Gezondheid
alle pijlers
Verwerking van euthanasie
maandag 12 juni 2017 om 23:29
hallo,
4 jaar geleden overleed mijn vader. In november werd er darmkanker met uitzaaiingen geconstateerd, daarna heeft hij nog wat behandelingen geprobeerd, op 27 juni besloot hij dat hij er een einde aan wilde maken.
Dan komt de huisarts met een bekertje gif en 20 minuten later is het voorbij...
Ik heb er speciaal een viva account voor aangemaakt, zijn er hier mensen met dezelfde ervaring? Erover praten met mensen die het zelf niet meegemaakt hebben lukt nauwelijks merk ik, nou dan maar op internet verder kletsen met lotgenoten.
groet
4 jaar geleden overleed mijn vader. In november werd er darmkanker met uitzaaiingen geconstateerd, daarna heeft hij nog wat behandelingen geprobeerd, op 27 juni besloot hij dat hij er een einde aan wilde maken.
Dan komt de huisarts met een bekertje gif en 20 minuten later is het voorbij...
Ik heb er speciaal een viva account voor aangemaakt, zijn er hier mensen met dezelfde ervaring? Erover praten met mensen die het zelf niet meegemaakt hebben lukt nauwelijks merk ik, nou dan maar op internet verder kletsen met lotgenoten.
groet
dinsdag 13 juni 2017 om 12:32
Ik heb er ook ervaring mee. Mijn vader is overleden dmv euthanasie. Hij had uitgezaaide longkanker, niet meer te genezen, heel veel pijn en mijn moeder was net een half jaar daarvoor overleden. Ik kon zijn wens dus heel goed begrijpen.
Mijn vader is overleden door een injectie trouwens.
Ik merk inderdaad wel dat er toch vrij veel mensen zijn die het niet snappen. Ik heb er dus eigenlijk ook nooit echt over kunnen praten.
Mijn vader is overleden door een injectie trouwens.
Ik merk inderdaad wel dat er toch vrij veel mensen zijn die het niet snappen. Ik heb er dus eigenlijk ook nooit echt over kunnen praten.
dinsdag 13 juni 2017 om 14:56
Dat weet ik ook wel. Maar toch...de keuze maken, en het ook daadwerkelijk doen. Vlak voor dat het gedaan wordt nog een keer die vraag... Het is wel heel heftig.
dinsdag 13 juni 2017 om 15:42
dinsdag 13 juni 2017 om 15:44
Helaas ervaring. Mijn moeder. Vreselijk moeilijk, maar zodra ik terugschiet in mijn verdriet bedenk ik me dat het toedienen het allergrootste geluk was wat we haar op dat moment nog konden geven. Ze leed zo verschrikkelijk, ik was eigenlijk heel opgelucht dat ze eindelijk mocht gaan. Klinkt harder dan ik het bedoel overigens, maar we hebben echt "uit liefde losgelaten".
dinsdag 13 juni 2017 om 16:10
Mijn oma is gestorven door euthanasie (had kanker, nog geen halfjaar daarvoor ontdekt en toen zat het al in diverse organen). Dat is vas heel anders, omdat ze al 80 was en toch verder van me afstond dan een directe ouder.
Maar ik had er vrede mee, vooral omdat ze er zelf vrede mee had en mijn opa ook. We hebben allemaal uitgebreid afscheid kunnen nemen, wat erg fijn was. Mijn oma had bijna zin om dood te gaan. Dan was ze van die pijn af en ze geloofde in de hemel, dus ze zag ook erg uit naar het weerzien met haar ouders en diverse broers en zussen die al overleden waren.
Maar ik had er vrede mee, vooral omdat ze er zelf vrede mee had en mijn opa ook. We hebben allemaal uitgebreid afscheid kunnen nemen, wat erg fijn was. Mijn oma had bijna zin om dood te gaan. Dan was ze van die pijn af en ze geloofde in de hemel, dus ze zag ook erg uit naar het weerzien met haar ouders en diverse broers en zussen die al overleden waren.
dinsdag 13 juni 2017 om 18:17
Ik vind je nogal stellig in je uitspraken hierover en heb er moeite mee dat je over dit onderwerp zo nadrukkelijke uitspraken poneert. Maar ik denk dat TO niet gebaat is bij een discussie hierover dus ik laat het hier maar even bij.
dinsdag 13 juni 2017 om 18:41
Je laat het helemaal niet, wat blijkt uit je reactie.
