Gezondheid
alle pijlers
Gek van hormonen
maandag 4 december 2017 om 19:26
Hoi allemaal, mijn eerste topic dus hoop dat jullie niet al helemaal doodgegooid zijn met dit onderwerp.
Ik ben eigenlijk vooral op zoek naar lotgenoten, jullie ervaringen en oplossingen, hieronder mijn verhaal.
******waarschuwing! lang verhaal maar ik moet t echt even kwijt**********
Al sinds mijn 16e zat ik aan de pil, microgynon 30, dit vanwege heftige menstruatieklachten. De huisarts schreef deze zonder pardon voor (zo ging dat toen he?) en ik heb deze tot mijn 28e geslikt (ik ben nu 29). Afgelopen jaar, oktober 2016 besloot ik te stoppen. Ik voelde me nogal vlak had last van migraine en ik moet zeggen dat ik werd aangestoken door de ontpillingsrage. Ook had ik al tijden geen vriendje meer dus ik dacht, joh, waarom ook eigenlijk nog? Wat me alleen wel opviel is dat er vaak werd geschreven over de eerste paar weken en daarna kon ik er niets meer over vinden.
De maanden die daarop volgden voelde ik me beter dan ooit. Had minder last van stemmingswisselingen, werd sociaal veel makkelijker, migraine was weg en had een belachelijk hoog libido. Zo hoog dat ik er af en toe wel een beetje moe van werd
. Mijn cyclus werd meteen heel regelmatig, 30, 30, 39, 26, 37, 25, 25, 30. Voor mijn doen dus heel netjes. In februari ontmoette ik een jongen waar ik wel bij wilde blijven, dus zo gezegd, zo gedaan, welkom: het vriendje.
Het vriendje en ik zijn allebei geen fan condooms, blabla gedoe, weg superspontaan moment en ook omdat ik niet goed tegen het standaard type condoom kan, ik kreeg een jeukende reactie, maar een andere optie was er voor mij even niet. Ik wilde dat mijn lijf het eerst zelf weer kon reguleren. Uiteindelijk kwamen we bij een dunnere rubbersoort uit en die werkt(e) prima.
In de zomer begon het gedoe. Na een drukke periode (ik ben muzikant, werk in het onderwijs en in de horeca dus ik sta vroeg op en lig er laat in, geen enkele week is hetzelfde) bleef mijn menstruatie uit in juni. In juli had ik vervolgens een week uitslag en de week erna gingen de sluizen open. (Ja? zie je het plaatje voor je? Geen lolletje)
Wederom naar de huisarts en die schreef me vervolgens een combinatiepil voor (ethinylestradiol/drospirenon CF 0,02mg/3 mg 24+4) daar ben ik op 8 augustus mee gestart, die week op vakantie met het vriendje en het humeur was niet echt top. Ik bleef ook die week nog ongesteld. Ik heb het vriendje en vrienden die dichtbij staan gevraagd het te zeggen als ze iets opviel in mijn doen en laten. In die week zelf niet veel bijzonderheden behalve af en toe een wat heftigere reactie. De maandag erna, de 14e meldde het vriendje dat ie me behoorlijk opgefokt en zenuwachtig vond, vreemd want ik had er behalve de menstruatieklachten net twee weken opzitten met weinig tot geen activiteiten.
Die avond bij mn ouders geweest, terug naar huis en eenmaal op de bank werd ik ontzettend misselijk. Dit had ik ook wel eens eerder gehad en ik merkte dat als ik dan een paar trekjes van een hashjointje nam de klachten weggingen, dat was deze keer ook het geval. Ik ben niet iemand die naar drugs grijpt als ik me niet lekker voel maar dit is dan zo'n momentje dat ik liever dat doe dan aan de paracetamol of weet ik wat te gaan zitten.
Volgende dag (15 augustus) was ik weer helemaal oké, of dat dacht ik. Net aan het werk in de koffiebar begon ik te zweten en duizelig te worden, ik had moeite met praten en na een kwartier merkte ik dat ik niks meer voelde aan de rechterkant van mijn lijf (dat hoort niet he?)
Huisarts gebeld, 'neem maar een kopje bouillon, het is warm' vijf minuten gewacht, nog een keer gebeld, gauw die kant opgegaan. Huisarts deed een check en was bang voor een hersenbloeding.
