Gezondheid
alle pijlers
Vriendin met kanker
zondag 3 april 2011 om 17:13
Beste allemaal,
Bij een goede vriendin van mij is 3 maanden geleden kanker geconstateerd. Uiteraard zit ze nu in het hele traject van chemokuren, ziekenhuis, goede en minder goede uitslagen (gelukkig nog niet zoveel gehad).
Op dit moment gaat het redelijk met mij (op de dagelijkse huilbuien na
) , ik probeer haar zoveel mogelijk te helpen kaartjes en lieve mailtjes sturen en als het kan langsgaan. Ze heeft gelukkig een lieve man die veel bij haar kan zijn en haar helpt met alles.
Ik merk dat ik het echt moeilijk vind om niet mee zomaar alles met haar te kunnen doen en delen, de fysieke afstand wordt ook een geestelijke afstand. En ik zou zo graag meer willen doen voor haar...Omdat ze zo moe is en natuurlijk aandacht van veel mensen krijgt krijg je nauwelijks persoonlijke feedback op wat je doet (en dat verwacht ik ook helemaal niet) maar het maakt me soms wel onzeker, of ik wel de juiste dingen doe. Ik voel me ontzettend op de zijlijn gezet terwijl ik maar wat graag het spel in zou willen, vechten voor een doelpunt...
Daarom zou het fijn vinden als er mensen zijn die ongeveer hetzelfde meemaken of meegemaakt hebben. Die er misschien iets over zou willen vertellen, hoe zij het hebben aangepakt en beleefd hebben!
Liefs, Patricia
Bij een goede vriendin van mij is 3 maanden geleden kanker geconstateerd. Uiteraard zit ze nu in het hele traject van chemokuren, ziekenhuis, goede en minder goede uitslagen (gelukkig nog niet zoveel gehad).
Op dit moment gaat het redelijk met mij (op de dagelijkse huilbuien na
) , ik probeer haar zoveel mogelijk te helpen kaartjes en lieve mailtjes sturen en als het kan langsgaan. Ze heeft gelukkig een lieve man die veel bij haar kan zijn en haar helpt met alles.Ik merk dat ik het echt moeilijk vind om niet mee zomaar alles met haar te kunnen doen en delen, de fysieke afstand wordt ook een geestelijke afstand. En ik zou zo graag meer willen doen voor haar...Omdat ze zo moe is en natuurlijk aandacht van veel mensen krijgt krijg je nauwelijks persoonlijke feedback op wat je doet (en dat verwacht ik ook helemaal niet) maar het maakt me soms wel onzeker, of ik wel de juiste dingen doe. Ik voel me ontzettend op de zijlijn gezet terwijl ik maar wat graag het spel in zou willen, vechten voor een doelpunt...
Daarom zou het fijn vinden als er mensen zijn die ongeveer hetzelfde meemaken of meegemaakt hebben. Die er misschien iets over zou willen vertellen, hoe zij het hebben aangepakt en beleefd hebben!
Liefs, Patricia
zondag 3 april 2011 om 17:47
quote:patriciavanw schreef op 03 april 2011 @ 17:39:
Oke, misschien niet helemaal wat ik bedoelde met dit topic.
Ik had graag reacties gekregen van mensen die ongeveer hetzelfde meemaken, ik hoef niet te horen wat ik wel of niet mag voelen, schrijven, of doen. Maar blijkbaar vinden mensen het fijner om kritiek te uiten op de manier waarop ik mijn gedachten beschrijf. Ik begrijp goed dat zij doodziek is en dat dat veel erger is dan mijn verdriet, maar ik heb mijn verdriet wel en wil daar graag over praten...Nee, dat vinden mensen niet fijner. Mensen proberen er achter te komen wat je met dit topic wil. Dat is iets anders.
Oke, misschien niet helemaal wat ik bedoelde met dit topic.
Ik had graag reacties gekregen van mensen die ongeveer hetzelfde meemaken, ik hoef niet te horen wat ik wel of niet mag voelen, schrijven, of doen. Maar blijkbaar vinden mensen het fijner om kritiek te uiten op de manier waarop ik mijn gedachten beschrijf. Ik begrijp goed dat zij doodziek is en dat dat veel erger is dan mijn verdriet, maar ik heb mijn verdriet wel en wil daar graag over praten...Nee, dat vinden mensen niet fijner. Mensen proberen er achter te komen wat je met dit topic wil. Dat is iets anders.
zondag 3 april 2011 om 17:50
Ok, mijn reactie iets te laat gepost, er kwam wat tussen. Je hebt jezelf al wel verduidelijkt. Tuurlijk heb jij ook verdriet en heb jij het er ook moeilijk mee. Vraag je vriendin (en haar man!) eerlijk wat je kan doen. Misschien een keer voor hem koken of wat poetsen of misschien juist door haar een keertje mee te nemen naar de film of door een filmpje te huren voor ze met wat lekker hapjes. Of misschien de badkamer een grote beurt geven en daarna het bad lekker vol laten lopen voor je vriendin?
