Kinderen
alle pijlers
Kind is onzeker.
zaterdag 24 september 2011 om 08:59
Mijn dochtertje van 4 is een lief, vrolijk kind. Is makkelijk in omgang met andere kinderen en ook bij volwassenen is ze vrij snel op haar gemak.
Maar ze is zo onzeker in dingen die ze moet doen. Ze roept al heel snel dat ze het niet kan. Ik kan praten als brugman, dat ze het eerst moet proberen en dat ze het vast wel kan, maar dit levert alleen een boos en verdrietig kind op.
Ze kan bijv. heel netjes kleuren, maar als er 1 stippeltje buiten de lijntjes komt is ze helemaal over haar toeren en roept meteen: zie nou wel dat ik het niet kan.
Met aankleden ook zo, ze wil het heel graag ( wil groot zijn) maar als een sok of broek dan niet meewerkt, is het helemaal mis en wil ze helemaal niets meer, omdat ze het toch niet kan.
Overladen met complimenten heeft geen nut, ze gelooft het niet. Ze wil alles gewoon perfect kunnen en anders niet.
Ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Heeft iemand hier toevallig ervaring mee en misschien tips hoe ik er mee om kan gaan?
Maar ze is zo onzeker in dingen die ze moet doen. Ze roept al heel snel dat ze het niet kan. Ik kan praten als brugman, dat ze het eerst moet proberen en dat ze het vast wel kan, maar dit levert alleen een boos en verdrietig kind op.
Ze kan bijv. heel netjes kleuren, maar als er 1 stippeltje buiten de lijntjes komt is ze helemaal over haar toeren en roept meteen: zie nou wel dat ik het niet kan.
Met aankleden ook zo, ze wil het heel graag ( wil groot zijn) maar als een sok of broek dan niet meewerkt, is het helemaal mis en wil ze helemaal niets meer, omdat ze het toch niet kan.
Overladen met complimenten heeft geen nut, ze gelooft het niet. Ze wil alles gewoon perfect kunnen en anders niet.
Ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Heeft iemand hier toevallig ervaring mee en misschien tips hoe ik er mee om kan gaan?
zaterdag 24 september 2011 om 14:01
quote:Mieomij schreef op 24 september 2011 @ 11:21:
Perfectionisme is een goede eigenschap, waar ze veel aan kan hebben, als je het in goede banen kan leiden.
- regelmatig gezegden gebruiken als: vergissen is menselijk, waar gewerkt wordt, maakt men fouten, oefenen baart kunst, als iets niet lukt, is dat altijd beter dan wanneer je het niet eens hebt geprobeerd.
- heel vaak zeggen dat je van haar houdt, zodat ze niet het idee krijgt dat ze perfect hoeft te zijn om geliefd te worden.
- relativeringsvermogen stimuleren, door haar de humor van situaties te laten inzien (zonder haar belachelijk te maken).
- met haar praten over hoe de wereld eruit zou zien wanneer iedereen alleen dingen zou willen doen als ze het perfect konden uitvoeren.
Dit vind ik een heel goed lijstje! En eigenlijk doe ik deze dingen ook wel, maar het is natuurlijk voor mezelf wel goed om er extra op te letten.
Nogmaals bedankt voor jullie tips, soms helpt het gewoon even als een buitenstaander "meekijkt".
Perfectionisme is een goede eigenschap, waar ze veel aan kan hebben, als je het in goede banen kan leiden.
- regelmatig gezegden gebruiken als: vergissen is menselijk, waar gewerkt wordt, maakt men fouten, oefenen baart kunst, als iets niet lukt, is dat altijd beter dan wanneer je het niet eens hebt geprobeerd.
- heel vaak zeggen dat je van haar houdt, zodat ze niet het idee krijgt dat ze perfect hoeft te zijn om geliefd te worden.
- relativeringsvermogen stimuleren, door haar de humor van situaties te laten inzien (zonder haar belachelijk te maken).
