Gezondheid
alle pijlers
mijn vader heeft weer kanker
vrijdag 17 juni 2011 om 11:06
ik wil graag wat kwijt, ik heb redelijk veel topics geopend , duidelijk vanwege deze frustratie, mijn vader is 7 jaar "schoon" geweest van beenmergkanker, dit vreet je botten op , bij mijn vader zit het in zijn rug, daardoor zijn er 3 wervels ingezakt en heeft hij altijd pijn.
en nu is het weer terug.
ik ben daardoor enorm gefrustreerd en reageer het op mijn omgeving af , vooral mijn man, die heel veel overwerkt.
ik weet het al sinds vorig jaar mei toen hij controle had, de dokters willen alleen eerst kijken hoe snel het gaat, eind van deze maand laatste check en dan horen we wat ze gaan doen.
chemo krijgt hij niet meer.
ik merk aan mezelf dat ik al aan het afscheid nemen ben,
mijn man zegt dat ik van elk moment met hem met volle teugen moet genieten , maar dat lukt me gewoon niet, ik kijk wel naar alle momenten dat ik hem zie uit.
ik wil niet dat hij gaat maar als hij niet meer kan moet hij loslaten
mijn vader heeft alles voor iedereen over en staat ondanks zijn ziekte nog steeds altijd voor iedereen klaar
ik weet niet wat ik nog moet zeggen ik ben emotioneel een wrak nu.
in elk geval fijn dat ik het hier kwijt kon
ik vind het zo vreselijk oneerlijk! wij hebben als gezin al zoveel meegemaakt en dan ook nog dit, ik ben depressief aan het worden ben ik bang
en nu is het weer terug.
ik ben daardoor enorm gefrustreerd en reageer het op mijn omgeving af , vooral mijn man, die heel veel overwerkt.
ik weet het al sinds vorig jaar mei toen hij controle had, de dokters willen alleen eerst kijken hoe snel het gaat, eind van deze maand laatste check en dan horen we wat ze gaan doen.
chemo krijgt hij niet meer.
ik merk aan mezelf dat ik al aan het afscheid nemen ben,
mijn man zegt dat ik van elk moment met hem met volle teugen moet genieten , maar dat lukt me gewoon niet, ik kijk wel naar alle momenten dat ik hem zie uit.
ik wil niet dat hij gaat maar als hij niet meer kan moet hij loslaten
mijn vader heeft alles voor iedereen over en staat ondanks zijn ziekte nog steeds altijd voor iedereen klaar
ik weet niet wat ik nog moet zeggen ik ben emotioneel een wrak nu.
in elk geval fijn dat ik het hier kwijt kon
ik vind het zo vreselijk oneerlijk! wij hebben als gezin al zoveel meegemaakt en dan ook nog dit, ik ben depressief aan het worden ben ik bang
donderdag 7 juli 2011 om 23:49
Jeetje zeg! Allebei je ouders...
Hoeveel kan een mens hebben he...
Hoop voor jullie allemaal dat de tumor van je moeders been geheel weggehaald kan worden.
En dat het voor je vader ook zo gunstig mogelijk is.
Heel, heel veel sterkte!
(Ook wachtend op uitslag morgen van vader waar de kanker weer terug is...)
Hoeveel kan een mens hebben he...
Hoop voor jullie allemaal dat de tumor van je moeders been geheel weggehaald kan worden.
En dat het voor je vader ook zo gunstig mogelijk is.
Heel, heel veel sterkte!
(Ook wachtend op uitslag morgen van vader waar de kanker weer terug is...)
vrijdag 8 juli 2011 om 09:42
italiagirl , dat is juist het enge
en ik snap ook niet dat ze nog geen scan oid heeft gehad, maar dat gaat denk ik wel gebeuren , weet niet wanneer maar ze wordt doorgestuurd naar een internist
ik en mijn zussen en broer hebben wel steun aan elkaar , alleen verwacht mijn broer elk moment een kindje en ook mijn oudste zus verwacht elk moment een kindje, dat is natuurlijk heel positief aan de ene kant maar aan de andere kant zijn ze daar natuurlijk ook veel mee bezig en dat zie je ook , we hebben wel elke dag contact dat is heel fijn , ik had net nog een gesprek met een van mijn zussen , we gaan er vandaag heen en we zijn allebei bang voor wat we aantreffen , maar nu kunnen we er nog heen , nu zijn ze er nog.
ik vind het ook fijn om hier mijn hart te luchten en ik zie dat ik helaas niet de enigste ben , er zijn veel teveel mensen die hier mee leven ook allemaal mensen die heel geliefd waren/zijn ik heb nog nooit meegemaakt dat er vervelende mensen deze ziekte hebben, het zal ongetwijfeld wel zo zijn maar wat ik meekrijg is dat de goede mensen eerst gaan
ik steek regelmatig een kaarsje aan voor deze mensen en voor mijn overleden ooms tantes opa`s en oma`s
en op een of andere manier brengt dat mij een beetje rust
ik zal vanmiddag mijn hart weer luchten over de uitslagen
ik wil jullie heel erg bedanken voor alle bemoedigngen , het geeft me weer wat moed om weer even door te gaan
en ik snap ook niet dat ze nog geen scan oid heeft gehad, maar dat gaat denk ik wel gebeuren , weet niet wanneer maar ze wordt doorgestuurd naar een internist
ik en mijn zussen en broer hebben wel steun aan elkaar , alleen verwacht mijn broer elk moment een kindje en ook mijn oudste zus verwacht elk moment een kindje, dat is natuurlijk heel positief aan de ene kant maar aan de andere kant zijn ze daar natuurlijk ook veel mee bezig en dat zie je ook , we hebben wel elke dag contact dat is heel fijn , ik had net nog een gesprek met een van mijn zussen , we gaan er vandaag heen en we zijn allebei bang voor wat we aantreffen , maar nu kunnen we er nog heen , nu zijn ze er nog.
