Psyche
alle pijlers
automutilatie
woensdag 22 juni 2011 om 19:02
Ik wil niet echt specifiek iets met dit topic, het is meer voor mezelf. Ik kras, soms redelijk diep. Ik kras op mijn bovenbenen. Ik kan een korte broek aan, naar het strand ga ik toch nooit.
Ik ben sinds een maand weer begonnen met sporten, body pump en gewoon fitness. Het is alleen zo, dat ik me daar dus niet kan omkleden. Ik kom dus met sportkleding al aan en zo vertrek ik ook weer.
Dat vind ik vreemd overkomen, soms heb ik gewoon heel erg gezweet en dan is het raar dat je jezelf niet even omkleed. Douchen zal ik nooit doen, dat durf ik niet. Het is een centrale douche, geen aparte hokjes.
Ik baal er zo van dat ik kras, niemand weet het. Soms zou ik het wel uit willen schreeuwen....zien jullie niet dat het niet goed gaat! Ik heb nu twee keer gehad dat er bloed door mijn broek kwam, beide keren op mijn werk waarbij ik geen andere broek bij de hand had.
Dat vind ik vreselijk, tegelijkertijd wil het zeggen, dat de krassen dieper worden. Zo diep dat ze blijkbaar een dag later weer terug open kunnen gaan.
Ja, ik zit in therapie. Best al lang, we zitten nu op een punt dat we het allebei niet meer weten. De peut wil me doorsturen, ik weet dat het misschien beter is. Maar twijfel, ben gewend aan haar. De nieuwe peut zal een man zijn. Ik weet niet of dat werkt.
Sorry voor de lap tekst. Echt.
Ik ben sinds een maand weer begonnen met sporten, body pump en gewoon fitness. Het is alleen zo, dat ik me daar dus niet kan omkleden. Ik kom dus met sportkleding al aan en zo vertrek ik ook weer.
Dat vind ik vreemd overkomen, soms heb ik gewoon heel erg gezweet en dan is het raar dat je jezelf niet even omkleed. Douchen zal ik nooit doen, dat durf ik niet. Het is een centrale douche, geen aparte hokjes.
Ik baal er zo van dat ik kras, niemand weet het. Soms zou ik het wel uit willen schreeuwen....zien jullie niet dat het niet goed gaat! Ik heb nu twee keer gehad dat er bloed door mijn broek kwam, beide keren op mijn werk waarbij ik geen andere broek bij de hand had.
Dat vind ik vreselijk, tegelijkertijd wil het zeggen, dat de krassen dieper worden. Zo diep dat ze blijkbaar een dag later weer terug open kunnen gaan.
Ja, ik zit in therapie. Best al lang, we zitten nu op een punt dat we het allebei niet meer weten. De peut wil me doorsturen, ik weet dat het misschien beter is. Maar twijfel, ben gewend aan haar. De nieuwe peut zal een man zijn. Ik weet niet of dat werkt.
Sorry voor de lap tekst. Echt.
woensdag 22 juni 2011 om 19:08
Zoek voor jezelf de reden dat je snijd.. en bedenk of dat het waard is..
Ik weet wat je voelt en doormaakt, zelf ook tijdenlang gesneden.
Heb daar nu 3 jaar later nog steeds last van! Dagelijkse confrontatie met de littekens en durf op het werk niet goed een korte mouw aan omdat ik bang ben voor reacties van cliënten ( is nou niet bepaald iets professioneels)
Misschien niet leuk om te horen, maar je bent wel ff bewust van wat je jezelf aandoet..
Wat je ook kan proberen en minder schade aanricht is om een elastiekje om de pols te doen en die uit te rekken en los te laten.. Heb je toch een vorm van lichamelijke pijn maar beschadig je jezelf niet zoveel... plus dat het minder opvalt.
Geef je nieuwe therapeut een kans.. Wanneer je te lang bij dezelfde zit en die het ook niet meer weet is een verfrissende blik goed! Is de therapievorm die je nu hebt wel de goede vorm voor jou?
Succes met je therapie! Ik dacht ook dat het nooit zou stoppen maar er komt een eind aan!
Ik weet wat je voelt en doormaakt, zelf ook tijdenlang gesneden.
Heb daar nu 3 jaar later nog steeds last van! Dagelijkse confrontatie met de littekens en durf op het werk niet goed een korte mouw aan omdat ik bang ben voor reacties van cliënten ( is nou niet bepaald iets professioneels)
Misschien niet leuk om te horen, maar je bent wel ff bewust van wat je jezelf aandoet..
