Geld & Recht
alle pijlers
Erfenis vader
donderdag 20 augustus 2015 om 08:55
Mijn vader ligt op het sterfbed. Mijn famillie maakt nu al ruzie om de erfenis. Zelf hoef ik geen erfenis van mijn vader. Stiefmoeder had het erover en ze is hem liever kwijt dan rijk. Ik was gister uit mijn plaat gegaan hoe durft ze,terwijl mijn vader zit te knokken voor zijn leven het lef kan opbrengen om het over de erfenis te hebben samen met haar dochters. Ik kan dan zo kwaad worden alsof de wereld maar om geld draait ten koste van een ander.
Hoe zit het met erfenis tussen mijn vader en stiefmoeder ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen. Kan hij ervoor zorgen dat ze niks krijgt? Welke wegen moet hij bewandelen? Ik gun dat mens niets maar dan ook niets.
Hoe zit het met erfenis tussen mijn vader en stiefmoeder ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen. Kan hij ervoor zorgen dat ze niks krijgt? Welke wegen moet hij bewandelen? Ik gun dat mens niets maar dan ook niets.
vrijdag 18 september 2015 om 14:30
quote:Miss-Pippilotta schreef op 17 september 2015 @ 18:04:
Tas, ik ben eerlijk gezegd heel erg geschrokken over de dingen die je de laatste twee dagen hebt gezegd over je vader. Hoe verbitterd je klinkt, de dingen die je zegt.
Je zegt letterlijk dat hij nu krijgt wat hij verdient. De pijn.... Dat karma nu met hem aan het werk is.
Ik vind het echt ongelooflijk dat je dít zegt, maar nog wel naar hem toe gaat en aan zijn bed gaat zitten.
Er zal een heleboel gebeurd zijn tussen jullie waardoor je zo over je vader denkt. Dat valt niet terug te draaien of te veranderen. Je hebt veel pijn en hebt het gevoel dat je vader er nooit voor je was.
Maar láát hem nu dan. Ga niet aan iemands bed zitten over wie je dit soort harde dingen zegt, over wie je zo denkt.
Ik vind dat je dat echt niet kunt maken.
Waarom ga je er nog naartoe? Zou je zelf iemand aan je sterfbed willen die zo over je denkt?
Het is je goed recht om zo te denken over je vader, maar laat iemand dan ook zijn laatste momenten en die laatste tijd met zoveel pijn, de super kwetsbare doodsstrijd voeren zonder mensen die hem eigenlijk haten en heel erg veel pijn gunnen.
Ik kan echt bijna niet geloven dat je deze dingen hebt gezegd.
Zoek hulp voor jezelf meid, om je jeugd en de dingen die gebeurd zijn te verwerken. Dit lukt je niet in je eentje.
Op deze manier raak je zelf alleen maar verbitterd. Degene die daar het meeste onder lijdt ben jij zelf...ik snap het je hebt gewoon gelijk. Het is soms te veel en ik heb vandaag therapie daarover gehad loslaten is moeilijk en vergeten ook. Vooral als je als puber niemand had om klaar voor je te staan. Gezwerfd van de ene plaats naar het ander het heeft me gemaakt wie ik ben. Als ik naar mijn zus kijk en dan naar mij en mijn broertje zij is harder en heeft wat mij betreft meer realiteit ook zij heeft het niet makkelijk gehad maar zij heeft het wel goed voor elkaar en heeft famillie gelaten voor wat het is. Mij. Broertje is wat dat betreft ook sterk die leeft ook in het hier. Ik ben wat moeilijker emotioneler. Boos. Maar ik kan het niet loslaten het doe mij pijn en het doet me van alles en nog wat. Ik moet meer relativeren en het laten voor wat het is de besef is er maar het daadwerkelijk ook doen is het probleem. Ik heb hulp geprobeerd therapie gehad maar ik zit daar de vrouw stelt mij vragen en dat is het. Ik voel me eventjes goed maar niet lang. Ik ben gewoon op zoek naar rust dat om me heen slaan heeft me niet echt geholpen. Opstaan mijzelf bijelkaar rapen en loslaten. Ook de negatieve mensen ik vraag mezelf altijd waarom waarom wij? Waarom maak ik dingen mee in het leven wat een ander niet meemaakt. Het liefst had ik door willen studeren net zoals mijn zus het is haar wel gelukt maar mij niet. Het heeft niets met inteligentie maken maar met wilskracht en doorzettings vermogen en discipline. Ik hou me bezig met waarom terwijl mijn zus zich bezig houd met de toekomst. Ik moet gewoon accepteren hoe het nu is en mijn leven waarderen het is even shit maar het komt wel in orde.
