Gezondheid
alle pijlers
Burn out?
dinsdag 22 mei 2012 om 10:15
Ik denk dat ik een burn out heb...of er tegen aan zit.
Voel me opgebrand, futloos, geen energie, geen zin in mensen om mij heen, op m'n werk komt er weinig uit mijn handen (tot nog toe onopgemerkt omdat ik een solofunctie heb), ben emotioneel, kan om alles huilen, snel uit balans, gevoel dat ik niet alles mee krijg van een gesprek, omdat mijn concentratie zo slecht is. Gewoon..het algehele gevoel het niet meer aan te kunnen.........
Heb afgelopen jaren veel meegemaakt. O.a. een scheiding en daarna een relatie die op de klippen is gelopen. Vooral dat laatste heeft er enorm ingehakt. De scheiding was ik min of meer 'op voorbereid'. De relatie is nu 5 maanden over...maar af en aan hebben we contact, spreken we af en dan is er ook intimiteit. Ik hou van deze man, ik weet zeker dat hij ook veel om mij geeft...maar door omstandigheden kon hij niet 100% voor de relatie gaan. Nu moddert het aan...en ik kwel mezelf er mee....erger nog..ik weet het, maar 'durf' het niet op te geven. Slecht uitgangspunt...want ik weet echt wel dat ik zó niet verder kan met mijn leven, dat ik niet open zal staan voor een nieuwe liefde.
Verder voed ik alleen mijn twee kindjes op van 3 en 5. De vader woont in het buitenland. Is af en toe hier, maar daarna ben ik vooral bezig de kids weer in het gareel te krijgen. Ik voel me schuldig...voel me de boevrouw, heb het gevoel altijd te moeten haasten en mijn kinderen hiermee te belasten. Werk 3 dagen in de week.
Ik heb het gevoel dat ik even helemaal niets meer wil. Geen werk, geen contact met mijn 'ex', gewoon rust in mijn hoofd, doen wat ik wil, zonder druk van wie of wat dan ook.
Maar ik durf het niet aan te geven op mijn werk....bang mijn baan te verliezen (weet niet of die angst reeël is, want ik heb een vast contract), gezicht te verliezen. Het voelt als een zwakte....'ik kan het even niet meer aan'.
Iemand ervaring met al deze gevoelens? Weet het gewoon even niet meer...
Voel me opgebrand, futloos, geen energie, geen zin in mensen om mij heen, op m'n werk komt er weinig uit mijn handen (tot nog toe onopgemerkt omdat ik een solofunctie heb), ben emotioneel, kan om alles huilen, snel uit balans, gevoel dat ik niet alles mee krijg van een gesprek, omdat mijn concentratie zo slecht is. Gewoon..het algehele gevoel het niet meer aan te kunnen.........
Heb afgelopen jaren veel meegemaakt. O.a. een scheiding en daarna een relatie die op de klippen is gelopen. Vooral dat laatste heeft er enorm ingehakt. De scheiding was ik min of meer 'op voorbereid'. De relatie is nu 5 maanden over...maar af en aan hebben we contact, spreken we af en dan is er ook intimiteit. Ik hou van deze man, ik weet zeker dat hij ook veel om mij geeft...maar door omstandigheden kon hij niet 100% voor de relatie gaan. Nu moddert het aan...en ik kwel mezelf er mee....erger nog..ik weet het, maar 'durf' het niet op te geven. Slecht uitgangspunt...want ik weet echt wel dat ik zó niet verder kan met mijn leven, dat ik niet open zal staan voor een nieuwe liefde.
Verder voed ik alleen mijn twee kindjes op van 3 en 5. De vader woont in het buitenland. Is af en toe hier, maar daarna ben ik vooral bezig de kids weer in het gareel te krijgen. Ik voel me schuldig...voel me de boevrouw, heb het gevoel altijd te moeten haasten en mijn kinderen hiermee te belasten. Werk 3 dagen in de week.
Ik heb het gevoel dat ik even helemaal niets meer wil. Geen werk, geen contact met mijn 'ex', gewoon rust in mijn hoofd, doen wat ik wil, zonder druk van wie of wat dan ook.
