Gezondheid
alle pijlers
Niet meer de oude sinds bevalling
dinsdag 27 maart 2018 om 15:22
Wegens eventuele herkenning een ander account aangemaakt.
Sinds drie maanden ben ik moeder van mijn eerste kind. De laatste maanden van mijn zwangerschap waren zwaar, ik ben meerdere keren opgenomen geweest voor nierstuwing en tevens is er toen besloten om mij in te leiden met 38 weken.
Mijn bevalling heb ik ervaren als licht gezegd verschrikkelijk. Ik heb een snelle bevalling gehad. Ik had binnen een uur 10 cm ontsluiting door een weenstorm. Toen ik mocht persen bleek het niet goed te gaan met mijn kindje. Voor ik het wist stonden er meerdere gyneacologen om mijn bed. Op de vraag wat er aan de hand was werd er steeds geen antwoord gegeven, alleen werd mij verteld dat mijn zoon er “nu” uit moest. De gyneacologen hebben het eerst geprobeerd met hun handen, daarna hebben ze mij ingeknipt en is mijn kindje door de vacuum ter wereld gebracht. Na mijn bevalling zat mijn placenta vast en moest ook nog verwijderd worden.
Sinds een aantal weken heb ik last van angstaanvallen, extreme vermoeidheid maar niet kunnen slapen, geen eetlust, flashbacks over de bevalling en kan ik spontaan in huilen uitbarsten. Wanneer ik een zwangere vrouw zie of bijvoorbeeld een schaar krijg ik de rillingen over mijn lijf en kan ik weer huilen. Ik ben dit allemaal totaal niet van mijzelf gewend en merk dat ik er echt aan onderdoor ga. Uiteraard ben ik naar de huisarts geweest en die heeft me doorverwezen naar de GGZ.
Ik heb mij ziekgemeld op werk omdat ik gewoon niet weet wat ik met mijzelf aanmoet op dit moment, de klachten nemen eerder toe dan dat deze afnemen.
Ik vroeg mij af of iemand zich herkent in mijn verhaal. Hoe ging dit verder? Eventueel tips?
Sinds drie maanden ben ik moeder van mijn eerste kind. De laatste maanden van mijn zwangerschap waren zwaar, ik ben meerdere keren opgenomen geweest voor nierstuwing en tevens is er toen besloten om mij in te leiden met 38 weken.
Mijn bevalling heb ik ervaren als licht gezegd verschrikkelijk. Ik heb een snelle bevalling gehad. Ik had binnen een uur 10 cm ontsluiting door een weenstorm. Toen ik mocht persen bleek het niet goed te gaan met mijn kindje. Voor ik het wist stonden er meerdere gyneacologen om mijn bed. Op de vraag wat er aan de hand was werd er steeds geen antwoord gegeven, alleen werd mij verteld dat mijn zoon er “nu” uit moest. De gyneacologen hebben het eerst geprobeerd met hun handen, daarna hebben ze mij ingeknipt en is mijn kindje door de vacuum ter wereld gebracht. Na mijn bevalling zat mijn placenta vast en moest ook nog verwijderd worden.
Sinds een aantal weken heb ik last van angstaanvallen, extreme vermoeidheid maar niet kunnen slapen, geen eetlust, flashbacks over de bevalling en kan ik spontaan in huilen uitbarsten. Wanneer ik een zwangere vrouw zie of bijvoorbeeld een schaar krijg ik de rillingen over mijn lijf en kan ik weer huilen. Ik ben dit allemaal totaal niet van mijzelf gewend en merk dat ik er echt aan onderdoor ga. Uiteraard ben ik naar de huisarts geweest en die heeft me doorverwezen naar de GGZ.
Ik heb mij ziekgemeld op werk omdat ik gewoon niet weet wat ik met mijzelf aanmoet op dit moment, de klachten nemen eerder toe dan dat deze afnemen.
Ik vroeg mij af of iemand zich herkent in mijn verhaal. Hoe ging dit verder? Eventueel tips?
dinsdag 27 maart 2018 om 15:32
dinsdag 27 maart 2018 om 15:49
dinsdag 27 maart 2018 om 15:51
Logisch dat je nog niet de oude bent. Je bent pas drie maanden geleden bevallen. Bij mij duurde het zeker negen maanden, maar eerder nog een vol jaar, voordat ik me weer helemaal mezelf voelde. Dit komt vooral ook door de hormonen die nog overhoop liggen nu. Als je bv geeft blijf je langer in die hormonen hangen, sommige vrouwen zijn daar gevoelig voor, jij misschien ook wel.
Gun jezelf de tijd om alles te verwerken, met iemand praten over de bevalling is heel goed. Niet te streng zijn voor jezelf. Het is een enorme verandering om ineens moeder te worden, onderschat de impact daarvan niet.