ik vind het ook fijn om hier mijn hart te luchten en ik zie dat ik helaas niet de enigste ben , er zijn veel teveel mensen die hier mee leven ook allemaal mensen die heel geliefd waren/zijn ik heb nog nooit meegemaakt dat er vervelende mensen deze ziekte hebben, het zal ongetwijfeld wel zo zijn maar wat ik meekrijg is dat de goede mensen eerst gaan
ik steek regelmatig een kaarsje aan voor deze mensen en voor mijn overleden ooms tantes opa`s en oma`s
en op een of andere manier brengt dat mij een beetje rust
ik zal vanmiddag mijn hart weer luchten over de uitslagen
ik wil jullie heel erg bedanken voor alle bemoedigngen , het geeft me weer wat moed om weer even door te gaan
dinsdag 19 juli 2011 om 17:02
over mijn moeder weten we nog steeds niets
ik zit eigenlijk ook met enkele vragen zoals, hoe kun je als arts zien bij een patient of die uitzaaiingen heeft?
en kan je deze ook over het hoofd zien?
er is namelijk bloed geprikt en daaruit bleek dus dat mijn moeder uitzaaiingen zou hebben , kan dit wel?
en ze heeft vreselijke last van haar longen , daar zijn foto`s van gemaakt en die waren goed , hoe kan dit?
heeft iemand hier misschien antwoord op?
ik heb al eens gebeld voor deze vragen maar niemand mocht mij antwoord geven.
ik voel me machteloos................................................
ik zit eigenlijk ook met enkele vragen zoals, hoe kun je als arts zien bij een patient of die uitzaaiingen heeft?
en kan je deze ook over het hoofd zien?
er is namelijk bloed geprikt en daaruit bleek dus dat mijn moeder uitzaaiingen zou hebben , kan dit wel?
en ze heeft vreselijke last van haar longen , daar zijn foto`s van gemaakt en die waren goed , hoe kan dit?
heeft iemand hier misschien antwoord op?
ik heb al eens gebeld voor deze vragen maar niemand mocht mij antwoord geven.
ik voel me machteloos................................................
dinsdag 19 juli 2011 om 17:55
Roos, in het bloed checken ze o.a. De zogenaamde tumormarker. Door middel van een puntenaantal kan men vaak bepalen in welk stadium de ziekte is. Ik geloof dat er verschillende markers zijn voor verschillende tumoren, maar dat weet ik niet zeker. Wel weet ik uit ervaring met mijn schoonzusje dat bloedonderzoek ook geen goed beeld geeft. Vorig jaar was zij al erg ziek, verschillende onderzoeken etc. Volgens bloedtest zou ze geen kanker hebben, helaas was ze op dat moment al erg ziek en bleek bij de operatie dat ze vele uitzaaiingen had. Kanker aan de galwegen, met uitzaaiingen op beide eierstokken, buikvlies, blindedarm en lymphen.
In het kankerinstituut hier (milaan) hebben ze een volledige scan gemaakt en daar zagen ze de werkelijke situatie op. Ook wordt geregeld een pet scan gemaakt om op uitzaaiingen te checken.
Heel veel sterkte!
In het kankerinstituut hier (milaan) hebben ze een volledige scan gemaakt en daar zagen ze de werkelijke situatie op. Ook wordt geregeld een pet scan gemaakt om op uitzaaiingen te checken.
Heel veel sterkte!
dinsdag 19 juli 2011 om 18:26
quote:roosdezoveelste schreef op 19 juli 2011 @ 17:02:
over mijn moeder weten we nog steeds niets
ik zit eigenlijk ook met enkele vragen zoals, hoe kun je als arts zien bij een patient of die uitzaaiingen heeft?
en kan je deze ook over het hoofd zien?
er is namelijk bloed geprikt en daaruit bleek dus dat mijn moeder uitzaaiingen zou hebben , kan dit wel?
en ze heeft vreselijke last van haar longen , daar zijn foto`s van gemaakt en die waren goed , hoe kan dit?
heeft iemand hier misschien antwoord op?
ik heb al eens gebeld voor deze vragen maar niemand mocht mij antwoord geven.
ik voel me machteloos................................................
Hé Roos,
Lees nu pas dat je moeder ook ziek is. Jeetje wat krijgen jullie ontzettend veel voor jullie kiezen. Misschien dat het je zou helpen om professionele hulp te zoeken om begeleiding te krijgen hoe hiermee om te gaan. Dit kan ervoor zorgen dat je leert beter met deze ontzettend moeilijke situatie om te gaan. Dat heb ik ook gedaan toen mijn moeder weer ziek bleek te zijn en ik heb er veel steun aan gehad. Wil niet zeggen dat het dan ineens allemaal makkelijk zal worden, maar het kan je helpen om je hoofd boven water te houden.
Mag ik vragen in welk ziekenhuis je moeder onder behandeling is op dit moment? En wat voor kanker er een paar jaar terug precies bij haar werd vastgesteld?
Wat belangrijk is is dat zij zowieso zo snel mogelijk een ct-scan krijgt zodat gekeken kan worden waar eventuele uitzaaiingen zich bevinden. Tumoren in de long kunnen op de foto worden gemist. Bij mijn moeder was op de foto niets te zien, maar op de ct-scan was wel een tumor in de long te zien.
