Gezondheid
alle pijlers
bult in bovenbeen/ echo
vrijdag 17 juni 2011 om 08:56
Net bij de huisarts geweest voor een bult in mijn bovenbeen. Vijf weken geleden was het een klein plekje maar ik heb er elke dag flink op gedrukt en nu is het groot. Het harde drukken heb ik gedaan om te kijken of het ding niet groter wordt.
In ieder geval heeft de HA ernaar gekeken en gezegd dat hij er van overtuigd is dat het onschuldig is. Maar voor mijn geruststelling wil hij wel een echo laten maken. Daar krabbelde hij later van terug toen ik daar op in ging. Hij vindt het namelijk echt niet nodig.
Nu hebben we de afspraak dat we samen kijken of het ding kleiner wordt in twee weken tijd en dan alsnog besluiten of het een echo wordt of niet.
Volgens de HA heeft de bult zeker twee weken nodig om uberhaupt te herstellen van mijn gedruk op de plek.
Nu toch redelijke stress... Wie heeft ook een rare bult en/ of echo aan bult gehad?
In ieder geval heeft de HA ernaar gekeken en gezegd dat hij er van overtuigd is dat het onschuldig is. Maar voor mijn geruststelling wil hij wel een echo laten maken. Daar krabbelde hij later van terug toen ik daar op in ging. Hij vindt het namelijk echt niet nodig.
Nu hebben we de afspraak dat we samen kijken of het ding kleiner wordt in twee weken tijd en dan alsnog besluiten of het een echo wordt of niet.
Volgens de HA heeft de bult zeker twee weken nodig om uberhaupt te herstellen van mijn gedruk op de plek.
Nu toch redelijke stress... Wie heeft ook een rare bult en/ of echo aan bult gehad?
woensdag 22 juni 2011 om 10:18
)
woensdag 22 juni 2011 om 11:51
Weer thuis. Echo is gemaakt, maar het was lastig omdat de bult 'wegsprong' en klein was. Laborante heeft niets gezegd verder. Het wordt naar de artsen gestuurd en vrijdag hoor ik via de huisarts wat de uitslag is.
Volgens assistente huisarts (die ik meteen heb gebeld daarna) is dat allemaal heel normaal.
Maar toch...
Ik voel me een brok zenuwen. Ik maak me reteveel zorgen over mijn relatie en de bult en lijk inderdaad wel overspannen.
Volgens assistente huisarts (die ik meteen heb gebeld daarna) is dat allemaal heel normaal.
Maar toch...
Ik voel me een brok zenuwen. Ik maak me reteveel zorgen over mijn relatie en de bult en lijk inderdaad wel overspannen.
woensdag 22 juni 2011 om 12:13
Doorgaan met mijn therapie (schematherapie waarin de valkuilen van je persoonlijkheid worden aangepakt) en mijn opdrachten beter maken dan dat ik tot nu toe doe. En mezelf blijven inprenten dat de bult of andere lichamelijke dingen een vermijdingsstrategie zijn om niet aan mijn daadwerkelijke gevoel te hoeven toegeven. Zoals dat ik me nu ontzettend klote voel over mijn relatie en angst heb hoe de toekomst eruit ziet.
En nadenken hoe ik mezelf liever kan vinden en kan accepteren. Beetje verwennen ook misschien...(maar weet niet goed hoe omdat ik in mijn schema denk dat verwennen vooral betrekking heeft op mijn vriend waar ik een knuffel van zou willen)
En nadenken hoe ik mezelf liever kan vinden en kan accepteren. Beetje verwennen ook misschien...(maar weet niet goed hoe omdat ik in mijn schema denk dat verwennen vooral betrekking heeft op mijn vriend waar ik een knuffel van zou willen)
woensdag 22 juni 2011 om 12:36
Ik kan me voorstellen dat je heel erg zenuwachtig bent. Dat zou ik ook zijn. Sommige mensen zijn nu eenmaal sneller en meer zenuwachtig dan andere. En dan kunnen ze wel zeggen dat je afleiding moet zoeken maar het blijft door je hoofd spoken. Je moet wel in je hoofd houden dat de huisarts je heeft gerustgesteld. Die weet er veel meer van en zou niet zoiets zeggen bij twijfel. En een bult die "wegspringt' zou ik zelf ook minder eng vinden.