Wat je ook kan proberen en minder schade aanricht is om een elastiekje om de pols te doen en die uit te rekken en los te laten.. Heb je toch een vorm van lichamelijke pijn maar beschadig je jezelf niet zoveel... plus dat het minder opvalt.
Geef je nieuwe therapeut een kans.. Wanneer je te lang bij dezelfde zit en die het ook niet meer weet is een verfrissende blik goed! Is de therapievorm die je nu hebt wel de goede vorm voor jou?
Succes met je therapie! Ik dacht ook dat het nooit zou stoppen maar er komt een eind aan!
woensdag 22 juni 2011 om 19:14
Die "lap tekst" valt wel mee. Dat krassen niet.
Even praktisch: sommige mensen douchen niet meteen na het sporten omdat ze goed willen uitzweten. Dus lekker dik inpakken, relaxt naar huis en dan onder de douche.
Daarbij zou het je echt niets moeten uitmaken of iemand hier op let, misschien let er wel niemand op. Is dat al eens door je heen gegaan? En hoe bevalt die gedachte? Dat het niemand opvalt dat je in je sportkleding weer vertrekt?
Ik weet niet wat voor een soort therapie je nu volgt maar doorsturen (naar wat eigenlijk?) lijkt me handig als jij niet verder komt. De oorzaak van het krassen is je al wel duidelijk?
Ik wil ook niet specifiek iets met mijn reactie, maar je post raakte me en toen zat ik al te tikken...
Even praktisch: sommige mensen douchen niet meteen na het sporten omdat ze goed willen uitzweten. Dus lekker dik inpakken, relaxt naar huis en dan onder de douche.
Daarbij zou het je echt niets moeten uitmaken of iemand hier op let, misschien let er wel niemand op. Is dat al eens door je heen gegaan? En hoe bevalt die gedachte? Dat het niemand opvalt dat je in je sportkleding weer vertrekt?
Ik weet niet wat voor een soort therapie je nu volgt maar doorsturen (naar wat eigenlijk?) lijkt me handig als jij niet verder komt. De oorzaak van het krassen is je al wel duidelijk?
Ik wil ook niet specifiek iets met mijn reactie, maar je post raakte me en toen zat ik al te tikken...
woensdag 22 juni 2011 om 19:18
Ik heb ook zo'n 6 jaar gesneden. Ik zeg gesneden, omdat er een punt is dat het geen krassen meer is, maar echt snijden.
Maar kijk waar voor jou het punt zit dat je het niet meer "nodig hebt". Zoek een punt in je leven wat je veel waard is en vecht daar naar toe. Zoek uit wat voor jou de trigger is om jezelf pijn te doen, en probeer die trigger te veranderen in iets positiefs/ een ander gedrag of handelingm. Beloon jezelf als je het een tijd niet gedaan hebt, en voel je dan niet schuldig als het dan erna weer fout gaat.
En mocht je willen praten/ je hart willen luchten mag je me altijd mailen!
Maar kijk waar voor jou het punt zit dat je het niet meer "nodig hebt". Zoek een punt in je leven wat je veel waard is en vecht daar naar toe. Zoek uit wat voor jou de trigger is om jezelf pijn te doen, en probeer die trigger te veranderen in iets positiefs/ een ander gedrag of handelingm. Beloon jezelf als je het een tijd niet gedaan hebt, en voel je dan niet schuldig als het dan erna weer fout gaat.
En mocht je willen praten/ je hart willen luchten mag je me altijd mailen!
woensdag 22 juni 2011 om 19:21
Maak je niet druk om het omkleden bij de fitness. Ik kom ook altijd aan in mijn sportkledij en verlaat zo ook weer de zaak 
Ik zou eens goed kijken naar je therapie vorm. Een vriendin van mij deed precies hetzelfde. Zij heeft baat gehad bij verschillende vormen en later het slikken anti-depressiva.
En niet te druk maken om wat andere mensen denken!
Ik zou eens goed kijken naar je therapie vorm. Een vriendin van mij deed precies hetzelfde. Zij heeft baat gehad bij verschillende vormen en later het slikken anti-depressiva.
En niet te druk maken om wat andere mensen denken!
woensdag 22 juni 2011 om 19:35
Waarom kras/snij je jezelf?
