Gezondheid
alle pijlers
Hersentumor
maandag 3 januari 2011 om 23:38
Normaal ben ik niet iemand die een heel verhaal op een forum gaat schrijven.. Maar ik moet het gewoon kwijt..
Het jaar 2010 begon met vallen en opstaan. Ik zat in de ZW ivm een depressie, hiervoor heb ik 16 weken lang intensieve therapie gehad waarna ik weer dacht te kunnen genieten van ons gezinnetje en ik weer lekker aan het werk te kunnen gaan! Niet lang na dat ik klaar was met de therapie werd er bij mij het pijnlijke blaassyndroom vast gesteld. Aan de ene kant heel moelijk aangezien het een ziekte is waar ik waarschijnlijk nooit meer vanaf zal komen, maar aan de andere kant ook een opluchting aangezien ik al 3 jaar met vreselijke pijnen in mijn buik liep. Ik heb me daar uiteindelijk dan ook bij neer kunnen leggen en ging met volle moet op zoek naar een baan! Tja dat is in deze tijd nog niet makkelijk, en al zeker niet als je een parttime baan zoekt! Maar ach ik heb nog tijd genoeg, mijn ww loopt voorlopig nog niet af. inmiddels was het oktober en heel langzaam zag ik dat het ook steeds slechter ging met mijn vader. Zijn ogen gingen achteruit en was af en toe erg afwezig! Nog niet echt iets om ons zorgen te maken. Hij liet zich een nieuwe bril aanmeten en dan was dat opgelost, dachten we. Niet veel later begon hij dat hij hele erge hoofdpijn had en vreselijke pijn in zn nek. Op een zondag toen we bij mijn ouders op bezoek waren viel opeens de hele rechterkant van mn vader uit, gelukkig kon hij nog net op tijd in zijn stoel gaan zitten, We hebben toen ook meteen de HAP gebeld! Conclusie van de HAP arts: Niks om uw zorgen over te maken, dit zal waarschijnlijk gewoon van uw nek afkomen! Dat vond ik en wij allen al heel erg vreemd. Hij kreeg diclofenac mee dan moest het snel weer beter gaan en ook nog eens naar de fysio! Maandag dan toch maar even naar de HA (dit was 1 nov) door gaan met de diclofenac voor zijn nek........ maar er was nog iets (hier kom ik later op terug) in de volgende weken tot 8 dec ging het steeds slechter met mn vader, hij bleef maar overgeven, gewoon spontaan, zijn hoofdpijn werd niet minder, zijn ogen werden slechter, lag vaak de hele dag te slapen en ook het eten ging heel langzaam! Praten? hij kwam vaak niet uit zijn woorden en het was net alsof hij niet hoorde wat wij aan het vertellen waren. Mijn moeder was het zat, dit kon echt gewoon niet goed zijn. (in de weken van 1 nov tot 8 dec is mijn vader meerdere malen naar de HA geweest en is ook meerdere malen bloed gaan prikken) Ze nam contact op met de HA Dat hij echt moest komen, het gaat helemaal niet goed. Reactie van de HA: Is hij nog niet bij de neuroloog geweest dan? Neuroloog zegt mijn moeder? Ik weet nergens niks van! Hoezo? De HA scheen op 1 nov al een verwijsbrief voor mijn vader te hebben geschreven om naar de neuroloog te gaan! Wij wisten hier dus niks van. Mijn vader wist ook van niks (dat is wat hij vertelde) Diezelfde dag kwam de HA langs en vertrouwde het ook niet helemaal, met spoed naar de EHBO dat was een dag van lang lang lang heeeel lang wachten.. om 21.00 kreeg ik een telefoontje van mijn moeder, een bericht wat ik nooit had verwacht wat ik niet zag aankomen, het was alsof ik in een diepe put viel en er kwam gewoon geen eind aan......... mijn vader heeft een hersentumor, deze is al zeker 5 cm groot! en het was zeer zeer ernstig...... Ik kan dat gevoel niet omschrijven maar het voelde vreselijk. Hij werd meteen opgenomen. Het deed zo vreselijk veel pijn om mijn vader daar te zien liggen, zelf kreeg hij het gewoon niet mee wat er aan de hand is allemaal ( door de tumor is hij ook vergeten dat er dus al een brief voor hem klaar lag) 1 week later kregen we te horen dat de tumor helemaal vooraan ligt in zijn linker hersenhelft, dit konden ze gelukkig makkelijk opereren. Een kleine opluchting. Binnen 2 weken zal hij worden geopereerd (voor de kerstdagen) de dagen slopen langzaam voorbij het duurde allemaal veel te lang, we hoorde maar niks over een operatie. Uiteindelijk is hij op maandag 27 dec overgeplaats. Daar eerst nog naar de oogspecialist....... Niet goed, door het vocht van de tumor zijn zijn oogzenuwen zeer ernstig beschadigd! Kans dat het nog goed komt is heel klein. Dinsdag 28 dec de dag van de operatie. Om 08.00 zou de operatie plaatsvinden, deze zou ongeveer 3 uur duren. We konden om 1 uur bellen om te vragen of alles goed was gegaan en dan zo snel mogelijk naar mijn vader toe. 13.00 uur ze zijn nog altijd bezig met de operatie, gek begin ik te worden van de spanning. 