Heel veel sterkte met wachten.
Heel veel sterkte met wachten.
woensdag 22 juni 2011 om 13:01
quote:zenuwen schreef op 22 juni 2011 @ 11:51:
Weer thuis. Echo is gemaakt, maar het was lastig omdat de bult 'wegsprong' en klein was. Laborante heeft niets gezegd verder. Het wordt naar de artsen gestuurd en vrijdag hoor ik via de huisarts wat de uitslag is.
Volgens assistente huisarts (die ik meteen heb gebeld daarna) is dat allemaal heel normaal.
Maar toch...
Je interpreteert echt alles negatief. Dat is inderdaad normaal, dat je niets te horen krijgt.
Sterker nog, als er iets te zien was geweest dat erg verontrustend is dan zal er veel sneller wel meteen actie zijn, wordt er een arts bij geroepen om het te beoordelen en nieuwe afspraken gemaakt.
Ik vind dat je flinke hypochondrie vertoont, dus ik raad je aan om even pas op de plaats te maken en je schema's erbij te halen en ermee aan de slag te gaan.
Weer thuis. Echo is gemaakt, maar het was lastig omdat de bult 'wegsprong' en klein was. Laborante heeft niets gezegd verder. Het wordt naar de artsen gestuurd en vrijdag hoor ik via de huisarts wat de uitslag is.
Volgens assistente huisarts (die ik meteen heb gebeld daarna) is dat allemaal heel normaal.
Maar toch...
Je interpreteert echt alles negatief. Dat is inderdaad normaal, dat je niets te horen krijgt.
Sterker nog, als er iets te zien was geweest dat erg verontrustend is dan zal er veel sneller wel meteen actie zijn, wordt er een arts bij geroepen om het te beoordelen en nieuwe afspraken gemaakt.
Ik vind dat je flinke hypochondrie vertoont, dus ik raad je aan om even pas op de plaats te maken en je schema's erbij te halen en ermee aan de slag te gaan.
woensdag 22 juni 2011 om 17:37
Yep, I know. Inmiddels ook van mijn artsvrienden gehoord dat deze procedure helemaal normaal is.
En inmiddels ook van m'n vriend een lief berichtje ontvangen met bevestiging dat hij me lief vindt.
Ik maak mezelf dus helemaal gek.
Besloten om nu een rustige avond op de bank te hebben met pizzaatje erbij en een fles cola. Het is wel even goed. Nu uitrusten en tot mezelf komen.
En inmiddels ook van m'n vriend een lief berichtje ontvangen met bevestiging dat hij me lief vindt.
Ik maak mezelf dus helemaal gek.
Besloten om nu een rustige avond op de bank te hebben met pizzaatje erbij en een fles cola. Het is wel even goed. Nu uitrusten en tot mezelf komen.
donderdag 23 juni 2011 om 10:12
Gisteren een redelijk rustige avond gehad, behalve dat de stress voor de bult mijn hypochondrie op uiterst scherp zet. Ik ben ontzettend bang voor de onzekerheid die de uitslag van morgen met zich mee kan brengen (of het is iets engs of het is iets wat ook de artsen niet kunnen verklaren en in de smiezen moet worden gehouden) en ik heb een overdreven sterke focus op al mijn andere lichaamsdelen (zit daar niets of daar of toch daar etc).
Maar bovenal dus het resultaat van de echo. Mijn telefoon ligt pal naast me en ik vlieg door het plafond als het ding afgaat uit angst dat het mogelijk het ziekenhuis of huisarts is.
Een vriendin, arts, zegt dat ze er van overtuigd is dat ik me geen zorgen hoef te maken. Als er iets vreemds te zien was geweest, had degene die de echo maakte vast een dokter erbij gehaald. Daarbij is een kleine wegspringende bult normaliter gewoon iets onschuldigs.
Naast het opvreten over de bult ben ik wel bezig met mijn schematherapie om in te proberen zien dat mijn schema's met mij aan de haal gaan en dat het niet om de bult gaat. Alleen het ratio is daar nu ver in te zoeken.