Echt niet wachten, maar de arts bellen of iemand anders laten bellen als het jou niet lukt, die scan moet er zo snel mogelijk komen. Op die scan kunnen ook eventuele andere uitzaaiingen worden gezien.
Hou er rekening mee dat er wellicht uitzaaiingen in de lever kunnen zitten. Ik zeg dit omdat je aangeeft dat je moeder geel ziet. Dit kan je soms ook aan het oogwit zien.
Zoals al eerder werd geschreven, de tumormarker is een indicatie, maar geeft niet altijd een juist weergave van de situatie.
Wanneer de tumormarker stijgt kan je ervan uitgaan dat een tumor groeit of dat er uitzaaiingen elders zijn.
Wanneer de tomormarkers dalen betekent dit vaak dat de tumoren kleiner worden. Maar ik zeg vaak, omdat in een enkel geval de tumormarker in het bloed daalt, maar dat de tumor alsnog groeit of de uitzaaiingen toenemen.
Bij mijn moeder bleek dit het geval te zijn toen ze een nieuwe chemokuur kreeg. Die leek dus aan te slaan als we de bloedwaarden moesten geloven, maar de scan zei iets heel anders. Dit kan als de nieuwe tumoren een andere marker krijgen dan de oorspronkelijke tumor afgeeft. Je kan het zien alsof de nieuwe tumor een nieuw soort DNA heeft dan de oorspronkelijke tumor. Die nieuwe tumormarker is dan waarschijnlijk nog niet bekend bij de arts en hier kan dus ook niet op worden onderzocht.
Door wie worden je ouders ondersteund bij hun bezoeken aan artsen? Gaat er altijd iemand met ze mee?
Ik hoop dat je de vragen in dit bericht wil proberen te beantwoorden dan kan ik proberen met je mee te denken.
Zorg vooral ook goed voor jezelf, dan kan je er ook beter voor je ouders zijn. Dat betekent ook af en toe tijd voor jezelf inbouwen om je batterij weer op te laden.
Sterkte met alles.
over mijn moeder weten we nog steeds niets
ik zit eigenlijk ook met enkele vragen zoals, hoe kun je als arts zien bij een patient of die uitzaaiingen heeft?
en kan je deze ook over het hoofd zien?
er is namelijk bloed geprikt en daaruit bleek dus dat mijn moeder uitzaaiingen zou hebben , kan dit wel?
en ze heeft vreselijke last van haar longen , daar zijn foto`s van gemaakt en die waren goed , hoe kan dit?
heeft iemand hier misschien antwoord op?
ik heb al eens gebeld voor deze vragen maar niemand mocht mij antwoord geven.
ik voel me machteloos................................................
Hé Roos,
Lees nu pas dat je moeder ook ziek is. Jeetje wat krijgen jullie ontzettend veel voor jullie kiezen. Misschien dat het je zou helpen om professionele hulp te zoeken om begeleiding te krijgen hoe hiermee om te gaan. Dit kan ervoor zorgen dat je leert beter met deze ontzettend moeilijke situatie om te gaan. Dat heb ik ook gedaan toen mijn moeder weer ziek bleek te zijn en ik heb er veel steun aan gehad. Wil niet zeggen dat het dan ineens allemaal makkelijk zal worden, maar het kan je helpen om je hoofd boven water te houden.
Mag ik vragen in welk ziekenhuis je moeder onder behandeling is op dit moment? En wat voor kanker er een paar jaar terug precies bij haar werd vastgesteld?
Wat belangrijk is is dat zij zowieso zo snel mogelijk een ct-scan krijgt zodat gekeken kan worden waar eventuele uitzaaiingen zich bevinden. Tumoren in de long kunnen op de foto worden gemist. Bij mijn moeder was op de foto niets te zien, maar op de ct-scan was wel een tumor in de long te zien.
Echt niet wachten, maar de arts bellen of iemand anders laten bellen als het jou niet lukt, die scan moet er zo snel mogelijk komen. Op die scan kunnen ook eventuele andere uitzaaiingen worden gezien.
Hou er rekening mee dat er wellicht uitzaaiingen in de lever kunnen zitten. Ik zeg dit omdat je aangeeft dat je moeder geel ziet. Dit kan je soms ook aan het oogwit zien.
Zoals al eerder werd geschreven, de tumormarker is een indicatie, maar geeft niet altijd een juist weergave van de situatie.
Wanneer de tumormarker stijgt kan je ervan uitgaan dat een tumor groeit of dat er uitzaaiingen elders zijn.
Wanneer de tomormarkers dalen betekent dit vaak dat de tumoren kleiner worden. Maar ik zeg vaak, omdat in een enkel geval de tumormarker in het bloed daalt, maar dat de tumor alsnog groeit of de uitzaaiingen toenemen.
Bij mijn moeder bleek dit het geval te zijn toen ze een nieuwe chemokuur kreeg. Die leek dus aan te slaan als we de bloedwaarden moesten geloven, maar de scan zei iets heel anders. Dit kan als de nieuwe tumoren een andere marker krijgen dan de oorspronkelijke tumor afgeeft. Je kan het zien alsof de nieuwe tumor een nieuw soort DNA heeft dan de oorspronkelijke tumor. Die nieuwe tumormarker is dan waarschijnlijk nog niet bekend bij de arts en hier kan dus ook niet op worden onderzocht.