14.00 nog altijd niks bekend, ze zijn nog bezig! op zo'n moment gaat er zo veel door je heen dat je gewoon niet meer weet wat je moet denken. Om 15.00 uur kregen we dan eindelijk een telefoontje dat alles goed was gegaan en dat ze bijna 80% weg hebben kunnen halen. Dat is zo fijn om te horen. Maar nog altijd ben ik heel angstig, angstig op wat nog allemaal komen gaat. We zijn er nog lang niet.. Er staat ons nog heel wat te wachten. Bestraling zal hij ook nog krijgen en misschien ook nog wel chemo en wat nog verder? Dat weten we nog niet.. Donderdag moet hij weer naar de Neurochirurg waar we te horen zullen krijgen over hoe en wat.. Een ding is zeker het is een zeer zeer agressieve tumor.. dat is alles wat we weten! Dat wachten en dat niet weten hoe nu verder dat vreet zo ontzettend veel energie. Tja en dan moet ik gaan solliciteren voor werk? ik heb nog maar 1 maand ww maar ik weet dat ik dit echt niet trek. Tja een beetje afleiding is misschien niet gek zullen sommige zeggen. Nee dat klopt. Maar op dit moment beheerst mijn vader mijn leven. Mijn vriend is alleen in het weekend thuis, dus moet ik doordeweeks alleen voor ons dochtertje zorgen, ik heb geen broers en zussen. Dit is zo vreselijk zwaar, ik weet gewoon niet wat ik moet doen.......... ik weet het niet meer......... Afwachten.. daar heb ik geen keuze in.. maar verder? Ik ben kapot. Het doet me zo ontzettend veel pijn om mijn vader te zien, 38 hechtingen van zn linker oor (boven) tot over de helft van zijn hoofd. Een man van 55 die super trots is op zijn kleindochter, maar die hij alleen nog maar als een vaag schimmetje kan zien. Een man die het heerlijk vond om te wandelen, maar dat gewoon niet kan omdat hij bijna niks meer ziet. Mijn moeder die hem overal mee moet helpen, douchen, scheren, zelfs naar de wc gaan. Dit maakt me helemaal kapot. Ik kan alleen maar hopen op het beste.... Hopen op een beter jaar dan 2010.
Het jaar 2010 begon met vallen en opstaan. Ik zat in de ZW ivm een depressie, hiervoor heb ik 16 weken lang intensieve therapie gehad waarna ik weer dacht te kunnen genieten van ons gezinnetje en ik weer lekker aan het werk te kunnen gaan! Niet lang na dat ik klaar was met de therapie werd er bij mij het pijnlijke blaassyndroom vast gesteld. Aan de ene kant heel moelijk aangezien het een ziekte is waar ik waarschijnlijk nooit meer vanaf zal komen, maar aan de andere kant ook een opluchting aangezien ik al 3 jaar met vreselijke pijnen in mijn buik liep. Ik heb me daar uiteindelijk dan ook bij neer kunnen leggen en ging met volle moet op zoek naar een baan! Tja dat is in deze tijd nog niet makkelijk, en al zeker niet als je een parttime baan zoekt! Maar ach ik heb nog tijd genoeg, mijn ww loopt voorlopig nog niet af. inmiddels was het oktober en heel langzaam zag ik dat het ook steeds slechter ging met mijn vader. Zijn ogen gingen achteruit en was af en toe erg afwezig! Nog niet echt iets om ons zorgen te maken. Hij liet zich een nieuwe bril aanmeten en dan was dat opgelost, dachten we. Niet veel later begon hij dat hij hele erge hoofdpijn had en vreselijke pijn in zn nek. Op een zondag toen we bij mijn ouders op bezoek waren viel opeens de hele rechterkant van mn vader uit, gelukkig kon hij nog net op tijd in zijn stoel gaan zitten, We hebben toen ook meteen de HAP gebeld! Conclusie van de HAP arts: Niks om uw zorgen over te maken, dit zal waarschijnlijk gewoon van uw nek afkomen! Dat vond ik en wij allen al heel erg vreemd. Hij kreeg diclofenac mee dan moest het snel weer beter gaan en ook nog eens naar de fysio! Maandag dan toch maar even naar de HA (dit was 1 nov) door gaan met de diclofenac voor zijn nek........ maar er was nog iets (hier kom ik later op terug) in de volgende weken tot 8 dec ging het steeds slechter met mn vader, hij bleef maar overgeven, gewoon spontaan, zijn hoofdpijn werd niet minder, zijn ogen werden slechter, lag vaak de hele dag te slapen en ook het eten ging heel