Psyche
alle pijlers
Zoveel pijn
donderdag 15 september 2011 om 00:25
Lieve allemaal.... ik zit er helemaal doorheen, kan niet meer. Soms wil ik mezelf wat aandoen. natuurlijk doe ik dat niet, voor mijn man en mijn moeder, die zouden zoveel verdriet hebben. Maar ik kan even niet meer, zoveel pijn, ik kan het niet meer aan. Elke keer denken dat het beter gaat, maar de controle over mijn leven voel ik gewoon niet meer. Nu met sollicitaties en afwijzingen komt die onzekerheid, dat kleine meisje weer sterk terug dat afgewezen werd. Dat gevoel van niks waard zijn. Soms gaat het een tijdje goed maar ook dan hou ik mijn masker op. En ik loop al bij een psych, daar heb ik wel iets aan maar ik merk nu toch dat het allemaal zo diep zit. Ik ben zelf ook neuropsycholoog, maar op dit moment dus eigenlijk helemaal niet sterk om in dat vak te werken. Hoewel ik mijn eigen gevoelens in mijn werk vaak wel heel goed afzijdig kan houden.
Ik weet dat jullie me niet kunnen helpen maar het is fijn om dit van me af te schrijven. Wie heeft dit ook gehad en komt er wel weer uit? Ik ben al eens aan de antidepressiva geweest en dat nooit meer, dat viel heel slecht.
Ik weet dat jullie me niet kunnen helpen maar het is fijn om dit van me af te schrijven. Wie heeft dit ook gehad en komt er wel weer uit? Ik ben al eens aan de antidepressiva geweest en dat nooit meer, dat viel heel slecht.
donderdag 15 september 2011 om 00:33
Dank je wel voor je steun nieuwe maan. Ik heb zo sterk het gevoel dat het allemaal geen zin meer heeft, dit leven. Ik lach maar genieten doe ik niet.
Ja ik zou willen dat ik niet hoefde te solliciteren maar er is geld nodig. Misschien toch maar een uitkering aanvragen. En ik wil ook sterk zijn en laten zien dat ik niet voor niks heb gestudeerd. De buitenkant laten zien he.
Ja ik zou willen dat ik niet hoefde te solliciteren maar er is geld nodig. Misschien toch maar een uitkering aanvragen. En ik wil ook sterk zijn en laten zien dat ik niet voor niks heb gestudeerd. De buitenkant laten zien he.
donderdag 15 september 2011 om 00:44
Hoi Carolien, jee, dit klinkt echt rot. Als ik je zo lees, lijkt het alsof dit al heel lang speelt. Alsof je al heel lang worstelt met je leven. Kun je aangeven wanneer dit zo is begonnen en weet je misschien ook hoe het is gekomen dat je je zo voelt. Is dat al vanaf je jeugd? Wat is er gebeurt dat je je zo voelt?
donderdag 15 september 2011 om 00:48
Ja dit is al vanaf mijn jeugd. Onzekerheid door een haat-liefde-relatie met mijn moeder. Dat gaat nu wel redelijk goed, maar dat basisgevoel van niks waard zijn zit er nog steeds. van altijd minder zijn dan anderen. het is eigenlijk een lang verhaal. Ik kan zo goed mijn best doen in alles, ik kan alles perfect doen en nog voel ik me niks waard. Ik word eigenlijk gewoon heel moe van mezelf.
donderdag 15 september 2011 om 00:57
donderdag 15 september 2011 om 00:58
Altijd in gevecht met jezelf en een beeld hoog houden voor de buitenwereld is enorm vermoeiend en vergt zoveel energie. Verspilde energie. Het is niet zwak om je ''zwakte'' oftewel menselijkheid te tonen. Toe te geven dat het je allemaal even teveel wordt. Ik vind dat juist sterk. En in je werk vindt jij dat waarschijnlijk ook. Dus waarom zo hard voor jezelf?
Sterkte Carolien.