- met haar praten over hoe de wereld eruit zou zien wanneer iedereen alleen dingen zou willen doen als ze het perfect konden uitvoeren.
Dit vind ik een heel goed lijstje! En eigenlijk doe ik deze dingen ook wel, maar het is natuurlijk voor mezelf wel goed om er extra op te letten.
Nogmaals bedankt voor jullie tips, soms helpt het gewoon even als een buitenstaander "meekijkt".
zaterdag 24 september 2011 om 18:22
Je kind is niet achterlijk en als je overal complimentjes voor geeft dan zal ze inderdaad geen enkel complimentje meer geloven. Geef alleen complimentjes als ze echt iets goed heeft gedaan en alsh het mwah mwah was zeg dan ook gewoon dat had beter gekund.
Ze zal de echte complimentjes dan ook eerder geloven.
Ze zal de echte complimentjes dan ook eerder geloven.
zaterdag 24 september 2011 om 20:56
Kan je er niet een beetje lol bij maken om te laten ervaren dat "perfect" ook maar een raar begrip is? Het kan ook een uitdaging zijn om zelf nieuwe regels te verzinnen die wel leuk zijn.
Bij het aankleden eens gaan onderzoeken of je je kleren ook ondersteboven en binnestebuiten aan kan, krijg je je jas aan je benen etc?
Kleurplat idem: er is zoveel leuks met stiften te doen zonder dat je gezeur hebt met lijnen waar je binnen moet blijven. Je kunt een kleurplaat ook invullen met stippen of kruisjes, rondjes en andere dingen waardoor je niet zo gefocust bent op een vlakje perfect egaal invullen. Of je laat het hele kleurplaat-idee los en laat ze lekker een foto of tekening aanvullen of bijwerken. Mijn zoontje (veel jonger) heeft bijzonder leuke gekrast in het jaarprogramma van de stadsschouwburg. Op alle pagina's stonden aparte foto's, maar nergens lijntjes waar je binnen moest blijven. Je kan ook een fotoboek bij De Slegte kopen in plaats van een kleurboek. Daar mag je op plakken, in knippen, op tekenenen in scheuren.
Bij het aankleden eens gaan onderzoeken of je je kleren ook ondersteboven en binnestebuiten aan kan, krijg je je jas aan je benen etc?
Kleurplat idem: er is zoveel leuks met stiften te doen zonder dat je gezeur hebt met lijnen waar je binnen moet blijven. Je kunt een kleurplaat ook invullen met stippen of kruisjes, rondjes en andere dingen waardoor je niet zo gefocust bent op een vlakje perfect egaal invullen. Of je laat het hele kleurplaat-idee los en laat ze lekker een foto of tekening aanvullen of bijwerken. Mijn zoontje (veel jonger) heeft bijzonder leuke gekrast in het jaarprogramma van de stadsschouwburg. Op alle pagina's stonden aparte foto's, maar nergens lijntjes waar je binnen moest blijven. Je kan ook een fotoboek bij De Slegte kopen in plaats van een kleurboek. Daar mag je op plakken, in knippen, op tekenenen in scheuren.
zaterdag 24 september 2011 om 22:24
quote:sugarmiss schreef op 24 september 2011 @ 18:22:
Je kind is niet achterlijk en als je overal complimentjes voor geeft dan zal ze inderdaad geen enkel complimentje meer geloven. Geef alleen complimentjes als ze echt iets goed heeft gedaan en alsh het mwah mwah was zeg dan ook gewoon dat had beter gekund.
Ze zal de echte complimentjes dan ook eerder geloven.Complimentjes geven ben ik ook alweer vanaf gestapt (teveel dan), omdat het idd niet werkte en natuurlijk geef/gaf ik ook niet overal complimenten voor. Alleen bij de dingen waarvan ik vond dat het goed was en waarvan ik weet dat zij er moeite mee heeft als het het ( in haar ogen) mis ging.
