Kinderen
alle pijlers
Baby bevlieging?
dinsdag 22 september 2009 om 14:38
Help!
Nu loop ik 3 jaar te roepen dat ik géén kind meer wil (heb er 1 van 6). Vol zekerheid en overtuiging er gewoon klaar meer zijn enzo, het was voor mij best. Weer helemaal opnieuw beginnen. Nu net financieel lekker op de rit, AriMeisje beetje zelfstandig nu, lekker hoor. Een baby zal weer vanalles op de kop zetten...he bah.
Nu betrap ik me de laatste 2 weken dat ik weleens naar de kinderpijler afdwaal, kijken wie er moet bevallen en lees ik de spannende perikelen van de vrouwen waarvoor het ieder moment zo ver kan zijn. En dan denk ik aan...daar komt het: EEN BABY.
Wát? Nee?! ik wil helemaal geen kind meer, écht niet....toch?
Mijn vriend zou ik er wel blij mee maken, mijn dochter is uit een eerdere relatie, samen hebben wij geen kinderen en soms heeft ie het er wel over dat ie het wel jammer vind maar maakt er verder geen punt van.
Dusseh, wat moet ik nou hiermee? Zijn dit dan toch weer mijn rammelende eierstokken? zit het in de lucht? of tijdelijke vlaag van verstandsverbijstering?
Wanneer is een bevlieging een bevlieging en kom ik hier weer ervan af?
Wil me ff iemand zeggen dat ik gewoon even weer normaal moet doen aub? haha
Nu loop ik 3 jaar te roepen dat ik géén kind meer wil (heb er 1 van 6). Vol zekerheid en overtuiging er gewoon klaar meer zijn enzo, het was voor mij best. Weer helemaal opnieuw beginnen. Nu net financieel lekker op de rit, AriMeisje beetje zelfstandig nu, lekker hoor. Een baby zal weer vanalles op de kop zetten...he bah.
Nu betrap ik me de laatste 2 weken dat ik weleens naar de kinderpijler afdwaal, kijken wie er moet bevallen en lees ik de spannende perikelen van de vrouwen waarvoor het ieder moment zo ver kan zijn. En dan denk ik aan...daar komt het: EEN BABY.
Wát? Nee?! ik wil helemaal geen kind meer, écht niet....toch?
Mijn vriend zou ik er wel blij mee maken, mijn dochter is uit een eerdere relatie, samen hebben wij geen kinderen en soms heeft ie het er wel over dat ie het wel jammer vind maar maakt er verder geen punt van.
Dusseh, wat moet ik nou hiermee? Zijn dit dan toch weer mijn rammelende eierstokken? zit het in de lucht? of tijdelijke vlaag van verstandsverbijstering?
Wanneer is een bevlieging een bevlieging en kom ik hier weer ervan af?
Wil me ff iemand zeggen dat ik gewoon even weer normaal moet doen aub? haha
dinsdag 22 september 2009 om 22:53
quote:AriMa schreef op 22 september 2009 @ 16:16:
En dat nog niet eens, Starshine het is echt iets van de laatste 2 weken ofzo haha.
Nou ja ok, de Ja's:
- Een kind van mijn huidige partner en mij geeft toch ook wel een extra "diepte" aan onze relatie. Niet alsof het nu niet goed is ofzo maar meer in de zin van extra ervaring voor ons 2en als koppel. Hij heeft me niet zwanger gezien of bevalling meegemaakt. We hebben mekaar ontmoet toen mijn dochter 2 jaar was dus hij heeft een hele periode toch gemist.
- Mijn dochter wil ook nog wel graag een broertje of zusje. Aangezien het verschil nu wel groot is zal ze er nu "niet veel aan hebben" maar later is het misschien toch wel fijn om sommige dingen met elkaar te kunnen delen.
- Het idee dat je een nieuw leven creeert vind ik nog steeds een machtig verschijnsel.