Maar bovenal dus het resultaat van de echo. Mijn telefoon ligt pal naast me en ik vlieg door het plafond als het ding afgaat uit angst dat het mogelijk het ziekenhuis of huisarts is.
Een vriendin, arts, zegt dat ze er van overtuigd is dat ik me geen zorgen hoef te maken. Als er iets vreemds te zien was geweest, had degene die de echo maakte vast een dokter erbij gehaald. Daarbij is een kleine wegspringende bult normaliter gewoon iets onschuldigs.
Naast het opvreten over de bult ben ik wel bezig met mijn schematherapie om in te proberen zien dat mijn schema's met mij aan de haal gaan en dat het niet om de bult gaat. Alleen het ratio is daar nu ver in te zoeken.
donderdag 23 juni 2011 om 10:57
Als zoiets, wat volgens mij redelijk vaak voorkomt, een onverklaarbaar pijntje of een bultje, je hypochondrie zo doet opleven, dan denk ik eerlijk gezegd dat je nog wel wat werk moet doen voor het leefbaar is. Want als jouw hypochondrie alleen in de han te houden is als je nergens stress over hebt en je lijf tip top in orde is, dat is natuurlijk totaal niet realistisch. Je zegt dat het beter is dan het was, en dat vind ik fijn voor je, maar voor mij klinkt dit totaal niet leefbaar.
Hoe sta je daar zelf tegenover? Wil jij nog verder werken aan meer herstel of vind je het wel reeel om de volgende 50 jaar meerdere keren per jaar doodop van de zenuwen bij de huisarts te zitten?
Hoe sta je daar zelf tegenover? Wil jij nog verder werken aan meer herstel of vind je het wel reeel om de volgende 50 jaar meerdere keren per jaar doodop van de zenuwen bij de huisarts te zitten?
vrijdag 24 juni 2011 om 10:49
Ik wil zeker verder werken aan de hypochondrie. Om die reden zit ik ook in de zoveelste therapie en slik nog steeds medicatie.
Maar op momenten dat de angst zo overweldigend is, zoals met de echo, lijkt mijn ratio verdwenen. Niet dat ik me daarin passief opstel, want ik ben heus bezig met mijn therapie-opdrachten, maar ik vind het moeilijk.
Op dit moment is er nog steeds geen uitslag binnen. Einde van de middag mag ik nog eens bellen.
Maar op momenten dat de angst zo overweldigend is, zoals met de echo, lijkt mijn ratio verdwenen. Niet dat ik me daarin passief opstel, want ik ben heus bezig met mijn therapie-opdrachten, maar ik vind het moeilijk.
Op dit moment is er nog steeds geen uitslag binnen. Einde van de middag mag ik nog eens bellen.
maandag 27 juni 2011 om 09:47
Nog steeds geen uitslag. Vrijdag te vaak naar de huisartsenpost gebeld, maar niets binnen.
Vanmorgen gebeld en ze wisten niet of het binnen was. ??? Ze bellen als ze het binnen hebben. Maar wilden weten of ik er relaxter onder was als ik naar spreekuur zou komen. Nou nee dus. Ik wil gewoon de uitslag. Ze bellen dus.
Word gestoord hier!!! Zit tegen het plafond aan genageld en het zweet staat in mijn handen.
Vanmorgen gebeld en ze wisten niet of het binnen was. ??? Ze bellen als ze het binnen hebben. Maar wilden weten of ik er relaxter onder was als ik naar spreekuur zou komen. Nou nee dus. Ik wil gewoon de uitslag. Ze bellen dus.
Word gestoord hier!!! Zit tegen het plafond aan genageld en het zweet staat in mijn handen.
dinsdag 28 juni 2011 om 12:01
Huisarts heeft gebeld. Echo is niet duidelijk. Waarschijnlijk is het een vetbult in een vetlaag, maar dat komt op de echo nog niet goed over. Een mri is alsnog geadviseerd.
Volgens de huisarts en een goede vriend (internist) is er geen reden om zorgen te maken, want het lijkt gewoon vetweefsel. Mri is alleen om met 100% zekerheid alles uit te sluiten.
Volgende week donderdag heb ik een afspraak.
Volgens de huisarts en een goede vriend (internist) is er geen reden om zorgen te maken, want het lijkt gewoon vetweefsel. Mri is alleen om met 100% zekerheid alles uit te sluiten.