langzaam! Praten? hij kwam vaak niet uit zijn woorden en het was net alsof hij niet hoorde wat wij aan het vertellen waren. Mijn moeder was het zat, dit kon echt gewoon niet goed zijn. (in de weken van 1 nov tot 8 dec is mijn vader meerdere malen naar de HA geweest en is ook meerdere malen bloed gaan prikken) Ze nam contact op met de HA Dat hij echt moest komen, het gaat helemaal niet goed. Reactie van de HA: Is hij nog niet bij de neuroloog geweest dan? Neuroloog zegt mijn moeder? Ik weet nergens niks van! Hoezo? De HA scheen op 1 nov al een verwijsbrief voor mijn vader te hebben geschreven om naar de neuroloog te gaan! Wij wisten hier dus niks van. Mijn vader wist ook van niks (dat is wat hij vertelde) Diezelfde dag kwam de HA langs en vertrouwde het ook niet helemaal, met spoed naar de EHBO dat was een dag van lang lang lang heeeel lang wachten.. om 21.00 kreeg ik een telefoontje van mijn moeder, een bericht wat ik nooit had verwacht wat ik niet zag aankomen, het was alsof ik in een diepe put viel en er kwam gewoon geen eind aan......... mijn vader heeft een hersentumor, deze is al zeker 5 cm groot! en het was zeer zeer ernstig...... Ik kan dat gevoel niet omschrijven maar het voelde vreselijk. Hij werd meteen opgenomen. Het deed zo vreselijk veel pijn om mijn vader daar te zien liggen, zelf kreeg hij het gewoon niet mee wat er aan de hand is allemaal ( door de tumor is hij ook vergeten dat er dus al een brief voor hem klaar lag) 1 week later kregen we te horen dat de tumor helemaal vooraan ligt in zijn linker hersenhelft, dit konden ze gelukkig makkelijk opereren. Een kleine opluchting. Binnen 2 weken zal hij worden geopereerd (voor de kerstdagen) de dagen slopen langzaam voorbij het duurde allemaal veel te lang, we hoorde maar niks over een operatie. Uiteindelijk is hij op maandag 27 dec overgeplaats. Daar eerst nog naar de oogspecialist....... Niet goed, door het vocht van de tumor zijn zijn oogzenuwen zeer ernstig beschadigd! Kans dat het nog goed komt is heel klein. Dinsdag 28 dec de dag van de operatie. Om 08.00 zou de operatie plaatsvinden, deze zou ongeveer 3 uur duren. We konden om 1 uur bellen om te vragen of alles goed was gegaan en dan zo snel mogelijk naar mijn vader toe. 13.00 uur ze zijn nog altijd bezig met de operatie, gek begin ik te worden van de spanning. 14.00 nog altijd niks bekend, ze zijn nog bezig! op zo'n moment gaat er zo veel door je heen dat je gewoon niet meer weet wat je moet denken. Om 15.00 uur kregen we dan eindelijk een telefoontje dat alles goed was gegaan en dat ze bijna 80% weg hebben kunnen halen. Dat is zo fijn om te horen. Maar nog altijd ben ik heel angstig, angstig op wat nog allemaal komen gaat. We zijn er nog lang niet.. Er staat ons nog heel wat te wachten. Bestraling zal hij ook nog krijgen en misschien ook nog wel chemo en wat nog verder? Dat weten we nog niet.. Donderdag moet hij weer naar de Neurochirurg waar we te horen zullen krijgen over hoe en wat.. Een ding is zeker het is een zeer zeer agressieve tumor.. dat is alles wat we weten! Dat wachten en dat niet weten hoe nu verder dat vreet zo ontzettend veel energie. Tja en dan moet ik gaan solliciteren voor werk? ik heb nog maar 1 maand ww maar ik weet dat ik dit echt niet trek. Tja een beetje afleiding is misschien niet gek zullen sommige zeggen. Nee dat klopt. Maar op dit moment beheerst mijn vader mijn leven. Mijn vriend is alleen in het weekend thuis, dus moet ik doordeweeks alleen voor ons dochtertje zorgen, ik heb geen broers en zussen. Dit is zo vreselijk zwaar, ik weet gewoon niet wat ik moet doen.......... ik weet het niet meer......... Afwachten.. daar heb ik geen keuze in.. maar verder? Ik ben kapot. Het doet me zo ontzettend veel pijn om mijn vader te zien, 38 hechtingen van zn linker oor (boven) tot over de helft van zijn hoofd. Een man van 55 die super trots is op zijn kleindochter, maar die hij alleen nog maar als een vaag schimmetje kan zien. Een man die het heerlijk vond om te wandelen, maar dat gewoon niet kan omdat hij bijna niks meer ziet. Mijn moeder die hem overal mee moet helpen, douchen, scheren, zelfs naar de wc gaan. Dit maakt me helemaal kapot. Ik kan alleen maar hopen op het beste.... Hopen op een beter jaar dan 2010.
