha geweest.
Gekneusd, was haar conclusie en ben naar huis gegaan met het advies om ermee in beweging te blijven en pijnstillers tegen de pijn te gebruiken.
De pijn is er, maar onder controle te houden.
Ik kan mijn arm alleen niet optillen en strekken. Ik zie hier vanaf woensdag niet veel verandering (verbetering) in.
Heeft iemand een idee hoe lang dit duurt.
Dat het geen kwestie is van dagen, dat weet ik nu wel, maar worden het weken, maanden?
Ik heb over twee weken een vakantie gepland.
Had me verheugd op lange fietstochten, maar zoals het er nu uitziet kan ik me beter instellen op wandelen.
Ik ga trouwens maandag een afspraak maken met de fysiotherapeut, om te zien wat die er voor visie op heeft.
zaterdag 16 april 2011 om 09:53
zaterdag 16 april 2011 om 10:04
Hi Cateautje!
Ik heb zo'n rare ervaring met BonPrix, dat ik het vertrouwen in deze firma een beetje kwijt ben.
Ik had dus besteld, kreeg daarop een bevestiging en heb geduldig de 7 werkdagen afgewacht, alles was op voorraad en zou geleverd worden.
Na ruim een week kreeg ik een brief, waarin iets stond wat er op neer kwam dat het financiele risico te groot was om voor levering te betalen, dus of ik dat eerst wilde doen.
Bij bestelling had ik aangegeven een acceptgiro te willen krijgen, en dat werd op dat moment ook al beoordeeld, of ik daar toestemming voor zou krijgen, wat ik al een beetje raar vond, ik dacht checken ze bkr of i.d. voor een bedrag rond de 100 euro?
En nu dan dit weer.
Ik heb de bestelling maar gelaten voor wat het was, en heb vervolgens kleding bij de wehkamp besteld, van Promiss.
Shirtjes en tops, en in maat 44, zit comfortabel en geeft een heel ander beeld van mijn bovenlichaam.
Met broeken is het nog niet zo gelukt, maar met de shirts ben ik al even tevreden.
Maar nu eerst weer de schouder.
Ik heb zo'n rare ervaring met BonPrix, dat ik het vertrouwen in deze firma een beetje kwijt ben.
Ik had dus besteld, kreeg daarop een bevestiging en heb geduldig de 7 werkdagen afgewacht, alles was op voorraad en zou geleverd worden.
Na ruim een week kreeg ik een brief, waarin iets stond wat er op neer kwam dat het financiele risico te groot was om voor levering te betalen, dus of ik dat eerst wilde doen.
Bij bestelling had ik aangegeven een acceptgiro te willen krijgen, en dat werd op dat moment ook al beoordeeld, of ik daar toestemming voor zou krijgen, wat ik al een beetje raar vond, ik dacht checken ze bkr of i.d. voor een bedrag rond de 100 euro?
En nu dan dit weer.
Ik heb de bestelling maar gelaten voor wat het was, en heb vervolgens kleding bij de wehkamp besteld, van Promiss.
Shirtjes en tops, en in maat 44, zit comfortabel en geeft een heel ander beeld van mijn bovenlichaam.
Met broeken is het nog niet zo gelukt, maar met de shirts ben ik al even tevreden.
Maar nu eerst weer de schouder.
zaterdag 16 april 2011 om 11:04
Een gekneusde schouder kan best een tijdje duren. Ik zou zeker zo snel mogelijk naar een fysio gaan, maar dat doe je al. Ook van een simpele kneuzing kun je een frozen schouder ontwikkelen en dat is het allerlaatste wat je wilt krijgen. Veel ontspanningsoefeningen doen, helpt daar erg goed tegen. Iets voorover hangen en rondjes draaien met een ontspannen arm. Sterkte!
zaterdag 30 april 2011 om 12:09
Ik ben er nog niet klaar mee, ik zit nog steeds buitenspel, het is een slijmbeursontsteking geworden.
