ADHD bij volwassen vrouw

Een korte tijd geleden is de diagnose ADHD bij mijn man gesteld.

Na veel ruzies tussen ons is hij toch naar de dokter gegaan en daarna naar de psychiater.

Daar een hoop vragen beantwoord over vroeger en nu en daar kwam toen toch uit wat ik allang al wist.



Maar nu, ben ik daar op gaan googlen en zo kwam ik ook bij ADHD bij vrouwen.

Mijn mond viel open van herkenning en ik dacht dat ik gewoon wat problemen had met concentreren, gewoon omdat ik nog nooit dé baan tegen was gekomen. En daarom alles saai vind.



De laatste tijd voel ik me echt op het randje lopen van vanalles, als hij thuis komt heb ik nooit genoeg gegaan, geef ik nooit genoeg aandacht, ben ik altijd moe, luister ik nooit in eenkeer als hij wat verteld en zeg ik altijd HÉ? Ik weet nooit waar dingen zijn, en als ik iets doe en iets anders schiet me te binnen ben ik weg en ga ik dat doen. Ik kom geregeld thuis en vraag ik me af waar was ik voor weg? Heb ik weer geen boodschappen gedaan. Ook ben ik zeer opvliegerig, en wéét ik dat ik slimmer ben en meer zou kunnen dan de vreselijke baan die ik nu heb. Maar als ik lekker aan het boekhouden ben en ik denk… laat ik eens iets opzoeken over ADHD dan ben ik zo weer een uur hier op het forum/wikipedia enz enz. En dit zijn nog maar kleine voorbeelden. Ik dacht altijd dat mijn man gek was en dat hij de gene was met een probleem, maar eigenlijk is hij lang niet de eerste die dit zegt.



Ook open ik hier regelmatig topics, en denk ik er vaak aan maar ga ik er niet meer naar terug. Sorry voor alle lieve dames die mij hebben geadviseerd over de voeding van onze zoon. Hij eet nu gewoon en alleen voor het slapen gaan 1 flesje.

Zo hebben wij ook een hyves voor alle Aug. Mama’s 2010, heb ik notabenen zelf aangemaakt, maar ik heb ga er nooit heen. Altijd denk ik eraan, maar ben ik op hyves is het altijd even daar kijken, even daar kijken. Vervolgens ben ik uren verder en is het alweer tijd om iets anders belangrijks te doen en ‘komt het wel een andere keer’ dus ook voor de dames aldaar… sorry.



Ik vergeet alles! Geen desinteresse, maar hoevaak ik naar de nacht apotheek ben gereden voor voeding voor onze zoon, snel voor sluitingstijd flessen heb gehaald als ik op visite ben en zo nog 10000 andere voorbeelden. Ik vergeet ook meer dan mij lief is, dat ik geen kaart stuur is tot daar aan toe maar ik heb nu zelfs al een keer gehad dat ik niet eens ben heen geweest. Terwijl het van iemand was waar ik echt gek op ben.



Soms denk ik dit zijn gewoon mijn eigenschappen, maar eigenlijk weet ik al dat ik dit ook heb.

Omdat mijn vader het ( zonder diagnose ) ook had, ik ben precies hem. Helaas is hij er niet meer. Maar ook hij begon aan vanalles, alleen hij had mensen die het dan weer af konden maken voor hem.



Ik wil ook zó graag mijn eigen bedrijf, maar dat gaat nu niet. De helft is nu af en gedaan. Toen was ik nog volledig gepassioneerd nu denk ik… morgen…. Morgen…. Vanavond…. Zo zonde ik zou er zo goed in zijn.



Ik wilde het gewoon even delen, ik wil heus niet alles op ADHD/ADD afschuiven maar als ik een diagnose zou hebben en misschien met therapie dit kunnen onderdrukken kan ik misschien wel mijn bedrijf starten. Het is zelfs een bedrijf in plannen ordenen en organiseren. Ik kan het wel, maar het moet niet van mezelf zijn, en steeds wat korte projecten.