Als je het had gelaten dan had je mijn post namelijk niet gequote.
Maar nu we dan toch al op dit punt zijn...heb ik ook een vraag.
Waarom heb jij er moeite mee dat ik tegen to zeg dat wat er toen gebeurd was niet verkeerd is in mijn ogen?
Maar dat is niet waar het om gaat. Ik hoef er ook geen antwoord op.
De juiste vraag is eigenlijk; waarom heeft to zo veel moeite om de keuze en beslissing van de vader te respecteren en te accepteren?
Hij was namelijk met of zonder euthenasie sowieso toch gestorven.
Het is inmiddels 4 jaar geleden, het rouwproces lijkt te stagneren.
Een goed moment om even weer met beide benen op de grond te worden gezet en de situatie even heel nuchter te bekijken.
Natuurlijk kun je je vader enorm missen, maar wat heeft dat 4 jaar na dato te maken met de manier van sterven, waarvoor de vader duidelijk zelf gekozen heeft?
Heeft to moeite met euthanasie en kan daardoor de keuze van vader niet accepteren?
Stagneert het rouwproces of dreigt to depressief te raken en is dit een van de symptomen van een naderende depressie?
Ik hoop dat dit niet een manier is om een discussie op te starten over euthanasie, want als dat zo blijkt te zijn dan heb ik niets gezegd en voel ik me gebruikt door dit topic.
Mijn bedoelingen zijn zuiver.
Dit is ook de manier waarop ik mijn goede vriend begeleidt in zijn proces met de euthanasie van zijn moeder en komt gewoon recht uit mijn hart.
dinsdag 13 juni 2017 om 19:19
Tja, ik vind het niet zo fair om mij woorden in de mond te leggen en dan te zeggen dat je er geen antwoord op hoeft.
Ik heb er geen enkele moeite mee als je tegen TO zegt dat het in jouw ogen niet verkeerd is wat er gebeurd is. Sterker nog, ik ben het daarin met je eens.
dinsdag 13 juni 2017 om 22:20
hallo, dank voor de reactiies. Ik las mee, had nog niet de aandrang om te reageren op iemand's bijdrage.
Het gaat me niet om een discussie over euthanasie. Daar heb ik inmiddels wel genoeg over gelezen.
De impact van euthanasie/hulp bij zelfdoding op mensen die erbij zijn geweest, dat is waar je dan weer nooit iets over verneemt. Het is een soort taboe. Het gaat nooit verder dan 'dat was het beste' zeg maar.
Als ik voor mezelf spreek dan was het een 'mooi' moment, zoals je wel vaker hoort. Ook in de jaren daarna heb ik dat veelal zo ervaren, maar alsmaar spoken daar die beelden van dat moment doorheen en die zijn natuurlijk gruwelijk.
Net zo gruwelijk als een hartaanval of totaal wegkwijnen in een ziekenhuis, maar wel geheel anders: op een van te voren afgesproken dag en tijdstip pleeg je in gezelschap zelfmoord.
Misschien moet ik gewoon eens naar een psycholoog:), maar heb hier vandaag al een hoop interessante reacties gelezen waarvoor dank!
Het gaat me niet om een discussie over euthanasie. Daar heb ik inmiddels wel genoeg over gelezen.
De impact van euthanasie/hulp bij zelfdoding op mensen die erbij zijn geweest, dat is waar je dan weer nooit iets over verneemt. Het is een soort taboe. Het gaat nooit verder dan 'dat was het beste' zeg maar.
Als ik voor mezelf spreek dan was het een 'mooi' moment, zoals je wel vaker hoort. Ook in de jaren daarna heb ik dat veelal zo ervaren, maar alsmaar spoken daar die beelden van dat moment doorheen en die zijn natuurlijk gruwelijk.