- Nog een kind is brengt ook weer meer leven en gezelligheid in de brouwerij. Klinkt cliché maar ook meer onvoorwaardelijke liefde. Van 2 kanten natuurlijk.
Nou ik heb er even op zitten broeden maar ik kom even niet op meer punten
Nou ja, meer punten zijn er toch ook niet? Het willen van een baby is volgens mij bijna altijd hormoniaal en dus gevoelsmatig. Met anderhalf punt kan ik helemaal meegaan; dat waren ook de redenen dat ik nog een kind wilde. Een nieuw leven samen van jou en je partner.
Maar is het echt zo dat je partner een hele periode gemist heeft? Jouw leven is anders verlopen omdat jij al een kind had maar om dan te stellen dat hij iets gemist heeft. Tenzij hij dit natuurlijk heel graag mee wilt maken.
Dat je dochter graag een broertje of zusje wilt, vind ik geen argument. Misschien vindt ze het geweldig, misschien niet en is ze stikjaloers.
Meer leven in de brouwerij is waar maar dat is per definitie niet positief. Je kan een huilbaby krijgen of een kindje dat niet (helemaal) gezond is. Ook schrijf je hoe je bevalling was en de eerste tien maanden.
Wegzwijmelen bij het idee van nog een baby is korte termijn denken en ik vind het goed van je dat je er uberhaupt verstandelijk over nadenkt. Succes!
En dat nog niet eens, Starshine het is echt iets van de laatste 2 weken ofzo haha.
Nou ja ok, de Ja's:
- Een kind van mijn huidige partner en mij geeft toch ook wel een extra "diepte" aan onze relatie. Niet alsof het nu niet goed is ofzo maar meer in de zin van extra ervaring voor ons 2en als koppel. Hij heeft me niet zwanger gezien of bevalling meegemaakt. We hebben mekaar ontmoet toen mijn dochter 2 jaar was dus hij heeft een hele periode toch gemist.
- Mijn dochter wil ook nog wel graag een broertje of zusje. Aangezien het verschil nu wel groot is zal ze er nu "niet veel aan hebben" maar later is het misschien toch wel fijn om sommige dingen met elkaar te kunnen delen.
- Het idee dat je een nieuw leven creeert vind ik nog steeds een machtig verschijnsel.
- Nog een kind is brengt ook weer meer leven en gezelligheid in de brouwerij. Klinkt cliché maar ook meer onvoorwaardelijke liefde. Van 2 kanten natuurlijk.
Nou ik heb er even op zitten broeden maar ik kom even niet op meer punten
Nou ja, meer punten zijn er toch ook niet? Het willen van een baby is volgens mij bijna altijd hormoniaal en dus gevoelsmatig. Met anderhalf punt kan ik helemaal meegaan; dat waren ook de redenen dat ik nog een kind wilde. Een nieuw leven samen van jou en je partner.
Maar is het echt zo dat je partner een hele periode gemist heeft? Jouw leven is anders verlopen omdat jij al een kind had maar om dan te stellen dat hij iets gemist heeft. Tenzij hij dit natuurlijk heel graag mee wilt maken.
Dat je dochter graag een broertje of zusje wilt, vind ik geen argument. Misschien vindt ze het geweldig, misschien niet en is ze stikjaloers.
Meer leven in de brouwerij is waar maar dat is per definitie niet positief. Je kan een huilbaby krijgen of een kindje dat niet (helemaal) gezond is. Ook schrijf je hoe je bevalling was en de eerste tien maanden.
Wegzwijmelen bij het idee van nog een baby is korte termijn denken en ik vind het goed van je dat je er uberhaupt verstandelijk over nadenkt. Succes!
woensdag 23 september 2009 om 02:58
quote:Starshine schreef op 22 september 2009 @ 22:05:
moeilijk hoor, want de nee's zijn van praktische aard en de ja's meer gevoelsmatig.
Succes met twijfelen etc. Een voordeel, ik denk dat beide beslissingen goed zijn; je kan het dus niet fout doen.
