Kinderen
alle pijlers
aangeboren afwijking...
maandag 2 mei 2011 om 17:30
Hoi allen,
Onze roze wolk is bij de 20 echo helaas een donkere wolk geworden...Onze baby heeft een aangeboren afwijking en pas bij de geboorte zal blijken of ze sterk genoeg is om te overleven.
Ondertussen ben ik 28 weken zwanger en weet ik niet zo goed meer wat ik voel. Moet ik me voorbereiden op een baby, of op een leeg nest...
Iemand tips/ervaring?
Groetjes Sasaki
Onze roze wolk is bij de 20 echo helaas een donkere wolk geworden...Onze baby heeft een aangeboren afwijking en pas bij de geboorte zal blijken of ze sterk genoeg is om te overleven.
Ondertussen ben ik 28 weken zwanger en weet ik niet zo goed meer wat ik voel. Moet ik me voorbereiden op een baby, of op een leeg nest...
Iemand tips/ervaring?
Groetjes Sasaki
maandag 2 mei 2011 om 17:45
Ach sasaki........
Half januari kreeg ik hetzelfde te horen....helaas is bij ons in de weken daarna al snel duidelijk geworden dat ons zoontje niet kon overleven. Hij is op dringend advies van de artsen, met 23 weken zwangerschap geboren en overleden. Later bleek uit de obductie dat hij inderdaad nooit had kunnen leven met wat hij had....
Het is lastig je te adviseren, ik neem aan dat je alle informatie die er beschikbaar is voor deze afwijking inmiddels hebt gezien en dat het echt een kwestie van afwachten is....is er ook nog een kans dat ze er gehandicapt uitkomt of is het een kwestie van redelijk normaal leven of helemaal niet leven?
Ik denk dat het enige dat je kan doen is, het dag voor dag doen en uiteindelijk de situatie zo nemen als hij is....
ik ben er zelf van overtuigd dat je altijd de kracht zult vinden/krijgen voor wat op je pad komt. Ook als dat betekent dat je afscheid moet nemen van je kindje. Maar doe dat als het er tijd voor is, en niet nu al......ik weet verder niet zo heel goed wat ik tegen je moet zeggen, maar een welgemeende knuffel lijkt me op zijn plek....
Half januari kreeg ik hetzelfde te horen....helaas is bij ons in de weken daarna al snel duidelijk geworden dat ons zoontje niet kon overleven. Hij is op dringend advies van de artsen, met 23 weken zwangerschap geboren en overleden. Later bleek uit de obductie dat hij inderdaad nooit had kunnen leven met wat hij had....
Het is lastig je te adviseren, ik neem aan dat je alle informatie die er beschikbaar is voor deze afwijking inmiddels hebt gezien en dat het echt een kwestie van afwachten is....is er ook nog een kans dat ze er gehandicapt uitkomt of is het een kwestie van redelijk normaal leven of helemaal niet leven?
Ik denk dat het enige dat je kan doen is, het dag voor dag doen en uiteindelijk de situatie zo nemen als hij is....
ik ben er zelf van overtuigd dat je altijd de kracht zult vinden/krijgen voor wat op je pad komt. Ook als dat betekent dat je afscheid moet nemen van je kindje. Maar doe dat als het er tijd voor is, en niet nu al......ik weet verder niet zo heel goed wat ik tegen je moet zeggen, maar een welgemeende knuffel lijkt me op zijn plek....
maandag 2 mei 2011 om 18:18
Sasaki: . . . . . wat erg dat jullie roze wolk uiteen is gespat!
Je kunt nu niet meer onbevangen naar de bevalling toe leven. Wat anderen ook al zeggen, probeer zo veel mogelijk info te verzamelen,
als je er sterk genoeg voor bent. Ik geloof dat iedereen er zo veel mogelijk aan zal doen om je kindje alle kansen te geven, het hang er van af of het een vechtertje is. Heel veel sterkte!