dinsdag 4 januari 2011 om 00:11
Wat zwaar zeg! Schrijf maar lekker van je af, daardoor kan je het allemaal al een beetje op een rijtje zetten en delen met anderen. Met name op de momenten dat je vriend ook niet thuis is.
Ondanks dat je heel erg moe bent, is de kans groot dat je dit er gewoon bij kan hebben. Hoe zwaar ook! Zo sterk is de mens, jij ook!
Heel veel sterkte!
Ondanks dat je heel erg moe bent, is de kans groot dat je dit er gewoon bij kan hebben. Hoe zwaar ook! Zo sterk is de mens, jij ook!
Heel veel sterkte!
dinsdag 4 januari 2011 om 11:19
Wat een verdriet, ik kan me voorstellen dat het op dit moment je leven beheerst. Het lijkt me heel zwaar om je vader zo te zien. Het heeft tijd nodig om dit een plekje te geven en vanaf dat punt verder te gaan.
Maar.... ik denk dat het voor jou goed is als je weer met iemand gaat praten, een psycholoog bijvoorbeeld. Na de depressie die je hebt gehad is je draagkracht misschien nog niet zo groot, het kost tijd om weer krachtig te worden.
Ga ook eens bij de huisarts langs voor jezelf, misschien heb je toch iets meer tijd nodig om uit je depressie te komen? Ik heb geen idee, maar kun je dan weer opnieuw in de ziektewet? En als dat niet kan, redden jullie het voorlopig met 1 inkomen?
Maar hoe dan ook, hoe allesoverheersend dit ook is, je MOET je ook op andere dingen richten die goed zijn voor JOU. Het zou je best nog weleens mee kunnen vallen om weer te werken, je hebt aanspraak, zit overdag niet alleen....
En voor je gezondheid: ga sporten, bewegen, doe yoga om te ontspannen, het maakt niet uit, maar doe IETS.
In elk geval een dikke van mij.
Maar.... ik denk dat het voor jou goed is als je weer met iemand gaat praten, een psycholoog bijvoorbeeld. Na de depressie die je hebt gehad is je draagkracht misschien nog niet zo groot, het kost tijd om weer krachtig te worden.
Ga ook eens bij de huisarts langs voor jezelf, misschien heb je toch iets meer tijd nodig om uit je depressie te komen? Ik heb geen idee, maar kun je dan weer opnieuw in de ziektewet? En als dat niet kan, redden jullie het voorlopig met 1 inkomen?
Maar hoe dan ook, hoe allesoverheersend dit ook is, je MOET je ook op andere dingen richten die goed zijn voor JOU. Het zou je best nog weleens mee kunnen vallen om weer te werken, je hebt aanspraak, zit overdag niet alleen....
En voor je gezondheid: ga sporten, bewegen, doe yoga om te ontspannen, het maakt niet uit, maar doe IETS.
In elk geval een dikke van mij.
woensdag 5 januari 2011 om 11:34
Wij hebben hetzelfde meegemaakt met mijn schoonmoeder.
Ik ken verhalen van mensen die goed hersteld zijn van een hersentumor en helaas ook de slechte verhalen.
Weet je wat voor soort tumor je vader heeft?
Je schrijft dat het een zeer agressieve vorm is, weet je wat voor gradatie?
Probeer ook een beetje je eigen dingen te blijven doen, hoewel je met je gedachten natuurlijk steeds bij hem bent.
Ik vond net afleiding in mijn werk en mijn man ook.
Het is verschrikkelijk om iemand te zien aftakelen maar hij moet natuurlijk ook nog herstellen van de operatie. Hopelijk gaat het langzaam weer de goede kant op en krijgt hij weer wat functies terug.
Heel veel sterkte!