Wat kan ik nu eigenlijk verwachten? Zeker als straks blijkt dat we het beide hebben? We hebben namelijk ook een kind.

O, zolang? Nouja, anders skippen jullie maar de helft, ben te vaak afgeweken van mijn punt.

Ik heb gister direct een afspraak gemaakt! Anders doe ik dat weer niet.

O ben ik nog vergeten te vertellen dat ik altijd zó moe ben. Echt dood moe, kapot. En zegt iedereen; maar je hebt geen moer uitgevoerd! Ja en? Ik ben moe en ik ga naar bed. Slapen kan ik dan weer wel.

hersenstorm vond ik een iets wat onoverzichtelijke pagina



Hyper met vlagen, het is nu vooral dat ik het in mezelf voel. Mijn hart gaat dan zelfs sneller kloppen, als ik me zo voel. Tenminste dat voelt dan weer zo.



Impulsiviteit alom hier. Mijn man dan weer niet! Die wil vandaag weten dat we morgen naar het strand gaan. Dus ik word geremt door hem. Als het aan mij ligt rijden we zo ineens naar Parijs ofzo. Dit deden we ook weleens toen mijn vader er nog was.

Wat kan je van medicatie verwachten? Kan je je dan wel focussen? Of....



Ik zit zo op het randje van heel hard roepen op mijn werk.... kunnen jullie niet even je harsus houden?! Ik word geeeeeeeeeeek. Beetje zo.



Heb met mijn kan ook afgsproken dat ik een dag minder kan gaan werken. En die dag gaat onze zoon wel naar mijn schoonmoeder, in de hoop dat ik dan wel dingen kan doen thuis. Ik krijg het op mijn vrije dag gewoon niet gedaan, en mijn kind en het huis ( maar dat schijnt normaal te zijn ).

Ik heb vandaag nog niks gedaan omdat ik 'gegrepen' ben door mijn honger naar informatie.



En zo is er elke dag wel iets. Als iemand hulp nodig heeft, heb ik het daar weer druk mee. Gelukkig heeft mijn dat ook, dus hebben we samen projectjes lopen



Ik hoop gewoon dat onze communicatie soepeler kan gaan verlopen. Als hij nu iets 'te zeiken' heeft ben ik direct boos. Terwijl hij ( waarschijnlijk ) gewoon even wil praten over dingen die niet optimaal lopen. Bijvoorbeeld dat ik nog steeds niet heb gezogen maar wij wel 2 katten en een kruipende dreumes hebben.

Ah, kopen doe ik ook niet. Ik ben ook niet voor niks boekhoudster. ik heb prima overzicht, koop nooit zomaar iets en heb absoluut geen betaalachterstanden.



Maar mijn papieren opruimen doe ik niet . In dat laadje vind ik het ook prima liggen, en ligt het ook nog op datum.

Maar hij snapt niet dat ik zo moe ben. Ook als ik amper iets heb gedaan. Tenminste geen dingen die waarneembaar zijn.

ja ik ben ook niet heel raar, en ik functioneer kennelijk goed genoeg om een normaal leven te hebben. En mijn man ook.



Wat is ADHD-proof? Wat heb je dan gedaan?



Bij ons liggen er overal kladblokken, maar ik schrijf er niks op alleen boodschappen. Mijn man wel, die schrijft alles op om gék van te worden en wil dan dat ik er op kijk,

Ook delen wij via onze BB's een agenda zodat we altijd kunnen zien wie zoon ophaalt, wie er wanneer naar een dok/psyg moet.



Sjonge jonge jonge. Voel me echt een dwaasje.

Ja weet ik weer niet welke ik moet hebben.



Heb jij ook dat je kan gieren van het lachen om verhalen waar je niet eens bij was? Gewoon omdat je het zo levendig voor je ziet? En waarschijnlijk helemaal niet zoals het was... Maar toch.