Het beste kan je het aan hun vragen.
Het beste kan je het aan hun vragen.
zondag 3 april 2011 om 18:08
patricia,ik wil je veel sterkte wensen met de situatie op dit moment.Voor je vriendin is het moeilijk ondat zij die ziekte heeft
maar ook voor jou is het moeilijk omdat je emotioneel bent.En wat
de lichamelijke toestand van je vriendin betrefft:Het is normaal dat
ze op dit moment minder energie heeft om alles te doen zoals
altijd.Ik zou het gewoon wat tijd geven en kijken hoe het gaat.
Verder zou ik haar zo goed mogelijk steunen.Sommige noemden
al voorbeelden,eens voor haar koken of poetsen of gewoon een
bakkie komen doen.Je stuurt haar al kaartjes en mailtjes en dat vind ik goed.Nogmaals sterkte met je vriendin!
maar ook voor jou is het moeilijk omdat je emotioneel bent.En wat
de lichamelijke toestand van je vriendin betrefft:Het is normaal dat
ze op dit moment minder energie heeft om alles te doen zoals
altijd.Ik zou het gewoon wat tijd geven en kijken hoe het gaat.
Verder zou ik haar zo goed mogelijk steunen.Sommige noemden
al voorbeelden,eens voor haar koken of poetsen of gewoon een
bakkie komen doen.Je stuurt haar al kaartjes en mailtjes en dat vind ik goed.Nogmaals sterkte met je vriendin!
zondag 3 april 2011 om 18:09
Ik heb het zelf meegemaakt en weet je wat het rotte is, ondanks alles wat je voor haar doet en wat je voor haar voelt.
Je kunt haar niet echt helpen en staat aan de zijnlijn van haar gevecht te hopen dat ze scoort...
Het klinkt enorm lullig maar kanker is een egoistische ziekte, wanneer iemand het krijgt wordt zijn of haar wereld klein en is er eigenlijk nog maar 1 ding waar diegene zich echt mee bezig houdt:
overleven!
En hoe goed bedoeld ook, ja je staat aan de zijlijn en staat ineens een stuk verder van haar af dan toen alles allemaal goed was. Waarschijnlijk gebeurt er met min. 50% van de mensen in haar omgeving hetzelfde, zij staan even aan de zijlijn. De coach is degene die het dichtst bij haar staat (haar man?!) En zij gaat dit gevecht aan, niet jij, hoe graag je ook een stukje van haar over zou willen nemen.
Hoe dan ook, misschien moet je haar een brief schrijven waarin je vermeld dat je niet goed weet hoe je met de situatie om moet gaan en dat je alles voor haar wil doen, maar dat je niet teveel wil zijn. Dus dat ze je alles mag vragen (of haar man) en dat je in gedachte heel dicht bij haar bent.
wens je in elk geval veel sterkte.
Je kunt haar niet echt helpen en staat aan de zijnlijn van haar gevecht te hopen dat ze scoort...
Het klinkt enorm lullig maar kanker is een egoistische ziekte, wanneer iemand het krijgt wordt zijn of haar wereld klein en is er eigenlijk nog maar 1 ding waar diegene zich echt mee bezig houdt:
overleven!
En hoe goed bedoeld ook, ja je staat aan de zijlijn en staat ineens een stuk verder van haar af dan toen alles allemaal goed was. Waarschijnlijk gebeurt er met min. 50% van de mensen in haar omgeving hetzelfde, zij staan even aan de zijlijn. De coach is degene die het dichtst bij haar staat (haar man?!) En zij gaat dit gevecht aan, niet jij, hoe graag je ook een stukje van haar over zou willen nemen.
Hoe dan ook, misschien moet je haar een brief schrijven waarin je vermeld dat je niet goed weet hoe je met de situatie om moet gaan en dat je alles voor haar wil doen, maar dat je niet teveel wil zijn. Dus dat ze je alles mag vragen (of haar man) en dat je in gedachte heel dicht bij haar bent.
wens je in elk geval veel sterkte.
zondag 3 april 2011 om 18:10
zondag 3 april 2011 om 18:29
zondag 3 april 2011 om 19:37
Ik weet hoe je je voelt.... helaas.