Je kind is niet achterlijk en als je overal complimentjes voor geeft dan zal ze inderdaad geen enkel complimentje meer geloven. Geef alleen complimentjes als ze echt iets goed heeft gedaan en alsh het mwah mwah was zeg dan ook gewoon dat had beter gekund.
Ze zal de echte complimentjes dan ook eerder geloven.Complimentjes geven ben ik ook alweer vanaf gestapt (teveel dan), omdat het idd niet werkte en natuurlijk geef/gaf ik ook niet overal complimenten voor. Alleen bij de dingen waarvan ik vond dat het goed was en waarvan ik weet dat zij er moeite mee heeft als het het ( in haar ogen) mis ging.
zaterdag 24 september 2011 om 22:28
Mijn zoon was zo, inmiddels 8, ik moet zeggen dat het minder wordt, naarmate ze zelf ontdekken dat ze ook ergens goed in zijn.
Zoon liep voor met schoolwerk, zat op judo en al die dingen hebben zijn zelfvertrouwen wel wat opgekrikt, nog steeds niet helemaal in orde, maar hij kan wel inzien inmiddels dat ok ook goed genoeg is, op sommige vlakken dan.
Zoon liep voor met schoolwerk, zat op judo en al die dingen hebben zijn zelfvertrouwen wel wat opgekrikt, nog steeds niet helemaal in orde, maar hij kan wel inzien inmiddels dat ok ook goed genoeg is, op sommige vlakken dan.
zaterdag 24 september 2011 om 22:31
quote:oepserdepoeps schreef op 24 september 2011 @ 20:56:
Kan je er niet een beetje lol bij maken om te laten ervaren dat "perfect" ook maar een raar begrip is? Het kan ook een uitdaging zijn om zelf nieuwe regels te verzinnen die wel leuk zijn.
Bij het aankleden eens gaan onderzoeken of je je kleren ook ondersteboven en binnestebuiten aan kan, krijg je je jas aan je benen etc?
Kleurplat idem: er is zoveel leuks met stiften te doen zonder dat je gezeur hebt met lijnen waar je binnen moet blijven. Je kunt een kleurplaat ook invullen met stippen of kruisjes, rondjes en andere dingen waardoor je niet zo gefocust bent op een vlakje perfect egaal invullen. Of je laat het hele kleurplaat-idee los en laat ze lekker een foto of tekening aanvullen of bijwerken. Mijn zoontje (veel jonger) heeft bijzonder leuke gekrast in het jaarprogramma van de stadsschouwburg. Op alle pagina's stonden aparte foto's, maar nergens lijntjes waar je binnen moest blijven. Je kan ook een fotoboek bij De Slegte kopen in plaats van een kleurboek. Daar mag je op plakken, in knippen, op tekenenen in scheuren.
Ze maakt ook wel eens gewone tekeningen, hoor en daar komt dan ook van alles op wat ze mooi en leuk vind ( vooral hartjes dus) Maar sinds d'r vader heeft gezegd dat hij ( hij was het die op de tekening stond) toch echt 5 vingers aan een hand heeft en niet 3, worden bij elke tekening de vingers nauwkeurig geteld, want het moet wel kloppen natuurlijk. ( en da's natuurlijk weer niet helemaal verkeerd) Maar het liefst heeft ze kleurplaten.
Wat je zegt van je zoontje en boeken volkrassen zie ik hier ook bij mijn zoon, er is niets leukers voor hem dan boeken, tijdschriften e.d. Dochter heeft dit eigenlijk nooit gedaan.
Kan je er niet een beetje lol bij maken om te laten ervaren dat "perfect" ook maar een raar begrip is? Het kan ook een uitdaging zijn om zelf nieuwe regels te verzinnen die wel leuk zijn.
Bij het aankleden eens gaan onderzoeken of je je kleren ook ondersteboven en binnestebuiten aan kan, krijg je je jas aan je benen etc?