Gisteren weer bij de fysio, en daar heb ik oefeningen opgekregen. Voordat ik ging, voelde het redelijk comfortabel, maar nu is de pijn weer hevig.
Advies meegekregen: nog zoveel mogelijk ontzien, die schouder, maar wel de opgekregen oefeningen doen, waar ik wel tegenop zie eigenlijk.
Ik weet dat ik de laatste weken veel klaag hier, nu kan ik het ook niet laten.
Ik doe al drie weken het minimaalste aan mijn huishouden, ben een keer naar mijn werk geweest, met als resultaat dat 's avonds de tranen in mijn ogen stonden van de pijn, en een slapeloze nacht.
Ik heb geen volwassen familieleden of vrienden waar ik op terug kan vallen dit moment, maar mijn kinderen helpen met koken, afwassen, wasjes in en uit de wasmachine en droger.
Nu dit wat langer blijft duren, merk ik dat de bereidwilligheid afneemt. Verder blijft het wat de grotere zaken betreft allemaal liggen waar het ligt, douche, keuken, vloer, strijk, pffff.
Bovendien wordt het tijd om in te gaan pakken want een aantal maanden geleden heb ik een weekje weg gepland, met de bedoeling te gaan fietsen vanuit een huisje ergens in NL.
Ook dit inpakken (van grotendeels ongestreken kleren) zullen de kinderen onder mijn aanwijzing moeten doen, en we nemen minder spullen mee, want ik kan geen tas dragen, dus een grote reistas minder.
Eenmaal daar zal het voornamelijk wandelen worden, en rond het huisje vertoeven.
Wat ik het ergste vind is om mijn huis in wanorde en viezigheid achter te laten. Mijn zus komt dan wel de dieren verzorgen (zij heeft wel een paar keer wat gestreken, maar werkt ook fulltime en heeft zorg over mijn ouders).
Als sluitstuk ben ik ook nog superverkouden geworden vanuit het niets, zomaar gisteravond. Zit nu met verstopte neus en brandende oogjes.
Ik ga zo dan toch maar douchen en in de tuin in het zonnetje zitten. Mijn kinderen vinden niet dat ik zeur als ik ze vraag om iets te doen, zeggen vergoeilijkend dat dat komt omdat ik gewoon altijd heel veel doe, dat zien ze nu ook wel. Maar het blijven toch pubers, hebben daarnaast ook hun eigen leven en gedachten, en het interesseert ze eigenlijk niet dat de stofwolken om je oren vliegen en dat de bank compleet verkattenhaart.
Heeft iemand nog een hart voor onder mijn riem?
Een zeur-pijler is er nog niet, anders zou ik dit daar plaatsen.
Gisteren weer bij de fysio, en daar heb ik oefeningen opgekregen. Voordat ik ging, voelde het redelijk comfortabel, maar nu is de pijn weer hevig.
Advies meegekregen: nog zoveel mogelijk ontzien, die schouder, maar wel de opgekregen oefeningen doen, waar ik wel tegenop zie eigenlijk.
Ik weet dat ik de laatste weken veel klaag hier, nu kan ik het ook niet laten.
Ik doe al drie weken het minimaalste aan mijn huishouden, ben een keer naar mijn werk geweest, met als resultaat dat 's avonds de tranen in mijn ogen stonden van de pijn, en een slapeloze nacht.
Ik heb geen volwassen familieleden of vrienden waar ik op terug kan vallen dit moment, maar mijn kinderen helpen met koken, afwassen, wasjes in en uit de wasmachine en droger.
Nu dit wat langer blijft duren, merk ik dat de bereidwilligheid afneemt. Verder blijft het wat de grotere zaken betreft allemaal liggen waar het ligt, douche, keuken, vloer, strijk, pffff.
Bovendien wordt het tijd om in te gaan pakken want een aantal maanden geleden heb ik een weekje weg gepland, met de bedoeling te gaan fietsen vanuit een huisje ergens in NL.
