Jong in de overgang

Afgelopen maandag heb ik via de huisarts te horen gekregen dat ik zeer waarschijnlijk in de overgang ben. Mijn FSH waarde was 76, hij stond er zelf ook even van te kijken. Was vorige week langs geweest met de vraag of er op getest kon worden, omdat ik zelf vage vermoedens begon te krijgen.



Zo dacht ik al een hele poos dat ik ziek aan het worden was, ik had het steeds warm/koud, maar ik had in rust ook last van hartkloppingen, sliep ik slechter, was ik vanaf begin 2016 ontzettend moe, lusteloos, somber en was mijn menstruatie na verwijdering van mijn 2e mirena spiraal, wel regelmatig, maar heel minimaal (2 a 3 dagen) en nu sinds november niets meer. Tijdens 1e mirena eigenlijk helemaal geen bloedingen gehad en daarvoor altijd de pil geslikt. Nu gebruik ik helemaal geen anticonceptie (en nee, ik ben niet zwanger ). Maar ja, ik ben 37, dus aan de overgang dacht ik niet. Ik schreef de (soms vage)klachten toe aan de nogal roerige jaren die ik achter de rug heb met heel veel stress in zowel mijn liefdesleven, mijn directe familie, woonsituatie, werksituatie en eigen gezondheid. Genoeg ellende om een pak A4-tjes te kunnen vullen. Gelukkig zijn er af en toe ook fijne momenten hoor, niet dat ik alleen maar depri in mijn bed lig, maar het is wel veel vaker voorgekomen dan wat ik als normaal beschouw, een offday hebben we allemaal wel eens toch?



En eigenlijk ging ik alleen maar naar de huisarts met het idee, we doen even een bloedtest, dan is dat ook weer uitgesloten en moet ik misschien maar eens nog serieuzer aan de slag met al mijn onzekerheden, twijfelmomenten, verantwoordelijkheidsgevoel en bedenken wat ik echt wil met mijn leven. Het klassieke dertigersdilemma dus.



Maar toen vertelde de huisarts dus dat alle waarden verder prima waren (suiker, cholesterol, schildklier, Jammer genoeg geen vitamine D geprikt deze keer, die had in maart 2016 een waarde van 36, was dit ook al een teken?), maar dat de FSH waarde torenhoog was en dat mijn suggestie van de overgang een hele goede was geweest. Ik heb nu een verwijzing naar de gynaecoloog gekregen (duurt alleen nog 3 weken) en ondertussen probeer ik te bedenken wat ik hier nu eigenlijk van vind.



Uiteraard heb ik me helemaal suf gegoogled, maar kom vooral informatie tegen van jonge vrouwen in de overgang die proberen zwanger te worden. Dat is bij mij niet aan de orde (het is meer dat ik het vervelend vind dat het nu niet meer als mijn beslissing voelt om geen kinderen te krijgen, want ja, hoe lang is dit al aan de gang?), maar wat zijn andere gevolgen van een vroege overgang? Elke vrouw krijgt er mee te maken en voor zover ik weet overleven we het ook allemaal, dus dat zal mij ook wel lukken. Maar wat gaat de gynaecoloog doen? Huisarts had het ook nog over de endocrinoloog? Wat staat me te wachten?



Dus brand maar los, wie heeft er ervaringen voor me?

Ik heb daar destijds inderdaad een supplement voor gehad, dat heb ik twee maanden geslikt en toen was het zomer. Ben in oktober weer begonnen met een vitamine d supplement (voelde me weer futloos worden), maar deze keer een wat sterkere dan die ik van de huisarts voorgeschreven had gekregen. Maar heb nu dus geen idee hoe het met de vitamine d gesteld is, aangezien dat deze keer niet getest is, wel jammer. Mijn huisarts had het inderdaad over een grenswaarde van 50, maar heb inmiddels van andere bronnen gehoord (en gelezen) dat 80 een betere uitgangswaarde is en dat zelfs 100 wel wordt genoemd.

Vandaag voor de tweede keer bij de gynaecoloog geweest en de definitieve uitslag gekregen. Ik ben inderdaad in de overgang. Het FSH was nog steeds heel hoog en het oestrogeen was te laag. Ik ben vandaag begonnen met estradiol/femoston 1/10 om te kijken of dit de klachten verlicht en of ik me beter ga voelen. Ik ben benieuwd.