Dus vervolgens met de ambulance naar het ziekenhuis, daar direct in de CT gelegd en allerlei onderzoeken.
Eerste nacht constant onder controle en ik heb constant tegen iedere arts die ik zag (voornamelijk neurologen) gezegd dat ik sinds een week aan de pil zat (in totaal 8 pillen gehad), twee dagen en een MRI scan verder kwam ik op zaal en konden ze niets meer verzinnen dan dat het een Migraine Sans Migraine (wel heftige symptomen, geen hoofdpijn) aanval geweest moest zijn.
Oftewel: zeker weten we t niet maar deze bedden zijn duur dus gaat u vooral thuis uw roes uitslapen. Helemaal top.
Wel werd me gezegd dat ik die pil niet meer mocht slikken (joh).
Dus hoera, daarna werd ik direct weer ongesteld (week 3 inmiddels) heftig vloeien, stevige krampen.
De week erna erg moe, je rust dus helemaal niet uit in zo'n ziekenhuis
Daarna twee weken op en top, humeur goed, lichaam zat lekker, vrolijk, goed libido, het vriendje vond t wat overdreven, maar ik was er weer!
Mijn werkgevers waren ontzettend begripvol en ik heb het in de eerste zes weken rustig opgebouwd, ook nu probeer ik een regelmatiger ritme aan te houden en merk behalve dat ik geen 18 meer ben (when did that happen?!) dat dus gewoon veel beter is. Ik sport 2 a 3 keer per week, drink alcohol alleen in t weekend en let een beetje op m'n voeding (dat kan altijd beter!)
Nou en toen ging t weer mis, stemming tot onder t dieptepunt, ontzettende PMS klachten, ik zwel op, ben sinds augustus ongesteld geweest op 8 oktober en zit nu dus nog steeds te wachten (met thee en koekjes!) op t volgende bezoek. En ze is wederom te laat.
Het klinkt misschien grappig hierboven maar het is niet te doen. Ik schrijf dit in een iets betere periode maar ik durf wel te zeggen dat ik sinds 1 september misschien 2 weken echt blij ben geweest. Ik heb weinig om over te klagen, het vriendje doet z'n best, voldoende werk, vrienden, feestjes maar zit in zeer sombere periodes steeds, die sturen me dan vooral richting mijn relatie, terwijl die eigenlijk heel evenwichtig is. We snappen elkaar maar ik heb nu gewoon drie weken achter elkaar de meest idiote gedachten waarbij ik vooral twijfel of ik hem dan nog wel leuk vindt om vervolgens weer een week stapelverliefd te zijn. Ik weet van mezelf dat als ik niet lekker in mijn vel zit ik vooral twijfel aan de personen en dingen die het dichtste bij staan.
Ik durf wel te zeggen dat mijn hormonen me gewoon alle kanten opduwen behalve de goede.
Ook ben ik in begin oktober bij een gynaecoloog geweest die eigenlijk alleen maar zei: Ja! Spiraal of Nuvaring! En vervolgens met zwaar Russisch accent: U wilt onderzoek? Oké, ja zitten blaasjes, hoeft niks mee. Tot ziens!
Vriendje en ik hebben geen kinderwens (ik zie t in ieder geval de komende vijf jaar niet gebeuren, dingen te doen, plekken te zien, nee niet dat je dat met kinderen niet kunt maar ik dacht, ik geef een reden, weet ik veel) (gewoon niet, nu niet, misschien wel nooit niet).
Echter niet zo sterk dat ik d'r een knoop in wil laten leggen of de hele handel kwijt wil. Ik ben wel een vrouw he, de mogelijkheid moet bestaan.
18 december heb ik opnieuw een afspraak bij een andere gynaecoloog die hoog staat aangeschreven, ik zoek nu meer in de richting van hormoonbalans, PCOS, PMS, PMDD, die dingen. Ik weet t ook niet meer.
Ik word hier doodmoe van.
Dus, de vragen:
1 Iemand hier ervaring mee?
2 Hoe zijn jullie ervaringen met het hormoonspiraal? (koper mag ik niet vanwege ontstekingsreactie)
3 Hebben jullie andere suggesties hoe je de boel een beeeeeeetje in balans krijgt?
4 Ik vind op internet alleen maar dingen die eigenlijk binnen tien seconden gaan over zwangerschappen (moeders, mommy's to be, welkom maar ik wil nu dus nog niets met baby's) graag zou ik wat horen van vrouwen die dit herkennen zonder dit aan een poging tot zwangerschap koppelen.