Je kunt nu niet meer onbevangen naar de bevalling toe leven. Wat anderen ook al zeggen, probeer zo veel mogelijk info te verzamelen,
als je er sterk genoeg voor bent. Ik geloof dat iedereen er zo veel mogelijk aan zal doen om je kindje alle kansen te geven, het hang er van af of het een vechtertje is. Heel veel sterkte!
maandag 2 mei 2011 om 18:28
Dank allen voor de steun!
@Annali70: wij hebben ook de keuze gehad om de zwangerschap af te breken. Uiteindelijk hebben wij ervoor gekozen de natuur te laten beslissen.
Ik geloof ook dat je alleen dingen op je pad krijgt die je aankan. Maar op momenten als deze is het wel erg lastig te geloven dat we hier goed doorheen gaan komen.
Hoe gaat het nu met je?
@queen-of-hearts: Onze dochter heeft een hernia diafragmatica. We zijn uiteindelijk in het Erasmus terecht gekomen, waar ze gespecialiseerd zijn in deze afwijking. Daar blijven we onder behandeling en daar ga ik ook bevallen. In principe wordt het een natuurlijke bevalling. Ik word met 38 weken ingeleid.
Als we dat halen...een bijkomstigheid van de afwijking is dat ik teveel vruchtwater vasthoud. Hierdoor heb ik al een flinke buik en word de druk op de baarmoederhals te groot. Door de te hoge druk dreigt de baarmoederhals nu al te verweken. Ik mag helaas niet meer werken en moet rustig aan doen. Dat betekent dus geen afleiding meer en alle tijd van de wereld om me zorgen te maken....
@Annali70: wij hebben ook de keuze gehad om de zwangerschap af te breken. Uiteindelijk hebben wij ervoor gekozen de natuur te laten beslissen.
Ik geloof ook dat je alleen dingen op je pad krijgt die je aankan. Maar op momenten als deze is het wel erg lastig te geloven dat we hier goed doorheen gaan komen.
Hoe gaat het nu met je?
@queen-of-hearts: Onze dochter heeft een hernia diafragmatica. We zijn uiteindelijk in het Erasmus terecht gekomen, waar ze gespecialiseerd zijn in deze afwijking. Daar blijven we onder behandeling en daar ga ik ook bevallen. In principe wordt het een natuurlijke bevalling. Ik word met 38 weken ingeleid.
Als we dat halen...een bijkomstigheid van de afwijking is dat ik teveel vruchtwater vasthoud. Hierdoor heb ik al een flinke buik en word de druk op de baarmoederhals te groot. Door de te hoge druk dreigt de baarmoederhals nu al te verweken. Ik mag helaas niet meer werken en moet rustig aan doen. Dat betekent dus geen afleiding meer en alle tijd van de wereld om me zorgen te maken....
maandag 2 mei 2011 om 18:36
Ach Sasaki, dat is moeilijk zeg.
Wat zal je je veel zorgen maken.
Het enige wat je kan doen is afwachten, het kan natuurlijk ook hartstikke meevallen.
Tenminste met wat ik van een hernia diahpragmatica af weet..
Mijn zoontje heeft ook een aangeboren afwijking, wij wisten het niet, gelukkig niet, want wat moet je met die wetenschap.
In hoeverre het gevolgen zal hebben, hoe ernstig het zal zijn.. je weet het gewoon niet.
Mijn kind is meervoudig gehandicapt, met vallen en opstaan alles zelf ondervonden.
Het heeft heel wat tranen gekost maar de liefde die ik voel voor mijn kind is zo groot, hij is zoals hij is en hij is helemaal goed.
Gelukkig heeft hij zelf geen hinder van zijn beperkingen.
Hele dikke knuffel en sterkte
Wat zal je je veel zorgen maken.
Het enige wat je kan doen is afwachten, het kan natuurlijk ook hartstikke meevallen.
Tenminste met wat ik van een hernia diahpragmatica af weet..