Maar ik durf het niet aan te geven op mijn werk....bang mijn baan te verliezen (weet niet of die angst reeël is, want ik heb een vast contract), gezicht te verliezen. Het voelt als een zwakte....'ik kan het even niet meer aan'.
Iemand ervaring met al deze gevoelens? Weet het gewoon even niet meer...
dinsdag 22 mei 2012 om 10:24
Ga eens bij de huisarts langs, en leg je verhaal voor. Doe verder even niets wat niet moet, pak je rust waar je kunt. Is er familie die je wat kunnen ontlasten met je kinderen?
Ontslag ivm burnout mag niet. Het klinkt ook alsof het meer om je prive gaat dan om je werk? Sterkte, want het gevoel dat je hebt is niet fijn.
Ontslag ivm burnout mag niet. Het klinkt ook alsof het meer om je prive gaat dan om je werk? Sterkte, want het gevoel dat je hebt is niet fijn.
dinsdag 22 mei 2012 om 10:27
Komt aardig overeen met mijn situatie.
Ik raad je wel aan rust te nemen op je werk. Zij zullen je dan doorverwijzen naar een ARBO Arts en geen Arbo Arts die jij ongelijk geeft. Je kunt je ook 50/50 ziek melden. Op deze manier behoudt je wel ritme en de drive om je bed uit te komen.
Je moet dit niet zien als zwakte. Tijd voor jezelf nemen om daarna weer krachtig door te kunnen is absoluut geen teken van zwakte. Niemand is superwoman, al vinden we van onzelf dat we dat wel moeten zijn. ONZIN!
Ik denk wel dat je aan jezelf moet werken. Sowieso met een proffesional praten ( maatschappelijk werker via je huisarts, personal coach oid)
Wat mij ook enorm heeft geholpen is sporten/hardlopen. Lekker je verstand op 0 en letterlijk aan jezelf werken. Je zult zien dat je beter in je vel gaat zitten.
Klinkt alsof je in ieder geval werk aan de winkel heb, maar doe dit wel. Als je helemaal instort ben je verder van huis en je hebt wel je kindjes die op je rekenen.
Heel veel succes!
Ik raad je wel aan rust te nemen op je werk. Zij zullen je dan doorverwijzen naar een ARBO Arts en geen Arbo Arts die jij ongelijk geeft. Je kunt je ook 50/50 ziek melden. Op deze manier behoudt je wel ritme en de drive om je bed uit te komen.
Je moet dit niet zien als zwakte. Tijd voor jezelf nemen om daarna weer krachtig door te kunnen is absoluut geen teken van zwakte. Niemand is superwoman, al vinden we van onzelf dat we dat wel moeten zijn. ONZIN!
Ik denk wel dat je aan jezelf moet werken. Sowieso met een proffesional praten ( maatschappelijk werker via je huisarts, personal coach oid)
Wat mij ook enorm heeft geholpen is sporten/hardlopen. Lekker je verstand op 0 en letterlijk aan jezelf werken. Je zult zien dat je beter in je vel gaat zitten.
Klinkt alsof je in ieder geval werk aan de winkel heb, maar doe dit wel. Als je helemaal instort ben je verder van huis en je hebt wel je kindjes die op je rekenen.
Heel veel succes!
dinsdag 22 mei 2012 om 10:27
Hi Jeluze, ik herken je gevoel. Ik ben eind vorig jaar compleet vastgelopen en ook ik had het gevoel dat het niet kon en niet mocht. Totdat ik écht tegen de muur liep en toen bleek het wel te kunnen en te mogen. Ook vanuit mijn werk! Daar heb ik alle medewerking gekregen om te herstellen en heb ik zelfs tijdens mijn ziekteperiode een vast contract gekregen.
Achteraf ben ik erg 'blij' dat dit is gebeurd. Ik ben nu hard aan mezelf aan het werken en ik kom er sterker uit dan ooit.
Ik snap dat het niet makkelijk is, vooral als alleenstaande moeder niet. Maar ben eerlijk naar jezelf en naar je kinderen toe. Als je straks compleet opgebrand bent hebben ze nóg minder aan je. Dus maak het bespreekbaar. Ga naar de huisarts en leg het voor. Écht, je hoeft je nergens voor te schamen, dat heb ik de afgelopen periode wel gemerkt.