Heel veel sterkte, komt echt goed!
Gun jezelf de tijd om alles te verwerken, met iemand praten over de bevalling is heel goed. Niet te streng zijn voor jezelf. Het is een enorme verandering om ineens moeder te worden, onderschat de impact daarvan niet.
Heel veel sterkte, komt echt goed!
dinsdag 27 maart 2018 om 15:52
Wat ontzettend heftig; je zou van minder van de leg raken. Het is heel normaal om je na drie maanden nog niet helemaal jezelf te voelen, 'zelfs' bij een bevalling uit het boekje. Goed dat je verwezen bent naar de GGZ; ik hoop dat ze je daar goed verder kunnen helpen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
dinsdag 27 maart 2018 om 15:59
Bij mij heeft het zo'n 2 jaar geduurd schat ik zo. Ook bij iemand van de ggz geweest, een soort psycholoog maar dan eentje met een beetje meer (geen idee hoe of wat) 11 uur persweeen, toen ik mocht persen kon ik niet meer, kind dat veel te groot was en meteen voedsel moest (geen bv dus) en onder blauw licht. Uitgescheurd, placenta operatief verwijderd. En toen bleek dat we niet in hetzelfde ziekenhuis terecht konden.... Van ellende naar de hel eh heel in zaandam.. (wens je je ergste vijand niet toe) en toen ik naar huis kon kwam kraamzorg niet op gang. Kreeg een trien die 'weekend dienst" deed. Die zat dus op de bank en deed niets terwijl ik niet eens een boterham kon smeren. Na een weekje eindelijk kraamhulp.. en die liet zoon op zijn hoofd vallen.
Dus ja, weet een beetje hoe je je voelt. Huilen? liters... en vooral nog jaren daarna kon ik niets over kraamtijd en beschuit horen. Het word beter, geniet van je kind, doe wat de psycholoog zegt. En met 3 maanden zit je nog vol hormonen hoor, dat zul je moeten accepteren Ook dat je nog lang niet kan wat je kon zul je moeten accepteren. Sterkte.
Dus ja, weet een beetje hoe je je voelt. Huilen? liters... en vooral nog jaren daarna kon ik niets over kraamtijd en beschuit horen. Het word beter, geniet van je kind, doe wat de psycholoog zegt. En met 3 maanden zit je nog vol hormonen hoor, dat zul je moeten accepteren Ook dat je nog lang niet kan wat je kon zul je moeten accepteren. Sterkte.
dinsdag 27 maart 2018 om 16:29
Wat heb jij een rotperiode gehad zeg.. Gelukkig dat het nu weer beter gaat! Ik blijf ook van het beste uitgaan, ooit moet alles toch weer op zn pootjes terecht komen!nina1966 schreef: ↑27-03-2018 15:59Bij mij heeft het zo'n 2 jaar geduurd schat ik zo. Ook bij iemand van de ggz geweest, een soort psycholoog maar dan eentje met een beetje meer (geen idee hoe of wat) 11 uur persweeen, toen ik mocht persen kon ik niet meer, kind dat veel te groot was en meteen voedsel moest (geen bv dus) en onder blauw licht. Uitgescheurd, placenta operatief verwijderd. En toen bleek dat we niet in hetzelfde ziekenhuis terecht konden.... Van ellende naar de hel eh heel in zaandam.. (wens je je ergste vijand niet toe) en toen ik naar huis kon kwam kraamzorg niet op gang. Kreeg een trien die 'weekend dienst" deed. Die zat dus op de bank en deed niets terwijl ik niet eens een boterham kon smeren. Na een weekje eindelijk kraamhulp.. en die liet zoon op zijn hoofd vallen.
Dus ja, weet een beetje hoe je je voelt. Huilen? liters... en vooral nog jaren daarna kon ik niets over kraamtijd en beschuit horen. Het word beter, geniet van je kind, doe wat de psycholoog zegt. En met 3 maanden zit je nog vol hormonen hoor, dat zul je moeten accepteren Ook dat je nog lang niet kan wat je kon zul je moeten accepteren. Sterkte.
dinsdag 27 maart 2018 om 16:34
Bij mij, nou ja zoon dan, heeft het verstrekkende gevolgen gehad Zoon zal nooit zelfstandig kunnen wonen oid. Wees blij dat je kind gezond is, jij bent fysiek aardig op weg neem ik aan? En het is PAS drie maanden hé. Accepteren dat je hormonaal bent scheelt al enorm veel. Schaam je ook niet als je staat te janken omdat er een ijsje op de grond valt.. Gewoon in de rondte kijken en roepen Sorry, hormonen. Snappen de meeste mensen wel en helpt jou op dat moment de boel te relativeren.