Tas, ik ben eerlijk gezegd heel erg geschrokken over de dingen die je de laatste twee dagen hebt gezegd over je vader. Hoe verbitterd je klinkt, de dingen die je zegt.
Je zegt letterlijk dat hij nu krijgt wat hij verdient. De pijn.... Dat karma nu met hem aan het werk is.
Ik vind het echt ongelooflijk dat je dít zegt, maar nog wel naar hem toe gaat en aan zijn bed gaat zitten.
Er zal een heleboel gebeurd zijn tussen jullie waardoor je zo over je vader denkt. Dat valt niet terug te draaien of te veranderen. Je hebt veel pijn en hebt het gevoel dat je vader er nooit voor je was.
Maar láát hem nu dan. Ga niet aan iemands bed zitten over wie je dit soort harde dingen zegt, over wie je zo denkt.
Ik vind dat je dat echt niet kunt maken.
Waarom ga je er nog naartoe? Zou je zelf iemand aan je sterfbed willen die zo over je denkt?
Het is je goed recht om zo te denken over je vader, maar laat iemand dan ook zijn laatste momenten en die laatste tijd met zoveel pijn, de super kwetsbare doodsstrijd voeren zonder mensen die hem eigenlijk haten en heel erg veel pijn gunnen.
Ik kan echt bijna niet geloven dat je deze dingen hebt gezegd.
Zoek hulp voor jezelf meid, om je jeugd en de dingen die gebeurd zijn te verwerken. Dit lukt je niet in je eentje.
Op deze manier raak je zelf alleen maar verbitterd. Degene die daar het meeste onder lijdt ben jij zelf...ik snap het je hebt gewoon gelijk. Het is soms te veel en ik heb vandaag therapie daarover gehad loslaten is moeilijk en vergeten ook. Vooral als je als puber niemand had om klaar voor je te staan. Gezwerfd van de ene plaats naar het ander het heeft me gemaakt wie ik ben. Als ik naar mijn zus kijk en dan naar mij en mijn broertje zij is harder en heeft wat mij betreft meer realiteit ook zij heeft het niet makkelijk gehad maar zij heeft het wel goed voor elkaar en heeft famillie gelaten voor wat het is. Mij. Broertje is wat dat betreft ook sterk die leeft ook in het hier. Ik ben wat moeilijker emotioneler. Boos. Maar ik kan het niet loslaten het doe mij pijn en het doet me van alles en nog wat. Ik moet meer relativeren en het laten voor wat het is de besef is er maar het daadwerkelijk ook doen is het probleem. Ik heb hulp geprobeerd therapie gehad maar ik zit daar de vrouw stelt mij vragen en dat is het. Ik voel me eventjes goed maar niet lang. Ik ben gewoon op zoek naar rust dat om me heen slaan heeft me niet echt geholpen. Opstaan mijzelf bijelkaar rapen en loslaten. Ook de negatieve mensen ik vraag mezelf altijd waarom waarom wij? Waarom maak ik dingen mee in het leven wat een ander niet meemaakt. Het liefst had ik door willen studeren net zoals mijn zus het is haar wel gelukt maar mij niet. Het heeft niets met inteligentie maken maar met wilskracht en doorzettings vermogen en discipline. Ik hou me bezig met waarom terwijl mijn zus zich bezig houd met de toekomst. Ik moet gewoon accepteren hoe het nu is en mijn leven waarderen het is even shit maar het komt wel in orde.
vrijdag 18 september 2015 om 14:38
quote:Doreia schreef op 17 september 2015 @ 18:41:
[...]
Wanneer ben je voor het laatst in dat huis geweest?