Is de fysieke pijn beter dan de emotionele pijn? Misschien dat een andere therapie of een alternatieve therapie je kan helpen. Shiatsu of Haptonomie kunnen emotionele pijn op een zachtere manier bestrijden. Praten is zo confronterend. Mijn eigen ervaring is dat het mij absoluut geen goed heeft gedaan, alles kwam boven en ikw as niet weerbaar genoeg om er mee om te gaan. Dan is een zachtere aanpak beter. Op termijn kan Vipassana meditatie je misshcien helpen, later pas.
Wat betreft de sportschool daar heb je al veel nuttige tips voor gekregen. Niks van aantrekken, is heel normaal om met sportkleren te komen en te gaan.
Is de fysieke pijn beter dan de emotionele pijn? Misschien dat een andere therapie of een alternatieve therapie je kan helpen. Shiatsu of Haptonomie kunnen emotionele pijn op een zachtere manier bestrijden. Praten is zo confronterend. Mijn eigen ervaring is dat het mij absoluut geen goed heeft gedaan, alles kwam boven en ikw as niet weerbaar genoeg om er mee om te gaan. Dan is een zachtere aanpak beter. Op termijn kan Vipassana meditatie je misshcien helpen, later pas.
Wat betreft de sportschool daar heb je al veel nuttige tips voor gekregen. Niks van aantrekken, is heel normaal om met sportkleren te komen en te gaan.
woensdag 22 juni 2011 om 19:41
Dat dacht ik wel al, dat mensen er niet vreemd van opkijken dat je liever thuis onder de douche springt.
De peut waar ze me naar door verwijzen is werkzaam bij dezelfde instantie. Alleen meer ervaring blijkbaar.
Het eerste vanmiddag na de afspraak met peut was krassen, daarna een paar uur geslapen. Ik ben vreselijk moe.
Weet niet of het uitmaakt dat ik nu waarschijnlijk naar een man ga. Vind het moeilijk dat er geen vooruitgang in zit. Dat ligt ook wel aan mezelf. Ik had misschien te hoge verwachtingen van therapie.
De peut waar ze me naar door verwijzen is werkzaam bij dezelfde instantie. Alleen meer ervaring blijkbaar.
Het eerste vanmiddag na de afspraak met peut was krassen, daarna een paar uur geslapen. Ik ben vreselijk moe.
Weet niet of het uitmaakt dat ik nu waarschijnlijk naar een man ga. Vind het moeilijk dat er geen vooruitgang in zit. Dat ligt ook wel aan mezelf. Ik had misschien te hoge verwachtingen van therapie.
woensdag 22 juni 2011 om 19:55
Je bent naar een hulpverlener toe gegaan, hebt een intake gehad waarin jij je hulpvraag hebt omschreven, de therapievorm is doorgesproken en toen zijn de gesprekken begonnen.
Wat is er niet uitgekomen waarvan jij had verwacht dat het er wel uit zou komen? En omdat je schrijft dat het ook wel aan jezelf ligt, op welke manier had jij meer aan de therapie kunnen meewerken?
Is overigens nu de oorzaak wel of niet bekend?
Wat is er niet uitgekomen waarvan jij had verwacht dat het er wel uit zou komen? En omdat je schrijft dat het ook wel aan jezelf ligt, op welke manier had jij meer aan de therapie kunnen meewerken?
Is overigens nu de oorzaak wel of niet bekend?
woensdag 22 juni 2011 om 19:55
even een knuffel...nee ik heb er geen ervaring mee...maar weet je, misschien moet je toch gewoon eens die nieuwe therapeut proberen....wie weet wat hij misschien wel kan doen voor je....en zou je misschien niet kunnen afspreken dat als je het niks vind toch weer terug kan naar je oude vertrouwde therapeut??
sterkte..enne, ik vind het sowieso al stoer dat je hier je verhaal durft te doen
sterkte..enne, ik vind het sowieso al stoer dat je hier je verhaal durft te doen
woensdag 22 juni 2011 om 20:07
Hoi Sammie,
Waarom vind je het onverstandig om hier je verhaal te doen?
Ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om je oude therapeut achter te laten; je kent het nu en je weet niet wat er gaat komen. Maar omdat deze therapie niet gebracht heeft wat je verwachtte is het wel goed. Als het niet klikt met deze man, kun je altijd nog weer verder kijken.
Weet helemaal niemand in je omgeving het?