Sterkte Carolien.
donderdag 15 september 2011 om 01:00
Hoi, ik herken dat gevoel van niets waard zijn. Heb er jaren meer rond gelopen, ook begonnen in mijn jeugd. Het gevoel dat je niet mocht zijn wie je was, dominante vader, etc. Heb in mijn jeugd altijd gedacht dat ik slecht was. Minderwaardigheidsgevoel opgebouwd, nooit eigen mening durven zeggen, aanpassen aan anderen, in relaties jezelf wegcijferen, altijd voegen naar anderen, altijd denken dat anderen je niet leuk vinden, mensen niet te dichtbij laten komen, een masker opzetten tegen teleurstellingen, net doen of het je allemaal niet raakt, totdat je niet meer weet wie je eigenlijk zelf bent. Heel herkenbaar. Ben de laatste jaren eigenlijk bezig om dit te veranderen. Ik voelde mij heel vaak te veel. Door een opmerking van een vriendin ben ik gaan inzien dat ik te veel leefde voor anderen en wat anderen dachten, maar dat ik het moest omdraaien. Ik moest leren vanuit mijzelf te denken, wat is goed voor mij, met wie wil Ik omgaan, eigenlijk egocentrischer worden. En nu ben ik eigenlijk zover dat ik mijn verleden achter mij kan laten en mezelf eigenlijk heel waardevol vind. Weet je wat ik eigenlijk een hele goede opmerking vond, waardoor ik kon veranderen. Iemand zei ooit, ga je nou de rest van je leven verpesten door bij alles wat mislukt in je leven de schuld bij je slechte jeugd te leggen? Word verantwoordelijk voor de rest van je eigen leven. Laat het verleden achter je, herpak je en kijk in de toekomst. Het is je eigen verantwoordelijkheid en maak het leuker! Mij heeft dat eigenlijk wel geholpen.
donderdag 15 september 2011 om 01:02
quote:kristianna schreef op 15 september 2011 @ 01:00:
......
ga je nou de rest van je leven verpesten door bij alles wat mislukt in je leven de schuld bij je slechte jeugd te leggen? Word verantwoordelijk voor de rest van je eigen leven. Laat het verleden achter je, herpak je en kijk in de toekomst. Het is je eigen verantwoordelijkheid en maak het leuker! Mij heeft dat eigenlijk wel geholpen.Bij mij ook
......
ga je nou de rest van je leven verpesten door bij alles wat mislukt in je leven de schuld bij je slechte jeugd te leggen? Word verantwoordelijk voor de rest van je eigen leven. Laat het verleden achter je, herpak je en kijk in de toekomst. Het is je eigen verantwoordelijkheid en maak het leuker! Mij heeft dat eigenlijk wel geholpen.Bij mij ook
donderdag 15 september 2011 om 04:41
Niet alle anti-depressiva zijn hetzelfde. Soms is het een kwestie van even zoeken. Prozac was het bijvoorbeeld niet voor mij, daar moet je achter komen en dan andere medicatie proberen.
Voor mij waren AD letterlijk live savers.
Een goede forumvriendin van mij, heeft nu ook, na een paar jaar van alles proberen, medicatie waardoor ze weer zin heeft in het leven. Jammer dat ze de stoffen in die pillen zelf niet aanmaakt maar wát een zegen dat ze het leven weer helemaal ziet zitten.
Zweer medicatie niet af zou ik zeggen, geef het een kans, en dan andere pillen dan de vorige keer als die slecht vielen.
Voor mij waren AD letterlijk live savers.
Een goede forumvriendin van mij, heeft nu ook, na een paar jaar van alles proberen, medicatie waardoor ze weer zin heeft in het leven. Jammer dat ze de stoffen in die pillen zelf niet aanmaakt maar wát een zegen dat ze het leven weer helemaal ziet zitten.
Zweer medicatie niet af zou ik zeggen, geef het een kans, en dan andere pillen dan de vorige keer als die slecht vielen.
donderdag 15 september 2011 om 07:00
Wat naar carolien
Ik herken het. Scholen die mijn opleiding niet geven omdat ze geen erkende stageplaatsen hebben.. Wil ik gaan werken, word ik overal afgewezen. (al bij minimaal 40 plekken gesolliciteerd. Ah, etos, schoonmaak). Helaas geen ervaring erin waardoor ik om die reden ook soms afgewezen word. Of dat ze iemand willen met auto (tis dan 8km fietsen) en die heb ik niet. Of gewoon te horen krijgen dat je t niet bent geworden.. Maar ach denk maar zo t. Kan altijd erger. Dus wees trots op wat je wel hebt.
Ik hoop voor je dat het lukt qua werk. Maar sowieso zie het positief in wat je wel hebt en haal daar je kracht uit! Dat doe ik ook, kan niet wachten tot ik mn vriend weer zie!!
En kijk naar wat je nog meer leuk vind, en focus je daar op.