Net zo gruwelijk als een hartaanval of totaal wegkwijnen in een ziekenhuis, maar wel geheel anders: op een van te voren afgesproken dag en tijdstip pleeg je in gezelschap zelfmoord.
Misschien moet ik gewoon eens naar een psycholoog:), maar heb hier vandaag al een hoop interessante reacties gelezen waarvoor dank!
dinsdag 13 juni 2017 om 23:45
Ik lees al sinds de eerste post mee maar wilde mij niet mengen in de discussie omtrent euthanasie, maar na je reactie heb ik besloten om toch te reageren. Misschien heb je er iets aan.
Mijn vader is ook overleden door euthanasie. Inmiddels zo'n 1,5 jaar geleden. Om heel eerlijk te zijn heb ik geen last gehad van de beelden/herinneringen van die dag. Zeker de twintig minuten na het drinken van het drankje tot het overlijden waren in mijn geval heel rustig/vredig verlopen. Ik heb mijn vader sinds jaren niet meer zo ontspannen en tevreden gezien als de dag van zijn overlijden. Mede daardoor is het voor mij een verdrietige maar ook hele mooie herinnering. Voor mij is het dan ook totaal niet gruwelijk of te vergelijken met wegkwijnen in een ziekenhuis of plotseling afscheid moeten nemen door een hartaanval.
Het enige wat ik vervelend vond en waar ik bewust mijn hoofd heb afgewend om het beeld niet in mijn geheugen te hebben, is het moment dat de uitvaartondernemers mijn vader op een brancard in een soort zwart plastic kleed stopten en ook zijn hoofd ingepakt werd. Daar kwam nogal wat kracht bij kijken om de boel goed afgesloten te krijgen om lekkage te voorkomen, dat was mij toch iets te onpersoonlijk/professioneel. Misschien dat ik er - juist omdat ik toen weggekeken heb - nu geen last van heb.
Ik hoeverre heeft je vader jou en je ouders/broers/zussen op de hoogte gehouden van het euthanasie traject? Misschien klopt het niet, maar ik krijg door je post het idee alsof de keuze voor euthanasie vrij plotseling kwam en je amper tijd had om aan het idee te wennen voor het zover was. Heb je voor je gevoel wel de mogelijkheid gehad om het goed af te sluiten?
Mijn vader is zeker een jaar actief bezig geweest met het euthanasie-traject en hield mij daarbij ook op de hoogte. Hoe het met hem ging, wat de mogelijkheden waren, wat er ging gebeuren als de arts niet akkoord zou gaan met de euthanasie. Ook in de jaren daardoor was hij al lid van de NVVE en droeg hij een niet-reanimeren penning. Het is bij ons thuis altijd bespreekbaar geweest en ik heb daardoor langzaam aan het idee kunnen wennen en er in mee kunnen groeien zonder dat het opeens rauw op mijn dak viel.
Als het overlijden je nu - vier jaar later - nog steeds zoveel bezig houdt is het misschien geen slecht idee om er met iemand over te praten. Zodat je het voor jezelf goed kunt afsluiten zonder dat je aan die dag terugdenkt als gruwelijk en zonder dat je er in je dagelijks leven last van hebt.
Dit bericht liever niet quoten, het kan zijn dat ik nog een paar dingen weghaal i.v.m. herkenbaarheid.
Mijn vader is ook overleden door euthanasie. Inmiddels zo'n 1,5 jaar geleden. Om heel eerlijk te zijn heb ik geen last gehad van de beelden/herinneringen van die dag. Zeker de twintig minuten na het drinken van het drankje tot het overlijden waren in mijn geval heel rustig/vredig verlopen. Ik heb mijn vader sinds jaren niet meer zo ontspannen en tevreden gezien als de dag van zijn overlijden. Mede daardoor is het voor mij een verdrietige maar ook hele mooie herinnering. Voor mij is het dan ook totaal niet gruwelijk of te vergelijken met wegkwijnen in een ziekenhuis of plotseling afscheid moeten nemen door een hartaanval.