Kleurplat idem: er is zoveel leuks met stiften te doen zonder dat je gezeur hebt met lijnen waar je binnen moet blijven. Je kunt een kleurplaat ook invullen met stippen of kruisjes, rondjes en andere dingen waardoor je niet zo gefocust bent op een vlakje perfect egaal invullen. Of je laat het hele kleurplaat-idee los en laat ze lekker een foto of tekening aanvullen of bijwerken. Mijn zoontje (veel jonger) heeft bijzonder leuke gekrast in het jaarprogramma van de stadsschouwburg. Op alle pagina's stonden aparte foto's, maar nergens lijntjes waar je binnen moest blijven. Je kan ook een fotoboek bij De Slegte kopen in plaats van een kleurboek. Daar mag je op plakken, in knippen, op tekenenen in scheuren.
Ze maakt ook wel eens gewone tekeningen, hoor en daar komt dan ook van alles op wat ze mooi en leuk vind ( vooral hartjes dus) Maar sinds d'r vader heeft gezegd dat hij ( hij was het die op de tekening stond) toch echt 5 vingers aan een hand heeft en niet 3, worden bij elke tekening de vingers nauwkeurig geteld, want het moet wel kloppen natuurlijk. ( en da's natuurlijk weer niet helemaal verkeerd) Maar het liefst heeft ze kleurplaten.
Wat je zegt van je zoontje en boeken volkrassen zie ik hier ook bij mijn zoon, er is niets leukers voor hem dan boeken, tijdschriften e.d. Dochter heeft dit eigenlijk nooit gedaan.
zaterdag 24 september 2011 om 22:37
quote:zusenzoo schreef op 24 september 2011 @ 22:28:
Mijn zoon was zo, inmiddels 8, ik moet zeggen dat het minder wordt, naarmate ze zelf ontdekken dat ze ook ergens goed in zijn.
Zoon liep voor met schoolwerk, zat op judo en al die dingen hebben zijn zelfvertrouwen wel wat opgekrikt, nog steeds niet helemaal in orde, maar hij kan wel inzien inmiddels dat ok ook goed genoeg is, op sommige vlakken dan.Dat ok goed genoeg is hoop ik hier ook te bereiken. Judo vind ik sowieso een goed idee ( maar daar moeten we nog even mee wachten) dat lijkt me echt heel goed voor haar. ( Moet ze zelf ook wel willen natuurlijk)
Mijn zoon was zo, inmiddels 8, ik moet zeggen dat het minder wordt, naarmate ze zelf ontdekken dat ze ook ergens goed in zijn.
Zoon liep voor met schoolwerk, zat op judo en al die dingen hebben zijn zelfvertrouwen wel wat opgekrikt, nog steeds niet helemaal in orde, maar hij kan wel inzien inmiddels dat ok ook goed genoeg is, op sommige vlakken dan.Dat ok goed genoeg is hoop ik hier ook te bereiken. Judo vind ik sowieso een goed idee ( maar daar moeten we nog even mee wachten) dat lijkt me echt heel goed voor haar. ( Moet ze zelf ook wel willen natuurlijk)
zaterdag 24 september 2011 om 22:43
Onze dochter is ook 8 jaar en bij haar werd het juist naar mate ze ouder werd, erger. Vooral vanaf groep 3 ging het steeds slechter. Ze zat in een combinatieklas (3,4,5) en haar werd toen door haar klasgenoten heel duidelijk gemaakt dat ze maar een ukkie was. Op een of andere manier heeft zich dat zo vastgezet in haar hoofd dat ze er steeds meer last van kreeg. In haar ogen kan iedereen alles veel beter. Zelfs nu ze in groep 5 zit en dus de oudste van de klas is, komt ze thuis met verhalen over iedereen die alles beter kan. Inmiddels weten we dat ze erg intelligent is en met de meeste vakken ver voor loopt op haar klasgenoten, maar toch denkt ze zelf nog steeds dat anderen beter zijn. Thuis hetzelfde verhaal, ze is de jongste, dus iedereen kan en mag veel meer. Verschil tussen haar en haar zus is 3 jaar, dus logisch dat oudere zus meer kan. Ik kan praten als brugman, ze heeft een heel negatief zelfbeeld en dat doet mij best pijn.