Mijn zoontje heeft ook een aangeboren afwijking, wij wisten het niet, gelukkig niet, want wat moet je met die wetenschap.
In hoeverre het gevolgen zal hebben, hoe ernstig het zal zijn.. je weet het gewoon niet.
Mijn kind is meervoudig gehandicapt, met vallen en opstaan alles zelf ondervonden.
Het heeft heel wat tranen gekost maar de liefde die ik voel voor mijn kind is zo groot, hij is zoals hij is en hij is helemaal goed.
Gelukkig heeft hij zelf geen hinder van zijn beperkingen.
Hele dikke knuffel en sterkte
maandag 2 mei 2011 om 18:42
Lieve Sasaki,
Ws ken je deze http://www.chd.vuurwerk.nl/indexch.html site al wel maar wilde je hem niet onthouden!
Ws ken je deze http://www.chd.vuurwerk.nl/indexch.html site al wel maar wilde je hem niet onthouden!
maandag 2 mei 2011 om 19:47
Lieve Sasaki,
Wat vervelend nieuws hebben jullie te horen gekregen.
Ik snap dat je in een keer van de roze wolk bent afgevallen.
Vorig jaar hebben wij bij 22 weken te horen gekregen dat het niet goed zat met de groei van ons zoontje.
Bij 24 weken ben ik opgenomen in het ziekenhuis om over de toekomst te praten. Het bleek dat ons zoontje ook een kleine kans had om te overleven. En als hij dat zou doen dan zou hij meervoudig gehandicapt zijn.
Wij moesten toen een keuze maken of om alles in de gaten te houden en dan bevallen. En dan nog geruime tijd in de couveuse ed. En niet wetende of hij gezond zou zijn of het zou overleven.
Uiteindelijk hebben we besloten om de natuur zijn gang te laten gaan, bij 28 weken is ons zoontje in mijn buik overleden.
Ik ben van hem via de natuurlijke weg (na inleiden) bevallen. Dat is me allemaal reuze meegevallen.
UIteindelijk bleek dat hij niet levensvatbaar zou zijn als ze hem eerder gehaald zouden hebben.
Ik wil je een hele dikke knuffel meegeven. En de beslissing die jullie hierover maken is de allerbeste beslissing. Wat andere ook zouden kunnen zeggen.
Wat vervelend nieuws hebben jullie te horen gekregen.
Ik snap dat je in een keer van de roze wolk bent afgevallen.
Vorig jaar hebben wij bij 22 weken te horen gekregen dat het niet goed zat met de groei van ons zoontje.
Bij 24 weken ben ik opgenomen in het ziekenhuis om over de toekomst te praten. Het bleek dat ons zoontje ook een kleine kans had om te overleven. En als hij dat zou doen dan zou hij meervoudig gehandicapt zijn.
Wij moesten toen een keuze maken of om alles in de gaten te houden en dan bevallen. En dan nog geruime tijd in de couveuse ed. En niet wetende of hij gezond zou zijn of het zou overleven.
Uiteindelijk hebben we besloten om de natuur zijn gang te laten gaan, bij 28 weken is ons zoontje in mijn buik overleden.
Ik ben van hem via de natuurlijke weg (na inleiden) bevallen. Dat is me allemaal reuze meegevallen.
UIteindelijk bleek dat hij niet levensvatbaar zou zijn als ze hem eerder gehaald zouden hebben.
Ik wil je een hele dikke knuffel meegeven. En de beslissing die jullie hierover maken is de allerbeste beslissing. Wat andere ook zouden kunnen zeggen.
maandag 2 mei 2011 om 20:01
Hallo Sasaki
Wij kwamen er met 32 weken zwangerschap achter dat onze Luuk* een aangeboren afwijking had. Ook eentje die net als met de Hernia D. te veel vruchtwater (polihydramnion) als gevolg heeft. Het te veel vruchtwater heeft geresulteerd in een vroeggeboorte en dat was erg spijtig omdat hoe langer hij was blijven zitten, hoe groter zijn kansen waren geweest. ik heb het mezelf wel afentoe verweten dat we niet voor de vruchtwateraftapping zijn gegaan.