Volgende week donderdag heb ik een afspraak.
dinsdag 28 juni 2011 om 13:59
Eigenlijk niet. Want ik had gehoopt dat de echo duidelijkheid zou geven. Dat is dus niet helemaal het geval waardoor de MRI nog moet. Volgens vriend is dat echt alleen voor de defensieve geneeskunde (uitsluiten, uitsluiten, uitsluiten) maar ik ben er nog niet gerust op.
Jullie hadden dat dus wel geweest?
Jullie hadden dat dus wel geweest?
dinsdag 28 juni 2011 om 16:22
Van internet word ik ook niet heel vrolijk....
Volgens de arts is mijn 'bult' namelijk niet goed afgegrensd met ander vetweefsel. Wel een beetje, maar niet scherp. Volgens hem nog steeds zeer waarschijnlijk (en zonder zorgen) een vetbult die op echo moeilijk is af te grenzen van mijn normale vetweefsel. Dat schijnt vaker met echo's te zijn.
Echografist had er ook moeite mee om het ding op de plaat te krijgen.
Volgens de arts is mijn 'bult' namelijk niet goed afgegrensd met ander vetweefsel. Wel een beetje, maar niet scherp. Volgens hem nog steeds zeer waarschijnlijk (en zonder zorgen) een vetbult die op echo moeilijk is af te grenzen van mijn normale vetweefsel. Dat schijnt vaker met echo's te zijn.
Echografist had er ook moeite mee om het ding op de plaat te krijgen.
dinsdag 28 juni 2011 om 19:38
Klinkt als mijn "bulten" al zijn mijn bulten bloeduitstortingen in het vetweefsel en onderliggend bindweefsel.
Wippen weg bij echo en zijn niet begrenst. Soms wel en soms zonder bovenliggende bloeduitstortingen. Blijven meestal een maand of 2 zitten voordat ze langzaam weer wegtrekken.
Ze zijn al ge-echood, MRI gescand en zelfs op de rontgen gezet en elke keer is het hetzelfde. Bloeduitstorting, moet uit zichzelf wegtrekken.
Heb er nu ook 2 op mijn onderbeen zitten schuin onder de knie en de vorigen trekken net weg. Die van mij zijn wel groter dan 2 cm, de kleinste is ongeveer 4 cm breed en 3 cm lang.
Wippen weg bij echo en zijn niet begrenst. Soms wel en soms zonder bovenliggende bloeduitstortingen. Blijven meestal een maand of 2 zitten voordat ze langzaam weer wegtrekken.
Ze zijn al ge-echood, MRI gescand en zelfs op de rontgen gezet en elke keer is het hetzelfde. Bloeduitstorting, moet uit zichzelf wegtrekken.
Heb er nu ook 2 op mijn onderbeen zitten schuin onder de knie en de vorigen trekken net weg. Die van mij zijn wel groter dan 2 cm, de kleinste is ongeveer 4 cm breed en 3 cm lang.
dinsdag 28 juni 2011 om 20:37
Ik ben ongeveer 2 jaar geleden naar de huisarts gegaan met een rare harde bult in mijn bovenbeen. Deze groeide en werd ook licht gevoelig. Het was echt een hard ding. De huisarts vertelde mij direct dat dit een vetbult was. Ze haalde er een collega arts bij die (zonder dat arts nummer 1 iets gezegd had) dezelfde diagnose stelde.
Totaal onschuldig volgens beide. Ik kon me hieraan laten opereren als ik zou willen, maar dat vond ik onzin. Ze vertelde er wel bij dat de bult waarschijnlijk zou blijven zitten. Maar... zoals de bult kwam, ging hij ook weer weg!
TO stop alsjeblieft met zorgen maken en heb vertrouwen in de medici!! Zonde van al je energie!
Totaal onschuldig volgens beide. Ik kon me hieraan laten opereren als ik zou willen, maar dat vond ik onzin. Ze vertelde er wel bij dat de bult waarschijnlijk zou blijven zitten. Maar... zoals de bult kwam, ging hij ook weer weg!
TO stop alsjeblieft met zorgen maken en heb vertrouwen in de medici!! Zonde van al je energie!