Ik ken verhalen van mensen die goed hersteld zijn van een hersentumor en helaas ook de slechte verhalen.
Weet je wat voor soort tumor je vader heeft?
Je schrijft dat het een zeer agressieve vorm is, weet je wat voor gradatie?
Probeer ook een beetje je eigen dingen te blijven doen, hoewel je met je gedachten natuurlijk steeds bij hem bent.
Ik vond net afleiding in mijn werk en mijn man ook.
Het is verschrikkelijk om iemand te zien aftakelen maar hij moet natuurlijk ook nog herstellen van de operatie. Hopelijk gaat het langzaam weer de goede kant op en krijgt hij weer wat functies terug.
Heel veel sterkte!
zaterdag 8 januari 2011 om 21:43
De onzekerheid om je vader vreet aan je, dat kan ik me heel goed voorstellen. (Mijn vader heeft een zware hersenbloeding gehad). Hoe graag we ook zouden willen, we kunnen helaas niet in de toekomst kijken. Er zijn bijzondere succesverhalen, maar helaas geldt dat niet voor iedereen.
Maar probeer je toch vast te houden aan die succesverhalen. Ze geven hoop en optimisme en ik ben er van overtuigd dat dat zo mogelijk bijdraagt aan een sneller en beter herstel. En zo niet, dan sleept het je in elk geval door de onzekere periode heen en geeft het je de kracht om nu te genieten van de bijzondere momenten die je nu nog met elkaar kunt delen.
Maar probeer je toch vast te houden aan die succesverhalen. Ze geven hoop en optimisme en ik ben er van overtuigd dat dat zo mogelijk bijdraagt aan een sneller en beter herstel. En zo niet, dan sleept het je in elk geval door de onzekere periode heen en geeft het je de kracht om nu te genieten van de bijzondere momenten die je nu nog met elkaar kunt delen.
zondag 17 april 2011 om 23:12
Ik zie dat je niet meer gereageerd hebt, maar ik vroeg me af hoe het nu met je vader is. En met jou natuurlijk.
Ik zit helaas in hetzelfde schuitje. Bij mijn moeder is begin maart een vrij grote hersentumor gevonden, een glioblastoom multiforme 4. Bij haar zat hij rechtsboven. De operatie is erg goed verlopen, bijna alles is verwijderd en ze was al snel weer op de been. Volgende week volgt combitherapie met bestraling en chemo. Helaas zijn dit maar tijdelijke oplossingen. Het is nooit helemaal te verwijderen en wat achterblijft gaat gewoon weer groeien.
Het is zo'n bizarre wetenschap dat je over 1 à 2 jaar geen moeder (of vader, zoals jij) meer hebt.
Ik hoop dat je vader ondertussen weer een beetje hersteld is en dat je nog kan genieten van de tijd die jullie wel gegund is. (zo doen wij het, we schuiven de ellende gewoon nog even voor ons uit en doen leuke dingen zolang het nog kan)
Ik zit helaas in hetzelfde schuitje. Bij mijn moeder is begin maart een vrij grote hersentumor gevonden, een glioblastoom multiforme 4. Bij haar zat hij rechtsboven. De operatie is erg goed verlopen, bijna alles is verwijderd en ze was al snel weer op de been. Volgende week volgt combitherapie met bestraling en chemo. Helaas zijn dit maar tijdelijke oplossingen. Het is nooit helemaal te verwijderen en wat achterblijft gaat gewoon weer groeien.
Het is zo'n bizarre wetenschap dat je over 1 à 2 jaar geen moeder (of vader, zoals jij) meer hebt.
Ik hoop dat je vader ondertussen weer een beetje hersteld is en dat je nog kan genieten van de tijd die jullie wel gegund is. (zo doen wij het, we schuiven de ellende gewoon nog even voor ons uit en doen leuke dingen zolang het nog kan)
zaterdag 30 april 2011 om 01:29
Lieve allemaal,
Bedankt voor jullie fijne reactie's, na 6 weken chemo en bestralingen te hebben gehad is mijn vader ernstig ziek geworden. Ze kwamen erachter dat hij geen witte bloedlichaampjes meer had en daardoor konden ze ook niet vinden wat er nog meer was wat hem zo ziek maakte. Hij heeft 3 weken in het ziekenhuis gelegen ern verschillende antibiotica's gekregen, tevens een middel om het beenmerg te stimuleren om de witte bloedlichaampjes aan te maken. Helaas heeft dat niks geholpen. de chemo heeft alles kapot gemaakt en zn eigen lichaam was niet meer in staat om nieuwe bloedlichaampjes aan te maken. Mn vader is de hele tijd positief geweest maar op het laatst kon hij niet meer. Er was ook niks meer wat de artsen nog konden doen. Na dat ze gestopt zijn met de medicatie heeft mn vader nog 3 dagen mogen leven. Helaas is hij op 30-03-2011 op 55 jarige leeftijd overleden. Het klinkt misschien heel raar maar we hebben vorig jaar toen we het nog niet wisten super veel dingen samen gedaan, en genoten van onze tijd samen. Het was toen nog niet bewust maar achteraf omdat alles zo snel is gegaan geeft me dat ook een heel fijn gevoel.
