Gezondheid
alle pijlers
multiple systeem atrofie en euthanasie
dinsdag 11 augustus 2009 om 17:00
Hoi Meisje,
Ik wil graag reageren op je verhaal. Mijn moeder is vorig jaar oktober overleden dmv euthanasie. Zij had alvleesklierkanker
We hadden dit begin oktober gehoord en binnen drie weken was ze dood.
Het is een ander ziekbeeld dan jouw moeder, maar ik weet hoe euthanasie erin hakt.
Op het ene moment zit je nog samen op bed en het volgende moment is ze er niet meer.
Ik heb drie weken heel intens voor mijn moeder gezorgd. Mijn moeder had alleen wat vage klachten van spierpijn en gewichtsverlies. Toen we de diagnose alvleesklierkanker kregen stortte onze wereld in. Ze is vanaf dat moment meteen op bed beland. Net of haar lichaam nu echt ziek mocht zijn. En ziek was ze..vreselijk. Ik heb haar elke dag zelf gewassen en verzorgd. Hier kan ik met een heel goed gevoel op terug kijken. Binnnen drie weken heeft de kanker haar van binnen helemaal opgevreten. Op het laatst was ze nog een heel klein mager oud vrouwtje terwijl ze pas 58 was.
Ze had zoveel pijn dat ze al na een week besloot dat ze zo niet verder wilde. Haar levensverwachting was ook maar 6 weken.
Ze heeft de euthanasie papieren ondertekend en toen heeft de huisarts alles in gang gezet. Precies drie weken na de diagnose is ze s'avonds om half 8 overleden.
Toen de dokter kwam heeft hij ook nog een paar keer gevraagd of ze het echt wilde. Zelf zei ze toen nog "wilt u nog koffie voor het gaat gebeuren"! Ze was er zo aan toe!! Geen pijn meer zei ze steeds. Nu snap ik wel dat mensen soms vragen om de dood, zei ze dan!
De dokter bracht een infuus in haar hand in en wij zijn bij haar gaan liggen. Haar hoofd in mijn schoot.
Goede reis, mam. Toen het spul werd ingespoten was ze binnen een minuut weg. Ook bij haar was het slaapmiddel genoeg. Ik realiseerde me toen ook ineens wat er gebeurde en ben heel hard gaan gillen. Mam, mam, neeeeee! Daarna ben ik flauwgevallen. De dokter zei dat het heel snel was gegaan en dat haar lichaam echt op was.
Nog steeds kan ik de beelden van deze avond niet verwerken. Zodra ik in bed leg komt alles weer boven. Euthanasie is een van de moeilijkste dingen die je kan meemaken. Ik mis mijn moeder ook verschrikkelijk. Wij waren dikke vriendinnen!!
I
Ik wil graag reageren op je verhaal. Mijn moeder is vorig jaar oktober overleden dmv euthanasie. Zij had alvleesklierkanker
We hadden dit begin oktober gehoord en binnen drie weken was ze dood.
Het is een ander ziekbeeld dan jouw moeder, maar ik weet hoe euthanasie erin hakt.
Op het ene moment zit je nog samen op bed en het volgende moment is ze er niet meer.
Ik heb drie weken heel intens voor mijn moeder gezorgd. Mijn moeder had alleen wat vage klachten van spierpijn en gewichtsverlies. Toen we de diagnose alvleesklierkanker kregen stortte onze wereld in. Ze is vanaf dat moment meteen op bed beland. Net of haar lichaam nu echt ziek mocht zijn. En ziek was ze..vreselijk. Ik heb haar elke dag zelf gewassen en verzorgd. Hier kan ik met een heel goed gevoel op terug kijken. Binnnen drie weken heeft de kanker haar van binnen helemaal opgevreten. Op het laatst was ze nog een heel klein mager oud vrouwtje terwijl ze pas 58 was.
Ze had zoveel pijn dat ze al na een week besloot dat ze zo niet verder wilde. Haar levensverwachting was ook maar 6 weken.
Ze heeft de euthanasie papieren ondertekend en toen heeft de huisarts alles in gang gezet. Precies drie weken na de diagnose is ze s'avonds om half 8 overleden.