Door wie worden je ouders ondersteund bij hun bezoeken aan artsen? Gaat er altijd iemand met ze mee?
Ik hoop dat je de vragen in dit bericht wil proberen te beantwoorden dan kan ik proberen met je mee te denken.
Zorg vooral ook goed voor jezelf, dan kan je er ook beter voor je ouders zijn. Dat betekent ook af en toe tijd voor jezelf inbouwen om je batterij weer op te laden.
Sterkte met alles.
donderdag 21 juli 2011 om 10:20
bedankt voor de reacties, ik kan er wat mee, mijn vader gaat altijd mee met mijn moeder maar die laat zich naar mijn idee gewoon afwimpelen, mijn moeder stond onder behandeling in Rotterdam in het daniel den hoed , daar is ze vrijdag bij een chirurg geweest die foto`s heeft laten maken waarop dus niets te zien was , twee weken geleden heeft mijn vader in zeeland waar we wonen een afspraak gekregen voor aankomende maandag bij een internist
onze huisarts die haar heeft doorgestuurd wou haar binnen een week bij een inetrnist hebben , hij ging helaas 3 weken met vakantie en mijn moeder kon dus niet binnen een week terecht.
het duurt allemaal zo lang en ik snap mijn vader ook niet
ik weet het niet meer , ik ben de laatste tijd zo vreselijk moe, ik denk dat het allemaal teveel is geworden , heeft iemand tips over hulpverlening?
ik denk toch dat het verstandig is dat ik voor mezelf hulp zoek, ik weet alleen niet waar en hoe
mijn ouders hebben ook geen ondersteuning , hoe kunnen ze die vinden?
dat zou denk ik een heel goed idee zijn
ontzettend bedankt voor het lezen en meedenken
onze huisarts die haar heeft doorgestuurd wou haar binnen een week bij een inetrnist hebben , hij ging helaas 3 weken met vakantie en mijn moeder kon dus niet binnen een week terecht.
het duurt allemaal zo lang en ik snap mijn vader ook niet
ik weet het niet meer , ik ben de laatste tijd zo vreselijk moe, ik denk dat het allemaal teveel is geworden , heeft iemand tips over hulpverlening?
ik denk toch dat het verstandig is dat ik voor mezelf hulp zoek, ik weet alleen niet waar en hoe
mijn ouders hebben ook geen ondersteuning , hoe kunnen ze die vinden?
dat zou denk ik een heel goed idee zijn
ontzettend bedankt voor het lezen en meedenken
donderdag 21 juli 2011 om 11:35
Roos, vervelend dat jij er ook helemaal doorheen zit. Vaak bieden kanker instituten naast medische zorg ook psychologische zorg voor zowel de patienten als de naaste familie. Je zou daar eens naar kunnen vragen. Of anders via de huisarts een doorverwijzing vragen.
Je moet er echt druk op blijven zetten hoor. Ga eens mee als je ouders naar de specialist moeten en stel vooraf een lijst met vragen samen. Je zou eens na kunnen vragen met welke ziekenhuizen zij contact hebben. Kritische vragen stellen over stadium van de tumor, bloedonderzoeken, pet scan, CT scan, biopsie etc.
Van mijn schoonzusje weet ik dat het nationale kankerinstituur in Milaan (waar zij behandeld werd) ook contact had met het internationale kankerinstituut in Milaan, een speciaal in tumoren gespecialiseerd ziekenhuis in de VS en in Duitsland.
Zelf heb ik nog naar de AVL gebeld, maar daar werd ik door één of andere achterlijk mens ontzettend bot afgescheept met de opmerking "jullie wonen niet in een derdewereld land, dus nee wij kunnen ook niets extra's bieden". Dat mag zo zijn, maar iets tactvoller kan ook wel. Wat was ik woest op dat mens.
Informeer desnoods zelf eens bij goede ziekenhuizen in Duitsland. Second opinion etc. Wacht niet te lang, want ook op oudere leeftijd kan een tumor snel groeien en tijd is een zeer cruciale factor.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel
Je moet er echt druk op blijven zetten hoor. Ga eens mee als je ouders naar de specialist moeten en stel vooraf een lijst met vragen samen. Je zou eens na kunnen vragen met welke ziekenhuizen zij contact hebben. Kritische vragen stellen over stadium van de tumor, bloedonderzoeken, pet scan, CT scan, biopsie etc.
Van mijn schoonzusje weet ik dat het nationale kankerinstituur in Milaan (waar zij behandeld werd) ook contact had met het internationale kankerinstituut in Milaan, een speciaal in tumoren gespecialiseerd ziekenhuis in de VS en in Duitsland.
Zelf heb ik nog naar de AVL gebeld, maar daar werd ik door één of andere achterlijk mens ontzettend bot afgescheept met de opmerking "jullie wonen niet in een derdewereld land, dus nee wij kunnen ook niets extra's bieden". Dat mag zo zijn, maar iets tactvoller kan ook wel. Wat was ik woest op dat mens.