Ook dit inpakken (van grotendeels ongestreken kleren) zullen de kinderen onder mijn aanwijzing moeten doen, en we nemen minder spullen mee, want ik kan geen tas dragen, dus een grote reistas minder.
Eenmaal daar zal het voornamelijk wandelen worden, en rond het huisje vertoeven.
Wat ik het ergste vind is om mijn huis in wanorde en viezigheid achter te laten. Mijn zus komt dan wel de dieren verzorgen (zij heeft wel een paar keer wat gestreken, maar werkt ook fulltime en heeft zorg over mijn ouders).
Als sluitstuk ben ik ook nog superverkouden geworden vanuit het niets, zomaar gisteravond. Zit nu met verstopte neus en brandende oogjes.
Ik ga zo dan toch maar douchen en in de tuin in het zonnetje zitten. Mijn kinderen vinden niet dat ik zeur als ik ze vraag om iets te doen, zeggen vergoeilijkend dat dat komt omdat ik gewoon altijd heel veel doe, dat zien ze nu ook wel. Maar het blijven toch pubers, hebben daarnaast ook hun eigen leven en gedachten, en het interesseert ze eigenlijk niet dat de stofwolken om je oren vliegen en dat de bank compleet verkattenhaart.
Heeft iemand nog een hart voor onder mijn riem?
Een zeur-pijler is er nog niet, anders zou ik dit daar plaatsen.
zondag 1 mei 2011 om 08:30
Nou ik kom wel even een Geven en vind je absoluut geen zeur. Vind het wel erg voor je en zo met de vakantie voor de deur.
Die pubers mogen echt wel even een stofzuiger door het huis halen, ookal is dit wel eens lastig te om voor elkaar te krijgen bij pubers. (heb er zelf ook 1 rond lopen, weet er alles van)
Ik hoop ondanks alles, dat je heel veel plezier hebt op vakantie.. En een fijne wandeling is ook erg leuk om te doen.
Die pubers mogen echt wel even een stofzuiger door het huis halen, ookal is dit wel eens lastig te om voor elkaar te krijgen bij pubers. (heb er zelf ook 1 rond lopen, weet er alles van)
Ik hoop ondanks alles, dat je heel veel plezier hebt op vakantie.. En een fijne wandeling is ook erg leuk om te doen.
zondag 1 mei 2011 om 10:32
Thanx voor je reaktie.
Ik heb echt wel heel veel zin om weg te gaan, alleen al de verandering van omgeving zal me goed doen.
Heb net met mijn rechterarm ontspannend hangend in de zak van een oud joggingvest in de tuin met links wat onkruid weggehaald. Alle kleine beetjes helpen.
Mijn irritatie en ongeduld komen voornamelijk voort uit angst. Omdat ik het idee kreeg van de fysio dat hij verwacht had dat ik al meer zou kunnen, en het advies kreeg om nóg meer gas terug te nemen, en dat de oefeningen alleen mogen worden uitgevoerd wanneer dat zonder pijn kan (en ik heb het even geprobeerd, maar ben gestopt toen ik me moest verbijten, daardoor gisteravond weer meer pijn gehouden), ben ik gewoon bang dat het een erg lange geschiedenis zal worden.
Op mijn werk kijken ze uit naar mijn terugkomst, en tot nu toe heb ik geen termijn aan kunnen geven, ondertussen leeft toch het idee dat ik 'gezellig thuis' zit. Naarmate dit langer duurt kan ik dat best goed begrijpen.
Ik ben afhankelijk van mijn werk, mijn inkomsten en ik zou niet willen dat ik dat zou kwijtraken of iets dergelijks.
Stel je voor dat het herstel echt maanden gaat duren, ik moet er niet aan denken. Ik kan me hier behoorlijk zorgen over maken. Of dat terecht is weet ik niet, ik heb nog nooit met langdurige afwezigheid door ziekte te maken gehad.