5 Iemand nog een leuke feelgoodfilm tip?
Ik ben eigenlijk vooral op zoek naar lotgenoten, jullie ervaringen en oplossingen, hieronder mijn verhaal.
******waarschuwing! lang verhaal maar ik moet t echt even kwijt**********
Al sinds mijn 16e zat ik aan de pil, microgynon 30, dit vanwege heftige menstruatieklachten. De huisarts schreef deze zonder pardon voor (zo ging dat toen he?) en ik heb deze tot mijn 28e geslikt (ik ben nu 29). Afgelopen jaar, oktober 2016 besloot ik te stoppen. Ik voelde me nogal vlak had last van migraine en ik moet zeggen dat ik werd aangestoken door de ontpillingsrage. Ook had ik al tijden geen vriendje meer dus ik dacht, joh, waarom ook eigenlijk nog? Wat me alleen wel opviel is dat er vaak werd geschreven over de eerste paar weken en daarna kon ik er niets meer over vinden.
De maanden die daarop volgden voelde ik me beter dan ooit. Had minder last van stemmingswisselingen, werd sociaal veel makkelijker, migraine was weg en had een belachelijk hoog libido. Zo hoog dat ik er af en toe wel een beetje moe van werd
. Mijn cyclus werd meteen heel regelmatig, 30, 30, 39, 26, 37, 25, 25, 30. Voor mijn doen dus heel netjes. In februari ontmoette ik een jongen waar ik wel bij wilde blijven, dus zo gezegd, zo gedaan, welkom: het vriendje.Het vriendje en ik zijn allebei geen fan condooms, blabla gedoe, weg superspontaan moment en ook omdat ik niet goed tegen het standaard type condoom kan, ik kreeg een jeukende reactie, maar een andere optie was er voor mij even niet. Ik wilde dat mijn lijf het eerst zelf weer kon reguleren. Uiteindelijk kwamen we bij een dunnere rubbersoort uit en die werkt(e) prima.
In de zomer begon het gedoe. Na een drukke periode (ik ben muzikant, werk in het onderwijs en in de horeca dus ik sta vroeg op en lig er laat in, geen enkele week is hetzelfde) bleef mijn menstruatie uit in juni. In juli had ik vervolgens een week uitslag en de week erna gingen de sluizen open. (Ja? zie je het plaatje voor je? Geen lolletje)
Wederom naar de huisarts en die schreef me vervolgens een combinatiepil voor (ethinylestradiol/drospirenon CF 0,02mg/3 mg 24+4) daar ben ik op 8 augustus mee gestart, die week op vakantie met het vriendje en het humeur was niet echt top. Ik bleef ook die week nog ongesteld. Ik heb het vriendje en vrienden die dichtbij staan gevraagd het te zeggen als ze iets opviel in mijn doen en laten. In die week zelf niet veel bijzonderheden behalve af en toe een wat heftigere reactie. De maandag erna, de 14e meldde het vriendje dat ie me behoorlijk opgefokt en zenuwachtig vond, vreemd want ik had er behalve de menstruatieklachten net twee weken opzitten met weinig tot geen activiteiten.
Die avond bij mn ouders geweest, terug naar huis en eenmaal op de bank werd ik ontzettend misselijk. Dit had ik ook wel eens eerder gehad en ik merkte dat als ik dan een paar trekjes van een hashjointje nam de klachten weggingen, dat was deze keer ook het geval. Ik ben niet iemand die naar drugs grijpt als ik me niet lekker voel maar dit is dan zo'n momentje dat ik liever dat doe dan aan de paracetamol of weet ik wat te gaan zitten.
Volgende dag (15 augustus) was ik weer helemaal oké, of dat dacht ik. Net aan het werk in de koffiebar begon ik te zweten en duizelig te worden, ik had moeite met praten en na een kwartier merkte ik dat ik niks meer voelde aan de rechterkant van mijn lijf (dat hoort niet he?)
Huisarts gebeld, 'neem maar een kopje bouillon, het is warm' vijf minuten gewacht, nog een keer gebeld, gauw die kant opgegaan. Huisarts deed een check en was bang voor een hersenbloeding.
Dus vervolgens met de ambulance naar het ziekenhuis, daar direct in de CT gelegd en allerlei onderzoeken.