Informeer desnoods zelf eens bij goede ziekenhuizen in Duitsland. Second opinion etc. Wacht niet te lang, want ook op oudere leeftijd kan een tumor snel groeien en tijd is een zeer cruciale factor.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel
donderdag 21 juli 2011 om 17:08
mijn vader wil niet dat ik me er mee bemoei om het even zo te zeggen,
naar het buitenland is geen optie denk ik dan word mijn moeder geestelijk helemaal gek , ze is schizofreen en in haar geval kan ze vreselijk psychotisch worden als er verandering optreed
ik vind het maar raar dat ons of mij dit nooit is aangeboden
mijn vader misschien wel maar die heeft nooit ergens hulp bij nodig (right)
snap het wel hoor , dat hij alles nog zelf wil doen
maar dat kan straks ook niet meer als hij dusdanig verzwakt is
dan moet ik het ook overnemen , ik ga sowieso nog eens een gesprek met hem aan met de informatie die ik heb gekregen van jullie
ik denk dat hij daar wel wat mee doet, misschien moet ik meer met hem praten en uitleggen waarom het niet erg is iemand te accepteren om te helpen
ik denk dat dit ook weer meetelt in mijn situatie nu, ik luister naar mijn zussen , ik praat erg veel met mijn moeder (ben ook de enigste die tot haar doordringt) en mijn man steunt ook behoorlijk op me (hij heeft contact met zijn moeder verbroken ze is narcist) maar ik kan eigenlijk nergens terecht naar mij luisterd niemand , niemand die ooit aan mij vraagt hoe het nou met mij gaat
mijn man is een lieve man hoor , maar hij werkt veel, hij werkt ook over en dat trek ik niet goed nu ik heb hem juist nu nodig
behalve mijn dochter die houd mijn hoofd boven water en dat heeft ze zelf nieteens door
alleen al als ze naar me lacht en me knuffelt
ik ga mijn vader nu maar bellen, en dan kijken of het uitkomt dat ik even langs ga met mijn dochter , mijn ouders vrolijken ook zo heerlijk op als ze hun kleindochter zien
liefs
naar het buitenland is geen optie denk ik dan word mijn moeder geestelijk helemaal gek , ze is schizofreen en in haar geval kan ze vreselijk psychotisch worden als er verandering optreed
ik vind het maar raar dat ons of mij dit nooit is aangeboden
mijn vader misschien wel maar die heeft nooit ergens hulp bij nodig (right)
snap het wel hoor , dat hij alles nog zelf wil doen
maar dat kan straks ook niet meer als hij dusdanig verzwakt is
dan moet ik het ook overnemen , ik ga sowieso nog eens een gesprek met hem aan met de informatie die ik heb gekregen van jullie
ik denk dat hij daar wel wat mee doet, misschien moet ik meer met hem praten en uitleggen waarom het niet erg is iemand te accepteren om te helpen
ik denk dat dit ook weer meetelt in mijn situatie nu, ik luister naar mijn zussen , ik praat erg veel met mijn moeder (ben ook de enigste die tot haar doordringt) en mijn man steunt ook behoorlijk op me (hij heeft contact met zijn moeder verbroken ze is narcist) maar ik kan eigenlijk nergens terecht naar mij luisterd niemand , niemand die ooit aan mij vraagt hoe het nou met mij gaat
mijn man is een lieve man hoor , maar hij werkt veel, hij werkt ook over en dat trek ik niet goed nu ik heb hem juist nu nodig
behalve mijn dochter die houd mijn hoofd boven water en dat heeft ze zelf nieteens door
alleen al als ze naar me lacht en me knuffelt
ik ga mijn vader nu maar bellen, en dan kijken of het uitkomt dat ik even langs ga met mijn dochter , mijn ouders vrolijken ook zo heerlijk op als ze hun kleindochter zien
liefs
vrijdag 22 juli 2011 om 08:58
gisteren mijn vader gebeld ,
hij was blij met de informatie en die gaat hij ook gebruiken,
nu nog hopen dat mijn vader iemand hulp vraagt gewoon voor ondersteuning en begeleiding.
ik ga vandaag mijn moed bij elkaar schrapen en voor mezelf ook maar hulp vragen, ik benieuwd wat er van komt en of ik er iets aan heb, waarschijnlijk wel , ik vind het dood eng om om hulp te vragen maar zo gaat het niet langer, en baad het niet dan schaad het niet.
hij was blij met de informatie en die gaat hij ook gebruiken,
nu nog hopen dat mijn vader iemand hulp vraagt gewoon voor ondersteuning en begeleiding.
ik ga vandaag mijn moed bij elkaar schrapen en voor mezelf ook maar hulp vragen, ik benieuwd wat er van komt en of ik er iets aan heb, waarschijnlijk wel , ik vind het dood eng om om hulp te vragen maar zo gaat het niet langer, en baad het niet dan schaad het niet.
vrijdag 22 juli 2011 om 09:26
Of je ouders hulp willen om deze situatie makkelijker te dragen, die keuze is aan hen. JIj kan ik ieder geval ook zelf hulp zoeken.
Gelukkig heeft je vader in ieder geval wel wat aan de info die jij hebt gegeven. Trouwens voor je moeder, zij hoeft niet perse naar het buitenland, maar het ziekenhuis zou hulp kunnen inschakelen van buitenlandse klinieken. Ik weet dat ze hier in Milaan erg veel contact hebben met de VS, zonder dat de patient daarheen hoeft.