Prima vrouw, dan ga je ervoor. Zorg dat je het huis krijgt, koste wat kost! Het eerste wat je bewindvoerder gaat doen, is de erfenis namens jou afhandelen en kijken welk belang voor jou groter is; de nostalgische waarde of de opbrengst uit de verkoop. En ik weet nu al welke keus dat gaat worden. En je bent niet de enige die aanspraak maakt op die woning, je zal hem moeten delen. Linksom of rechtsom, wat jij wil gaat niet gebeuren. Waarom zou je je daar dan zo ontzettend druk over maken? Het is kansloos.Met mijn moeder
[...]
Wanneer ben je voor het laatst in dat huis geweest?
Prima vrouw, dan ga je ervoor. Zorg dat je het huis krijgt, koste wat kost! Het eerste wat je bewindvoerder gaat doen, is de erfenis namens jou afhandelen en kijken welk belang voor jou groter is; de nostalgische waarde of de opbrengst uit de verkoop. En ik weet nu al welke keus dat gaat worden. En je bent niet de enige die aanspraak maakt op die woning, je zal hem moeten delen. Linksom of rechtsom, wat jij wil gaat niet gebeuren. Waarom zou je je daar dan zo ontzettend druk over maken? Het is kansloos.Met mijn moeder
vrijdag 18 september 2015 om 14:40
quote:Doreia schreef op 17 september 2015 @ 18:41:
[...]
Wanneer ben je voor het laatst in dat huis geweest?
Prima vrouw, dan ga je ervoor. Zorg dat je het huis krijgt, koste wat kost! Het eerste wat je bewindvoerder gaat doen, is de erfenis namens jou afhandelen en kijken welk belang voor jou groter is; de nostalgische waarde of de opbrengst uit de verkoop. En ik weet nu al welke keus dat gaat worden. En je bent niet de enige die aanspraak maakt op die woning, je zal hem moeten delen. Linksom of rechtsom, wat jij wil gaat niet gebeuren. Waarom zou je je daar dan zo ontzettend druk over maken? Het is kansloos.Het maakt niet dat ik het moet delen met zus en broertje als mijn toekomstige kinderen er maar in kunnen. Want als mijn stiefmoeder het erft kan ik tot ziens zeggen.
[...]
Wanneer ben je voor het laatst in dat huis geweest?
Prima vrouw, dan ga je ervoor. Zorg dat je het huis krijgt, koste wat kost! Het eerste wat je bewindvoerder gaat doen, is de erfenis namens jou afhandelen en kijken welk belang voor jou groter is; de nostalgische waarde of de opbrengst uit de verkoop. En ik weet nu al welke keus dat gaat worden. En je bent niet de enige die aanspraak maakt op die woning, je zal hem moeten delen. Linksom of rechtsom, wat jij wil gaat niet gebeuren. Waarom zou je je daar dan zo ontzettend druk over maken? Het is kansloos.Het maakt niet dat ik het moet delen met zus en broertje als mijn toekomstige kinderen er maar in kunnen. Want als mijn stiefmoeder het erft kan ik tot ziens zeggen.
vrijdag 18 september 2015 om 14:44
Je bent voor het laatst met je moeder in dat huis geweest. Daarna niet meer.
Het is dus een herinnering van jou over dat huis, niet dat je het huis nu zo graag wil. En je gaat het huis niet krijgen.
De rest van mijn post negeer je vakkundig. Ik zal je zeggen: je gaat het huis niet behouden als je het zou krijgen. Waar moet dat van worden betaald? Een 2e huis in Spanje, in je box 3 waarover je harde centen moet betalen. Onderhoud aan het huis. Dus daar moet iets geregeld worden dan. Dat gaat je bewindvoerder echt niet goedkeuren. Dus kan ik maar beter degene zijn die je de teleurstelling brengt, dan kun je het los beginnen te laten. Je klampt je wanhopig vast aan het laatste tastbare bewijs van je moeder. Maar vrouw, richt beter een altaartje in op een mooie plank in je huis, met een foto, een sieraad of iets wat je aan haar herinnert. Gedenk haar daar. Maar laat deze idiote strijd om dit huis los. Voor jezelf.
Het is dus een herinnering van jou over dat huis, niet dat je het huis nu zo graag wil. En je gaat het huis niet krijgen.