Ik heb echt wel heel veel zin om weg te gaan, alleen al de verandering van omgeving zal me goed doen.
Heb net met mijn rechterarm ontspannend hangend in de zak van een oud joggingvest in de tuin met links wat onkruid weggehaald. Alle kleine beetjes helpen.
Mijn irritatie en ongeduld komen voornamelijk voort uit angst. Omdat ik het idee kreeg van de fysio dat hij verwacht had dat ik al meer zou kunnen, en het advies kreeg om nóg meer gas terug te nemen, en dat de oefeningen alleen mogen worden uitgevoerd wanneer dat zonder pijn kan (en ik heb het even geprobeerd, maar ben gestopt toen ik me moest verbijten, daardoor gisteravond weer meer pijn gehouden), ben ik gewoon bang dat het een erg lange geschiedenis zal worden.
Op mijn werk kijken ze uit naar mijn terugkomst, en tot nu toe heb ik geen termijn aan kunnen geven, ondertussen leeft toch het idee dat ik 'gezellig thuis' zit. Naarmate dit langer duurt kan ik dat best goed begrijpen.
Ik ben afhankelijk van mijn werk, mijn inkomsten en ik zou niet willen dat ik dat zou kwijtraken of iets dergelijks.
Stel je voor dat het herstel echt maanden gaat duren, ik moet er niet aan denken. Ik kan me hier behoorlijk zorgen over maken. Of dat terecht is weet ik niet, ik heb nog nooit met langdurige afwezigheid door ziekte te maken gehad.
zondag 1 mei 2011 om 22:38
Ik heb ook 3 weken totaal niets gekund. De eerste 2 weken ging het iets vooruit, maar daarna bleef het echt stil staan. Toen doorgestuurd naar een sportarts door de fysio, aangezien daar de wachttijden een stuk korter zijn en ik een eigen bedrijf heb. Daar een injectie met langwerkend corticosteriod in de slijmbeurs gehad. Die was niet de oorzaak, maar wel een gevolg. Ik zou nooit zo'n injectie laten zetten, maar nu had ik echt geen keuze. Daarna ging het wel steeds iets vooruit. Nog een rontgenfoto en een MRI, want zowel de fysio als de sportarts waren toch bang voor een ruptuur van een van de pezen rond de schouder. Toen ik de uitslag kreeg, ging het al een stuk beter, ong 6 wk later. Toen mocht ik van de sportarts nog een injectie, maar die heb ik afgewezen (houd niet zo van die troep in mijn lijf) en ik mocht altijd terug komen voor alsnog een injectie. Nu 5 maanden verder en het gaat echt vrij goed. Nog niet 100%, maar ik kan wel alles weer doen, uitzonderingen daar gelaten. Na 2 maanden ging het echt een stuk beter en durfde ik ook weer te hopen dat het toch ooit nog goed kwam. En daar heb ik nu wel aardig weer vertrouwen in. De fysio gaf aan dat ik één jaar zoet zou zijn, en als er maar weer zoiets gebeurde, het zo weer terug bij af kan zijn... Dus ik duim dat het jaar snel om is....
En ik weet hoe je je voelt. Je kan echt totaal niets! Alles doet pijn. De eerste paar dagen zat ik 's avonds op de bank en moest ik lachen omdat mijn vriend de pup voor de 30e keer moest corrigeren (want ik kon dat echt niet) en de tranen stroomden over mijn wangen van de pijn. Niet normaal meer. Ik hoef niet te vertellen dat ik de eerste dagen erg vroeg in bed lag. GEwoon zitten op de bank gaf al zo veel pijn. Gelukkig zijn wij met zijn tweeen en komt de schoonmaakster elke week. Maar de was ging naar mijn schoonmoeder, ze streek het allemaal graag. Oh ja, en opvouwen mocht ze ook doen.