Eerste nacht constant onder controle en ik heb constant tegen iedere arts die ik zag (voornamelijk neurologen) gezegd dat ik sinds een week aan de pil zat (in totaal 8 pillen gehad), twee dagen en een MRI scan verder kwam ik op zaal en konden ze niets meer verzinnen dan dat het een Migraine Sans Migraine (wel heftige symptomen, geen hoofdpijn) aanval geweest moest zijn.
Oftewel: zeker weten we t niet maar deze bedden zijn duur dus gaat u vooral thuis uw roes uitslapen. Helemaal top.
Wel werd me gezegd dat ik die pil niet meer mocht slikken (joh).
Dus hoera, daarna werd ik direct weer ongesteld (week 3 inmiddels) heftig vloeien, stevige krampen.
De week erna erg moe, je rust dus helemaal niet uit in zo'n ziekenhuis
Daarna twee weken op en top, humeur goed, lichaam zat lekker, vrolijk, goed libido, het vriendje vond t wat overdreven, maar ik was er weer!
Mijn werkgevers waren ontzettend begripvol en ik heb het in de eerste zes weken rustig opgebouwd, ook nu probeer ik een regelmatiger ritme aan te houden en merk behalve dat ik geen 18 meer ben (when did that happen?!) dat dus gewoon veel beter is. Ik sport 2 a 3 keer per week, drink alcohol alleen in t weekend en let een beetje op m'n voeding (dat kan altijd beter!)
Nou en toen ging t weer mis, stemming tot onder t dieptepunt, ontzettende PMS klachten, ik zwel op, ben sinds augustus ongesteld geweest op 8 oktober en zit nu dus nog steeds te wachten (met thee en koekjes!) op t volgende bezoek. En ze is wederom te laat.
Het klinkt misschien grappig hierboven maar het is niet te doen. Ik schrijf dit in een iets betere periode maar ik durf wel te zeggen dat ik sinds 1 september misschien 2 weken echt blij ben geweest. Ik heb weinig om over te klagen, het vriendje doet z'n best, voldoende werk, vrienden, feestjes maar zit in zeer sombere periodes steeds, die sturen me dan vooral richting mijn relatie, terwijl die eigenlijk heel evenwichtig is. We snappen elkaar maar ik heb nu gewoon drie weken achter elkaar de meest idiote gedachten waarbij ik vooral twijfel of ik hem dan nog wel leuk vindt om vervolgens weer een week stapelverliefd te zijn. Ik weet van mezelf dat als ik niet lekker in mijn vel zit ik vooral twijfel aan de personen en dingen die het dichtste bij staan.
Ik durf wel te zeggen dat mijn hormonen me gewoon alle kanten opduwen behalve de goede.
Ook ben ik in begin oktober bij een gynaecoloog geweest die eigenlijk alleen maar zei: Ja! Spiraal of Nuvaring! En vervolgens met zwaar Russisch accent: U wilt onderzoek? Oké, ja zitten blaasjes, hoeft niks mee. Tot ziens!
Vriendje en ik hebben geen kinderwens (ik zie t in ieder geval de komende vijf jaar niet gebeuren, dingen te doen, plekken te zien, nee niet dat je dat met kinderen niet kunt maar ik dacht, ik geef een reden, weet ik veel) (gewoon niet, nu niet, misschien wel nooit niet).
Echter niet zo sterk dat ik d'r een knoop in wil laten leggen of de hele handel kwijt wil. Ik ben wel een vrouw he, de mogelijkheid moet bestaan.
18 december heb ik opnieuw een afspraak bij een andere gynaecoloog die hoog staat aangeschreven, ik zoek nu meer in de richting van hormoonbalans, PCOS, PMS, PMDD, die dingen. Ik weet t ook niet meer.
Ik word hier doodmoe van.
Dus, de vragen:
1 Iemand hier ervaring mee?
2 Hoe zijn jullie ervaringen met het hormoonspiraal? (koper mag ik niet vanwege ontstekingsreactie)
3 Hebben jullie andere suggesties hoe je de boel een beeeeeeetje in balans krijgt?
4 Ik vind op internet alleen maar dingen die eigenlijk binnen tien seconden gaan over zwangerschappen (moeders, mommy's to be, welkom maar ik wil nu dus nog niets met baby's) graag zou ik wat horen van vrouwen die dit herkennen zonder dit aan een poging tot zwangerschap koppelen.
