Zieke vader

Hoi iedereen,



Allereerst ben ik nieuw hier. Ik lees al een paar dagen mee en vind het een prima forum dus ik zal zelf ook wat vaker aanwezig zijn binnenkort onder mijn account.



Zelf wilde ik ook wat kwijt. Namelijk dat ik een zieke vader heb. Na twee keer een hartinfarct gekregen te hebben is hij vlak hierna geconstateerd met COPD fase 2, als ik dit goed zeg. Echter na een jaar revalideren kan hij nog niet normaal de afwas doen zonder hierna een uur te moeten rusten op de bank.



Hij wordt strak in de gaten gehouden en hij moest vandaag terug voor controle omdat hij achteruit lijkt te gaan. Na wat testen die negatief uitvielen moest hij met spoed onder een Catscan en hiervoor moet hij dinsdag terug voor de uitslag. Ze vermoeden een vorm van longkanker. Door zijn zwakke hart zouden er een berg medicatie afvallen en eerlijk gezegt wilde ik het gewoon even van mijn eigen hart afschrijven.



Mijn vader is 47, zijn vader is overleden op 65 jarige leeftijd door dezelfde problemen en zijn opa werd maar 50. Ze hebben mijn vader nu nog tien jaar gegeven dat was voordat hij vandaag terug moest door verslechtering. Angst... Een raar bekrompen gevoel in mijn maag want wat nou als?



Ik ben 22, ik heb een baan maar ben nog lang niet volwassen. Ik ben een zorgelijk type en sta mijn mannetje wel maar dit komt zo dichtbij. We hebben al zoveel familie verloren de afgelopen jaren (zeker drie naasten per jaar), wanneer houdt al die ziekte nu eens op?



Mijn broer is 20 jaar en doet vrij weinig. Heeft geen werk, zegt wel opzoek te zijn. Ik baal momenteel gewoon even dat hij niet na deze mededelingen wat meer zijn best doet. Voor het zelfde geld staan we er straks alleen voor... Zucht, het heeft in ieder geval opgelucht.



Ik dank ieder die de moeite heeft genomen om mijn verhaal te lezen. Terug reageren zal ik zeker doen, maar ik denk dat ik vanavond wel vroeg mijn bed in duik.



Groetjes, Kim

Evelyn bedankt, jij ook sterkte dat lijkt me niet niks.



Wat betreft mijn moeder... Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder is op mijn dertiende jaar vertrokken naar een man 50 km bij ons vandaan. Ik heb echt jaren lang mijn best gedaan om contact te behouden zoals het voorheen ging maar uiteindelijk moet je voor jezelf kiezen. En dat doe ik dus het afgelopen half jaar. Voor een biertje in de kroeg ben ik welkom maar na alles wat er is voorgekomen is dat niet de persoon waar ik op terug wil vallen.



Mijn vader heeft overigens al vier jaar een vriendin. Ze wonen niet samen maar hij heeft wel iemand om zijn ei bij kwijt te kunnen, dat is een last minder. Alleen af en toe maakt de situatie me kwaad wat me er dus ook toe deed zetten om mijn openingspost te schrijven. Want ondanks dat ik heus wel kan praten thuis zit er een borrelende woede om het waarom. Vooral omdat ik door mijn vader goed ben opgevangen toen mijn moeder wegging maakt het me kwaad dat hij dit moet doorstaan. Niet dat ik het liever bij mijn moeder zie gebeuren, maar van sommige mensen verwacht je gewoon dat ze de gezonde 100 halen. Sprookje natuurlijk...

Dankjewel! Dinsdag krijgen we de uitslag en dan zien we verder.

Dankjewel!



Enigme jakkes, wat rot. Kanker komt hier in de familie ook enorm veel voor en zo hebben we maar heel weinig mensen over. Ik merk ook dat ik het in mijn omgeving vaker hoor, misschien dat ik het sneller oppik doordat het zelf ook zo dichtbij komt elke keer... Het is naar.



Pa is net terug van de Arbo arts daar moest hij heen. Geen idee wat er is besproken, weet wel dat ze de vorige keer wilde dat hij binnen drie maanden weer 40 uur per week aan de slag kon gaan. Dat trekt hij dus niet want na het stofzuigen van onze woonkamer moet hij al gaan liggen en ook vaak zelfs slapen om bij te komen.



Hij had het erover dat hij geen keus heeft omdat hij dan uit dit huis moet, gezien we redelijk prijzig wonen. Maar dan denk ik... wat maakt het ook eigenlijk uit. Ik hoop stiekem dat hij toch binnenkort gaat denken aan goedkoper wonen en toegeven dat hij niet meer zoveel kan werken. Voorstellen om mee te betalen aan dit huis slaat hij af, hij is koppig.



Morgen is de dag.. We'll see.

Sorry voor het late bericht ik was zelf erg druk thuis. Het is godzijdank geen longkanker! Hoe het heet wat hij wel heeft ben ik even kwijt maar het zijn kapotte blaasjes in zijn longen waardoor hij minder lucht binnen krijgt. Dus dat hij zo moe is elke keer komt ook daar vandaan voor een groot deel. Hij heeft medicijnen ter bescherming van zijn longen en verder moet hij ermee leren leven. Het is alsnog rot naast zijn zwakke hart en de copd, maar alsnog fijner nieuws dan het vermoeden dat er was!