Ik herken het. Scholen die mijn opleiding niet geven omdat ze geen erkende stageplaatsen hebben.. Wil ik gaan werken, word ik overal afgewezen. (al bij minimaal 40 plekken gesolliciteerd. Ah, etos, schoonmaak). Helaas geen ervaring erin waardoor ik om die reden ook soms afgewezen word. Of dat ze iemand willen met auto (tis dan 8km fietsen) en die heb ik niet. Of gewoon te horen krijgen dat je t niet bent geworden.. Maar ach denk maar zo t. Kan altijd erger. Dus wees trots op wat je wel hebt.
Ik hoop voor je dat het lukt qua werk. Maar sowieso zie het positief in wat je wel hebt en haal daar je kracht uit! Dat doe ik ook, kan niet wachten tot ik mn vriend weer zie!!
En kijk naar wat je nog meer leuk vind, en focus je daar op.
donderdag 15 september 2011 om 07:31
Wat mij heel erg heeft geholpen toen ik me erg depressief voelde is de online cursus Kleur Je Leven. Deze wordt aangeboden door de GGZ. Je krijgt opdrachten die je uit moet voeren en houdt soort van een dagboek bij om de resultaten te kunnen meten. Ik heb er ontzettend veel aan gehad. De cursus wordt door de meeste verzekeraars vergoed. De cursus is overigens niet zwaar om te doen en is heel makkelijk te volgen. Je doet iedere week een hoofdstuk met oefeningetjes en opdrachten en duurt voor zover ik me kan herinneren 9 weken.
Heb even een link geplaatst zodat je ´m makkelijk kan vinden. Deze is van GGZ Midden Holland, maar hij wordt door meerdere GGZ instellingen aangeboden, dus dan kan je eventueel contact opnemen waar jij je aan kan melden indien je interesse hebt.
http://www.ggzmiddenholla ... Content.aspx?PageID=35831
Heb even verder gezocht en zie nu dat je je ook direct aan kan melden als je dat wil.
https://www.kleurjeleven.nl/
Heb even een link geplaatst zodat je ´m makkelijk kan vinden. Deze is van GGZ Midden Holland, maar hij wordt door meerdere GGZ instellingen aangeboden, dus dan kan je eventueel contact opnemen waar jij je aan kan melden indien je interesse hebt.
http://www.ggzmiddenholla ... Content.aspx?PageID=35831
Heb even verder gezocht en zie nu dat je je ook direct aan kan melden als je dat wil.
https://www.kleurjeleven.nl/
donderdag 15 september 2011 om 08:45
donderdag 15 september 2011 om 09:02
Het is altijd makkelijker om cliënten te helpen dan om jezelf onder handen te nemen. Je kent de technieken, maar bent toch nog niet zo ver om er werk van te maken. Maar, zoals in een eerdere post stond, zo de rest van je leven verder gaan lijkt mij ook geen optie.
Als je 28 bent, zoals in je nick, dan heb je nog minstens 50-60 jaren voor je liggen. Je kunt er ook voor kiezen om helemaal geen contact meer te hebben met je moeder, en van daaruit aan jezelf te gaan werken, bijvoorbeeld met emdr, of via familieopstellingen . . . . Daarbij schijnt ook een hoop oud zeer los te komen . . . . .
Veel sterkte!
donderdag 15 september 2011 om 09:12
Eens met Eleonora. Niet alle anti-depressiva zijn hetzelfde. ik heb in mijn omgeving meerdere mensen die medicatie nodig hebben (gehad) om er boven op te komen, maar bijna bij alle was het in eerste instantie een zoektocht naar het juiste medicijn. Werkte voor de ene Prozac, voor de andere absoluut niet. Voor hem werkte bijvoorbeeld weer Xeroxat. Ik zou er toch een poging aan wagen, want jezelf uit een depressie trekken, is heel moeilijk. Medicatie kan je wel degelijk een flinke duw in de juiste richting geven.
donderdag 15 september 2011 om 09:35
Wow wat een reacties, dank jullie wel allemaal!
Ik heb zo weer een soll.gesprek en eigenlijk kan het me allemaal even geen **** schelen hoe dat dadelijk gaat (zelfbescherming denk ik, en het lijkt me niet zo'n leuke baan, maar ja) dus ik moet even mijn dikke rode ogen zien weg te toveren. Zo slecht geslapen, nachtmerries.
Ja ik ken de cognitieve technieken, de 'helpende' gedachten om meer zelfvertrouwen te krijgen. Ik pas het soms wel toe bij mezelf, dan ga ik opschrijven wat leuk was aan vandaag en wat ik goed deed en zo, maar ik voel het gewoon niet.
