Alleenstaande moeder

Lieve moeders,



Sinds een tijdje ben ik alleenstaande moeder met 2 meiden. 1 van 2.5 jaar en eentje van 6mnd. Allebei hele lieve meiden maar er zijn momenten dat ik het echt niet meer trek?



Maar ik hou mezelf dan voor ogen er zijn toch zoveel moeders die het alleen doen?

Help me graag met tips!



Het is bij ons nog wel erg onrustig omdat ik midden in de scheiding zit met manlief.

Hij is tijdens mijn zwangerschap vreemd gegaan met onze oppas 19 jaar. Man 28 jaar.

Dit heb ik wel aangevoeld ( met grote dank van schoonzus ) die in oktober, toen ong 23wkn zwanger eerlijk heeft gezegd dat er geruchten rond gingen over de oppas en mijn man.

Tuurlijk heb ik dat wel gevoeld, en er waren ook mails etc die ik las. Oppas kwam ook opeens niet meer oppasen?

Maar vaak aan hem gevraagd, en elke keer ontkent. Tja je hebt een relatie op basis van vertrouwen, en dat deed ik toen ook.



Toen ons jongste dochtertje geboren werd had ik na een week al een vermoeden dat het echt fout zat! Dat merkte ik aan zijn gedrag ten opzichte van zijn gezin.

Maar ja, je bent net bevallen en nog druk met jezelf. Na een zwaardere zwangerschap ( laatste maanden in een rolstoel omdat lopen amper ging, zware bekkenklachten )



Toen ons dochtertje 3wkn oud was (ons meisje is ook heel onrustig geweest de eerste vier maanden ) , de dag vergeet ik nooit meer ! Hij kwam thuis van een etentje met zijn collega's en hij ging op de bank zitten en ja hoor.

Meneer vertelde dat hij 1x was vreemd gegaan met die griet. Hij had alleen gezoend met haar. Mijn wereld stond stil!!! Ik kon niet meer. Al die tijd gevraagd en aangevoeld en altijd ontkent. En dan is daar de dag dat hij het vertelde.



Maar hij ging op z'n knieeen en wilde knokken voor zijn gezin en wilde er alles aan doen, want wilde niks met die griet.



Dit is gebeurd in februari en het is nu augustus en ze kunnen elkaar nog steeds niet loslaten! Terwijl hij elke keer zegt dat het niks meer is, en zelfs tegen zijn ouders vorige week dinsdag echt heeft gezegd. Het is helemaal over. Vervolgens wel vrijdag een weekend met haar weg gaat. Omdat hij niet anders kon? Hij zat er helemaal doorheen.



Hij liegt best veel. Leugen op leugen.



Ik heb het met manlief nog geprobeerd tot juli,want ja je wilt toch een gezin samen zijn!

Je wilt toch 2 kleine kinderen niet in je eentje opvoeden? Maar elke keer bleef/blijft zij er tussen zitten en kan hij niet stoppen met haar.

Zo erg! Maar trek het niet meer.



Maar pffff hoe doen alleenstaande moeders het toch? Ik moet zeggen zit ook echt niet lekker in mijn vel, maar ik trek het gewoon amper met 2kinderen!!!

Het is zo zwaar. Ze hebben nog zoveel aandacht nodig. Vandaag bijna heel de tijd in de weer geweest..



Van veel mensen wel steun hoor, schoonzus als ik die niet had!

Ongelooflijk,en een goeie vriendin....



Maar je leven staat ineens op z'n kop! Met je twee kindjes van 2.5 en 6mnd.

Hoi Kaboink,

Ja een beetje druk gehad de afgelopen dagen. De jongste is goed ziek geweest, nu allemaal bultjes op haar lichaampje dus misschien wel 5e ziekte?

En de oudste is gisteren goed gevallen waardoor ik vanmorgen met haar in het ziekenhuis heb gezeten.



Het is bij ons inderdaad nog steeds bezig. Hij blijft ontkennen dat hij iets heeft met haar, maar net zoals vanmorgen hij hier even op de computer heeft gezeten zie ik dat hij weer heeft ingelogd op haar mail.

Waarom doet het me nog steeds iets?



Soms vraag ik me ook wel af, of ik ze allemaal op een rijtje heb? Tuurlijk is het veel, dat hij in mijn zwangerschap is vreemd gegaan. Ja Kaboink daar kwam hij 2 juli mee. Dat ik dat al die tijd heb gevraagd, hij altijd ontkent heeft.

Opgebiecht dat hij is vreemd gegaan en nu door blijft gaan!!! Ongelooflijk maar waar, en nog steeds hou ik van die vent?



Hoe kan dat?



Vanmorgen was hij hier in huis, zijn papa dag, maar ik met de oudste naar het ziekenhuis. En dan is het weer even net als vroeger, thuis komen en hij zit weer binnen!

Lekker met de kids. Ik moet die vent toch niet binnen willen?



Verder gaat het met ups en downs, heb zoveel lieve vriendinnen! Maar merk ook wel dat zij soms zo iets hebben van nee Pluimm niet weer.. Haha. Groot gelijk hoor.

Want het is één en al problemen.



Wij beginnen nu met het huis. Man kan erin blijven wonen, hij kan mij niet helemaal uitkopen,want feitelijk gezien zou ik hem een deel moeten betalen.

No way! Hij zou hier blijven zitten en ik zou een klein bedrag mee krijgen om weer een eigen bestaansrecht op te kunnen bouwen.

Dit doet pijn! Het huis wat we samen hebben gekocht, waar de kleintjes ter wereld zijn gekomen.



Ik vind het moeilijk om mijn emotionele stuk uit te zetten.



Hebben jullie dit ook?

Dank je wel zusje 25, zie dat er nog een topic is voor alleenstaande moeders dus zal daar ook eens mee gaan lezen.