De rest van mijn post negeer je vakkundig. Ik zal je zeggen: je gaat het huis niet behouden als je het zou krijgen. Waar moet dat van worden betaald? Een 2e huis in Spanje, in je box 3 waarover je harde centen moet betalen. Onderhoud aan het huis. Dus daar moet iets geregeld worden dan. Dat gaat je bewindvoerder echt niet goedkeuren. Dus kan ik maar beter degene zijn die je de teleurstelling brengt, dan kun je het los beginnen te laten. Je klampt je wanhopig vast aan het laatste tastbare bewijs van je moeder. Maar vrouw, richt beter een altaartje in op een mooie plank in je huis, met een foto, een sieraad of iets wat je aan haar herinnert. Gedenk haar daar. Maar laat deze idiote strijd om dit huis los. Voor jezelf.
vrijdag 18 september 2015 om 14:54
quote:Doreia schreef op 18 september 2015 @ 14:44:
Je bent voor het laatst met je moeder in dat huis geweest. Daarna niet meer.
Het is dus een herinnering van jou over dat huis, niet dat je het huis nu zo graag wil. En je gaat het huis niet krijgen.
De rest van mijn post negeer je vakkundig. Ik zal je zeggen: je gaat het huis niet behouden als je het zou krijgen. Waar moet dat van worden betaald? Een 2e huis in Spanje, in je box 3 waarover je harde centen moet betalen. Onderhoud aan het huis. Dus daar moet iets geregeld worden dan. Dat gaat je bewindvoerder echt niet goedkeuren. Dus kan ik maar beter degene zijn die je de teleurstelling brengt, dan kun je het los beginnen te laten. Je klampt je wanhopig vast aan het laatste tastbare bewijs van je moeder. Maar vrouw, richt beter een altaartje in op een mooie plank in je huis, met een foto, een sieraad of iets wat je aan haar herinnert. Gedenk haar daar. Maar laat deze idiote strijd om dit huis los. Voor jezelf.
Je hebt een punt en gelijk het is moeilijk en pijnlijk.
Houswife mijn broertje is er geweest vorig jaar met vader die weet alles en fotos.
Je bent voor het laatst met je moeder in dat huis geweest. Daarna niet meer.
Het is dus een herinnering van jou over dat huis, niet dat je het huis nu zo graag wil. En je gaat het huis niet krijgen.
De rest van mijn post negeer je vakkundig. Ik zal je zeggen: je gaat het huis niet behouden als je het zou krijgen. Waar moet dat van worden betaald? Een 2e huis in Spanje, in je box 3 waarover je harde centen moet betalen. Onderhoud aan het huis. Dus daar moet iets geregeld worden dan. Dat gaat je bewindvoerder echt niet goedkeuren. Dus kan ik maar beter degene zijn die je de teleurstelling brengt, dan kun je het los beginnen te laten. Je klampt je wanhopig vast aan het laatste tastbare bewijs van je moeder. Maar vrouw, richt beter een altaartje in op een mooie plank in je huis, met een foto, een sieraad of iets wat je aan haar herinnert. Gedenk haar daar. Maar laat deze idiote strijd om dit huis los. Voor jezelf.
Je hebt een punt en gelijk het is moeilijk en pijnlijk.
Houswife mijn broertje is er geweest vorig jaar met vader die weet alles en fotos.
vrijdag 18 september 2015 om 15:05
quote:Tas28 schreef op 18 september 2015 @ 14:30:
[...]