Is het een depressie? Ik weet het niet, omdat ik overdag nog wel aardig functioneer. Maar van binnnen.... Ik moet misschien maar aan de medicatie maar ik werd er destijds heel erg vlak van.
Geen contact met mijn moeder is geen optie, het blijft toch mijn moeder en ik kan iets beter mijn grenzen aangeven. Ik hou toch wel van haar. En het is niet alleen dat hoor, ik wil haar niet 'beschuldigen', het is ook de periode daarna: in verschillende kinder- en jeugdpsychiatrische centra gewoond. En wat heeft het me opgeleverd? Alleen dat ik ook de pijn zag van anderen en dat je kunt automutileren. Je leert er vooral verkeerde dingen van elkaar.
EMDR heb ik ook al gehad, Origineel. Ja haha ik heb ongeveer alle therapieen al wel gehad denk ik, ik ben gewoon onbehandelbaar misschien. Heeft wel iets geholpen, ik heb meer afstand van mijn trauma, maar het waardeloos voelen blijft.
Het klinkt nu alsof ik gestoord ben en dat is misschien ook wel zo. Ik ben cognitief best slim (denk ik), opleiding cum laude, altijd goede cijfers. En lief voor anderen. En aan clienten (en vriendinnen) kan ik wel goede adviezen geven. Maar zelf zo onzeker, zo ontzettend onzeker!
Ik ben nu 31 en we willen graag kinderen. Maar vanuit mijn opleiding weet ik hoe stress en depressie risico's kunnen vormen tijdens de zwangerschap en voor de hechting met het kind. misschien scheelt het dat ik me er heel erg van bewust ben. Maar toch vind ik het ook zo eng, kinderen krijgen en dan hen misschien wel hetzelfde laten gebeuren als ik heb ervaren met mijn moeder. Ik wil het echt anders doen dan.
Ik heb zo weer een soll.gesprek en eigenlijk kan het me allemaal even geen **** schelen hoe dat dadelijk gaat (zelfbescherming denk ik, en het lijkt me niet zo'n leuke baan, maar ja) dus ik moet even mijn dikke rode ogen zien weg te toveren. Zo slecht geslapen, nachtmerries.
Ja ik ken de cognitieve technieken, de 'helpende' gedachten om meer zelfvertrouwen te krijgen. Ik pas het soms wel toe bij mezelf, dan ga ik opschrijven wat leuk was aan vandaag en wat ik goed deed en zo, maar ik voel het gewoon niet.
Is het een depressie? Ik weet het niet, omdat ik overdag nog wel aardig functioneer. Maar van binnnen.... Ik moet misschien maar aan de medicatie maar ik werd er destijds heel erg vlak van.
Geen contact met mijn moeder is geen optie, het blijft toch mijn moeder en ik kan iets beter mijn grenzen aangeven. Ik hou toch wel van haar. En het is niet alleen dat hoor, ik wil haar niet 'beschuldigen', het is ook de periode daarna: in verschillende kinder- en jeugdpsychiatrische centra gewoond. En wat heeft het me opgeleverd? Alleen dat ik ook de pijn zag van anderen en dat je kunt automutileren. Je leert er vooral verkeerde dingen van elkaar.
EMDR heb ik ook al gehad, Origineel. Ja haha ik heb ongeveer alle therapieen al wel gehad denk ik, ik ben gewoon onbehandelbaar misschien. Heeft wel iets geholpen, ik heb meer afstand van mijn trauma, maar het waardeloos voelen blijft.
Het klinkt nu alsof ik gestoord ben en dat is misschien ook wel zo. Ik ben cognitief best slim (denk ik), opleiding cum laude, altijd goede cijfers. En lief voor anderen. En aan clienten (en vriendinnen) kan ik wel goede adviezen geven. Maar zelf zo onzeker, zo ontzettend onzeker!
Ik ben nu 31 en we willen graag kinderen. Maar vanuit mijn opleiding weet ik hoe stress en depressie risico's kunnen vormen tijdens de zwangerschap en voor de hechting met het kind. misschien scheelt het dat ik me er heel erg van bewust ben. Maar toch vind ik het ook zo eng, kinderen krijgen en dan hen misschien wel hetzelfde laten gebeuren als ik heb ervaren met mijn moeder. Ik wil het echt anders doen dan.
donderdag 15 september 2011 om 09:44