@MissBliss geniet zo veel als het kan van jullie tijd samen. dat is zo vreselijk belangrijk, wat mij ook erg geholpen heeft ook al wil je er nu nog niet aan denken is praten over hoe je moeder haar afscheid zou willen! Wij vonden het zo fijn om alles zo te doen zoals mn vader het gewild heeft! zijn muziek, zn bloemen, en ook wat er met zijn as moest gebeuren. Volgende week gaan we mijn vader halen en kom hij weer fijn mee naar huis. We hebben een mooie urn uitgezocht en dat doet me al zo goed. Ik wil je heeel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. En ik zal zeker aan je denken.
Bedankt voor jullie fijne reactie's, na 6 weken chemo en bestralingen te hebben gehad is mijn vader ernstig ziek geworden. Ze kwamen erachter dat hij geen witte bloedlichaampjes meer had en daardoor konden ze ook niet vinden wat er nog meer was wat hem zo ziek maakte. Hij heeft 3 weken in het ziekenhuis gelegen ern verschillende antibiotica's gekregen, tevens een middel om het beenmerg te stimuleren om de witte bloedlichaampjes aan te maken. Helaas heeft dat niks geholpen. de chemo heeft alles kapot gemaakt en zn eigen lichaam was niet meer in staat om nieuwe bloedlichaampjes aan te maken. Mn vader is de hele tijd positief geweest maar op het laatst kon hij niet meer. Er was ook niks meer wat de artsen nog konden doen. Na dat ze gestopt zijn met de medicatie heeft mn vader nog 3 dagen mogen leven. Helaas is hij op 30-03-2011 op 55 jarige leeftijd overleden. Het klinkt misschien heel raar maar we hebben vorig jaar toen we het nog niet wisten super veel dingen samen gedaan, en genoten van onze tijd samen. Het was toen nog niet bewust maar achteraf omdat alles zo snel is gegaan geeft me dat ook een heel fijn gevoel.
@MissBliss geniet zo veel als het kan van jullie tijd samen. dat is zo vreselijk belangrijk, wat mij ook erg geholpen heeft ook al wil je er nu nog niet aan denken is praten over hoe je moeder haar afscheid zou willen! Wij vonden het zo fijn om alles zo te doen zoals mn vader het gewild heeft! zijn muziek, zn bloemen, en ook wat er met zijn as moest gebeuren. Volgende week gaan we mijn vader halen en kom hij weer fijn mee naar huis. We hebben een mooie urn uitgezocht en dat doet me al zo goed. Ik wil je heeel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. En ik zal zeker aan je denken.
zaterdag 30 april 2011 om 08:19
lieve just me! Heel veel sterkte met alles...ben blij voor je dat je ma nog wel hebt. Ondanks het enorme verlies is het fijn, ook voor je pa, dat er een einde aan deze strijd is gekomen. En zoals je het beschrijft...alsof ik mijzelf hoor praten. Er valt een soort deken van rust over je heen...
Maar het went nooit hoor je ma of pa missen!
Ik las je berichtje en omdat het een paar jaar geleden ook werd geconstateerd ( waren uitzaaingen van vorige kanker waar ze van genezen was, dachten we) kon ik het niet opbrengen iets positiefs te mailen sorry. Te pijnlijk.
Knuffel!
Maar het went nooit hoor je ma of pa missen!
Ik las je berichtje en omdat het een paar jaar geleden ook werd geconstateerd ( waren uitzaaingen van vorige kanker waar ze van genezen was, dachten we) kon ik het niet opbrengen iets positiefs te mailen sorry. Te pijnlijk.
Knuffel!
zaterdag 30 april 2011 om 08:52
Mijn hemel, wat is dat snel gegaan en dat je nog zoveel hoop had dat het goed zou komen. Weet je waarom de gehele tumor er niet uit gehaald kon worden en maar 80 % of stel ik nu een hele domme vraag?
Wat een verdriet en fijn dat die mooie herinneringen er nog zijn. Maar zijn tijd is veels te vroeg gekomen.
Mooi dat hij nu "thuis" komt. Veel sterkte voor jou en je moeder.