Gelukkig heeft je vader in ieder geval wel wat aan de info die jij hebt gegeven. Trouwens voor je moeder, zij hoeft niet perse naar het buitenland, maar het ziekenhuis zou hulp kunnen inschakelen van buitenlandse klinieken. Ik weet dat ze hier in Milaan erg veel contact hebben met de VS, zonder dat de patient daarheen hoeft.
maandag 25 juli 2011 om 07:03
quote:roosdezoveelste schreef op 25 juli 2011 @ 06:15:
en vandaag gaat mijn moeder naar de internist spannend weer.
ik laat het weten als ik meer weetHeel veel sterkte vandaag! En laat haar aandringen op een scan! Dat is zo ontzettend belangrijk om te kunnen zien hoe het met de rest van haar lichaam gesteld is.
en vandaag gaat mijn moeder naar de internist spannend weer.
ik laat het weten als ik meer weetHeel veel sterkte vandaag! En laat haar aandringen op een scan! Dat is zo ontzettend belangrijk om te kunnen zien hoe het met de rest van haar lichaam gesteld is.
maandag 25 juli 2011 om 17:33
ik heb net voor mezelf professionele hulp gevraagd, ik hoop dat ik goede hulp krijg.
ik vind het wel moeilijk om om hulp te vragen, maar ik denk dat ik het wel kan gebruiken ik hoop dat ik snel terecht kan,
en het duurt dan nog wel 4 weken voor we meer weten over mijn moeder , er is in elk geval schot in de zaak.
ik vind het wel moeilijk om om hulp te vragen, maar ik denk dat ik het wel kan gebruiken ik hoop dat ik snel terecht kan,
en het duurt dan nog wel 4 weken voor we meer weten over mijn moeder , er is in elk geval schot in de zaak.
woensdag 27 juli 2011 om 00:14
Wat goed van je dat je hulp hebt gezocht voor jezelf. Dan kan jij bij iemand je verhaal kwijt en krijg je misschien wat begeleiding hoe met deze ontzettend zware situatie om te gaan.
Je moeder moet inderdaad wel even wachten op de onderzoeken, is het niet mogelijk om deze te vervroegen. Je zou bijvoorbeeld kunnen vragen of jullie gebeld worden als er tussendoor een plek vrijkomt. Of erop aandringen dat jullie zo ongerust zijn dat jullie de spanning van dit ontzettende lange wachten niet goed aankunnen. Zeker omdat zowel je vader als je moeder ziek zijn.
En nogmaals dring aan op een ct-scan! Dat is zo ontzettend belangrijk! Daarop kunnen ze het gehele lichaam bekijken.
Je moeder moet inderdaad wel even wachten op de onderzoeken, is het niet mogelijk om deze te vervroegen. Je zou bijvoorbeeld kunnen vragen of jullie gebeld worden als er tussendoor een plek vrijkomt. Of erop aandringen dat jullie zo ongerust zijn dat jullie de spanning van dit ontzettende lange wachten niet goed aankunnen. Zeker omdat zowel je vader als je moeder ziek zijn.
En nogmaals dring aan op een ct-scan! Dat is zo ontzettend belangrijk! Daarop kunnen ze het gehele lichaam bekijken.
woensdag 27 juli 2011 om 09:03
Roos, ik vind dat je moeder erg lang op die onderzoeken moet wachten. Als er echt spoed geboden is, dan kunnen ze vaak nog wel ergens een gaatje vinden en dan hoeft de uitslag ook niet zo lang op zich te laten wachten. BIj mijn schoonzusje werden die onderzoeken binnen een week uitgevoerd en de uitslag kwam 2 dagen later. En dan heb ik het over een CT scan. BIj het maag en darm onderzoek kwam de uitslag dezelfde dag, de oncoloog was zelfs bij het onderzoek aanwezig.
Wellicht nog maar eens een poging wagen er wat meer spoed achter te zetten. Echt hoor, tegenwoordig moet je op je strepen staan in het ziekenhuis!
Heel goed trouwens dat je zelf hulp hebt gevraagd. Jij hebt dat net zo goed nodig en als jij naar omstandigheden goed in je vel zit, kan je ook beter je ouders steunen.
veel sterkte!!!!!
Wellicht nog maar eens een poging wagen er wat meer spoed achter te zetten. Echt hoor, tegenwoordig moet je op je strepen staan in het ziekenhuis!
Heel goed trouwens dat je zelf hulp hebt gevraagd. Jij hebt dat net zo goed nodig en als jij naar omstandigheden goed in je vel zit, kan je ook beter je ouders steunen.
veel sterkte!!!!!
donderdag 28 juli 2011 om 15:26
donderdag 28 juli 2011 om 22:18
Een huisarts kan in veel gevallen er inderdaad voor zorgen dat je vroeger terecht kunt voor onderzoeken.
Is het niet mogelijk dat jouw moeder jou machtigt om contacten met artsen te onderhouden zodat er iemand voor haar belangen opkomt? Of misschien een ander mondig familielid of vriend of vriendin van de familie?
Ik denk dat je vader doordat hij zelf nu ziek is er de kracht ook niet voor heeft. Denk dat je hem dat niet echt kwalijk kunt nemen. Je ouders hebben het erg zwaar op dit moment.
Ze zitten er zelf zo midden in dat ze het waarschijnlijk even niet kunnen overzien.
Is het niet mogelijk dat jouw moeder jou machtigt om contacten met artsen te onderhouden zodat er iemand voor haar belangen opkomt? Of misschien een ander mondig familielid of vriend of vriendin van de familie?
Ik denk dat je vader doordat hij zelf nu ziek is er de kracht ook niet voor heeft. Denk dat je hem dat niet echt kwalijk kunt nemen. Je ouders hebben het erg zwaar op dit moment.