Wij hebben inmiddels hulp ingeroepen van een psycholoog omdat haar negatieve zelfbeeld in combinatie met enorme woedeaanvallen en driftbuien voor ons bijna niet meer te hanteren was.
Ook is ze sinds kort gestart met judo. De eerste keer kwam ze zingend van enthousiasme thuis, de tweede keer was ze diep in de put, omdat een andere nieuweling een compliment had gekregen en zij niet, dus die ander kon het wel en zij niet.....
Wij hebben inmiddels hulp ingeroepen van een psycholoog omdat haar negatieve zelfbeeld in combinatie met enorme woedeaanvallen en driftbuien voor ons bijna niet meer te hanteren was.
Ook is ze sinds kort gestart met judo. De eerste keer kwam ze zingend van enthousiasme thuis, de tweede keer was ze diep in de put, omdat een andere nieuweling een compliment had gekregen en zij niet, dus die ander kon het wel en zij niet.....
zaterdag 24 september 2011 om 22:51
duet ook nog steeds herkenbaar, het blijft erin zitten.
Ik heb ambulant hulpverlening thuis gekregen om met zijn woedeaanvallen om te gaan en zijn onzekerheid en faalangst.
Ik liet hem altijd boos zijn, alleen bij ons thuis kon hij zich uiten en liet ik hem mijn grenzen passeren qua boosheid.
Sindsdien ik de boosheid begrens oftewel mijn grens aangeef, tot hier en niet verder, is het een stuk beter gegaan, veel beter eigenlijk.
Hij zit nu zelfs op een teamsport (wat ook nog steeds wel eens dingetjes mee brengt, maar het blijven dingetjes)
En je moet uitkijken dat je niet enabled, zo gezegd, dat je dus gedrag blijft pikken omdat je weet wat er achter zit en haar op die manier probeert te beschermen.
Ik heb ambulant hulpverlening thuis gekregen om met zijn woedeaanvallen om te gaan en zijn onzekerheid en faalangst.
Ik liet hem altijd boos zijn, alleen bij ons thuis kon hij zich uiten en liet ik hem mijn grenzen passeren qua boosheid.
Sindsdien ik de boosheid begrens oftewel mijn grens aangeef, tot hier en niet verder, is het een stuk beter gegaan, veel beter eigenlijk.
Hij zit nu zelfs op een teamsport (wat ook nog steeds wel eens dingetjes mee brengt, maar het blijven dingetjes)
En je moet uitkijken dat je niet enabled, zo gezegd, dat je dus gedrag blijft pikken omdat je weet wat er achter zit en haar op die manier probeert te beschermen.
zaterdag 24 september 2011 om 23:02
@duet: achgos, dat lijkt me dus heel moeilijk om bij je kind te zien en eigenlijk niet te weten wat je voor haar kunt doen.
Die woede aanvallen zie ik hier ook wel als iets niet lukt zoals zij het wil. Het blijft lastig. Meestal lukt het me wel om haar weer rustig te krijgen en dan praat ik er nog wel even over. Maar goed, ze is nog maar 4 en geen 8.
@wen: goed artikel! ( ik stop gelijk met de complimentjes, ben eigenlijk al niet zo'n complimenteus mens, dus dat komt goed uit )
Die woede aanvallen zie ik hier ook wel als iets niet lukt zoals zij het wil. Het blijft lastig. Meestal lukt het me wel om haar weer rustig te krijgen en dan praat ik er nog wel even over. Maar goed, ze is nog maar 4 en geen 8.