Ja daar zit ik ook mee dus Star, het is echt ratio tegenover het gevoel op t moment. En wat is dan wijsheid?
Ik heb hem wel dit topic laten lezen vanavond. Hij was aangenaam verrast, blij dat ik vanuit die definitieve NEE kant meer naar de "grijze" tussenweg ben gegaan qua gedachten.
Mijn "beren op de weg" vond hij helemaal niet onredelijk of stom. Sommige punten is hij het ook met me eens (het IS ook een financieele opgave nog een kind erbij bijvoorbeeld).
Hij heeft geen haast zegt ie, ik mocht er nog wel een tijdje op broeden, per slot van rekening moeten we er allebei achter staan.
moeilijk hoor, want de nee's zijn van praktische aard en de ja's meer gevoelsmatig.
Succes met twijfelen etc. Een voordeel, ik denk dat beide beslissingen goed zijn; je kan het dus niet fout doen.
Ja daar zit ik ook mee dus Star, het is echt ratio tegenover het gevoel op t moment. En wat is dan wijsheid?
Ik heb hem wel dit topic laten lezen vanavond. Hij was aangenaam verrast, blij dat ik vanuit die definitieve NEE kant meer naar de "grijze" tussenweg ben gegaan qua gedachten.
Mijn "beren op de weg" vond hij helemaal niet onredelijk of stom. Sommige punten is hij het ook met me eens (het IS ook een financieele opgave nog een kind erbij bijvoorbeeld).
Hij heeft geen haast zegt ie, ik mocht er nog wel een tijdje op broeden, per slot van rekening moeten we er allebei achter staan.
woensdag 23 september 2009 om 03:08
quote:Gaeta schreef op 22 september 2009 @ 22:53:
[...]
Nou ja, meer punten zijn er toch ook niet? Het willen van een baby is volgens mij bijna altijd hormoniaal en dus gevoelsmatig. Met anderhalf punt kan ik helemaal meegaan; dat waren ook de redenen dat ik nog een kind wilde. Een nieuw leven samen van jou en je partner.
Maar is het echt zo dat je partner een hele periode gemist heeft? Jouw leven is anders verlopen omdat jij al een kind had maar om dan te stellen dat hij iets gemist heeft. Tenzij hij dit natuurlijk heel graag mee wilt maken.
Wegzwijmelen bij het idee van nog een baby is korte termijn denken en ik vind het goed van je dat je er uberhaupt verstandelijk over nadenkt. Succes!
Nou ja ik ben alleenstaande moeder geweest van 2 maanden tot 2 jaar toen ik hem ontmoette. Ik heb natuurlijk alle "mijlpalen" al meegemaakt. Zwangerschap en wat erbij komt kijken heeft ie geen idee van, ook het moment van een kind op de wereld zetten (nou ja de vrouw dan ) is toch speciaal. Dat zou hij ook wel sámen met mij willen ervaren. ONS kind, dat hij heeft mogen verwekken, geboren heeft zien worden. Het eerste jaar waarin je het eerste lachje meemaakt, de eerste blijk van herkenning, leren lopen, de hele babyfase van A tot Z dus, dat kent hij niet.
Tuurlijk denk ik er verstandelijk overna, het enige wat veranderd is is mijn gevoel (een beetje althans). Eerst zaten die op een lijn en dan is het natuurlijk makkelijk. Hetgeen ik nog voor mezelf moet uitzoeken, of mijn genoemde obstakels groter zijn dan mijn gevoel. Wegen die nadelen die ik altijd zo helder voor me had nog altijd zo zwaar danwel zwaarder als het "Jaaahh" gevoel?
[...]
Nou ja, meer punten zijn er toch ook niet? Het willen van een baby is volgens mij bijna altijd hormoniaal en dus gevoelsmatig. Met anderhalf punt kan ik helemaal meegaan; dat waren ook de redenen dat ik nog een kind wilde. Een nieuw leven samen van jou en je partner.