Mijn liefste vriendinnetje is 3 weken geleden aan kanker.
Zij was het waar ik alles meedeelde, maar dat ging niet meer.
In november werd er wederom kanker bij haar ontdekt.
Wat een verdriet had ik zeg en ik kon met mijn 'probleem' niet naar haar toe, omdat zij het probleem zeg maar was waar ik over in zat.
Ik ben haar bijna elke dag in het ziekenhuis op gaan zoeken en later ook thuis zoveel mogelijk.
De gesprekken die we hadden gingen wel over haar. Maar ook over allerlei andere dingen omdat er om ons heen ook genoeg dingen gebeurden.
Wel ging ik filteren wat ik wel en niet tegen haar kon/wilde zeggen om haar niet nog meer 'zorgen' erbij te geven (als ik een probleem had zeg maar).
Ik heb haar altijd mijn hulp aangeboden, (lieve) smsjes gestuurd en haar zeker laten weten dat ik alles voor haar wilde doen en dat ze me alles kon vragen om iets te doen.
Heb mezelf nooit opgedrongen.
Zij voelde zich niet altijd goed en ik begreep dat en zag het afzeggen van een afspraak absoluut niet als een afwijzing.
Ik had dit (gelukkig) nog nooit meegemaakt en wist totaal niet hoe ik moest reageren en ben mijn gevoel achteraan gegaan.
Ik hoop dat ik het goed heb gedaan...
Mijn liefste vriendinnetje is 3 weken geleden aan kanker.
Zij was het waar ik alles meedeelde, maar dat ging niet meer.
In november werd er wederom kanker bij haar ontdekt.
Wat een verdriet had ik zeg en ik kon met mijn 'probleem' niet naar haar toe, omdat zij het probleem zeg maar was waar ik over in zat.
Ik ben haar bijna elke dag in het ziekenhuis op gaan zoeken en later ook thuis zoveel mogelijk.
De gesprekken die we hadden gingen wel over haar. Maar ook over allerlei andere dingen omdat er om ons heen ook genoeg dingen gebeurden.
Wel ging ik filteren wat ik wel en niet tegen haar kon/wilde zeggen om haar niet nog meer 'zorgen' erbij te geven (als ik een probleem had zeg maar).
Ik heb haar altijd mijn hulp aangeboden, (lieve) smsjes gestuurd en haar zeker laten weten dat ik alles voor haar wilde doen en dat ze me alles kon vragen om iets te doen.
Heb mezelf nooit opgedrongen.
Zij voelde zich niet altijd goed en ik begreep dat en zag het afzeggen van een afspraak absoluut niet als een afwijzing.
Ik had dit (gelukkig) nog nooit meegemaakt en wist totaal niet hoe ik moest reageren en ben mijn gevoel achteraan gegaan.
Ik hoop dat ik het goed heb gedaan...
zondag 3 april 2011 om 19:46
quote:patriciavanw schreef op 03 april 2011 @ 17:39:
Oke, misschien niet helemaal wat ik bedoelde met dit topic.
Ik had graag reacties gekregen van mensen die ongeveer hetzelfde meemaken, ik hoef niet te horen wat ik wel of niet mag voelen, schrijven, of doen. Maar blijkbaar vinden mensen het fijner om kritiek te uiten op de manier waarop ik mijn gedachten beschrijf. Ik begrijp goed dat zij doodziek is en dat dat veel erger is dan mijn verdriet, maar ik heb mijn verdriet wel en wil daar graag over praten...Jij hebt jouw verdriet? over je zieke vriendin met goede vooruitzichten? waar gaat dit over?
Oke, misschien niet helemaal wat ik bedoelde met dit topic.
Ik had graag reacties gekregen van mensen die ongeveer hetzelfde meemaken, ik hoef niet te horen wat ik wel of niet mag voelen, schrijven, of doen. Maar blijkbaar vinden mensen het fijner om kritiek te uiten op de manier waarop ik mijn gedachten beschrijf. Ik begrijp goed dat zij doodziek is en dat dat veel erger is dan mijn verdriet, maar ik heb mijn verdriet wel en wil daar graag over praten...Jij hebt jouw verdriet? over je zieke vriendin met goede vooruitzichten? waar gaat dit over?
zondag 3 april 2011 om 19:49
Kanker is helemaal geen egoistische ziekte, kanker is gewoon een ziekte. De ziekte slokt je volledig op. Het is een 24/7 situatie, en daardoor is er geen ruimte voor iets anders. Dat is niet egoitisch dat is gewoon logisch. Helaas hoor je er in deze maatschappij niet bij als je ziek bent en daardoor is ziekzijn ook bijzonder eenzaam
zondag 3 april 2011 om 19:50
quote:kersenoogje schreef op 03 april 2011 @ 19:37:
Ik weet hoe je je voelt.... helaas.