5 Iemand nog een leuke feelgoodfilm tip?
maandag 4 december 2017 om 19:40
Hi! Die snap ik, heb echter daarvoor geen 'passende klachten' om maar zo te zeggen. Ik ben ook niet de meest subtiele schrijver moet ik zeggen, knalde er maar even alles uit wat erin zat. Ook ervaar ik werkgerelateerd geen spanning.
maandag 4 december 2017 om 19:41
Mirena zit ik inderdaad ook aan te denken maar er zijn vrouwen die daarmee hun depressieve gevoelens versterkt voelden...Harloopfanaat1987 schreef: ↑04-12-2017 19:31Jemig dit klinkt behoorlijk extreem. Ik zou zeggen hoppakee weer naar de huisarts. Dit is geen doen zo....
Wellicht dat een mirena een optie voor je is.
Jones komt vanavond om half 9 erop!
Thnx voor de tip
maandag 4 december 2017 om 19:43
Andere gynaecoloog is nu in beeld, die zie ik de 18e, koperspiraal kan niet vanwege de ontstekingsreactie, schijnt dat als je al heftige krampen hebt deze daardoor erger worden...
maandag 4 december 2017 om 20:19
Er zijn mensen waarbij de mirena qua hormonen niet goed valt. Maar ik voel me vele malen beter geestelijk dan met microgynon of de nuvaring of au naturel met mijn eigen hormonen. Nu ik zwanger ben merk ik dat ik ook sneller somber en prikkelbaar ben en dat lijkt me ook hormonaal.
Zodra het weer kan, laat ik een nieuwe mirena plaatsen, ik voel me daarbij het stabielst en vrolijkst. Er is volgens mij ook een nieuw hormoonspiraaltje met een lagere dosering progesteron. Zelf vond ik implanon geen optie omdat hij korter kan blijven zitten en het niet altijd makkelijk verwijderbaar is. Ik zat niet te wachten op een litteken op mijn arm.
Zodra het weer kan, laat ik een nieuwe mirena plaatsen, ik voel me daarbij het stabielst en vrolijkst. Er is volgens mij ook een nieuw hormoonspiraaltje met een lagere dosering progesteron. Zelf vond ik implanon geen optie omdat hij korter kan blijven zitten en het niet altijd makkelijk verwijderbaar is. Ik zat niet te wachten op een litteken op mijn arm.
maandag 4 december 2017 om 20:41
dat vond ik en de huisarts gelukkig ook, vandaar steeds vervolgafspraken
maandag 4 december 2017 om 20:42
dat is wel fijn om te lezen, als je op google zoekt lees je toch vooral de negatieve ervaringen, verder ook geen zware PMS klachten tijdens spiraal?Foodb schreef: ↑04-12-2017 20:19Er zijn mensen waarbij de mirena qua hormonen niet goed valt. Maar ik voel me vele malen beter geestelijk dan met microgynon of de nuvaring of au naturel met mijn eigen hormonen. Nu ik zwanger ben merk ik dat ik ook sneller somber en prikkelbaar ben en dat lijkt me ook hormonaal.
Zodra het weer kan, laat ik een nieuwe mirena plaatsen, ik voel me daarbij het stabielst en vrolijkst. Er is volgens mij ook een nieuw hormoonspiraaltje met een lagere dosering progesteron. Zelf vond ik implanon geen optie omdat hij korter kan blijven zitten en het niet altijd makkelijk verwijderbaar is. Ik zat niet te wachten op een litteken op mijn arm.
maandag 4 december 2017 om 21:07
Nee, ik had geen pms ermee, ik was ook helemaal niet ongesteld vier jaar lang. Daarna steeds bloedverlies en heb hem daarom iets eerder laten vervangen, weer jarenlang niet ongesteld en mijzelf geestelijk stabiel voelen, totdat ik besloot zwanger te worden en hem eruit te halen.
maandag 4 december 2017 om 21:29
oke dan, dank voor je reactie!Foodb schreef: ↑04-12-2017 21:07Nee, ik had geen pms ermee, ik was ook helemaal niet ongesteld vier jaar lang. Daarna steeds bloedverlies en heb hem daarom iets eerder laten vervangen, weer jarenlang niet ongesteld en mijzelf geestelijk stabiel voelen, totdat ik besloot zwanger te worden en hem eruit te halen.