Maar is het echt zo dat je partner een hele periode gemist heeft? Jouw leven is anders verlopen omdat jij al een kind had maar om dan te stellen dat hij iets gemist heeft. Tenzij hij dit natuurlijk heel graag mee wilt maken.
Wegzwijmelen bij het idee van nog een baby is korte termijn denken en ik vind het goed van je dat je er uberhaupt verstandelijk over nadenkt. Succes!
Nou ja ik ben alleenstaande moeder geweest van 2 maanden tot 2 jaar toen ik hem ontmoette. Ik heb natuurlijk alle "mijlpalen" al meegemaakt. Zwangerschap en wat erbij komt kijken heeft ie geen idee van, ook het moment van een kind op de wereld zetten (nou ja de vrouw dan ) is toch speciaal. Dat zou hij ook wel sámen met mij willen ervaren. ONS kind, dat hij heeft mogen verwekken, geboren heeft zien worden. Het eerste jaar waarin je het eerste lachje meemaakt, de eerste blijk van herkenning, leren lopen, de hele babyfase van A tot Z dus, dat kent hij niet.
Tuurlijk denk ik er verstandelijk overna, het enige wat veranderd is is mijn gevoel (een beetje althans). Eerst zaten die op een lijn en dan is het natuurlijk makkelijk. Hetgeen ik nog voor mezelf moet uitzoeken, of mijn genoemde obstakels groter zijn dan mijn gevoel. Wegen die nadelen die ik altijd zo helder voor me had nog altijd zo zwaar danwel zwaarder als het "Jaaahh" gevoel?
woensdag 23 september 2009 om 09:28
Ik wil alleen even zeggen dat het leeftijdsverschil geen struikelblok moet zijn. Wij hebben 3 kinderen, waar van de eerste twee vlak achter elkaar en nummer 3 jaren later geboren is.
En ze zijn écht super leuk samen, ook omdat de oudsten wat groter zijn, kunnen ze ook heel leuk met de jongste spelen, en een beetje helpen met ' verzorgen' en zo.
Ik vind het super leuk om te zien hoor, en de jongste schatert het uit als de oudsten gek aan het doen zijn.
PS ik heb ook een zusje wat 9 jaar jonger is dan mij, en dat klikt ook gewoon heel leuk, ik denk dat de leeftijdsverschillen minder belangrijk zijn, dan of de karakters een beetje klikken.
Daarbij, ook al zouden 2 kinderen minder goed samen spelen, dan nog leren ze daar heel veel van, samen delen bijvoorbeeld, en voor jezelf opkomen bijv.
Verder : succes met piekeren, wij hebben iig geen spijt van onze 'nakomer' het is super gezellig
En ze zijn écht super leuk samen, ook omdat de oudsten wat groter zijn, kunnen ze ook heel leuk met de jongste spelen, en een beetje helpen met ' verzorgen' en zo.
Ik vind het super leuk om te zien hoor, en de jongste schatert het uit als de oudsten gek aan het doen zijn.
PS ik heb ook een zusje wat 9 jaar jonger is dan mij, en dat klikt ook gewoon heel leuk, ik denk dat de leeftijdsverschillen minder belangrijk zijn, dan of de karakters een beetje klikken.
Daarbij, ook al zouden 2 kinderen minder goed samen spelen, dan nog leren ze daar heel veel van, samen delen bijvoorbeeld, en voor jezelf opkomen bijv.
Verder : succes met piekeren, wij hebben iig geen spijt van onze 'nakomer' het is super gezellig
Op het dak zie je kleine musjes,
je weet; ze krijgen wormen ... maar het lijken kusjes!
je weet; ze krijgen wormen ... maar het lijken kusjes!
woensdag 23 september 2009 om 09:51
AriMa (en Lente), heel bekend probleem. Ik heb het ook gehad, al was onze dochter 'pas' 3 jaar toen het bij mij toch weer begon te kriebelen (ben zelf nu 37, geen jonge blom meer dus). Alles al de deur uitgedaan, want beiden er van overtuigd dat wij helemaal klaar waren met onze prachtige dochter. Alles met z'n tweeen op een rij gezet (man had meer beren op de weg dan ik, dochter was een huilbaby, en mijn hormonen hebben dat allemaal zeer keurig weggemoffelt, bij man was het een serieus trauma).