Onze jongen heeft het helaas niet gehaald.
Hij heeft zijn IC tijd ook in het Sophia doorgebracht, daar zal jullie kleintje ook terecht komen op ICK3 (intensive care kinderen - chirurgie)
Het meisje dat naast onze Luuk* lag, had ook een hernia d. Zij is ook op televisie geweest in de EO serie Intensive care. deze afleveringen zijn nog op de site van de EO te zien. Ik raad je aan om ze te bekijken, wij hebben dat toen ook gedaan als voorbereiding om een beetje te weten wat ons te wachten zou staan. Het zijn de afleveringen van 27 januari 2009 en 3 februari 2009.
http://www.eo.nl/programm ... vepage=11858958&year=2009
Helaas heeft dat kindje het ook niet gehaald. Ze stierf 2 dagen voor onze Luuk*. Maar een ander kindje, dat ongeveer diezelfde tijd werd geboren met dezelfde aandoening, ging fluitend door alle operaties heen en kon na 5 weken naar huis.
Het hangt van zo ontzettend veel factoren af wat je kan verwachten. hoe groot is het gat, welke organen zijn allemaal de borstholte ingeschoven, hoe hebben de longetjes en het hart zich kunnen ontwikkelen..
och meisje toch, wat gaan jullie een tijd tegenmoet. en toch, en toch.. ik zou het zo over willen doen, die tijd van spanning en hoop.
Ik kan je veel tips geven over die tijd als je dat wilt?
ons verhaal kan je lezen op
luukjonah.vlindersite.nl
liefs, arc
Wij kwamen er met 32 weken zwangerschap achter dat onze Luuk* een aangeboren afwijking had. Ook eentje die net als met de Hernia D. te veel vruchtwater (polihydramnion) als gevolg heeft. Het te veel vruchtwater heeft geresulteerd in een vroeggeboorte en dat was erg spijtig omdat hoe langer hij was blijven zitten, hoe groter zijn kansen waren geweest. ik heb het mezelf wel afentoe verweten dat we niet voor de vruchtwateraftapping zijn gegaan.
Onze jongen heeft het helaas niet gehaald.
Hij heeft zijn IC tijd ook in het Sophia doorgebracht, daar zal jullie kleintje ook terecht komen op ICK3 (intensive care kinderen - chirurgie)
Het meisje dat naast onze Luuk* lag, had ook een hernia d. Zij is ook op televisie geweest in de EO serie Intensive care. deze afleveringen zijn nog op de site van de EO te zien. Ik raad je aan om ze te bekijken, wij hebben dat toen ook gedaan als voorbereiding om een beetje te weten wat ons te wachten zou staan. Het zijn de afleveringen van 27 januari 2009 en 3 februari 2009.
http://www.eo.nl/programm ... vepage=11858958&year=2009
Helaas heeft dat kindje het ook niet gehaald. Ze stierf 2 dagen voor onze Luuk*. Maar een ander kindje, dat ongeveer diezelfde tijd werd geboren met dezelfde aandoening, ging fluitend door alle operaties heen en kon na 5 weken naar huis.
Het hangt van zo ontzettend veel factoren af wat je kan verwachten. hoe groot is het gat, welke organen zijn allemaal de borstholte ingeschoven, hoe hebben de longetjes en het hart zich kunnen ontwikkelen..
och meisje toch, wat gaan jullie een tijd tegenmoet. en toch, en toch.. ik zou het zo over willen doen, die tijd van spanning en hoop.
Ik kan je veel tips geven over die tijd als je dat wilt?
ons verhaal kan je lezen op
luukjonah.vlindersite.nl
liefs, arc
maandag 2 mei 2011 om 23:13
Allereerst een , het zal een spannende tijd worden de komende maanden!