@wen: goed artikel! ( ik stop gelijk met de complimentjes, ben eigenlijk al niet zo'n complimenteus mens, dus dat komt goed uit )
zaterdag 24 september 2011 om 23:35
Ik heb het artikel net ook deels doorgelezen. Dat is wel een eye-opener!
Dochter hier komt echt letterlijk vragen om een compliment als ze iets gedaan heeft en meestal is het dan: je hebt niet eens iets gezegd toen ik mijn kamer had opgeruimd. Ze heeft dat zo nodig en ik heb wel eens het gevoel dat ze me op dat gebied helemaal leeg zuigt om aandacht en bevestiging.
De psycholoog vertelde mij twee dingen die op mij veel indruk maakten:
1. Straf werkt niet. Met andere woorden als je een kind uitlegt dat het iets gedaan heeft wat niet kan en daarna voor straf iets verbiedt of kind naar kamer stuurt, heeft de straf geen effect. Het gesproken woord is voor het kind al zo erg (namelijk een ouder die in je teleurgesteld is), dat een straf dan echt niet nog meer indruk maakt.
2. Het kind eigen verantwoordelijkheid geven. Heel simpel: dingen zelf laten beslissen zoals welke kleding doe ik aan, zelf de boterhammen voor op school laten smeren, etc. Te veel zorg en begeleiding kan echt verstikkend werken. Het nemen van eigen beslissingen, sterken het kind in eigenwaarde.
Hier werken we nu dus hard aan.
Verder een tip van de psych voor de woedebuien: vertel je kind dat je van hem/haar houdt, maar dat het gedrag niet kan en dat het kind daarom even naar eigen kamer moet gaan om af te koelen. Als het kind zelf niet weg wil gaan, kun je zelf even de ruimte verlaten. Als het kind tot rust is gekomen, kun je het gesprek aan gaan.
Hier werkt dit best goed. De woedebuien leiden in ieder geval niet meer tot hysterie en (afkloppen) het lijkt ook als of er minder vaak woedebuien zijn.
Maar ik moet wel nog leren hoe ik mijn kind een positiever zelfbeeld kan laten krijgen.
En ik weet dat het er nooit helemaal uitgaat, heb er zelf ook nog steeds een beetje last van.....
Dochter hier komt echt letterlijk vragen om een compliment als ze iets gedaan heeft en meestal is het dan: je hebt niet eens iets gezegd toen ik mijn kamer had opgeruimd. Ze heeft dat zo nodig en ik heb wel eens het gevoel dat ze me op dat gebied helemaal leeg zuigt om aandacht en bevestiging.
De psycholoog vertelde mij twee dingen die op mij veel indruk maakten:
1. Straf werkt niet. Met andere woorden als je een kind uitlegt dat het iets gedaan heeft wat niet kan en daarna voor straf iets verbiedt of kind naar kamer stuurt, heeft de straf geen effect. Het gesproken woord is voor het kind al zo erg (namelijk een ouder die in je teleurgesteld is), dat een straf dan echt niet nog meer indruk maakt.
2. Het kind eigen verantwoordelijkheid geven. Heel simpel: dingen zelf laten beslissen zoals welke kleding doe ik aan, zelf de boterhammen voor op school laten smeren, etc. Te veel zorg en begeleiding kan echt verstikkend werken. Het nemen van eigen beslissingen, sterken het kind in eigenwaarde.
Hier werken we nu dus hard aan.
Verder een tip van de psych voor de woedebuien: vertel je kind dat je van hem/haar houdt, maar dat het gedrag niet kan en dat het kind daarom even naar eigen kamer moet gaan om af te koelen. Als het kind zelf niet weg wil gaan, kun je zelf even de ruimte verlaten. Als het kind tot rust is gekomen, kun je het gesprek aan gaan.
Hier werkt dit best goed. De woedebuien leiden in ieder geval niet meer tot hysterie en (afkloppen) het lijkt ook als of er minder vaak woedebuien zijn.