Wat een verdriet en fijn dat die mooie herinneringen er nog zijn. Maar zijn tijd is veels te vroeg gekomen.
Mooi dat hij nu "thuis" komt. Veel sterkte voor jou en je moeder.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 30 april 2011 om 21:20
Super bedankt voor jullie reactie's!
@Mylene_Valerie ze konden niet alles weghalen omdat de overige 20% tussen de hersenen zat en het risico te groot was om dan iets te beschadigen. Het risico was al heel groot, we waren dan ook erg blij dat mn vader verder nergens last van heeft gehad en nog zo vreselijk positief was. De weken na de operatie had ik gewoon mn vader weer terug zoals hij altijd was. Hij was namelijk ook al heel lang depressief tot dat het grootst gedeelte van de tumor weg was. We hebben nog zo veel genoten van elkaar en van alles om ons heen. Alleen maar lekker gegeten en veel grapjes maken. Ik weet dat het goed is zo en dat geeft me een fijn gevoel.
Ook weet ik dat hij bij ons is. Af en toe laat hij iets van zich horen, al is dat niet altijd even fijn. Maar gewoon het idee dat je weet dat dat mn vader is doet me goed. Gisteren nog ging opeens een speeltje van mn dochtertje af. Normaal komen daar alleen geluiden uit als je er aan komt, maar mn vriend en ik zaten gewoon op de bank en plots kwamen er allemaal muziekjes uit. Ik zei al tegen mn vriend, dat is mn pa.. hij.. ja natuurlijk.. dus ik weer.. pap als je dit echt bent doe het dan nog een keer.. en ja hoor er speelde weer een muziekje! Ik heb er voorheen nooit echt in geloofd maar dit kan gewoon geen toeval zijn.
Ik moet zeggen dat ik het ook erg fijn vind om alles een beetje van me af te schrijven en dit te kunnen delen met andere mensen. Ook al ken ik jullie allemaal niet, het lezen van jullie reactie's doet me al heel erg goed!
Nogmaals heel erg bedankt allemaal!
@Mylene_Valerie ze konden niet alles weghalen omdat de overige 20% tussen de hersenen zat en het risico te groot was om dan iets te beschadigen. Het risico was al heel groot, we waren dan ook erg blij dat mn vader verder nergens last van heeft gehad en nog zo vreselijk positief was. De weken na de operatie had ik gewoon mn vader weer terug zoals hij altijd was. Hij was namelijk ook al heel lang depressief tot dat het grootst gedeelte van de tumor weg was. We hebben nog zo veel genoten van elkaar en van alles om ons heen. Alleen maar lekker gegeten en veel grapjes maken. Ik weet dat het goed is zo en dat geeft me een fijn gevoel.
Ook weet ik dat hij bij ons is. Af en toe laat hij iets van zich horen, al is dat niet altijd even fijn. Maar gewoon het idee dat je weet dat dat mn vader is doet me goed. Gisteren nog ging opeens een speeltje van mn dochtertje af. Normaal komen daar alleen geluiden uit als je er aan komt, maar mn vriend en ik zaten gewoon op de bank en plots kwamen er allemaal muziekjes uit. Ik zei al tegen mn vriend, dat is mn pa.. hij.. ja natuurlijk.. dus ik weer.. pap als je dit echt bent doe het dan nog een keer.. en ja hoor er speelde weer een muziekje! Ik heb er voorheen nooit echt in geloofd maar dit kan gewoon geen toeval zijn.
Ik moet zeggen dat ik het ook erg fijn vind om alles een beetje van me af te schrijven en dit te kunnen delen met andere mensen. Ook al ken ik jullie allemaal niet, het lezen van jullie reactie's doet me al heel erg goed!
Nogmaals heel erg bedankt allemaal!
dinsdag 3 mei 2011 om 01:06
Lieve justme, ik zie je berichten nu pas, maar een dikke knuffel voor jou en je moeder.
Pfff dit is wel mijn schrikbeeld hoor. Met een uitvaart zijn we eigenlijk nog niet bezig, wel met uitleg geven over delen van de administratie en voorbereiding op de erfenis. Raar hoor. Maar we doen het vooral luchtig, met af en toe wat zwartgallige humor.
Maar eigenlijk gaat het best goed met haar. Ze zit in de 2e week chemo/bestraling en afgezien van wat misselijkheid gelukkig weinig bijwerkingen.
En ja, we genieten ook gewoon van wat we nu nog samen kunnen doen. Net samen een weekend weg geweest en zit er stiekem aan te denken deze zomer maar even te gaan trouwen, want dan is ze er nog bij
).