Mijn oudste is ook geboren met enkele aangeboren afwijkingen, en het is zeker een spannende tijd in het begin. Het enige wat ik je verder nog mee wil geven, is jezelf toe te staan om ook te genieten van je kleintje als het geboren wordt: je wordt namelijk ook ouders. Dat is al spannend, maar ook heel bijzonder en mooi. En probeer vertrouwen te houden in je kind, ze kunnen heel sterk zijn.
Laat je goed informeren door de artsen, maar volg ook het advies om niet te veel te googlen op de aandoening zelf. Je vindt dan meestal de minder leuke verhalen, helaas
Laat je ook informeren over de verwachtingen over en weer, en het reilen en zeilen op de ic. Vraag bijvoorbeeld of je een keer mag kijken. Dan weet je wat je kunt verwachten, en wat er van jullie verwacht wordt. In het Sophia is er veel ouderparticipatie mogelijk, bedenk hoe je dat zelf graag zou willen zien (wat durf je wel te doen, en wat niet als je kind geopereerd is), en bespreek dit ook met de artsen, en tzt met de eerstverantwoordelijke verpleegkundige (je aanspreekpunt).
Mijn oudste is ook geboren met enkele aangeboren afwijkingen, en het is zeker een spannende tijd in het begin. Het enige wat ik je verder nog mee wil geven, is jezelf toe te staan om ook te genieten van je kleintje als het geboren wordt: je wordt namelijk ook ouders. Dat is al spannend, maar ook heel bijzonder en mooi. En probeer vertrouwen te houden in je kind, ze kunnen heel sterk zijn.
Laat je goed informeren door de artsen, maar volg ook het advies om niet te veel te googlen op de aandoening zelf. Je vindt dan meestal de minder leuke verhalen, helaas
Laat je ook informeren over de verwachtingen over en weer, en het reilen en zeilen op de ic. Vraag bijvoorbeeld of je een keer mag kijken. Dan weet je wat je kunt verwachten, en wat er van jullie verwacht wordt. In het Sophia is er veel ouderparticipatie mogelijk, bedenk hoe je dat zelf graag zou willen zien (wat durf je wel te doen, en wat niet als je kind geopereerd is), en bespreek dit ook met de artsen, en tzt met de eerstverantwoordelijke verpleegkundige (je aanspreekpunt).
dinsdag 3 mei 2011 om 06:14
Wat erg! Sterkte! Ik heb een keer iets op TV gezien, dat ze een kindje met deze afwijking in de baarmoeder hebben geopereerd, omdat de longetjes niet konden groeien ivm ingewanden die te hoog zaten. Dit was allemaal goed gegaan, kindje heeft overleefd en was gezond. Maar of ze zoiets in Nederland ook doen weet ik niet... Misschien kan je eens informeren.
Iig een dikke knuf!
Iig een dikke knuf!
dinsdag 3 mei 2011 om 08:34
Sasaki,
Wat krijg je gelukkig veel lieve woorden. Zoals Carenza al zei: ga wel op zoek naar zoveel mogelijk informatie. Wat ik zo snel zie, is dat je over deze afwijking redelijk veel kunt vinden. Dat lijkt me fijn, want dan weten de artsen er ook meer van af. De afwijking die mijn zoontje uiteindelijk bleek te hebben is heel heel zeldzaam. Kortgezegd: een tumor in zijn hoofdje en daardoor ook waterhoofd. Ik wil je er wel meer van vertellen, maar weet niet of je daar op zit te wachten.
Wel had ik doordat mijn zoon geen slikmogelijkheid meer had, ook teveel vruchtwater. Ik was bij 23 weken zo dik als normaal is bij 32.
Door zijn waterhoofd was een geboorte bij 34 weken of later al niet meer verantwoord mogelijk. En bij vroegere geboorte was er voor hem nog minder kans dat een operatie zou lukken. Uiteindelijk hadden wij dus niet echt een keuze meer. En achteraf is dus duidelijk geworden dat hij nooit had kunnen leven.
