Burn-out forum

In december kreeg ik ook de diagnose. Heb nu een plan van aanpak om te reïntegreren omdat het nu aardig redelijk weer gaat.
Maar ik ken het.
Na wat hulp gezocht te hebben zag ik vooruitgang. Maar voordat ik het zag duurde best lang maargoed het hoeft niet snel. Door te praten ontdek je je valkuilen en je leert ze herkennen en nazorg te leveren. En vooral grenzen te stellen. Ik ben een vrouw van grenzen stellen dacht ik altijd maar doordat het langzaam in sluipte had ik hier geen idee van.
Doordat ik mijn falen toch vrij snel herkende moest ik alleen leren hoe ik hier mee om moest gaan. En dat heeft veel gejank en gezweet gekost. Ook ik zag het niet meer zitten. Ook ik dacht dat het jaren ging duren. Ik ben wat kilo's aankomen omdat ik ook nog emotie eter ben. Alles was verrot. Maaaarr..
Ik heb rust gevonden in creativiteit aan tafel en ik teken, maak dingen. Nooit van mezelf gedacht dat ik zo'n kant had. Vond me eerder anti crea bea type maargoed. Ook ben ik wat gaan doen om me prettiger te voelen in mijn lichaam, aqua workouts maar dat is sinds kort hoor. Al met al gaat het aardig goed.

Ik heb ook alle ruimte gekregen vanuit mijn werk. Het was ook werk gerelateerd. Daar ben ik ze ook erg dankbaar voor. En ik denk dat dat ook geholpen heeft dat ik echt op mezelf kon richten en dus nu (al) terug kom, voorzichtig. Een vriendin van me heeft dit iets meer dan een jaar geleden gehad en is veel gepusht. Waardoor ze terug vallen kreeg en nu nog thuis zit en durft de straat niet meer op ect ect. De duur dat je thuis zit heeft niks te maken met de ontwikkelingen van een ander of de ernst. Iedereen is verschillend en vooral de oorzaken zijn verschillend.

Ik heb wel ontdekt dat ik graag weg wil hier. Ik voel me goed en veilig op mijn werk. Werk zelf ook erg leuk maar het vraagt best wat en na jaren er gewerkt te hebben wordt het gewoon tijd aan iets nieuws. Ook om me scherp te houden en me motivatie weer op te krikken. Daar ben ik mee bezig op de achtergrond. En ik merk dat het me veel positiefs doet. Kan niet wachten tot het zo ver is eigenlijk.
Zo, een heel verhaal maar miss heb je hier wat aan. Er is licht in de tunnel maar doe het niet zelf en zoek hulp wat bij je past. En ook de 'klik' tussen jou en je therapeut. Oh en medicatie wilde ik niet omdat er zoveel bijwerkingen zijn en daar kon ik altijd voor kiezen. Wel slaap medicatie gehad. Eerste 2 weken sliep ik bijna hele dagen. Dood en dood op.

Geen buren-out, maar overspannen, althans dat kwam uit de test bij de huisarts. Ik kwam er met hartklachten, hartkloppingen, overslaand hart en fladderen. Daarvoor bij de bedrijfsarts geweest en verteld wat er op het werk speelde. Ik mocht mij daarvoor niet ziekmelden, ik moest maar gaan praten dan kwam alles goed.
Ben weer gaan werken en heb gesprekken gehad, maar kreeg weinig begrip, voelde dat mijn leidinggevende zich aan mij irriteerde. Er speelt veel, maar vanwege de herkenbaarheid laat ik dat achterwege. Ook thuis loopt het niet lekker. Ik heb het geprobeerd het werken, maar door overmatig stress en slecht slapen ging het niet meer. Wederom geen begrip. Ik 1x in de maand 20 min een gesprek, over grenzen aangeven, maar als die niet worden gerespecteerd en je voor je familie als harteloos en egoïst wordt betiteld? Ik zie momenteel niets wat het leven leuk maakt. Lees graag mee.

Luister allereerst naar jezelf. Leer luisteren naar je lijf. Ook al zegt de therapeut 'je moet dit en dat doen want dat is goed voor je'. Als het niet gaat doe het dan niet. Vraag dan aan de therapeut of hij of zij ooit zelf een burn-out heeft gehad. Of ze echt weten wat het is. Er zijn veel verschillende burn-outs maar de kern is hetzelfde denk ik.

Laat je niets aanpraten. Laat je geen schuldgevoel aanpraten. De psych. zal vast de oorzaak bij je naaste gaan zoeken, ze zullen vast wel iets vinden dat uitvergroot word, zodat ze 'iets' op papier hebben staan.

Neem de tijd om aan te sterken en om uit te zoeken 'wie ben ik' en 'waar wil ik naar toe'. En probeer daar begeleiding bij te krijgen als het je zelf niet lukt.

Geef het tijd. Twee maanden lijkt lang, maar om jezelf weer terug te vinden nadat je jarenlang structureel over je eigen grenzen bent gegaan is het nog maar heel kort. Accepteer dat je je lichaam en mentale rekbaarheid overvraagd hebt, en dat dat zich op deze manier uit. Leg je er bij neer, neem rust, doe af en toe iets leuks als je daar de energie voor hebt. Voel je vooral niet schuldig of bezwaard, dit is de enige manier om er weer uit te komen. Je zult merken dat je je langzaam weer beter gaat voelen (zo niet binnenkort, dan wel over een tijdje) en dat je dan ook gaat ontdekken waar de grootste energielekken in je huidige leven zitten.

Waar je die lekken vroeger als een noodzakelijk kwaad beschouwde ga je langzaam merken dat je de energie die daar eerder in verdween liever voor jezelf houdt. Waarschijnlijk word je selectiever in wat je voor lief neemt en waar je absoluut verandering in wilt aanbrengen. En als je merkt dat de wereld niet instort als jij even een adempauze neemt, dan kun je als je weer hersteld bent je voordeel doen met deze kennis. Het eerste dat anderen tegen me zeiden toen ik in een burn out raakte was dat je er enorm veel van leert. Ondertussen kan ik dat beamen. De positieve uitkomsten van dit proces voel je pas veel later, voor nu wens ik je berusting toe en voor de volgende stap het vertrouwen dat de lijn ook weer stijgend kan worden en jij hier sterker uit komt dan je er in ging.

Ik hoop dat je er wat aan hebt! Er zijn meerdere topics over burn out waar je bij kunt kijken, sommige hebben wat meer reacties dan er tot nu toe hier zijn gekomen.