Veel succes!!!
Achteraf ben ik erg 'blij' dat dit is gebeurd. Ik ben nu hard aan mezelf aan het werken en ik kom er sterker uit dan ooit.
Ik snap dat het niet makkelijk is, vooral als alleenstaande moeder niet. Maar ben eerlijk naar jezelf en naar je kinderen toe. Als je straks compleet opgebrand bent hebben ze nóg minder aan je. Dus maak het bespreekbaar. Ga naar de huisarts en leg het voor. Écht, je hoeft je nergens voor te schamen, dat heb ik de afgelopen periode wel gemerkt.
Veel succes!!!
dinsdag 22 mei 2012 om 10:33
Het heeft met mijn werk idd ook niets te maken. Op mijn werk kom ik engiszins tot rust...in die zin...ik kan me terugtrekken (eigen kantoor e.d.) maar voel me er wel rusteloos en opgesloten. Tis allemaal tegenstrijdig en verwarrend.
Ik moet aankomende week naar de psych. Daar heb ik de afgelopen jaren af en aan gelopen na mijn scheiding (was geen gezellige scheiding) en vorige maand heb ik weer aan de bel getrokken.
Mijn ouders doen heel veel wat de kinderen betreft. Het ligt ook niet aan de kinderen verder, maar ik merk dat ik weinig geduld heb met ze. Een korter lontje. Ik voel mij schuldig omdat ik niet snap waarom ik mezelf niet gewoon een schop onder mijn kont kan geven, waarom ik niet kan denken 'kom op joh, je hebt 2 mooie kids om van te genieten!' Normaal gesproken kan ik dat wel namelijk, maar ik denk dat ik dingen de afgelopen jaren te weinig in achting heb genomen. Ik ben over mijn scheiding zo heen gestapt voor mijn gevoel. Het voelde ook bevrijdend, maar het is niet iets dat je in de koude kleren gaat zitten.
Heb een beetje het gevoel in een luchtbel te leven. Het is idd een rot gevoel.
Ik moet aankomende week naar de psych. Daar heb ik de afgelopen jaren af en aan gelopen na mijn scheiding (was geen gezellige scheiding) en vorige maand heb ik weer aan de bel getrokken.
Mijn ouders doen heel veel wat de kinderen betreft. Het ligt ook niet aan de kinderen verder, maar ik merk dat ik weinig geduld heb met ze. Een korter lontje. Ik voel mij schuldig omdat ik niet snap waarom ik mezelf niet gewoon een schop onder mijn kont kan geven, waarom ik niet kan denken 'kom op joh, je hebt 2 mooie kids om van te genieten!' Normaal gesproken kan ik dat wel namelijk, maar ik denk dat ik dingen de afgelopen jaren te weinig in achting heb genomen. Ik ben over mijn scheiding zo heen gestapt voor mijn gevoel. Het voelde ook bevrijdend, maar het is niet iets dat je in de koude kleren gaat zitten.
Heb een beetje het gevoel in een luchtbel te leven. Het is idd een rot gevoel.
dinsdag 22 mei 2012 om 10:35
Hey siesa,
Fijn dat je werkgever zou coulant was. Ik vraag mij af hoe dat hier zo zijn. Als ik mijn leidinggevende soms aan de telefoon hoor tegen medewerkers die ziek thuis zitten....de druk die erachter wordt gezet 'ok en wanneer denk je weer aan het werk te gaan?'
Hoe lang ben jij thuis geweest?
Het gevoel dat steeds sterker wordt is 'kon ik maar, al was het maar 3 weken, even rust pakken.' Ik weet dat het moment waarop ik vast ga lopen steeds dichterbij komt.....
Fijn dat je werkgever zou coulant was. Ik vraag mij af hoe dat hier zo zijn. Als ik mijn leidinggevende soms aan de telefoon hoor tegen medewerkers die ziek thuis zitten....de druk die erachter wordt gezet 'ok en wanneer denk je weer aan het werk te gaan?'
Hoe lang ben jij thuis geweest?