(En ja, leuke vent die daarbij benodigd is heb ik gelukkig al).
(Heeft trouwens ook erg goede troostkwaliteiten, heb ik al getest, ga ik nog nodig hebben).
Pfff dit is wel mijn schrikbeeld hoor. Met een uitvaart zijn we eigenlijk nog niet bezig, wel met uitleg geven over delen van de administratie en voorbereiding op de erfenis. Raar hoor. Maar we doen het vooral luchtig, met af en toe wat zwartgallige humor.
Maar eigenlijk gaat het best goed met haar. Ze zit in de 2e week chemo/bestraling en afgezien van wat misselijkheid gelukkig weinig bijwerkingen.
En ja, we genieten ook gewoon van wat we nu nog samen kunnen doen. Net samen een weekend weg geweest en zit er stiekem aan te denken deze zomer maar even te gaan trouwen, want dan is ze er nog bij
). (En ja, leuke vent die daarbij benodigd is heb ik gelukkig al).
(Heeft trouwens ook erg goede troostkwaliteiten, heb ik al getest, ga ik nog nodig hebben).
zondag 22 mei 2011 om 00:31
@ MissBliss, Genieten moeten jullie ook zeker doen. Mijn vader genoot op het laats nog van een normaal bakkie koffie! Het zijn vaak maar kleine dingen waar je het meest van geniet. Mijn vader is ook echt tot het eind positief geweest, maar helemaal op het einde zag hij dat het ook niet verder kon en daar had hij ook vrede mee. Toen hebben we eigenlijk ook alles doorgesproken hoe hij zijn crematie graag zou willen. En nu nog denk ik vaak aan dat moment terug, waarin hij ons vertelde welke muziek hij graag wilde horen en welke bloemen hij zou willen, wat er met de urn moest gebeuren.. en dat geeft me zo een goed gevoel dat we alles hebben gedaan zoals hij dat graag wilde.. De uitvaard was ook gewoon super mooi, hij hield van rode bloemen en het stond helemaal vol met rode bloemen met op de achtergrond zijn muziek! Zo vreselijk mooi!
Ik heb verder ook nooit geloofd dat er leven na de dood zou zijn, maar na wat dingen te hebben meegemaakt na dat mn vader is overleden geloof ik er echt wel in. Ik weet zeker en dat mijn vader af en toe eens wat van zich laat horen. Soms gaat er 's avonds laat opeens een speeltje af van mn dochtertje, of de radio die opeens zachter gaat. Tja mensen kunnen zeggen wat ze willen maar het geeft mij een fijn gevoel met de gedachte dat dat mijn vader is!
2 weken geleden zijn we mn vader gaan halen bij het crematorium en heeft nu een mooi plekje gekregen bij mn moeder thuis. Ik heb een mooie urn voor hem besteld met rode rozen! Het geeft me nu ook heel veel rust nu dat ik weet dat mn vader weer thuis is!
Ik wil jou heel veel sterkte wensen in deze tijd, en geniet zoveel als dat je kunt. Maak van elk mooi moment een foto en schrijf er later een verhaaltje bij. Zo zul je ook de kleine mooie momenten nooit meer vergeten en heb je er nog altijd een beeld bij waar je later misschien heel veel troost in zult vinden.
Ik denk aan je meis.. wil je heel veel kracht toe wensen voor jou en je fam!
Dikke knuffel!
Ik heb verder ook nooit geloofd dat er leven na de dood zou zijn, maar na wat dingen te hebben meegemaakt na dat mn vader is overleden geloof ik er echt wel in. Ik weet zeker en dat mijn vader af en toe eens wat van zich laat horen. Soms gaat er 's avonds laat opeens een speeltje af van mn dochtertje, of de radio die opeens zachter gaat. Tja mensen kunnen zeggen wat ze willen maar het geeft mij een fijn gevoel met de gedachte dat dat mijn vader is!
2 weken geleden zijn we mn vader gaan halen bij het crematorium en heeft nu een mooi plekje gekregen bij mn moeder thuis. Ik heb een mooie urn voor hem besteld met rode rozen! Het geeft me nu ook heel veel rust nu dat ik weet dat mn vader weer thuis is!
Ik wil jou heel veel sterkte wensen in deze tijd, en geniet zoveel als dat je kunt. Maak van elk mooi moment een foto en schrijf er later een verhaaltje bij. Zo zul je ook de kleine mooie momenten nooit meer vergeten en heb je er nog altijd een beeld bij waar je later misschien heel veel troost in zult vinden.
Ik denk aan je meis.. wil je heel veel kracht toe wensen voor jou en je fam!
Dikke knuffel!