ik snap het je hebt gewoon gelijk. Het is soms te veel en ik heb vandaag therapie daarover gehad loslaten is moeilijk en vergeten ook. Vooral als je als puber niemand had om klaar voor je te staan. Gezwerfd van de ene plaats naar het ander het heeft me gemaakt wie ik ben. Als ik naar mijn zus kijk en dan naar mij en mijn broertje zij is harder en heeft wat mij betreft meer realiteit ook zij heeft het niet makkelijk gehad maar zij heeft het wel goed voor elkaar en heeft famillie gelaten voor wat het is. Mij. Broertje is wat dat betreft ook sterk die leeft ook in het hier. Ik ben wat moeilijker emotioneler. Boos. Maar ik kan het niet loslaten het doe mij pijn en het doet me van alles en nog wat. Ik moet meer relativeren en het laten voor wat het is de besef is er maar het daadwerkelijk ook doen is het probleem. Ik heb hulp geprobeerd therapie gehad maar ik zit daar de vrouw stelt mij vragen en dat is het. Ik voel me eventjes goed maar niet lang. Ik ben gewoon op zoek naar rust dat om me heen slaan heeft me niet echt geholpen. Opstaan mijzelf bijelkaar rapen en loslaten. Ook de negatieve mensen ik vraag mezelf altijd waarom waarom wij? Waarom maak ik dingen mee in het leven wat een ander niet meemaakt. Het liefst had ik door willen studeren net zoals mijn zus het is haar wel gelukt maar mij niet. Het heeft niets met inteligentie maken maar met wilskracht en doorzettings vermogen en discipline. Ik hou me bezig met waarom terwijl mijn zus zich bezig houd met de toekomst. Ik moet gewoon accepteren hoe het nu is en mijn leven waarderen het is even shit maar het komt wel in orde.
Dat weet je toch helemaal niet? Ik heb je al verteld dat mijn jeugd vergelijkbaar is met die van jou, en waarschijnlijk zijn er nog veel meer forummers met een beroerde jeugd. Zolang je maar blijft hangen in "waarom ik?" kom je geen steek verder.
Heb je die therapie wel een eerlijke kans gegeven dan? Vragen stellen hoort erbij om uit te vinden wat jou beweegt en om te kijken hoe ze je handvatten kan geven om ermee te dealen. Dat moet je wel even de tijd geven.
Studeren zou nu ook nog kunnen. Bijvoorbeeld een thuisstudie. Neem dat eens op met je bewindvoerder, kijken of er ruimte voor is.
En verder eens met Doreia.
[...]
ik snap het je hebt gewoon gelijk. Het is soms te veel en ik heb vandaag therapie daarover gehad loslaten is moeilijk en vergeten ook. Vooral als je als puber niemand had om klaar voor je te staan. Gezwerfd van de ene plaats naar het ander het heeft me gemaakt wie ik ben. Als ik naar mijn zus kijk en dan naar mij en mijn broertje zij is harder en heeft wat mij betreft meer realiteit ook zij heeft het niet makkelijk gehad maar zij heeft het wel goed voor elkaar en heeft famillie gelaten voor wat het is. Mij. Broertje is wat dat betreft ook sterk die leeft ook in het hier. Ik ben wat moeilijker emotioneler. Boos. Maar ik kan het niet loslaten het doe mij pijn en het doet me van alles en nog wat. Ik moet meer relativeren en het laten voor wat het is de besef is er maar het daadwerkelijk ook doen is het probleem. Ik heb hulp geprobeerd therapie gehad maar ik zit daar de vrouw stelt mij vragen en dat is het. Ik voel me eventjes goed maar niet lang. Ik ben gewoon op zoek naar rust dat om me heen slaan heeft me niet echt geholpen. Opstaan mijzelf bijelkaar rapen en loslaten. Ook de negatieve mensen ik vraag mezelf altijd waarom waarom wij? Waarom maak ik dingen mee in het leven wat een ander niet meemaakt. Het liefst had ik door willen studeren net zoals mijn zus het is haar wel gelukt maar mij niet. Het heeft niets met inteligentie maken maar met wilskracht en doorzettings vermogen en discipline. Ik hou me bezig met waarom terwijl mijn zus zich bezig houd met de toekomst. Ik moet gewoon accepteren hoe het nu is en mijn leven waarderen het is even shit maar het komt wel in orde.
Dat weet je toch helemaal niet? Ik heb je al verteld dat mijn jeugd vergelijkbaar is met die van jou, en waarschijnlijk zijn er nog veel meer forummers met een beroerde jeugd. Zolang je maar blijft hangen in "waarom ik?" kom je geen steek verder.
Heb je die therapie wel een eerlijke kans gegeven dan? Vragen stellen hoort erbij om uit te vinden wat jou beweegt en om te kijken hoe ze je handvatten kan geven om ermee te dealen. Dat moet je wel even de tijd geven.
Studeren zou nu ook nog kunnen. Bijvoorbeeld een thuisstudie. Neem dat eens op met je bewindvoerder, kijken of er ruimte voor is.