Het gevoel dat steeds sterker wordt is 'kon ik maar, al was het maar 3 weken, even rust pakken.' Ik weet dat het moment waarop ik vast ga lopen steeds dichterbij komt.....
dinsdag 22 mei 2012 om 10:38
Hey Melissa,
Ik heb van de week gesport idd! Dat wil zeggen..na jaren de skates weer eens 'omgebonden'. Heerlijk vond ik het! Kon er even zoveel in kwijt. Ik wil dus idd deze week naar de sportschool om mij in te schrijven.
Ik denk idd dat 50/50 ziek me al zou helpen om wat rust te pakken.
Als ik zo terugkijk speelt het allemaal al zo lang...die rusteloosheid, dat onrustige gevoel...
Ik heb van de week gesport idd! Dat wil zeggen..na jaren de skates weer eens 'omgebonden'. Heerlijk vond ik het! Kon er even zoveel in kwijt. Ik wil dus idd deze week naar de sportschool om mij in te schrijven.
Ik denk idd dat 50/50 ziek me al zou helpen om wat rust te pakken.
Als ik zo terugkijk speelt het allemaal al zo lang...die rusteloosheid, dat onrustige gevoel...
dinsdag 22 mei 2012 om 10:43
Echt meid, dan trek aan de bel! Vul het niet in wat de werkgever volgens jou gaat doen maar laat het op je af komen. Wees gewoon eerlijk naar je werkgever en naar jezelf. Daar kom je het verste mee.
En ja, ook ik voelde me schuldig.. tov mijn werk dat ik ze in de steek liet in de meest cruciale periode van het jaar.. tov mijn vriend die me dagenlang op bed zag liggen.. tov mijn zoontje die het vast wel kon merken dat het niet zo goed ging met mama.. maar ik merk dat ik nu sterker word dan ooit tevoren en weet je, ook met mijn zoontje gaat het nu zelfs stukken beter. Hij had blijkbaar al langer 'last' van mijn spanningen. Dus ook voor je kinderen. Even 2 stappen terug en straks 3 vooruit.
Ik heb zelf 2 maanden volledig thuis gezeten en ben toen in overleg met de arbo-arts langzaamaan gaan opbouwen in een lagere functie. Pas nu (halfjaar verder) zit ik weer in mijn eigen functie maar nog steeds niet aan mijn volledige uren.
En ja, ook ik voelde me schuldig.. tov mijn werk dat ik ze in de steek liet in de meest cruciale periode van het jaar.. tov mijn vriend die me dagenlang op bed zag liggen.. tov mijn zoontje die het vast wel kon merken dat het niet zo goed ging met mama.. maar ik merk dat ik nu sterker word dan ooit tevoren en weet je, ook met mijn zoontje gaat het nu zelfs stukken beter. Hij had blijkbaar al langer 'last' van mijn spanningen. Dus ook voor je kinderen. Even 2 stappen terug en straks 3 vooruit.
Ik heb zelf 2 maanden volledig thuis gezeten en ben toen in overleg met de arbo-arts langzaamaan gaan opbouwen in een lagere functie. Pas nu (halfjaar verder) zit ik weer in mijn eigen functie maar nog steeds niet aan mijn volledige uren.
dinsdag 22 mei 2012 om 10:56
Lekker regelmatig gaan skaten dus!
Ik zou zeker morgen je situatie aankaarten! Je kunt morgen wel doen alsof er niets aan de hand is, en dan..?? Precies, kun je het volgende week alsnog aangeven. Je leidinggevende zal dan alleen maar gepikeerd zijn dat je het niet tijdens het gesprek heb aangegeven.
Ik heb begin dit jaar ook een maand thuis gezeten en daarna 50/50 weer aan de slag gegaan. Is even toegeven, maar je zult zien dat als je de deur uit ga en in de auto naar huis zit, je ongetwijfeld opgelucht voelt. Gewoon voorlopig NIET aan je werk denken. Nu even jezelf weer op 1 zetten!
Ik zou zeker morgen je situatie aankaarten! Je kunt morgen wel doen alsof er niets aan de hand is, en dan..?? Precies, kun je het volgende week alsnog aangeven. Je leidinggevende zal dan alleen maar gepikeerd zijn dat je het niet tijdens het gesprek heb aangegeven.