Toen de dokter kwam heeft hij ook nog een paar keer gevraagd of ze het echt wilde. Zelf zei ze toen nog "wilt u nog koffie voor het gaat gebeuren"! Ze was er zo aan toe!! Geen pijn meer zei ze steeds. Nu snap ik wel dat mensen soms vragen om de dood, zei ze dan!
De dokter bracht een infuus in haar hand in en wij zijn bij haar gaan liggen. Haar hoofd in mijn schoot.
Goede reis, mam. Toen het spul werd ingespoten was ze binnen een minuut weg. Ook bij haar was het slaapmiddel genoeg. Ik realiseerde me toen ook ineens wat er gebeurde en ben heel hard gaan gillen. Mam, mam, neeeeee! Daarna ben ik flauwgevallen. De dokter zei dat het heel snel was gegaan en dat haar lichaam echt op was.
Nog steeds kan ik de beelden van deze avond niet verwerken. Zodra ik in bed leg komt alles weer boven. Euthanasie is een van de moeilijkste dingen die je kan meemaken. Ik mis mijn moeder ook verschrikkelijk. Wij waren dikke vriendinnen!!
I
woensdag 12 augustus 2009 om 08:43
@Sanmi; dank je wel voor je reactie. Ik heb ook aan zulke dingen gedacht om te communiceren. Heb het ook wel eens gebruikt toen ik in de verpleging werkte. Maar ja; we zitten nu nog ver weg, dus dat soort praktische dingen aanreiken gaat niet zo gemakkelijk. Er moet bij mijn schoonouders toch eerst vanuit relatie een openheid voor dit soort dingen komen... Wat betreft de emoties.... ik ga nog eens doorzoeken of het kan dat de aansturing van je emotiecentrum aangetast kan worden ofzo. Dat hoor je wel eens bij andere ziekten als hersentumoren. Het is nu lastig om schoonma's emotionele uitbarstingen te plaatsen. Maar het kan ook heel goed zijn dat ze zich gewoon inmens verdrietig voelt omdat het begint door te dringen dat ze echt dodelijk ziek is... zo zielig!! Ze heeft het namelijk gehad over begraven worden enzo. Dus ik vermoed dat er momenteel zoiets speelt. Man, wat voel ik me machteloos.... alleen al daarom kijk ik ernaar uit dat we over een poosje teruggaan naar NL.
@Chanti en anderen: wat moet dit moeilijk zijn voor je. Ik kan me een heel klein beetje voorstellen dat het moeilijker te handelen is omdat het me zo dubbel lijkt: je snapt zo goed dat je moeder kiest voor euthanasie, maar het zo'n actieve handeling, kan me voorstellen dat dat tegen je dochtergevoel ingaat.... het is al moeilijk genoeg DAT ze overleden is... Beetje lastig uit te drukken... hoop dat jullie me begrijpen...
@Chanti en anderen: wat moet dit moeilijk zijn voor je. Ik kan me een heel klein beetje voorstellen dat het moeilijker te handelen is omdat het me zo dubbel lijkt: je snapt zo goed dat je moeder kiest voor euthanasie, maar het zo'n actieve handeling, kan me voorstellen dat dat tegen je dochtergevoel ingaat.... het is al moeilijk genoeg DAT ze overleden is... Beetje lastig uit te drukken... hoop dat jullie me begrijpen...
woensdag 12 augustus 2009 om 11:36
Mijn vader had ook MSA. Erg herkenbaar wat jullie zoal beschrijven hier, behalve dat hij tot het einde kon praten, al was ik de laatste maanden de enige die hem nog kon verstaan. En van emotionele veranderingen heb ik ook weinig gemerkt. Ik zorgde twee dagen per week voor hem zodat mijn moeder ook wat tijd voor haarzelf had (naast de thuiszorg die 's ochtends kwam). En hoewel mijn vader geestelijk nog heel goed was, wilde hij ook euthanasie omdat hij niets meer kon en steeds verder aftakelde.
De huisarts had aangegeven dat mijn vader zelf herhaaldelijk een verzoek tot euthanasie moest indienen. Na maanden zei de huisarts opeens dat hij na het weekend een tweede arts zou laten komen en het proces in gang zou zetten. Ik vond het een afschuwelijk idee. Gelukkig is de euthanasie niet nodig geweest, mijn vader overleed een paar dagen later in zijn slaap. Dat was natuurlijk ook afschuwelijk, maar ik ben zo blij dat euthanasie niet nodig was. Ik ben bang dat ik dat beeld ook eeuwig zou blijven zien.