Waarom vind je het onverstandig om hier je verhaal te doen?
Ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om je oude therapeut achter te laten; je kent het nu en je weet niet wat er gaat komen. Maar omdat deze therapie niet gebracht heeft wat je verwachtte is het wel goed. Als het niet klikt met deze man, kun je altijd nog weer verder kijken.
Weet helemaal niemand in je omgeving het?
woensdag 22 juni 2011 om 23:48
EV!!! ~zwaait en springt enthousiast~
Zomaar even voor jou.
Omdat ik je al heeeeeel lang niet gezien heb, toevallig vanochtend nog aan je dacht, en je een lief mensch bent.
On-topic:
De valkuil van therapie, is veel van therapie verwachten.
Therapie zelf doet namelijk niet zoveel an sich.
Jij moet het doen, zo kwam ik achter na zo'n 7 jaar therapie, en maar wachten tot het eindelijk ging werken.
Zou het zeker gaan proberen bij de nieuwe therapeut. Als jou therapeut aangeeft dat het nu verder even vastloopt heb je er -behalve verder gaan zoals het nu gaat- niets te winnen.
Durf je het aan bij een nieuwe therapeut, en daar ook echt eerlijk te zijn (ja dat is moeilijk) dan heb je daarentegen enorm veel te winnen.
Maar dat betekent wel het risico nemen van iemand vertrouwen, en diegene laten delen in je gevechten.
Wat betreft het krassen: meestal komt het voort uit iets anders.
Als het lukt om dat te bespreken en mee aan de slag te gaan heb je kans dat je op een andere manier je emoties kunt gaan reguleren.
In de sportschool zal het mensen niet opvallen dat je niet douched.
Ik denk wel dat het belangrijk is dat je je krassen op werkdagen goed gaat 'afdekken' met pleisters of verband. Er heerst helaas heel veel onbegrip en 'angst' voor automutilatie, en voor je het weet heb je een (voor)oordeel en 'naam', dat kan heel vervelend zijn. En tegen je werken als je serieus genomen wil worden.
Jammer genoeg.
Sterkte!
Zomaar even voor jou.
Omdat ik je al heeeeeel lang niet gezien heb, toevallig vanochtend nog aan je dacht, en je een lief mensch bent.
On-topic:
De valkuil van therapie, is veel van therapie verwachten.
Therapie zelf doet namelijk niet zoveel an sich.
Jij moet het doen, zo kwam ik achter na zo'n 7 jaar therapie, en maar wachten tot het eindelijk ging werken.
Zou het zeker gaan proberen bij de nieuwe therapeut. Als jou therapeut aangeeft dat het nu verder even vastloopt heb je er -behalve verder gaan zoals het nu gaat- niets te winnen.
Durf je het aan bij een nieuwe therapeut, en daar ook echt eerlijk te zijn (ja dat is moeilijk) dan heb je daarentegen enorm veel te winnen.
Maar dat betekent wel het risico nemen van iemand vertrouwen, en diegene laten delen in je gevechten.
Wat betreft het krassen: meestal komt het voort uit iets anders.
Als het lukt om dat te bespreken en mee aan de slag te gaan heb je kans dat je op een andere manier je emoties kunt gaan reguleren.
In de sportschool zal het mensen niet opvallen dat je niet douched.
Ik denk wel dat het belangrijk is dat je je krassen op werkdagen goed gaat 'afdekken' met pleisters of verband. Er heerst helaas heel veel onbegrip en 'angst' voor automutilatie, en voor je het weet heb je een (voor)oordeel en 'naam', dat kan heel vervelend zijn. En tegen je werken als je serieus genomen wil worden.
Jammer genoeg.
Sterkte!
donderdag 23 juni 2011 om 12:14
Hoi sammie,
Wat moet jij het moeilijk hebben.
Krassen, snijden, knijpen enz enz doen mensen om hun emotie te verdringen.
Het is ook een soort van verslaving geworden, je kunt er niet meer buiten.
Intensieve therapie is dan noodzakelijk.
Eigenlijk dient je nieuwe therapeut niet zo fijn te zijn.
Je dient over grenzen te gaan om te kunnen leren en ervaren dat het ook anders kan.
Ik wens je een leerzame tijd bij je nieuwe therapeut.
Wat moet jij het moeilijk hebben.
Krassen, snijden, knijpen enz enz doen mensen om hun emotie te verdringen.