Maar ik moet wel nog leren hoe ik mijn kind een positiever zelfbeeld kan laten krijgen.
En ik weet dat het er nooit helemaal uitgaat, heb er zelf ook nog steeds een beetje last van.....
zaterdag 24 september 2011 om 23:42
quote:zusenzoo schreef op 24 september 2011 @ 22:51:
Sindsdien ik de boosheid begrens oftewel mijn grens aangeef, tot hier en niet verder, is het een stuk beter gegaan, veel beter eigenlijk.
Ja precies, dit bedoel ik dus ook, dat je het boze gedrag niet accepteert.
En je moet uitkijken dat je niet enabled, zo gezegd, dat je dus gedrag blijft pikken omdat je weet wat er achter zit en haar op die manier probeert te beschermen.
En dit heb ik heel lang gedaan.
Sindsdien ik de boosheid begrens oftewel mijn grens aangeef, tot hier en niet verder, is het een stuk beter gegaan, veel beter eigenlijk.
Ja precies, dit bedoel ik dus ook, dat je het boze gedrag niet accepteert.
En je moet uitkijken dat je niet enabled, zo gezegd, dat je dus gedrag blijft pikken omdat je weet wat er achter zit en haar op die manier probeert te beschermen.
En dit heb ik heel lang gedaan.
zaterdag 24 september 2011 om 23:43
Aandacht en bevestiging, dat herken ik wel heel erg. Continu aandacht eigenlijk. En wat je zegt over die verzorging, daar zou ik ook wel wat aan kunnen doen, daar zou ik ook wel eens wat meer aan kunnen doen, vind ze waarschijnlijk ook leuk.
Weer goede tips!
Heb je voor het positiever zelfbeeld nog geen tips gekregen, of moet dat met de tijd gewoon goed komen op deze manier.
Ik denk ook wel dat het een beetje genetisch bepaald is ( in ons geval dus van vader op dochter)
Weer goede tips!
Heb je voor het positiever zelfbeeld nog geen tips gekregen, of moet dat met de tijd gewoon goed komen op deze manier.
Ik denk ook wel dat het een beetje genetisch bepaald is ( in ons geval dus van vader op dochter)
zaterdag 24 september 2011 om 23:47
zaterdag 24 september 2011 om 23:53
Wat aandacht vragen betreft. Ik realiseerde me laatst dat jongste dochter al vanaf het moment dat ze kon rollen, schuiven, kruipen, steeds in mijn kielzog was en steeds er op uit was om samen met mij iets te doen, voortdurend 100% aandacht vragen.
Oudste kon zich op die leeftijd urenlang zelf vermaken, terwijl jongste toen dus al voortdurend mijn aandacht nodig had.
Oudste kon zich op die leeftijd urenlang zelf vermaken, terwijl jongste toen dus al voortdurend mijn aandacht nodig had.
zondag 25 september 2011 om 00:07
Ik was zelf trouwens ook een heel onzeker, verlegen kind, alleen ik was/ben niet perfectionistisch, dus ik kan nogal makkelijk denken: ze nemen me maar zoals ik ben.
Ik zie de problemen bij haar dus echt terug bij mijn vriend.
Ben wel benieuwd wat de adviezen van de psycholoog zijn, zou je ze hier neer willen zetten?
Bij ons is het dus andersom, dochter heeft altijd aandacht gevraagd en dat is bij de komst van haar broer alleen maar erger geworden. Zoon kan echt uren alleen spelen, komt tussendoor een keer knuffelen en kroelen en is weer weg.
Ik zie de problemen bij haar dus echt terug bij mijn vriend.
Ben wel benieuwd wat de adviezen van de psycholoog zijn, zou je ze hier neer willen zetten?
Bij ons is het dus andersom, dochter heeft altijd aandacht gevraagd en dat is bij de komst van haar broer alleen maar erger geworden. Zoon kan echt uren alleen spelen, komt tussendoor een keer knuffelen en kroelen en is weer weg.
zondag 25 september 2011 om 00:13
Ja, ik zal die adviezen hier neerzetten.