De huisarts had aangegeven dat mijn vader zelf herhaaldelijk een verzoek tot euthanasie moest indienen. Na maanden zei de huisarts opeens dat hij na het weekend een tweede arts zou laten komen en het proces in gang zou zetten. Ik vond het een afschuwelijk idee. Gelukkig is de euthanasie niet nodig geweest, mijn vader overleed een paar dagen later in zijn slaap. Dat was natuurlijk ook afschuwelijk, maar ik ben zo blij dat euthanasie niet nodig was. Ik ben bang dat ik dat beeld ook eeuwig zou blijven zien.
maandag 20 september 2010 om 16:16
Beste meisje29,
Ik weet dat het een hele late reactie is op dit topic, maar toch hoop ik dat je het nog leest.
Ten eerste wil ik even zeggen dat ik het heel knap vind dit verhaal te delen met (onbekende) anderen... Het is een aangrijpend verhaal en ik ken het maar al te goed uit mijn eigen ervaring.
Mijn vader heeft een aantal jaren geleden de diagnose MSA gekregen, en toen mijn moeder vorig jaar overleed is hij opgenomen in een verpleeghuis en heel hard achteruit gegaan. Hij kan nu niet meer praten, beetje brabbelen of mompelen, soms nog ja of nee zeggen maar meer komt er niet uit, hij kan moeilijk slikken, niet hoesten of huilen. Hij zit een rolstoel, kan niet meer zelfstandig eten, is incontinent en inmiddels naar mijn idee zwaar depressief (wat ik me goed kan voorstellen met deze hel waar hij zich in bevindt). Hij beseft nog alles en dat maakt het zo moeilijk. De neuroloog schat naar aanleiding van de kracht van zijn lichaam in dat dit nog wel zo´n drie jaar kan duren, tenzij hij een infectie oploopt of een hartaanval krijgt (hij heeft een niet-behandelverklaring).
Wij weten dat hij zo niet verder wil, en hebben dus een gesprek aangevraagd met de arts over euthanasie. Die geeft echter aan dat mijn vader daar niet meer voor in aanmerking komt omdat hij niet meer kan praten of schrijven.
Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd hoe jullie dat met jullie moeder geregeld hebben? Hoe zeer ik mijn vader ook zou gaan missen ik wil echt heel graag een einde maken aan deze ellende voor mijn vader want dit leidt helemaal nergens meer naartoe...
Ik weet dat het een hele late reactie is op dit topic, maar toch hoop ik dat je het nog leest.
Ten eerste wil ik even zeggen dat ik het heel knap vind dit verhaal te delen met (onbekende) anderen... Het is een aangrijpend verhaal en ik ken het maar al te goed uit mijn eigen ervaring.
Mijn vader heeft een aantal jaren geleden de diagnose MSA gekregen, en toen mijn moeder vorig jaar overleed is hij opgenomen in een verpleeghuis en heel hard achteruit gegaan. Hij kan nu niet meer praten, beetje brabbelen of mompelen, soms nog ja of nee zeggen maar meer komt er niet uit, hij kan moeilijk slikken, niet hoesten of huilen. Hij zit een rolstoel, kan niet meer zelfstandig eten, is incontinent en inmiddels naar mijn idee zwaar depressief (wat ik me goed kan voorstellen met deze hel waar hij zich in bevindt). Hij beseft nog alles en dat maakt het zo moeilijk. De neuroloog schat naar aanleiding van de kracht van zijn lichaam in dat dit nog wel zo´n drie jaar kan duren, tenzij hij een infectie oploopt of een hartaanval krijgt (hij heeft een niet-behandelverklaring).
Wij weten dat hij zo niet verder wil, en hebben dus een gesprek aangevraagd met de arts over euthanasie. Die geeft echter aan dat mijn vader daar niet meer voor in aanmerking komt omdat hij niet meer kan praten of schrijven.
Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd hoe jullie dat met jullie moeder geregeld hebben? Hoe zeer ik mijn vader ook zou gaan missen ik wil echt heel graag een einde maken aan deze ellende voor mijn vader want dit leidt helemaal nergens meer naartoe...
maandag 20 september 2010 om 16:29
Skirlet wat een nare situatie. Heel moeilijk om je vader zo te zien!