Onze zoon is nu 3 maanden, dus het moge duidelijk zijn wat er destijds uit gekomen is
En het is geweldig! Werkelijk waar! Dochter is nu 4, helemaal blij en trots op haar broertje (al kan ze niet wachten tot hij écht kan spelen, maar ook nu vermaakt ze zich prima samen met haar broertje op het speelkleed). Baby is in alles anders dan de eerste (begint al bij dat het een jongen is, maar hele karakter is anders, leuk om te zien!). Het zorgen etc vind ik soms wel even aanpoten, net zoals de logistiek soms, maar behalve dat: ik ben ZO blij dat we toch besloten hebben om voor een tweede te gaan. Om de een of andere reden maak ik deze babytijd veel bewuster mee, ben minder aan het overleven omdat ik toch wel weet dat het goed gaat komen, en geniet volop van onze heerlijke kinderen! Ik ben echt zwaar verliefd op ons heerlijke ventje, en ben nóg gekker geworden op onze dochter nu ik zie wat voor een geweldig meisje het is met haar broertje (kon ik me niet voorstellen, dat ik nóg gekker op haar zou kunnen worden, maar het is écht zo!).
Wat voor ons de doorslag heeft gegeven kan ik niet zeggen, want we weten het zelf niet. Gevoel zei JAAAAA, verstand zei eigenlijk.. doe maar niet, maar uiteindelijk toch de pil eruit gemikt en we zullen wel zien...
Onze zoon is nu 3 maanden, dus het moge duidelijk zijn wat er destijds uit gekomen is
En het is geweldig! Werkelijk waar! Dochter is nu 4, helemaal blij en trots op haar broertje (al kan ze niet wachten tot hij écht kan spelen, maar ook nu vermaakt ze zich prima samen met haar broertje op het speelkleed). Baby is in alles anders dan de eerste (begint al bij dat het een jongen is, maar hele karakter is anders, leuk om te zien!). Het zorgen etc vind ik soms wel even aanpoten, net zoals de logistiek soms, maar behalve dat: ik ben ZO blij dat we toch besloten hebben om voor een tweede te gaan. Om de een of andere reden maak ik deze babytijd veel bewuster mee, ben minder aan het overleven omdat ik toch wel weet dat het goed gaat komen, en geniet volop van onze heerlijke kinderen! Ik ben echt zwaar verliefd op ons heerlijke ventje, en ben nóg gekker geworden op onze dochter nu ik zie wat voor een geweldig meisje het is met haar broertje (kon ik me niet voorstellen, dat ik nóg gekker op haar zou kunnen worden, maar het is écht zo!).
Wat voor ons de doorslag heeft gegeven kan ik niet zeggen, want we weten het zelf niet. Gevoel zei JAAAAA, verstand zei eigenlijk.. doe maar niet, maar uiteindelijk toch de pil eruit gemikt en we zullen wel zien...
Om een kort verhaal lang te maken...
woensdag 23 september 2009 om 10:06
quote:Gsis schreef op 23 september 2009 @ 09:28:
Ik wil alleen even zeggen dat het leeftijdsverschil geen struikelblok moet zijn. Wij hebben 3 kinderen, waar van de eerste twee vlak achter elkaar en nummer 3 jaren later geboren is.
En ze zijn écht super leuk samen, ook omdat de oudsten wat groter zijn, kunnen ze ook heel leuk met de jongste spelen, en een beetje helpen met ' verzorgen' en zo.
Ik vind het super leuk om te zien hoor, en de jongste schatert het uit als de oudsten gek aan het doen zijn.
