Gezondheid
alle pijlers
Derde incident van mijn vader
donderdag 25 juni 2020 om 21:07
Afgelopen week heeft hij voor de derde keer sinds driekwart jaar een incident gehad waarbij hij verkrampte waarna hij compleet slap werd, blauw/grauw verkleurde, gaspen afwisselde met ademstops. Van de drie keer was ik er twee keer bij waarbij ik hem ook heb gereanimeerd (achteraf was dit niet nodig, maar hij is ook hartpatiënt). In eerste instantie werd het incident toegewijd aan flauwvallen(?), omdat hij niet geheel aan de ‘eisen’ van epilepsie voldeed en vlak voor de eerste twee incidenten zware lichamelijke arbeid had verricht. Uit alle lichamelijke onderzoeken kwam ook niks. Dit keer kreeg hij het in zijn slaap.
Na het derde incident mocht hij toch starten met anti-epileptica en wordt hij doorverwezen naar een specialistisch centrum.
Overdag lijk ik het prima te trekken emotioneel gezien en zo redeneerde ik ook, want dit was immers de tweede keer dat ik het heb gezien/meegemaakt. Wanneer het avond wordt, zie ik plots het beeld van mijn vader voor me die helemaal slap, grauw, gaspend of zonder ademhaling op de grond ligt en hoor ik de stem van de centralist terwijl ze met zijn ademhaling meeluistert: start reanimatie!
Weet je, het gaat goed met mijn vader. Ik ben dankbaar dat hij er is, maar ik voel me af en toe ontzettend verrot (sorry, netter kan ik het even niet formuleren). Ik ben zo bang dat hij er tussenuit glipt. Hij is inmiddels 69 jaar, maar ik wil en kan hem echt niet missen...
Na het derde incident mocht hij toch starten met anti-epileptica en wordt hij doorverwezen naar een specialistisch centrum.
Overdag lijk ik het prima te trekken emotioneel gezien en zo redeneerde ik ook, want dit was immers de tweede keer dat ik het heb gezien/meegemaakt. Wanneer het avond wordt, zie ik plots het beeld van mijn vader voor me die helemaal slap, grauw, gaspend of zonder ademhaling op de grond ligt en hoor ik de stem van de centralist terwijl ze met zijn ademhaling meeluistert: start reanimatie!
Weet je, het gaat goed met mijn vader. Ik ben dankbaar dat hij er is, maar ik voel me af en toe ontzettend verrot (sorry, netter kan ik het even niet formuleren). Ik ben zo bang dat hij er tussenuit glipt. Hij is inmiddels 69 jaar, maar ik wil en kan hem echt niet missen...
schatkaart wijzigde dit bericht op 25-06-2020 21:08
1.43% gewijzigd
donderdag 25 juni 2020 om 21:23
Praten! Zorg dat er iemand is waar je je verhaal kwijt kunt, desnoods 100x je hebt een trauma te verwerken en ik weet precies wat je doormaakt. 2 jaar geleden met de kerst kreeg mijn schoonmoeder een hartstilstand en ben ik gaan reanimeren. Zij heeft het niet gered, maar ik denk dat dat voor de verwerking niet eens uitmaakt. Weken lang werd ik ‘s nachts wakker met het beeld voor ogen, zelfs overdag als ik mijn ogen dicht deed kwam het langs. Ik checkte ‘s nachts of mijn vriend nog ademhaalde en als iemand kuchte was ik als de dood dat ze neer zouden storten. Ik had gelukkig een goede vriendin die bij de politie zit en waartegen ik 100x hetzelfde verhaal kon doen. En het klinkt cru, maar het slijt, er komen pauzes tussen de momenten en nu gaat het zelden nog door mijn hoofd. Enkel als ik een geluid hoor dat hetzelfde klinkt als brekende ribben krijg ik weer een schok, ik hoop dat het bij jou ook kan slijten en dat het goed blijft gaan met je vader.
donderdag 25 juni 2020 om 21:53
We hebben hier hetzelfde gehad met mijn stiefmoeder. Ook daar niets gevonden en dat schijnt dus heel vaak voor te komen, die eenmalige aanvallen. Mijn vader ervaart hetzelfde als jij. Heb al eens gezegd dat hij misschien er iets mee moet doen, maar ja, hij vindt dat het vanzelf wel over gaat.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
donderdag 25 juni 2020 om 21:55
Dit is iets waar slachtofferhulp ook bij kan helpen. Burger verleners van reanimatie vallen ook onder hun doelgroep, en ze hebben best wat ervaring.