Jouw dochter is dus de oudste?
Hier is oudste dochter juist een kind dat erg overtuigd is van zichzelf. Die moet ik echt afremmen, anders had ze alle talentenjachten op tv al afgelopen, compleet met imitatie van Michael Jackson .
Ik merk dat jongste dochter door dit "zelfingenomen"gedrag van oudste ook behoorlijk onzeker wordt.
Lastig om dit voor beide kinderen goed te sturen.
Jouw dochter is dus de oudste?
Hier is oudste dochter juist een kind dat erg overtuigd is van zichzelf. Die moet ik echt afremmen, anders had ze alle talentenjachten op tv al afgelopen, compleet met imitatie van Michael Jackson .
Ik merk dat jongste dochter door dit "zelfingenomen"gedrag van oudste ook behoorlijk onzeker wordt.
Lastig om dit voor beide kinderen goed te sturen.
zondag 25 september 2011 om 00:49
Fijn, misschien hebben wij er ook wat aan!
Dochter is de oudste en hoewel het hier thuis een haaibaai is, ze laat zich door andere kinderen ( die hier komen spelen, omdat ze wel heel spontaan is heeft ze gelukkig wel heel veel vriendjes ) wel heel erg snel ondersneeuwen.
En nu ga ik slapen, bedankt en welterusten!
Dochter is de oudste en hoewel het hier thuis een haaibaai is, ze laat zich door andere kinderen ( die hier komen spelen, omdat ze wel heel spontaan is heeft ze gelukkig wel heel veel vriendjes ) wel heel erg snel ondersneeuwen.
En nu ga ik slapen, bedankt en welterusten!
zondag 2 oktober 2011 om 22:09
Zo, ik kom nog even terug.
We hebben afgelopen week weer een consult bij de psycholoog gehad.
We hebben het uitgebreid gehad over het minderwaardigheidsgevoel van onze dochter.
De tips die wij kregen:
1. Bevestig het kind: jij bent helemaal goed zoals je bent.
2. Leer het kind zichzelf fysiek echt een schouderkopje te geven als het iets goed gedaan heeft.
3. Laat het kind voor zichzelf een beloning bedenken als het iets goed gedaan heeft en voer dit dan ook uit. Bijvoorbeeld een ijsje eten of een klein cadeautje gaan kopen.
Onze dochter vertelde mij van de week dat ze alleen maar overtuigd was dat ze iets goed deed als een ander haar een compliment of een bedankje gaf. Als er niks gezegd werd, deed ze het dus niet goed. Op mijn vraag wat ze dan zelf van haar goede daad dacht, gaf ze als antwoord dat ze niks dacht en dat een ander haar moest zeggen of het goed was. Nu moeten we haar dus gaan leren om trots op zichzelf te zijn.
We hebben afgelopen week weer een consult bij de psycholoog gehad.
We hebben het uitgebreid gehad over het minderwaardigheidsgevoel van onze dochter.
De tips die wij kregen:
1. Bevestig het kind: jij bent helemaal goed zoals je bent.
2. Leer het kind zichzelf fysiek echt een schouderkopje te geven als het iets goed gedaan heeft.
3. Laat het kind voor zichzelf een beloning bedenken als het iets goed gedaan heeft en voer dit dan ook uit. Bijvoorbeeld een ijsje eten of een klein cadeautje gaan kopen.
Onze dochter vertelde mij van de week dat ze alleen maar overtuigd was dat ze iets goed deed als een ander haar een compliment of een bedankje gaf. Als er niks gezegd werd, deed ze het dus niet goed. Op mijn vraag wat ze dan zelf van haar goede daad dacht, gaf ze als antwoord dat ze niks dacht en dat een ander haar moest zeggen of het goed was. Nu moeten we haar dus gaan leren om trots op zichzelf te zijn.