Mijn liefste vriendinnetje is 3 weken geleden aan kanker.
Zij was het waar ik alles meedeelde, maar dat ging niet meer.
In november werd er wederom kanker bij haar ontdekt.
Wat een verdriet had ik zeg en ik kon met mijn 'probleem' niet naar haar toe, omdat zij het probleem zeg maar was waar ik over in zat.
Ik ben haar bijna elke dag in het ziekenhuis op gaan zoeken en later ook thuis zoveel mogelijk.
De gesprekken die we hadden gingen wel over haar. Maar ook over allerlei andere dingen omdat er om ons heen ook genoeg dingen gebeurden.
Wel ging ik filteren wat ik wel en niet tegen haar kon/wilde zeggen om haar niet nog meer 'zorgen' erbij te geven (als ik een probleem had zeg maar).
Ik heb haar altijd mijn hulp aangeboden, (lieve) smsjes gestuurd en haar zeker laten weten dat ik alles voor haar wilde doen en dat ze me alles kon vragen om iets te doen.
Heb mezelf nooit opgedrongen.
Zij voelde zich niet altijd goed en ik begreep dat en zag het afzeggen van een afspraak absoluut niet als een afwijzing.
Ik had dit (gelukkig) nog nooit meegemaakt en wist totaal niet hoe ik moest reageren en ben mijn gevoel achteraan gegaan.
Ik hoop dat ik het goed heb gedaan...
Ik denk dat je het geweldig hebt gedaan.
Gecondoleerd
Ik weet hoe je je voelt.... helaas.
Mijn liefste vriendinnetje is 3 weken geleden aan kanker.
Zij was het waar ik alles meedeelde, maar dat ging niet meer.
In november werd er wederom kanker bij haar ontdekt.
Wat een verdriet had ik zeg en ik kon met mijn 'probleem' niet naar haar toe, omdat zij het probleem zeg maar was waar ik over in zat.
Ik ben haar bijna elke dag in het ziekenhuis op gaan zoeken en later ook thuis zoveel mogelijk.
De gesprekken die we hadden gingen wel over haar. Maar ook over allerlei andere dingen omdat er om ons heen ook genoeg dingen gebeurden.
Wel ging ik filteren wat ik wel en niet tegen haar kon/wilde zeggen om haar niet nog meer 'zorgen' erbij te geven (als ik een probleem had zeg maar).
Ik heb haar altijd mijn hulp aangeboden, (lieve) smsjes gestuurd en haar zeker laten weten dat ik alles voor haar wilde doen en dat ze me alles kon vragen om iets te doen.
Heb mezelf nooit opgedrongen.
Zij voelde zich niet altijd goed en ik begreep dat en zag het afzeggen van een afspraak absoluut niet als een afwijzing.
Ik had dit (gelukkig) nog nooit meegemaakt en wist totaal niet hoe ik moest reageren en ben mijn gevoel achteraan gegaan.
Ik hoop dat ik het goed heb gedaan...
Ik denk dat je het geweldig hebt gedaan.
Gecondoleerd
Ja, dat vind ik echt.
zondag 3 april 2011 om 20:51
Lieve Patries, en anderen,
Mijn partner kreeg een paar jaar geleden kanker. Ik ken dus de situatie van dichtbij. Mijn vriend en ik hebben in die tijd enorm veel steun gehad van mensen die dag en nacht voor ons klaar stonden. Het beste wat je nu kunt doen voor haar en haar partner, is prakstische zaken. Maak een pannetje soep, maak het huis schoon als ze aan de chemo is, zorg dat ze in een fris bed kan stappen als ze thuis komt, draai een wasje, rijd haar naar het ziekenhuis zodat haar vriend ook eens kan ontsnappen... Afijn, zorg dat ze weten dat ze op je kunnen bouwen. Houd ook veel contact met haar partner, ook van hem wordt op dit moment verdomd veel gevraagd en hij is de sterke schouder.