Het is en blijft een vreselijke keuze, wat je ook kiest. Je weet niet eens achteraf of je keuze juist is geweest, want je zult nooit weten wat de andere keuze had opgeleverd. je kunt alleen maar vrede hebben met de keuze die je gemaakt hebt. Voor mij heeft het geholpen om veel informatie te hebben over wat er met het kindje is.
Met mij gaat het goed nu. Het heeft me wel erg geholpen om te weten dat er niets was wat ik had kunnen doen om mijn zoon wel te laten leven. natuurlijk nog steeds wel verdrietig, maar onze liefde is gelukkig sterker dan de dood van ons kind.
Maar ik hoop heel erg dat dat voor jou niet nodig is, dat je over een poosje een lief, levend meisje in je armen hebt en dat het goed met haar gaat.
Wat krijg je gelukkig veel lieve woorden. Zoals Carenza al zei: ga wel op zoek naar zoveel mogelijk informatie. Wat ik zo snel zie, is dat je over deze afwijking redelijk veel kunt vinden. Dat lijkt me fijn, want dan weten de artsen er ook meer van af. De afwijking die mijn zoontje uiteindelijk bleek te hebben is heel heel zeldzaam. Kortgezegd: een tumor in zijn hoofdje en daardoor ook waterhoofd. Ik wil je er wel meer van vertellen, maar weet niet of je daar op zit te wachten.
Wel had ik doordat mijn zoon geen slikmogelijkheid meer had, ook teveel vruchtwater. Ik was bij 23 weken zo dik als normaal is bij 32.
Door zijn waterhoofd was een geboorte bij 34 weken of later al niet meer verantwoord mogelijk. En bij vroegere geboorte was er voor hem nog minder kans dat een operatie zou lukken. Uiteindelijk hadden wij dus niet echt een keuze meer. En achteraf is dus duidelijk geworden dat hij nooit had kunnen leven.
Het is en blijft een vreselijke keuze, wat je ook kiest. Je weet niet eens achteraf of je keuze juist is geweest, want je zult nooit weten wat de andere keuze had opgeleverd. je kunt alleen maar vrede hebben met de keuze die je gemaakt hebt. Voor mij heeft het geholpen om veel informatie te hebben over wat er met het kindje is.
Met mij gaat het goed nu. Het heeft me wel erg geholpen om te weten dat er niets was wat ik had kunnen doen om mijn zoon wel te laten leven. natuurlijk nog steeds wel verdrietig, maar onze liefde is gelukkig sterker dan de dood van ons kind.
Maar ik hoop heel erg dat dat voor jou niet nodig is, dat je over een poosje een lief, levend meisje in je armen hebt en dat het goed met haar gaat.
dinsdag 3 mei 2011 om 08:56
Nogmaals dank allen voor de steun Het is fijn om te lezen dat er zoveel mensen meeleven. En zo zie je maar, we zijn echt niet de enigen die dit meemaken...
@arc: ik heb het topic over Luuk* gelezen. Tranen met tuiten! Wel bijzonder dat je achteraf die tijd zo over zou doen. Ik sta nog aan de voorkant van het verhaal en ben zo bang voor alles wat er boven mijn hoofd hangt. Ik ga proberen de afleveringen online te kijken, ben heel benieuwd. En ik heb zeker nog wel vragen.
Genieten...ik probeer het elke dag. En het lukt elke dag ook wel een paar keer. Als ik ons meisje voel schoppen, of als ik even spiek in de kast met babykleertjes. We hebben het kamertje niet afgemaakt. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om straks misschien alles op te moeten ruimen.
Maar genieten wordt elke dag moeilijker door die enorme buik. Die blijft maar groeien waardoor ik minder en minder kan. En waardoor het risico op vroeggeboorte alleen maar toeneemt.