Het enige wat ik vervelend vond en waar ik bewust mijn hoofd heb afgewend om het beeld niet in mijn geheugen te hebben, is het moment dat de uitvaartondernemers mijn vader op een brancard in een soort zwart plastic kleed stopten en ook zijn hoofd ingepakt werd. Daar kwam nogal wat kracht bij kijken om de boel goed afgesloten te krijgen om lekkage te voorkomen, dat was mij toch iets te onpersoonlijk/professioneel. Misschien dat ik er - juist omdat ik toen weggekeken heb - nu geen last van heb.
Ik hoeverre heeft je vader jou en je ouders/broers/zussen op de hoogte gehouden van het euthanasie traject? Misschien klopt het niet, maar ik krijg door je post het idee alsof de keuze voor euthanasie vrij plotseling kwam en je amper tijd had om aan het idee te wennen voor het zover was. Heb je voor je gevoel wel de mogelijkheid gehad om het goed af te sluiten?
Mijn vader is zeker een jaar actief bezig geweest met het euthanasie-traject en hield mij daarbij ook op de hoogte. Hoe het met hem ging, wat de mogelijkheden waren, wat er ging gebeuren als de arts niet akkoord zou gaan met de euthanasie. Ook in de jaren daardoor was hij al lid van de NVVE en droeg hij een niet-reanimeren penning. Het is bij ons thuis altijd bespreekbaar geweest en ik heb daardoor langzaam aan het idee kunnen wennen en er in mee kunnen groeien zonder dat het opeens rauw op mijn dak viel.
Als het overlijden je nu - vier jaar later - nog steeds zoveel bezig houdt is het misschien geen slecht idee om er met iemand over te praten. Zodat je het voor jezelf goed kunt afsluiten zonder dat je aan die dag terugdenkt als gruwelijk en zonder dat je er in je dagelijks leven last van hebt.
Dit bericht liever niet quoten, het kan zijn dat ik nog een paar dingen weghaal i.v.m. herkenbaarheid.
donderdag 15 juni 2017 om 02:44
Beste Lushcooking,
dank voor je uitgebreide reactie!
Ik heb dit topic gestart, maar merk dat ik eigenlijk geen behoefte heb aan praten op een forum over dit onderwerp. Daar is het gewoon te heftig voor.
Samen met de Peppi en Kokki van de lijkwagen heb ik m'n vader in een lijkzak getild, om maar wat te noemen. Het moest op vrijdag want daarna ging de huisarts 3 weken op vakantie.
Ik wens je kracht en sterkte Lushcooking!
dank voor je uitgebreide reactie!
Ik heb dit topic gestart, maar merk dat ik eigenlijk geen behoefte heb aan praten op een forum over dit onderwerp. Daar is het gewoon te heftig voor.
Samen met de Peppi en Kokki van de lijkwagen heb ik m'n vader in een lijkzak getild, om maar wat te noemen. Het moest op vrijdag want daarna ging de huisarts 3 weken op vakantie.
Ik wens je kracht en sterkte Lushcooking!
donderdag 15 juni 2017 om 10:40
Iemand dood zien gaan is nooit leuk. Daar kun je gewoon echt niet iets leuks van maken. Ik ben bij twee 'normale' overlijdens geweest en allebei zijn ze 'anders' gegaan. De één rustig, de ander slaakte nog een hele diepe zucht en deed de ogen open. Mijn inziens heeft euthanasie daar niets mee te maken. Ik vind het dé oplossing voor nodeloos lijden. Pijn zien bij de ander die gewoon écht niet meer kan is waardeloos, verdrietig en het geeft je een machteloos gevoel iemand zo te zien worstelen. Het is een keer gewoon klaar. De huisarts stond beneden de euthanasie voor te bereiden en mijn schoonvader piepte er toen uit zichzelf tussenuit, maar ik stond helemaal achter deze keuze (als hij mij om mijn mening zou hebben gevraagd).