Ik vind het niet gek hoor, iemand reanimeren is een enorm heftige gebeurtenis, en al helemaal als het een geliefde is. En aangezien jullie ook niet zeker kijken te weten wat er nou aan de hand is, snap ik je gevoel heel goed.
Ik vind het niet gek hoor, iemand reanimeren is een enorm heftige gebeurtenis, en al helemaal als het een geliefde is. En aangezien jullie ook niet zeker kijken te weten wat er nou aan de hand is, snap ik je gevoel heel goed.
donderdag 25 juni 2020 om 22:29
Wat heftig! 
Mijn vader heeft af en toe (1-2 keer per jaar) een aanval. Waarschijnlijk epilepsie. Hij heeft het soms in zijn slaap, maar soms ook juist na een drukke periode (dan tijdens ontspanning). De anti-epilepsie medicatie helpt naar mijn idee bij het beperken van het aantal aanvallen. Mijn vader is wel eens heel rottig terechtgekomen en is tijdens/na een aanval heel verward, dus ik begrijp je machteloze gevoel goed. Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar ik kan me heel goed voorstellen hoe beangstigend het is om te zien (mijn moeder doet achteraf verslag). Heftig ook dat je je vader echt dacht te verliezen en hem gereanimeerd hebt.
Ik hoop dat je er met iemand over kunt praten en dat je vader goed geholpen kan worden.
Mijn vader heeft af en toe (1-2 keer per jaar) een aanval. Waarschijnlijk epilepsie. Hij heeft het soms in zijn slaap, maar soms ook juist na een drukke periode (dan tijdens ontspanning). De anti-epilepsie medicatie helpt naar mijn idee bij het beperken van het aantal aanvallen. Mijn vader is wel eens heel rottig terechtgekomen en is tijdens/na een aanval heel verward, dus ik begrijp je machteloze gevoel goed. Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar ik kan me heel goed voorstellen hoe beangstigend het is om te zien (mijn moeder doet achteraf verslag). Heftig ook dat je je vader echt dacht te verliezen en hem gereanimeerd hebt.
Ik hoop dat je er met iemand over kunt praten en dat je vader goed geholpen kan worden.
vrijdag 26 juni 2020 om 08:03
Ach ja, en het heeft wonderen gedaan voor je medemenselijkheid zie ik... toch nog niet helemaal verwerkt?RodeRoosOpWitteZijde schreef: ↑26-06-2020 07:55Mijn vader was 53 jaar toen hij overleed (kanker), mijn moeder 61 jaar dat ze overleed (kanker). Ik was respectievelijk 16 jaar en 27 jaar. [..]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 26-06-2020 14:22
Reden: quote verwijderd
Reden: quote verwijderd
10.31% gewijzigd
vrijdag 26 juni 2020 om 09:15
Zo dan....RodeRoosOpWitteZijde schreef: ↑26-06-2020 07:55Mijn vader was 53 jaar toen hij overleed (kanker), mijn moeder 61 jaar dat ze overleed (kanker). Ik was respectievelijk 16 jaar en 27 jaar. [...]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 26-06-2020 14:22
Reden: quote verwijderd
Reden: quote verwijderd
13.62% gewijzigd
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
vrijdag 26 juni 2020 om 12:26
Zeer onbeschofte opmerking,en deze post is gerapporteerd ,trouwens de 1e keer dat ik rapporteer in al die jaren dat ik hier mee lees.
Ik zie dat ik verkeerd gequoted heb,maar het is wel duidelijk wie en welke post ik bedoel. ( RodeRoosOpWitteZijde)
If you don,t like whats,s being said,change the conversation
vrijdag 26 juni 2020 om 13:11
Al is ze de koningin, er is ook nog zoiets als fatsoen. En als je dusdanig weinig empatisch vermogen hebt dan moet je daar wat aan doen.
vrijdag 26 juni 2020 om 13:16
vrijdag 26 juni 2020 om 13:19
Dat doet Slachtofferhulp niet meer. Zij verwijzen door naar de hulplijn van de Hartstichting.nausicaa schreef: ↑25-06-2020 21:55Dit is iets waar slachtofferhulp ook bij kan helpen. Burger verleners van reanimatie vallen ook onder hun doelgroep, en ze hebben best wat ervaring.
Ik vind het niet gek hoor, iemand reanimeren is een enorm heftige gebeurtenis, en al helemaal als het een geliefde is. En aangezien jullie ook niet zeker kijken te weten wat er nou aan de hand is, snap ik je gevoel heel goed.
Wees blij!