Meid, heel veel sterkte in deze moeilijke tijden. Knuffel!
Mijn partner kreeg een paar jaar geleden kanker. Ik ken dus de situatie van dichtbij. Mijn vriend en ik hebben in die tijd enorm veel steun gehad van mensen die dag en nacht voor ons klaar stonden. Het beste wat je nu kunt doen voor haar en haar partner, is prakstische zaken. Maak een pannetje soep, maak het huis schoon als ze aan de chemo is, zorg dat ze in een fris bed kan stappen als ze thuis komt, draai een wasje, rijd haar naar het ziekenhuis zodat haar vriend ook eens kan ontsnappen... Afijn, zorg dat ze weten dat ze op je kunnen bouwen. Houd ook veel contact met haar partner, ook van hem wordt op dit moment verdomd veel gevraagd en hij is de sterke schouder.
Meid, heel veel sterkte in deze moeilijke tijden. Knuffel!
zondag 3 april 2011 om 21:33
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.
Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.
Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...
zondag 3 april 2011 om 21:58
quote:patriciavanw schreef op 03 april 2011 @ 21:33:
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.Ik denk dat je sommige reacties misschien verkeerd opvat. Je post riep vragen op, dat klopt. Maar dat betekend niet dat hier iemand is die zegt dat jij géén verdriet mag hebben. Want dat is niet aan de orde. Jouw vriendin is ernstig ziek en natuurlijk heb je daar verdriet van!quote:Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...Ik wens je sterkte in de komende periode. Praat met je vriendin, luister naar haar, pas je aan aan wat zij prettig vind qua contact. Daarmee kan je haar het beste steunen. Veel mensen schijnen 'weg te lopen' bij ernstige ziekte, en het is al heel bewonderingswaardig dat je dat niet doet!
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.Ik denk dat je sommige reacties misschien verkeerd opvat. Je post riep vragen op, dat klopt. Maar dat betekend niet dat hier iemand is die zegt dat jij géén verdriet mag hebben. Want dat is niet aan de orde. Jouw vriendin is ernstig ziek en natuurlijk heb je daar verdriet van!quote:Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...Ik wens je sterkte in de komende periode. Praat met je vriendin, luister naar haar, pas je aan aan wat zij prettig vind qua contact. Daarmee kan je haar het beste steunen. Veel mensen schijnen 'weg te lopen' bij ernstige ziekte, en het is al heel bewonderingswaardig dat je dat niet doet!
zondag 3 april 2011 om 23:27
quote:patriciavanw schreef op 03 april 2011 @ 21:33:
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.
Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...Trek je alsjeblieft de veroordelingen niet aan. Jij hebt je verhaal vanuit jouw emotie geschreven en sommige dingen niet goed geformuleerd. Dat geeft helemaal niks. Ik vind het in ieder geval heel lief dat je er voor je vriendin wil zijn. Realiseer je wel dat zij ernstig ziek is en andere zaken (voor jou belangrijke dingen) er gewoon even niet bij kan hebben. Ik heb in ieder geval niet aan je intentie getwijfeld hoor. Sterkte met alles.
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.
Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...Trek je alsjeblieft de veroordelingen niet aan. Jij hebt je verhaal vanuit jouw emotie geschreven en sommige dingen niet goed geformuleerd. Dat geeft helemaal niks. Ik vind het in ieder geval heel lief dat je er voor je vriendin wil zijn. Realiseer je wel dat zij ernstig ziek is en andere zaken (voor jou belangrijke dingen) er gewoon even niet bij kan hebben. Ik heb in ieder geval niet aan je intentie getwijfeld hoor. Sterkte met alles.
maandag 4 april 2011 om 07:06
quote:patriciavanw schreef op 03 april 2011 @ 21:33:
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.
Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...
Patricia, dat is denk ik wat ik bedoelde dat je moet filteren wat je wel en niet kan zeggen.
En ik weet dat het af en toe als eenrichtingsverkeer voelt.
Ik denk dat jij je zeker 'redelijk' mag voelen... je bent niet van steen en er gebeurd een hoop om je heen.
Beste allemaal,
Blijkbaar heb ik mijzelf niet goed verwoord in mijn opening. Tenminste, ik krijg reacties over mij heen die ik niet goed begrijp. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon verdrietig mag zijn van sommige mensen.Omdat mijn vriendin doodziek is en daarom mag het met mij niet ´redelijk´ gaan? Het moet altijd maar goed met je gaan als je zelf niet ziek bent? Ik mag niet over mijn eigen gedachten praten want dan ben ik een slachtoffer? Sorry, maar ik snap jullie niet.