Het is ook een soort van verslaving geworden, je kunt er niet meer buiten.
Intensieve therapie is dan noodzakelijk.
Eigenlijk dient je nieuwe therapeut niet zo fijn te zijn.
Je dient over grenzen te gaan om te kunnen leren en ervaren dat het ook anders kan.
Ik wens je een leerzame tijd bij je nieuwe therapeut.
vrijdag 24 juni 2011 om 00:58
alleen OP gelezen, wat ik eruit oppikte is dat je zegt 'ik zou het wel uit willen schreeuwen'! Misschien moet je dat gewoon een keer doen!! Schreeuw het uit, vertel het mensen, zeg ze wat er met je aan de hand is.. weet niet veel over deze problematiek (krassen/snijden), maar het lijkt me een uitlating van emoties die je niet op een andere manier kan uiten. Emoties vinden ALTIJD hun weg naar buiten, of je dat nou wil of niet.
Veel succes, en hoop echt dat je hierover gaat praten, wees niet bang voor de reacties, je zal echt op veel begrip en steun stoten (zie dit topic als voorbeeld), sterkte!
Veel succes, en hoop echt dat je hierover gaat praten, wees niet bang voor de reacties, je zal echt op veel begrip en steun stoten (zie dit topic als voorbeeld), sterkte!
vrijdag 24 juni 2011 om 06:36
Bedankt voor het begrip en knuffels, zonder het dramatisch te willen laten klinken, dat ben ik niet gewend.
En aninha, dat is misschien wel het laatste wat ik zou doen. Maar dan ook echt letterlijk het laatste. Soms komt het wel eens in mij op, mensen vraag zo vaak 'he, hoe is het?', maar meestal verwachten ze dan een 'goed'. Feit is, ik werk in een sociale/zorg sector, als mensen weten wat ik doe, word ik denk ik op non-actief gesteld.
Soms vind ik het zo erg, telkens als ik mijn benen zie walg ik van mezelf en neem ik me voor om te stoppen. Als ik vervolgens een dag later zo slecht zit dat ik kras denk ik niet meer 'hoogstens, ach nou maakt het toch geen verschil meer'.
Bedankt voor de reacties, echt waar.
En aninha, dat is misschien wel het laatste wat ik zou doen. Maar dan ook echt letterlijk het laatste. Soms komt het wel eens in mij op, mensen vraag zo vaak 'he, hoe is het?', maar meestal verwachten ze dan een 'goed'. Feit is, ik werk in een sociale/zorg sector, als mensen weten wat ik doe, word ik denk ik op non-actief gesteld.
Soms vind ik het zo erg, telkens als ik mijn benen zie walg ik van mezelf en neem ik me voor om te stoppen. Als ik vervolgens een dag later zo slecht zit dat ik kras denk ik niet meer 'hoogstens, ach nou maakt het toch geen verschil meer'.
Bedankt voor de reacties, echt waar.
vrijdag 24 juni 2011 om 08:49
Hoi Sammie,
Heb je verhaal gelezen en hoop dat ik je van enig advies kan dienen.
Allereerst ga ik toch zeggen dat ik het knap vind dat je je verhaal deelt. Je vind het zelf misschien onverstandig (kan ik inkomen), maar je bent anoniem op het forum. Plus jouw bericht geeft aan dat je er bewust van bent dat het niet goed gaat met jezelf. Er zijn helaas mensen die na een ziekenhuisopname nog steeds niet willen inzien dat het niet goed gaat. Dus ook daar ben je al een stap vooruit.
Qua therapie: als je hierin niet vooruit komt, kun je in ieder geval een andere therapeut proberen. Je kunt waarschijnlijk ook aangeven dat je liever bij een vrouw wilt. Baad het niet dan schaad het niet
Je hebt het vast al geprobeerd, maar mocht je de neiging krijgen om te gaan krassen/snijden, helpt dan geen enkele afleiding? Een stuk lopen met een (geleende) hond (lopen is een goede therapie vorm, verstand op 0 en gaan, en je blijft nog in conditie ook), op het Viva forum surfen, computerspelletje doen, ik noem maar iets. Of neem iemand in vertrouwen bij wie je je verhaal altijd kwijt mag? Desnoods anoniem online (er zijn websites waar je met "lotgenoten" kunt chatten of je verhaal kwijt kunt, geheel anoniem).
Aan het topic te zien sta je er in ieder geval niet alleen voor, misschien is dat ook een fijne gedachte
Veel sterkte.