PS ik heb ook een zusje wat 9 jaar jonger is dan mij, en dat klikt ook gewoon heel leuk, ik denk dat de leeftijdsverschillen minder belangrijk zijn, dan of de karakters een beetje klikken.
Daarbij, ook al zouden 2 kinderen minder goed samen spelen, dan nog leren ze daar heel veel van, samen delen bijvoorbeeld, en voor jezelf opkomen bijv.
Verder : succes met piekeren, wij hebben iig geen spijt van onze 'nakomer' het is super gezellig
Haha bedankt, ik pieker me suf
Nou mijn broertje en ik schelen elkaar bijna 9 jaar, ook een nakomer, en ik hou écht met heel mijn hart van mijn broertje, maar onze leefwerelden schelen nog steeds enorm van elkaar. Hij is nu 20 en ik 29. Toen ik mijn dochter kreeg was ie dus 14, later kwamen de brommertjes etc dus we hadden vrij weinig met mekaar. Nu pas, sinds ie een vriendin heeft en een baan begint het echt leuk te worden en beginnen we meer raakvlakken te krijgen. Maar goed, ben toch alweer 29, dat vind ik wel jammer.
Mijn dochter was (na 6 weken) uiteindelijk een hele rustige baby die 18 uur per dag ofzo sliep dus daar ligt het niet aan
Maar ik vind het wel erg moeilijk. Spijt krijgen van een kind zul je niet gauw krijgen maar het is wel een ingrijpende gebeurtenis....'t is toch even anders dan even een halfje bruin gaan halen bij de bakker, en dan wil ik het wel vol overtuiging doen...en weet niet of ik zo ver ben/wil haha buiten mijn rare buien om dan
Ik wil alleen even zeggen dat het leeftijdsverschil geen struikelblok moet zijn. Wij hebben 3 kinderen, waar van de eerste twee vlak achter elkaar en nummer 3 jaren later geboren is.
En ze zijn écht super leuk samen, ook omdat de oudsten wat groter zijn, kunnen ze ook heel leuk met de jongste spelen, en een beetje helpen met ' verzorgen' en zo.
Ik vind het super leuk om te zien hoor, en de jongste schatert het uit als de oudsten gek aan het doen zijn.
PS ik heb ook een zusje wat 9 jaar jonger is dan mij, en dat klikt ook gewoon heel leuk, ik denk dat de leeftijdsverschillen minder belangrijk zijn, dan of de karakters een beetje klikken.
Daarbij, ook al zouden 2 kinderen minder goed samen spelen, dan nog leren ze daar heel veel van, samen delen bijvoorbeeld, en voor jezelf opkomen bijv.
Verder : succes met piekeren, wij hebben iig geen spijt van onze 'nakomer' het is super gezellig
Haha bedankt, ik pieker me suf
Nou mijn broertje en ik schelen elkaar bijna 9 jaar, ook een nakomer, en ik hou écht met heel mijn hart van mijn broertje, maar onze leefwerelden schelen nog steeds enorm van elkaar. Hij is nu 20 en ik 29. Toen ik mijn dochter kreeg was ie dus 14, later kwamen de brommertjes etc dus we hadden vrij weinig met mekaar. Nu pas, sinds ie een vriendin heeft en een baan begint het echt leuk te worden en beginnen we meer raakvlakken te krijgen. Maar goed, ben toch alweer 29, dat vind ik wel jammer.
Mijn dochter was (na 6 weken) uiteindelijk een hele rustige baby die 18 uur per dag ofzo sliep dus daar ligt het niet aan
Maar ik vind het wel erg moeilijk. Spijt krijgen van een kind zul je niet gauw krijgen maar het is wel een ingrijpende gebeurtenis....'t is toch even anders dan even een halfje bruin gaan halen bij de bakker, en dan wil ik het wel vol overtuiging doen...en weet niet of ik zo ver ben/wil haha buiten mijn rare buien om dan