Ik heb begin dit jaar ook een maand thuis gezeten en daarna 50/50 weer aan de slag gegaan. Is even toegeven, maar je zult zien dat als je de deur uit ga en in de auto naar huis zit, je ongetwijfeld opgelucht voelt. Gewoon voorlopig NIET aan je werk denken. Nu even jezelf weer op 1 zetten!
dinsdag 22 mei 2012 om 11:01
Ik vind het wel verbazingwekkend hoe lang je kunt blijven doen alsof het goed gaat....
Hoe je geneigd bent om op de vraag 'hoe gaat het?' te glimlachen en te zeggen 'goed hoor!' Terwijl iedere vezel in mijn lijf uitschreeuwt dat het 'helemaal niet goed gaat'.
Vind dat zo moeilijk toe geven....mijn moeder ziet natuurlijk dat het niet goed gaat. Mijn tante vroeg er vorige week rechtstreeks naar via de sms en dan is het al veiliger om te zeggen dat het 'slecht' gaat en ik heb 1 goede vriend die ik het gisteren heb opgebiecht.
Morgen avond heb ik een gesprek met mijn 'ex'. Het is er op of eronder dan, want volgens mij komt een hoop van mijn stress hier vandaan. OF hij gaat ervoor OF het is voorgoed over en uit. Niet meer dit halve gedoe...ik word daar rete onzeker van en tevens...denk ik...is wel erg makkelijk allemaal voor hem zo!
Ik praat veel nu hier, maar het lucht even wat op
Hoe je geneigd bent om op de vraag 'hoe gaat het?' te glimlachen en te zeggen 'goed hoor!' Terwijl iedere vezel in mijn lijf uitschreeuwt dat het 'helemaal niet goed gaat'.
Vind dat zo moeilijk toe geven....mijn moeder ziet natuurlijk dat het niet goed gaat. Mijn tante vroeg er vorige week rechtstreeks naar via de sms en dan is het al veiliger om te zeggen dat het 'slecht' gaat en ik heb 1 goede vriend die ik het gisteren heb opgebiecht.
Morgen avond heb ik een gesprek met mijn 'ex'. Het is er op of eronder dan, want volgens mij komt een hoop van mijn stress hier vandaan. OF hij gaat ervoor OF het is voorgoed over en uit. Niet meer dit halve gedoe...ik word daar rete onzeker van en tevens...denk ik...is wel erg makkelijk allemaal voor hem zo!
Ik praat veel nu hier, maar het lucht even wat op
dinsdag 22 mei 2012 om 11:08
Praten lucht zeker op!
Goed van je om je ex voor "het blok" te zetten.
Je moet weten waar je aan toe ben. En ook zonder hem kom je er echt wel! Probeer het als een uitdaging te zien. Je zult zien hoe trots je op jezelf kan zijn als je een paar maanden verder ben en je door heb dat je geen partner nodig heb om geluk te zien.
Goed van je om je ex voor "het blok" te zetten.
Je moet weten waar je aan toe ben. En ook zonder hem kom je er echt wel! Probeer het als een uitdaging te zien. Je zult zien hoe trots je op jezelf kan zijn als je een paar maanden verder ben en je door heb dat je geen partner nodig heb om geluk te zien.
dinsdag 22 mei 2012 om 11:13
Mijn portie heftige liefdesverdriet heb ik in dec/jan wel gehad...maar het blijft zeer doen en natuurlijk weet ik dat dat komt doordat we elkaar blijven zien. Dus vandaar gezegd dat ik moet praten.
Verder valt het 'alleen zijn' me zwaar, ondanks dat mijn huwelijk niet gezellig was... Avond aan avond alleen op de bank...ik vind het gewoon écht heel erg moeilijk.
Verder valt het 'alleen zijn' me zwaar, ondanks dat mijn huwelijk niet gezellig was... Avond aan avond alleen op de bank...ik vind het gewoon écht heel erg moeilijk.
dinsdag 22 mei 2012 om 11:25
Misschien een hele domme tip, maar weet je wat mij heeft geholpen deze avonden door te komen voordat ik me beter voelde?