Euthanasie is iets wat iemand zelf duidelijk moet hebben aangegeven dit te willen, anders werkt een arts niet mee en is het juridisch ook geen euthanasie maar moord.
Euthanasie heeft te maken met zelf mogen beschikken over wanneer het leven niet meer leefbaar is, niet dat anderen dit voor je beslissen. En dan nog is het geen recht wat je hebt. Er bestaat geen recht op euthanasie.
Je vader is niet plotseling heel ziek geworden. Zijn diagnose is al jaren geleden gesteld. Hij heeft de tijd gehad om hier over na te denken maar besloten het niet te regelen. Iets niet doen is óók een keuze maken. En die keuze zul je moeten respecteren. Je vader heeft besloten het aan de tijd over te laten.
In overleg met de artsen alles doen om het je vader zo comfortabel mogelijk te maken is alles wat je kunt doen voor je vader.
Sterkte meid!
Euthanasie is iets wat iemand zelf duidelijk moet hebben aangegeven dit te willen, anders werkt een arts niet mee en is het juridisch ook geen euthanasie maar moord.
Euthanasie heeft te maken met zelf mogen beschikken over wanneer het leven niet meer leefbaar is, niet dat anderen dit voor je beslissen. En dan nog is het geen recht wat je hebt. Er bestaat geen recht op euthanasie.
Je vader is niet plotseling heel ziek geworden. Zijn diagnose is al jaren geleden gesteld. Hij heeft de tijd gehad om hier over na te denken maar besloten het niet te regelen. Iets niet doen is óók een keuze maken. En die keuze zul je moeten respecteren. Je vader heeft besloten het aan de tijd over te laten.
In overleg met de artsen alles doen om het je vader zo comfortabel mogelijk te maken is alles wat je kunt doen voor je vader.
Sterkte meid!
oh that purrrrrrrrrfect feeling
dinsdag 16 november 2010 om 16:44
Hallo meisje29 (en de rest)..
Een herkenbaar verhaal. Mijn vader zit in de laatste fase van MSA dus ik begrijp goed wat je hebt meegemaakt. Hij wil alleen geen euthanasie en ik zie hem nu per dag verder aftakelen
Aan je verhaal heb ik eigenlijk niet veel toe te voegen behalve dat je verdriet wat je beschrijft mij op de 1 of andere manier kracht geeft, ik ben dus niet alleen.
Ik hoop dat er ooit iets gevonden wordt tegen deze vreselijke ziekte.
Een herkenbaar verhaal. Mijn vader zit in de laatste fase van MSA dus ik begrijp goed wat je hebt meegemaakt. Hij wil alleen geen euthanasie en ik zie hem nu per dag verder aftakelen
Aan je verhaal heb ik eigenlijk niet veel toe te voegen behalve dat je verdriet wat je beschrijft mij op de 1 of andere manier kracht geeft, ik ben dus niet alleen.
Ik hoop dat er ooit iets gevonden wordt tegen deze vreselijke ziekte.
maandag 7 maart 2011 om 22:49
Ook ik heb lang niet meer dit topic bekeken.
Mijn vader is begin december heel vredig overleden.
Geen pijn, gewoon heel rustig ingeslapen.
We hebben een bijzondere week gehad van afscheid nemen, het srpeken lukte niet meer maar een blik zegt genoeg.
Nu zijn we druk met de verwerking en dat valt niet mee.
Mijn vader is begin december heel vredig overleden.
Geen pijn, gewoon heel rustig ingeslapen.
We hebben een bijzondere week gehad van afscheid nemen, het srpeken lukte niet meer maar een blik zegt genoeg.
Nu zijn we druk met de verwerking en dat valt niet mee.
maandag 7 maart 2011 om 23:00
Herkenning: 25 jaar geleden, vader, complicaties bij ALS, verlamd tot aan nek. Geen euthanasie, wel niet meer behandelen longontsteking behalve voorkomen pijn. Mankeerde niets aan verstand. Overlijden ging rustig. 51 jaar oud geworden.
Laatste 5 dagen ziekenhuis, hele verzorging door moeder, mij en zus gedaan, waar nodig ondersteund door zorgteam.