En verder eens met Doreia.
vrijdag 18 september 2015 om 18:50
quote:Tas28 schreef op 18 september 2015 @ 14:30:
[...]
ik snap het je hebt gewoon gelijk. Het is soms te veel en ik heb vandaag therapie daarover gehad loslaten is moeilijk en vergeten ook. Vooral als je als puber niemand had om klaar voor je te staan. Gezwerfd van de ene plaats naar het ander het heeft me gemaakt wie ik ben. Als ik naar mijn zus kijk en dan naar mij en mijn broertje zij is harder en heeft wat mij betreft meer realiteit ook zij heeft het niet makkelijk gehad maar zij heeft het wel goed voor elkaar en heeft famillie gelaten voor wat het is. Mij. Broertje is wat dat betreft ook sterk die leeft ook in het hier. Ik ben wat moeilijker emotioneler. Boos. Maar ik kan het niet loslaten het doe mij pijn en het doet me van alles en nog wat. Ik moet meer relativeren en het laten voor wat het is de besef is er maar het daadwerkelijk ook doen is het probleem. Ik heb hulp geprobeerd therapie gehad maar ik zit daar de vrouw stelt mij vragen en dat is het. Ik voel me eventjes goed maar niet lang. Ik ben gewoon op zoek naar rust dat om me heen slaan heeft me niet echt geholpen. Opstaan mijzelf bijelkaar rapen en loslaten. Ook de negatieve mensen ik vraag mezelf altijd waarom waarom wij? Waarom maak ik dingen mee in het leven wat een ander niet meemaakt. Het liefst had ik door willen studeren net zoals mijn zus het is haar wel gelukt maar mij niet. Het heeft niets met inteligentie maken maar met wilskracht en doorzettings vermogen en discipline. Ik hou me bezig met waarom terwijl mijn zus zich bezig houd met de toekomst. Ik moet gewoon accepteren hoe het nu is en mijn leven waarderen het is even shit maar het komt wel in orde.
Heftig hoor, meid.. Vreselijk. En ik snap ook wel dat het heel moeilijk is om te verwerken. En niet iedereen heeft nu eenmaal ook hetzelfde karakter. En daarbij heeft de een qua toekomst/studie/werk/relaties ook soms meer geluk (of mogelijkheden) dan een ander.
Misschien is er een andere vorm van therapie die beter bij je past (EMDR, ik noem maar even iets), of moet je toch nog eens verder zoeken naar een psycholoog waar je een betere klik mee hebt. Ik snap wel wat je bedoelt over het stellen van die vragen... Zo van: wat heb ik daar aan..
Ik snap ook dat je tastbare herinneringen aan je moeder wilt hebben. Ik ben zelf ook wel iemand die dat nodig heeft. Probeer met je vader te praten en vraag of er sieraden (en foto's) zijn die je mag hebben of iets uit hun/jullie tijd uit het huisje. Dat is misschien zelfs wel heel mooi, omdat je dat in je eigen huis neer kunt zetten en er altijd naar kunt kijken (of het kunt dragen, als er nog sieraden zijn).
Misschien lukt het straks om je verder te richten op de positieve dingen in je leven.
Je bent zo boos op je vader, dat contact (+ je stiefmoeder die daar is) brengt jou niet echt veel positiefs meer.
Volgens mij heb je een hele fijne vriend (als ik tenminste je eerdere posts in dit topic las). Probeer je daar zoveel mogelijk op te richten, superfijn dat je een leuke relatie hebt.
En op het contact met je broer en zus (wellicht ook neefjes en nichtjes).
Het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, maar je kunt eigenlijk weinig anders. De situatie gaat niet meer veranderen, je jeugd is kapot gegaan door wat je allemaal hebt meegemaakt. Het zou zo fijn zijn als je nog wel een fijne toekomst kunt hebben.
Ik hoop dat er toch een bepaald soort therapie is waar je misschien wel iets aan hebt. Zodat je weer verder kunt..
Sterkte!