Dank aan degene die wel een ervaring met mij wilden delen zonder mij direct te veroordelen. Sterkte aan degene die in het zelfde schuitje zitten of al iemand moeten missen...Ik heb in ieder geval een aantal tips en ervaringen gelezen waar ik veel mee kan. En nu maar hopen dat alles goedkomt...
Patricia, dat is denk ik wat ik bedoelde dat je moet filteren wat je wel en niet kan zeggen.
En ik weet dat het af en toe als eenrichtingsverkeer voelt.
Ik denk dat jij je zeker 'redelijk' mag voelen... je bent niet van steen en er gebeurd een hoop om je heen.
maandag 4 april 2011 om 07:16
Patricia, wat jammer dat je de indruk krijgt dat je niet over je eigen verdriet en gevoel mag praten hier. Eerlijk gezegd zou ik zelf die indruk ook krijgen van de reacties die er staan. Probeer het te negeren, probeer de reacties er uit te halen waar je wel wat aan hebt
Hier (gelukkig) geen ervaringsdeskundige. Wel mn moeder aan kanker verloren maar dat is anders, daar sta je zowiezo dichterbij en doe je gewoon altijd alles en ik was veel bij haar in de buurt.
Bij een vriendin is dat in de buurt kunnen zijn wat lastiger, want ze heeft haar eigen gezin en familie al om als eerste 'vangnet' te dienen.
Ik zou inderdaad een keer aan haar vragen wat zij fijn vindt. En misschien in overleg met haar man eens lekker samen een dagje erop uit gaan?
Hoe goed is jullie vriendschap? Ondernamen jullie veel samen voordat ze ziek werd?
Hier (gelukkig) geen ervaringsdeskundige. Wel mn moeder aan kanker verloren maar dat is anders, daar sta je zowiezo dichterbij en doe je gewoon altijd alles en ik was veel bij haar in de buurt.
Bij een vriendin is dat in de buurt kunnen zijn wat lastiger, want ze heeft haar eigen gezin en familie al om als eerste 'vangnet' te dienen.
Ik zou inderdaad een keer aan haar vragen wat zij fijn vindt. En misschien in overleg met haar man eens lekker samen een dagje erop uit gaan?
Hoe goed is jullie vriendschap? Ondernamen jullie veel samen voordat ze ziek werd?
maandag 4 april 2011 om 08:51
Patricia,het is gewoon moeilijk om jezelf perfect uit te drukken
als je emotioneel bent.Daar sta je dan niet bij stil.Ik heb een
tijd geleden een topic geopend over een excolega die zelfmoord
had gepleegd en ik schreef ''grill'' in plaats van ''gil'' en had op
dit moment ook andere dingen aan mijn hoofd.Kreeg toen ook
een reactie die niet inhoudelijk was en degene viel over mijn
spelfouten omdat ik gil met een r had geschreven.Ik snap dus
goed wat je bedoelt.
Ik vind het goed van je wat je voor je vriendin doet en dat je niet
wegloopt.Ik kan me ook voorstellen dat je het moeilijk vind om
op dit moment niet alles te kunnen delen met haar zoals je
het gewend bent.Dat is ook niet niets.Kijk maar hoe het zich
allemaal ontwikkelt!Zal voor jullie duimen.Sterkte!En natuurlijk
mag je verdriet hebben.Dat is normaal.En je vriendin heeft haar
energie voor zichzelf nodig.
als je emotioneel bent.Daar sta je dan niet bij stil.Ik heb een
tijd geleden een topic geopend over een excolega die zelfmoord
had gepleegd en ik schreef ''grill'' in plaats van ''gil'' en had op
dit moment ook andere dingen aan mijn hoofd.Kreeg toen ook
een reactie die niet inhoudelijk was en degene viel over mijn
spelfouten omdat ik gil met een r had geschreven.Ik snap dus
goed wat je bedoelt.
Ik vind het goed van je wat je voor je vriendin doet en dat je niet
wegloopt.Ik kan me ook voorstellen dat je het moeilijk vind om
op dit moment niet alles te kunnen delen met haar zoals je
het gewend bent.Dat is ook niet niets.Kijk maar hoe het zich
allemaal ontwikkelt!Zal voor jullie duimen.Sterkte!En natuurlijk
mag je verdriet hebben.Dat is normaal.En je vriendin heeft haar
energie voor zichzelf nodig.