Ze zitten er zelf zo midden in dat ze het waarschijnlijk even niet kunnen overzien.
vrijdag 29 juli 2011 om 07:04
Ik denk dat je vader doordat hij zelf nu ziek is er de kracht ook niet voor heeft. Denk dat je hem dat niet echt kwalijk kunt nemen.
precies , dat denk ik ook inderdaad.
maandag zal ik de huisarts eens bellen dan want ik vind het maar niks dat het zo lang duurt, en mijn vader heeft er denk ik gewoon de kracht niet voor.
precies , dat denk ik ook inderdaad.
maandag zal ik de huisarts eens bellen dan want ik vind het maar niks dat het zo lang duurt, en mijn vader heeft er denk ik gewoon de kracht niet voor.
maandag 1 augustus 2011 om 15:36
ik ben de laatste dagen veel aan het denken,
ik heb vandaag niet gebelt naar de huisarts ,
ik heb er lang over nagedacht , maar mijn moeder is mijn verantwoordelijkheid niet, mijn vader wil zo nodig alles zelf doen en is vreselijk koppig etc , dan doet hij het maar zelf ook, klinkt misschien grof maar ik ben het beu om alles voor iedereen te doen en er altijd voor iedereen te zijn terwijl als ik een probleem heb ik gewoon een deksel op mijn neus krijg.
ik heb een gezin en daar ga ik me lekker mee bezig houden , als mijn vader hulp nodig heeft dan gaat hij daar zelf maar achter aan, en als hij het vraagt wil ik hem best helpen maar als hij alles zelf wil doen , prima, dan trek ik mijn handen er vanaf en ga ik aan mijzelf denken.
psycholoog zou vandaag terug zijn helaas heb ik nog niets gehoord.
ik heb vandaag niet gebelt naar de huisarts ,
ik heb er lang over nagedacht , maar mijn moeder is mijn verantwoordelijkheid niet, mijn vader wil zo nodig alles zelf doen en is vreselijk koppig etc , dan doet hij het maar zelf ook, klinkt misschien grof maar ik ben het beu om alles voor iedereen te doen en er altijd voor iedereen te zijn terwijl als ik een probleem heb ik gewoon een deksel op mijn neus krijg.
ik heb een gezin en daar ga ik me lekker mee bezig houden , als mijn vader hulp nodig heeft dan gaat hij daar zelf maar achter aan, en als hij het vraagt wil ik hem best helpen maar als hij alles zelf wil doen , prima, dan trek ik mijn handen er vanaf en ga ik aan mijzelf denken.
psycholoog zou vandaag terug zijn helaas heb ik nog niets gehoord.
dinsdag 2 augustus 2011 om 18:22
quote:roosdezoveelste schreef op 01 augustus 2011 @ 15:36:
ik ben de laatste dagen veel aan het denken,
ik heb vandaag niet gebelt naar de huisarts ,
ik heb er lang over nagedacht , maar mijn moeder is mijn verantwoordelijkheid niet, mijn vader wil zo nodig alles zelf doen en is vreselijk koppig etc , dan doet hij het maar zelf ook, klinkt misschien grof maar ik ben het beu om alles voor iedereen te doen en er altijd voor iedereen te zijn terwijl als ik een probleem heb ik gewoon een deksel op mijn neus krijg.
ik heb een gezin en daar ga ik me lekker mee bezig houden , als mijn vader hulp nodig heeft dan gaat hij daar zelf maar achter aan, en als hij het vraagt wil ik hem best helpen maar als hij alles zelf wil doen , prima, dan trek ik mijn handen er vanaf en ga ik aan mijzelf denken.
psycholoog zou vandaag terug zijn helaas heb ik nog niets gehoord.
Roosdezoveelste, ik snap dat het je misschien allemaal wat veel wordt. Je reageert in mijn ogen erg emotioneel nu en ik kan me dat ook goed voorstellen. Zeker als het inderdaad zo is dat jij de deksel op je neus krijgt wanneer jij een keer om hulp vraagt.
Maar probeer er wel bij stil te staan dat ook je vader erg ziek is. Mensen die erg ziek zijn reageren ook vaak niet meer op de manier zoals je het van ze verwacht. Daarbij kan iemand uit angst ook ontwijkend gedrag krijgen...zo van...als we niets te horen krijgen dan zal het wel goed zijn.
En je handen ervan af trekken terwijl je moeder misschien nu niet goed bij machte is om zelf dingen te regelen maakt dat ik toch wel vind dat je een beetje hard reageert.
Is er niemand die jou in deze situatie een beetje tot steun kan zijn? Ook bijvoorbeeld in contacten naar artsen toe? Je man bijvoorbeeld, of zus/broer, of tante/oom, goeie vriend/vriendin van je ouders?
En je zou voor jezelf ook hulp zoeken. Is dat nog gelukt?
ik ben de laatste dagen veel aan het denken,
ik heb vandaag niet gebelt naar de huisarts ,
ik heb er lang over nagedacht , maar mijn moeder is mijn verantwoordelijkheid niet, mijn vader wil zo nodig alles zelf doen en is vreselijk koppig etc , dan doet hij het maar zelf ook, klinkt misschien grof maar ik ben het beu om alles voor iedereen te doen en er altijd voor iedereen te zijn terwijl als ik een probleem heb ik gewoon een deksel op mijn neus krijg.
ik heb een gezin en daar ga ik me lekker mee bezig houden , als mijn vader hulp nodig heeft dan gaat hij daar zelf maar achter aan, en als hij het vraagt wil ik hem best helpen maar als hij alles zelf wil doen , prima, dan trek ik mijn handen er vanaf en ga ik aan mijzelf denken.
psycholoog zou vandaag terug zijn helaas heb ik nog niets gehoord.
Roosdezoveelste, ik snap dat het je misschien allemaal wat veel wordt. Je reageert in mijn ogen erg emotioneel nu en ik kan me dat ook goed voorstellen. Zeker als het inderdaad zo is dat jij de deksel op je neus krijgt wanneer jij een keer om hulp vraagt.