[...]
ik snap het je hebt gewoon gelijk. Het is soms te veel en ik heb vandaag therapie daarover gehad loslaten is moeilijk en vergeten ook. Vooral als je als puber niemand had om klaar voor je te staan. Gezwerfd van de ene plaats naar het ander het heeft me gemaakt wie ik ben. Als ik naar mijn zus kijk en dan naar mij en mijn broertje zij is harder en heeft wat mij betreft meer realiteit ook zij heeft het niet makkelijk gehad maar zij heeft het wel goed voor elkaar en heeft famillie gelaten voor wat het is. Mij. Broertje is wat dat betreft ook sterk die leeft ook in het hier. Ik ben wat moeilijker emotioneler. Boos. Maar ik kan het niet loslaten het doe mij pijn en het doet me van alles en nog wat. Ik moet meer relativeren en het laten voor wat het is de besef is er maar het daadwerkelijk ook doen is het probleem. Ik heb hulp geprobeerd therapie gehad maar ik zit daar de vrouw stelt mij vragen en dat is het. Ik voel me eventjes goed maar niet lang. Ik ben gewoon op zoek naar rust dat om me heen slaan heeft me niet echt geholpen. Opstaan mijzelf bijelkaar rapen en loslaten. Ook de negatieve mensen ik vraag mezelf altijd waarom waarom wij? Waarom maak ik dingen mee in het leven wat een ander niet meemaakt. Het liefst had ik door willen studeren net zoals mijn zus het is haar wel gelukt maar mij niet. Het heeft niets met inteligentie maken maar met wilskracht en doorzettings vermogen en discipline. Ik hou me bezig met waarom terwijl mijn zus zich bezig houd met de toekomst. Ik moet gewoon accepteren hoe het nu is en mijn leven waarderen het is even shit maar het komt wel in orde.
Heftig hoor, meid.. Vreselijk. En ik snap ook wel dat het heel moeilijk is om te verwerken. En niet iedereen heeft nu eenmaal ook hetzelfde karakter. En daarbij heeft de een qua toekomst/studie/werk/relaties ook soms meer geluk (of mogelijkheden) dan een ander.
Misschien is er een andere vorm van therapie die beter bij je past (EMDR, ik noem maar even iets), of moet je toch nog eens verder zoeken naar een psycholoog waar je een betere klik mee hebt. Ik snap wel wat je bedoelt over het stellen van die vragen... Zo van: wat heb ik daar aan..
Ik snap ook dat je tastbare herinneringen aan je moeder wilt hebben. Ik ben zelf ook wel iemand die dat nodig heeft. Probeer met je vader te praten en vraag of er sieraden (en foto's) zijn die je mag hebben of iets uit hun/jullie tijd uit het huisje. Dat is misschien zelfs wel heel mooi, omdat je dat in je eigen huis neer kunt zetten en er altijd naar kunt kijken (of het kunt dragen, als er nog sieraden zijn).
Misschien lukt het straks om je verder te richten op de positieve dingen in je leven.
Je bent zo boos op je vader, dat contact (+ je stiefmoeder die daar is) brengt jou niet echt veel positiefs meer.
Volgens mij heb je een hele fijne vriend (als ik tenminste je eerdere posts in dit topic las). Probeer je daar zoveel mogelijk op te richten, superfijn dat je een leuke relatie hebt.
En op het contact met je broer en zus (wellicht ook neefjes en nichtjes).
Het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, maar je kunt eigenlijk weinig anders. De situatie gaat niet meer veranderen, je jeugd is kapot gegaan door wat je allemaal hebt meegemaakt. Het zou zo fijn zijn als je nog wel een fijne toekomst kunt hebben.
Ik hoop dat er toch een bepaald soort therapie is waar je misschien wel iets aan hebt. Zodat je weer verder kunt..
Sterkte!
vrijdag 18 september 2015 om 18:56
En inderdaad.. Hoe moeilijk ook, probeer je te richten op de toekomst.. De relatie met je vriend, misschien toch nog een opleiding. Het is daar nooit te laat voor. Je bent 28. Ik deed mijn HBO opleiding ook pas van mijn 28e tot 32e.
Misschien is er iets dat je altijd heel leuk vond of waar je goed in was. Dat kan je misschien ook weer positieve energie en afleiding geven.
Misschien is er iets dat je altijd heel leuk vond of waar je goed in was. Dat kan je misschien ook weer positieve energie en afleiding geven.