Op het werk, had ik iemand achter mij aan lopen of me met alles te helpen. Bij dingen die ik echt niet kon, heb ik iemand in gehuurd. Kortom, het was echt drama. Nooit meer aub!
Kun je niet toch gaan werken? Of gedeeltelijk aanwezig zijn? Dan heb je nog het gevoel iets te doen. Ik was wel kapot na een dag, maar 100% thuiszitten was voor mij geen optie en ben blij dat ik het niet gedaan heb. Zo had ik ook afleiding van de pijn.
Het is een heel verhaal geworden, en ik hoop dat je er iets aan hebt. Sterkte! En ik hoop dat het erg snel beter met jouw schouder gaat!!!!
En ik weet hoe je je voelt. Je kan echt totaal niets! Alles doet pijn. De eerste paar dagen zat ik 's avonds op de bank en moest ik lachen omdat mijn vriend de pup voor de 30e keer moest corrigeren (want ik kon dat echt niet) en de tranen stroomden over mijn wangen van de pijn. Niet normaal meer. Ik hoef niet te vertellen dat ik de eerste dagen erg vroeg in bed lag. GEwoon zitten op de bank gaf al zo veel pijn. Gelukkig zijn wij met zijn tweeen en komt de schoonmaakster elke week. Maar de was ging naar mijn schoonmoeder, ze streek het allemaal graag. Oh ja, en opvouwen mocht ze ook doen.
Op het werk, had ik iemand achter mij aan lopen of me met alles te helpen. Bij dingen die ik echt niet kon, heb ik iemand in gehuurd. Kortom, het was echt drama. Nooit meer aub!
Kun je niet toch gaan werken? Of gedeeltelijk aanwezig zijn? Dan heb je nog het gevoel iets te doen. Ik was wel kapot na een dag, maar 100% thuiszitten was voor mij geen optie en ben blij dat ik het niet gedaan heb. Zo had ik ook afleiding van de pijn.
Het is een heel verhaal geworden, en ik hoop dat je er iets aan hebt. Sterkte! En ik hoop dat het erg snel beter met jouw schouder gaat!!!!
zondag 1 mei 2011 om 23:29
Hè Perel, wat vervelend, zeg! Kan me best voorstellen dat je een machteloos gevoel hebt, dat je niet gewoon de dingen kunt doen die je zelf wilt.
En dan ben je ook nog afhankelijk van anderen die jou moeten helpen én dan merk je ook nog eens geen vooruitgang.
Nou, ik zou er ook flink gefrustreerd door zijn. Hopelijk heb je een beetje van het zonnetje kunnen genieten. Hou je taai en zeik hier maar lekker
En dan ben je ook nog afhankelijk van anderen die jou moeten helpen én dan merk je ook nog eens geen vooruitgang.
Nou, ik zou er ook flink gefrustreerd door zijn. Hopelijk heb je een beetje van het zonnetje kunnen genieten. Hou je taai en zeik hier maar lekker
vrijdag 6 mei 2011 om 17:32
Hoi Draakje en Ises,
Draakje, wat een verhaal!
Ik ben nu terug van een paar dagen weggeweest, en heb in de tussentijd mijn arm zo min mogelijk gebruikt buiten de bewegingsmogelijkheid die ik heb. Die is klein, maar zonder pijn.
Zolang ik me daartoe beperk is het goed uit te houden, maar probeer ik iets verder te gaan, dan doet dat meteen erg zeer.
Isis, ik ben al wel wat opgewekter nu.
Ik heb lekker kunnen wandelen, luieren en ik heb geen avond gekookt, dus ook niet veel afwas gehad.
Draakje, jouw ervaring dat het gewoon lang kan duren geeft mij het idee dat mijn geval niet echt buitensporig is. Ik ga wel even overleggen of het niet verstandig is om toch ook even een foto of id te maken, ik herinner me een geval van iemand hier van wie de man klachten bleef houden en dat toen bleek dat er een splintertje de pijn veroorzaakte.