ALLE seizoenen van Rozengeur & Vodkalime gekeken. Ik weet het, het is maar een serie, maar een perfecte tijd-doder en het is heerlijk om naar andermans problemen te kijken.
Hoeft natuurlijk geen rozengeur te zijn, kan ook een andere heerlijke vrouwenserie. Kijk eens op marktplaats oid voor een complete seizoenen dvd box.
Eerst lekker sporten/skaten om je hoofd leeg te maken en daarna heerlijk met een vrouwenserie, een bakje thee of lekker wijntje onder een kleedje op de bank zakken
Lekker de tijd voor jezelf nemen en je gedachten verzetten.
ALLE seizoenen van Rozengeur & Vodkalime gekeken. Ik weet het, het is maar een serie, maar een perfecte tijd-doder en het is heerlijk om naar andermans problemen te kijken.
Hoeft natuurlijk geen rozengeur te zijn, kan ook een andere heerlijke vrouwenserie. Kijk eens op marktplaats oid voor een complete seizoenen dvd box.
Eerst lekker sporten/skaten om je hoofd leeg te maken en daarna heerlijk met een vrouwenserie, een bakje thee of lekker wijntje onder een kleedje op de bank zakken
Lekker de tijd voor jezelf nemen en je gedachten verzetten.
dinsdag 22 mei 2012 om 11:37
Oke, dan heb ik ook nog een tip;)
Ik heb haptotherapie gevolgd. Ik merkte dat ik compleet aan alle signalen voorbij ging die mijn lichaam me gaf dat ik over mijn eigen grenzen heen ging. En haptotherapie is erop gericht om hoofd, hart en lichaam weer in balans te krijgen. Met eenvoudige aanraakoefeningen waarbij je problemen uit je alledag gebruikt om in je lichaam te voelen wat je écht voelt. Klinkt vaag maar ik heb er best veel aan. Het heeft me in ieder geval het besef gegeven dat IK het belangrijkste ben in mijn leven. En dan niet op een egoistische manier maar als IK bij mezelf blijf, dan kan ik ook het beste van mezelf geven aan mijn omgeving.
PS: het hoeft niet duur te zijn.. bij mij viel het onder mijn aanvullende verzekering (beweegzorg).
Ik heb haptotherapie gevolgd. Ik merkte dat ik compleet aan alle signalen voorbij ging die mijn lichaam me gaf dat ik over mijn eigen grenzen heen ging. En haptotherapie is erop gericht om hoofd, hart en lichaam weer in balans te krijgen. Met eenvoudige aanraakoefeningen waarbij je problemen uit je alledag gebruikt om in je lichaam te voelen wat je écht voelt. Klinkt vaag maar ik heb er best veel aan. Het heeft me in ieder geval het besef gegeven dat IK het belangrijkste ben in mijn leven. En dan niet op een egoistische manier maar als IK bij mezelf blijf, dan kan ik ook het beste van mezelf geven aan mijn omgeving.
PS: het hoeft niet duur te zijn.. bij mij viel het onder mijn aanvullende verzekering (beweegzorg).
dinsdag 22 mei 2012 om 11:43
Ok bedankt! Ik zal eens googlen!
Probleem is bij mij ook meerledig hoor...naast een 'rugzak' is het ook dat ik mijzelf te vaak en te veel wegcijfer voor een ander, in dit geval dus deze man. Daar is een dieperliggende reden voor...dat weet ik zeker....komt voort uit onzekerheid en gebrek uit zelfvertrouwen...ik heb lang gedacht dat dat komt doordat dat door de vader van mijn kinderen langzaam is afgebroken, maar de laatste tijd ben ik daar niet meer zo zeker van.
Probleem is bij mij ook meerledig hoor...naast een 'rugzak' is het ook dat ik mijzelf te vaak en te veel wegcijfer voor een ander, in dit geval dus deze man. Daar is een dieperliggende reden voor...dat weet ik zeker....komt voort uit onzekerheid en gebrek uit zelfvertrouwen...ik heb lang gedacht dat dat komt doordat dat door de vader van mijn kinderen langzaam is afgebroken, maar de laatste tijd ben ik daar niet meer zo zeker van.