Morgen moet ik terug naar het ziekenhuis om de staat van de baarmoederhals te bekijken. Ik ben zo benieuwd! En ook wel zenuwachtig, want zoals het nu gaat, gaat het niet. Dus er zal wel weer een (pijnlijke) ingreep volgen...
Goed, eerst maar eens ontbijten
@arc: ik heb het topic over Luuk* gelezen. Tranen met tuiten! Wel bijzonder dat je achteraf die tijd zo over zou doen. Ik sta nog aan de voorkant van het verhaal en ben zo bang voor alles wat er boven mijn hoofd hangt. Ik ga proberen de afleveringen online te kijken, ben heel benieuwd. En ik heb zeker nog wel vragen.
Genieten...ik probeer het elke dag. En het lukt elke dag ook wel een paar keer. Als ik ons meisje voel schoppen, of als ik even spiek in de kast met babykleertjes. We hebben het kamertje niet afgemaakt. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om straks misschien alles op te moeten ruimen.
Maar genieten wordt elke dag moeilijker door die enorme buik. Die blijft maar groeien waardoor ik minder en minder kan. En waardoor het risico op vroeggeboorte alleen maar toeneemt.
Morgen moet ik terug naar het ziekenhuis om de staat van de baarmoederhals te bekijken. Ik ben zo benieuwd! En ook wel zenuwachtig, want zoals het nu gaat, gaat het niet. Dus er zal wel weer een (pijnlijke) ingreep volgen...
Goed, eerst maar eens ontbijten
dinsdag 3 mei 2011 om 09:03
Sasaki, wat verdrietig zeg.
Weet je, misschien moet je de kamer juist wel afmaken.
Mijn zoontje is met 28 wkn geboren en heeft twee keer op het randje gelegen. Mijn overlevingsstrategie was: Vertrouwen houden in je kindje totdat ze echt zeggen dat het slecht is afgelopen. Ik dacht, als ik, als zijn eigen moeder zijnde al geen vertrouwen heb in hem, wie moet het dan doen? Ik ben toen gaan kijken naar alleen de positieve punten. Belden mensen? Dan vertelde ik wat hij die dag heeft laten zien, en niet wat er niet goed ging. Struisvogelpolitiek, en ik realiseerde mij ook heel goed dat als dit wel verkeerd zou aflopen de klap wellicht tien keer zo hard aan zou komen, maar toch voelde ik het aan mijn kind verplicht te er op te vertrouwen dat hij het zou overleven. Dat gevoel heeft mij die dagen doorgesleept. En ook de tweede keer toen hij een ernstig virus (nog in het zh) had opgepikt.
Ik zeg niet dat dit voor iedereen de oplossing is, maar het heeft mij geholpen en misschien helpt het jou ook wel. Heel veel sterkte!
Weet je, misschien moet je de kamer juist wel afmaken.
Mijn zoontje is met 28 wkn geboren en heeft twee keer op het randje gelegen. Mijn overlevingsstrategie was: Vertrouwen houden in je kindje totdat ze echt zeggen dat het slecht is afgelopen. Ik dacht, als ik, als zijn eigen moeder zijnde al geen vertrouwen heb in hem, wie moet het dan doen? Ik ben toen gaan kijken naar alleen de positieve punten. Belden mensen? Dan vertelde ik wat hij die dag heeft laten zien, en niet wat er niet goed ging. Struisvogelpolitiek, en ik realiseerde mij ook heel goed dat als dit wel verkeerd zou aflopen de klap wellicht tien keer zo hard aan zou komen, maar toch voelde ik het aan mijn kind verplicht te er op te vertrouwen dat hij het zou overleven. Dat gevoel heeft mij die dagen doorgesleept. En ook de tweede keer toen hij een ernstig virus (nog in het zh) had opgepikt.
Ik zeg niet dat dit voor iedereen de oplossing is, maar het heeft mij geholpen en misschien helpt het jou ook wel. Heel veel sterkte!