Heb je verhaal gelezen en hoop dat ik je van enig advies kan dienen.
Allereerst ga ik toch zeggen dat ik het knap vind dat je je verhaal deelt. Je vind het zelf misschien onverstandig (kan ik inkomen), maar je bent anoniem op het forum. Plus jouw bericht geeft aan dat je er bewust van bent dat het niet goed gaat met jezelf. Er zijn helaas mensen die na een ziekenhuisopname nog steeds niet willen inzien dat het niet goed gaat. Dus ook daar ben je al een stap vooruit.
Qua therapie: als je hierin niet vooruit komt, kun je in ieder geval een andere therapeut proberen. Je kunt waarschijnlijk ook aangeven dat je liever bij een vrouw wilt. Baad het niet dan schaad het niet
Je hebt het vast al geprobeerd, maar mocht je de neiging krijgen om te gaan krassen/snijden, helpt dan geen enkele afleiding? Een stuk lopen met een (geleende) hond (lopen is een goede therapie vorm, verstand op 0 en gaan, en je blijft nog in conditie ook), op het Viva forum surfen, computerspelletje doen, ik noem maar iets. Of neem iemand in vertrouwen bij wie je je verhaal altijd kwijt mag? Desnoods anoniem online (er zijn websites waar je met "lotgenoten" kunt chatten of je verhaal kwijt kunt, geheel anoniem).
Aan het topic te zien sta je er in ieder geval niet alleen voor, misschien is dat ook een fijne gedachte
Veel sterkte.
vrijdag 24 juni 2011 om 11:21
hey sammie
toch he...jij vindt het onverstandig dat je dit toic hebt geopend...ik vind van niet...dat je dit gedaan hebt heeft toch enige moed nodig...
en daarom vind ik het stoer....wat rot dat je je druk maakt of je wel of niet op non-actief word gesteld mochten ze er achter komen op je werk....ik snap het wel hoor, zou dat zelf ook hebben, en dat legt waarschijnlijk ook weer enige druk op jezelf ...echt, ik hoop dat je binnen zeer korte tijd wel een goeie therapeut krijgt die jou kan helpen, niet dat de eerste niet goed is, maar als je niet verder komt dan schiet het niet op
dus nogmaals voor jou ik weet niet wat het is om te krassen of snijden in jezelf.....maar ik vind het klote voor je...sterkte!!! en dat er maar snel een oplossing mag komen voor je
toch he...jij vindt het onverstandig dat je dit toic hebt geopend...ik vind van niet...dat je dit gedaan hebt heeft toch enige moed nodig...
en daarom vind ik het stoer....wat rot dat je je druk maakt of je wel of niet op non-actief word gesteld mochten ze er achter komen op je werk....ik snap het wel hoor, zou dat zelf ook hebben, en dat legt waarschijnlijk ook weer enige druk op jezelf ...echt, ik hoop dat je binnen zeer korte tijd wel een goeie therapeut krijgt die jou kan helpen, niet dat de eerste niet goed is, maar als je niet verder komt dan schiet het niet op
dus nogmaals voor jou ik weet niet wat het is om te krassen of snijden in jezelf.....maar ik vind het klote voor je...sterkte!!! en dat er maar snel een oplossing mag komen voor je
vrijdag 24 juni 2011 om 13:29
quote:sammie00 schreef op 24 juni 2011 @ 06:38:
Oh, en ik weet dat het emoties zijn die eruit moeten. Ik haat emoties!Emoties kun je niet haten, emoties moet je respecteren. Emoties maken het verschil tussen leven en existeren. In de Nederlandse samenleving word je geacht rationeel in het leven te staan (nuchtere Hollanders), anders ben je maar een slappeling, maar leven met passie en vanuit je hart is veel moeilijker! En uiteindelijk kom je daar veel verder mee... Sterkte meid!
Oh, en ik weet dat het emoties zijn die eruit moeten. Ik haat emoties!Emoties kun je niet haten, emoties moet je respecteren. Emoties maken het verschil tussen leven en existeren. In de Nederlandse samenleving word je geacht rationeel in het leven te staan (nuchtere Hollanders), anders ben je maar een slappeling, maar leven met passie en vanuit je hart is veel moeilijker! En uiteindelijk kom je daar veel verder mee... Sterkte meid!
vrijdag 24 juni 2011 om 13:32