Maar probeer er wel bij stil te staan dat ook je vader erg ziek is. Mensen die erg ziek zijn reageren ook vaak niet meer op de manier zoals je het van ze verwacht. Daarbij kan iemand uit angst ook ontwijkend gedrag krijgen...zo van...als we niets te horen krijgen dan zal het wel goed zijn.
En je handen ervan af trekken terwijl je moeder misschien nu niet goed bij machte is om zelf dingen te regelen maakt dat ik toch wel vind dat je een beetje hard reageert.
Is er niemand die jou in deze situatie een beetje tot steun kan zijn? Ook bijvoorbeeld in contacten naar artsen toe? Je man bijvoorbeeld, of zus/broer, of tante/oom, goeie vriend/vriendin van je ouders?
En je zou voor jezelf ook hulp zoeken. Is dat nog gelukt?
woensdag 3 augustus 2011 om 09:12
ik heb inmiddels een reactie van de psycholoog gehad en daar kan ik terecht , ik ben daar heel erg blij mee.
vandaag toch nog naar de huisarts gebelt maar de assistente heeft gezegd dat als er iets te vinden is dat we dat dan eerder dan die 4 weken horen, ik ben er niet gerust op en ik vertrouw het voor geen meter.
ik ben inderdaad erg emotioneel , scherp opgemerkt kikkerrr
mijn moeder is alleen en mijn vader heeft nog 1 zus maar die kijkt op ons neer omdat wij niet zo extreem gelovig zijn als zij en haar man wij zijn zondig en dat mijn ouders ziek zijn is in hun ogen hun eigen schuld, de rest van mijn vaders zussen broers zijn aan kanker overleden allemaal, arme man mijn vader, ik moet er niet aan denken mijn broers en zussen te moeten begraven.
ik heb het er gister nog over gehad met mijn psycholoog over mijn ouders en dat het mij teveel word door oa mijn vaders koppigheid en mijn psycholoog zegt dat als het mij teveel word ik er mijn handen af moet trekken en aan mijzelf en mijn eigen gezin moet denken
mijn zussen heb ik niet zoveel aan wat dit betreft, de een denkt dat artsen God zijn en ze zullen allemaal wel weten wat ze doen (tsja hebben we gezien bij mn vader die man zn rug is verziekt omdat de arts niet wist wat hij had en hem maar naar de fysio stuurde om er vervolgens achter te komen dat zijn rug aan het afbreken was, beenmergkanker, ja hoor de arts weet wat hij doet sure)
en de ander zegt, ach waar maak je je druk om? we weten nog helemaal niets!
dan denk ik nee inderdaad, maar we denken allemaal hetzelfde.
ik zie niet alleen dat mijn moeder achteruit gaat , ik hoor het ook, elke dag bellen we even als ik niet langs kan komen en ik hoor zelfs aan haar stem dat ze achteruit gaat, mijn moeder is in de zestig en heeft nauwelijks rimpels gehad tot nu toe, ze lijkt wel 90!
de gesprekken worden ook moeizamer voor haar, en ik heb het gevoel dat niemand wat doet!
en dat de enigste die er echt mee bezig is ben ik (en mijn man)
bedankt voor de moeite om dit te lezen en het reageren , het doet me goed.
vandaag toch nog naar de huisarts gebelt maar de assistente heeft gezegd dat als er iets te vinden is dat we dat dan eerder dan die 4 weken horen, ik ben er niet gerust op en ik vertrouw het voor geen meter.
ik ben inderdaad erg emotioneel , scherp opgemerkt kikkerrr
mijn moeder is alleen en mijn vader heeft nog 1 zus maar die kijkt op ons neer omdat wij niet zo extreem gelovig zijn als zij en haar man wij zijn zondig en dat mijn ouders ziek zijn is in hun ogen hun eigen schuld, de rest van mijn vaders zussen broers zijn aan kanker overleden allemaal, arme man mijn vader, ik moet er niet aan denken mijn broers en zussen te moeten begraven.
ik heb het er gister nog over gehad met mijn psycholoog over mijn ouders en dat het mij teveel word door oa mijn vaders koppigheid en mijn psycholoog zegt dat als het mij teveel word ik er mijn handen af moet trekken en aan mijzelf en mijn eigen gezin moet denken
mijn zussen heb ik niet zoveel aan wat dit betreft, de een denkt dat artsen God zijn en ze zullen allemaal wel weten wat ze doen (tsja hebben we gezien bij mn vader die man zn rug is verziekt omdat de arts niet wist wat hij had en hem maar naar de fysio stuurde om er vervolgens achter te komen dat zijn rug aan het afbreken was, beenmergkanker, ja hoor de arts weet wat hij doet sure)
en de ander zegt, ach waar maak je je druk om? we weten nog helemaal niets!
dan denk ik nee inderdaad, maar we denken allemaal hetzelfde.
ik zie niet alleen dat mijn moeder achteruit gaat , ik hoor het ook, elke dag bellen we even als ik niet langs kan komen en ik hoor zelfs aan haar stem dat ze achteruit gaat, mijn moeder is in de zestig en heeft nauwelijks rimpels gehad tot nu toe, ze lijkt wel 90!
de gesprekken worden ook moeizamer voor haar, en ik heb het gevoel dat niemand wat doet!
en dat de enigste die er echt mee bezig is ben ik (en mijn man)
bedankt voor de moeite om dit te lezen en het reageren , het doet me goed.