Draakje, wat een verhaal!
Ik ben nu terug van een paar dagen weggeweest, en heb in de tussentijd mijn arm zo min mogelijk gebruikt buiten de bewegingsmogelijkheid die ik heb. Die is klein, maar zonder pijn.
Zolang ik me daartoe beperk is het goed uit te houden, maar probeer ik iets verder te gaan, dan doet dat meteen erg zeer.
Isis, ik ben al wel wat opgewekter nu.
Ik heb lekker kunnen wandelen, luieren en ik heb geen avond gekookt, dus ook niet veel afwas gehad.
Draakje, jouw ervaring dat het gewoon lang kan duren geeft mij het idee dat mijn geval niet echt buitensporig is. Ik ga wel even overleggen of het niet verstandig is om toch ook even een foto of id te maken, ik herinner me een geval van iemand hier van wie de man klachten bleef houden en dat toen bleek dat er een splintertje de pijn veroorzaakte.
zondag 8 mei 2011 om 21:06
Als ik het goed lees, heb je nu bijna 4 weken last. Dan vind ik wel dat het tijd wordt voor verder onderzoek. Maar.... als je doorverwezen wordt naar een orthopeed, hoop ik wel dat je daar sneller aan de beurt bent, dan bij ons in de buurt... Daar ben je op zijn vroegst pas n a 3 weken aan de beurt. En dan zijn jouw klachten waarschijnlijk al een stuk minder. Maar je kunt natuurlijk altijd een afspraak maken en als het beter gaat, bel je hem af....
Sterkte en ik hoop dat het snel beter gaat!!!
Sterkte en ik hoop dat het snel beter gaat!!!
dinsdag 10 mei 2011 om 13:52
Ja, Draakje, het is nu een maand geleden gebeurd.
Vanochtend bij de fysio geweest.
Hij vertrouwt het toch niet helemaal en heeft toch het gevoel dat er meer aan de hand kan zijn dan alleen een ontsteking.
Er wordt binnenkort een echo gemaakt, om te zien of er iets gescheurd is rond de schouder.
Ik heb mijn bezorgdheid nog uitgesproken over mijn idee dat ik dacht dat het al beter had moeten gaan, en dat ik nogal ongeduldig van aard ben, en gauw ga zitten piekeren, waar ik nu alle tijd voor heb, natuurlijk.
Maar er is me uitgelegd dat de genezing van schouderaandoeningen over het algemeen lang duurt, en dat het veel pijn kan doen.
Ik moet nu nog doorlopend pijnstillers slikken, om wat ontspannener te bewegen. Alle spieren rond mijn nek en bovenrug waren ook aan het verkrampen.
Op dit moment heb ik me er aan overgegeven, dat de situatie nu zo is, en heb ik even rust, maar over een uur vlieg ik misschien weer tegen de muren op.
Vanochtend bij de fysio geweest.
Hij vertrouwt het toch niet helemaal en heeft toch het gevoel dat er meer aan de hand kan zijn dan alleen een ontsteking.
Er wordt binnenkort een echo gemaakt, om te zien of er iets gescheurd is rond de schouder.
Ik heb mijn bezorgdheid nog uitgesproken over mijn idee dat ik dacht dat het al beter had moeten gaan, en dat ik nogal ongeduldig van aard ben, en gauw ga zitten piekeren, waar ik nu alle tijd voor heb, natuurlijk.
Maar er is me uitgelegd dat de genezing van schouderaandoeningen over het algemeen lang duurt, en dat het veel pijn kan doen.
Ik moet nu nog doorlopend pijnstillers slikken, om wat ontspannener te bewegen. Alle spieren rond mijn nek en bovenrug waren ook aan het verkrampen.
Op dit moment heb ik me er aan overgegeven, dat de situatie nu zo is, en heb ik even rust, maar over een uur vlieg ik misschien weer tegen de muren op.
