man moe

03-05-2010 19:51 38 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hallo,



Mijn man en ik hebben een zoontje van bijna een jaar, mijn man is veertig, ik 34. Man twijfelt hevig over een tweede, we hebben geen moeilijk kind, maar hij vindt de verantwoordelijkheid heel zwaar. Hij had niet gedacht dat hij daar zo tegen aan zou lopen. Ik begrijp hem, zelf heb ik het ook in mindere mate. Maar ik vind het jammer dat we er niet meer van genieten, vooral samen. Onze zoon is een prachtvent.

Herkent iemand dit?
Alle reacties Link kopieren
quote:Star schreef op 03 mei 2010 @ 20:01:

Tweede kwam bij ons ook pas toen oudste 3.5 was. Vriend heeft heel lang overal beren gezien.En hier zit er 4 jaar tussen. Eerste 2,5 jaar wilden we allebei geen tweede, gewoon omdat we het goed vonden zo. Pas toen kwam bij mij de wens maar bij mijn vriend heeft dat nog bijna een jaar geduurd vanaf toen. Hem leek het maar druk, onder andere, terwijl onze oudste een superzoet ventje is.
Alle reacties Link kopieren
Maar moet die beslissing meteen nú genomen worden dan? Ik begrijp dat je gezien je leeftijd geen 10 jaar meer de tijd hebt, maar daar zit toch nog wel een beetje rek in? Mijn kinderen schelen 19 maanden en achteraf, de koe in de kont kijkend, had ik er liever wat langer mee gewacht.
The time is now
Alle reacties Link kopieren
Nee, ik denk dat jij je er bij neer moet leggen dat hij het anders ervaart als jou, niet perse een verkeerde ervaring.

Als je te veel gaat pushen werkt dat meestal alleen maar averechts nml.

Dus gewoon de situatie laten voor wat het is en wellicht over een half jaar het eens ter spraken stellen.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind het echt ideaal, 4 jaar leeftijdsverschil. Al kan ik natuurlijk niet vergelijken want weet niet hoe het is als het verschil kleiner is. Maar voor ons was het fijn. Oudste op school overdag, kan al veel zelf, kan al luisteren (enigszins ), kun je dingen uitleggen.



Mijn vriend was bij de eerste 37 en bij de 2e 41.
Alle reacties Link kopieren
Star: dat klopt, een paar maanden terug had ik, wat mijn man nu heeft. Ik bedenk me nu ter plekke dat hij nu mij niet meer hoeft op te vangen en er daarom ruimte is voor zijn twijfels. Klinkt best logisch.

Dan breekt er straks, hoop ik, een tijd aan, waarin we allebei van onze kleine man kunnen genieten.
quote:lisajan schreef op 03 mei 2010 @ 20:14:

Nee, ik ervaar mijn man niet als een probleem. Mijn man vindt dat ie niet mag zeuren, maar toch ligt de tong op zijn schoenen. Ik vraag me meer af hoe ik hem het beste kan helpen. Doet hij nog wel eens iets voor zichzelf buitenshuis? Sporten jullie ofzo?
Geniet hij dan helemaal niet van jullie zoon? Speelt er dan niet meer dan alleen maar zorgen over verantwoordelijkheid?
Alle reacties Link kopieren
Op dit moment is hij naar zijn garage in zijn net aangeschafte luxe gezinsbak om een motorblok te verkopen, gelukkig doet hij dat soort dingen, daarom ben ik nu druk aan het forummen.
Alle reacties Link kopieren
Banba: man begon er zelf over: wil jij een tweede? Zo kwam het ter sprake, ik wil nog best even wachten, maar wat je zegt, de klok tikt vrolijk verder.

Al krijg ik wel de indruk uit bovenstaande reacties dat er een tijd tussen laten zitten, wel goed bevalt.
Draai het eens om; waarom wil jij zo graag nu?
Alle reacties Link kopieren
Toen mijn eerste een jaar oud was, kon ik (en mijn man ook) niet eens denken over een tweede. Ik was panisch bang dat ik opnieuw zwanger zou kunnen worden. We kwamen, geloof ik, niet eens aan sex toe Zo moe waren we allebei (we werkten toen ook allebei fulltime).

Onze tweede kwam toen de oudste 3.2 jaar oud was, uit de luiers etc. De jongens zijn nu 6 en 3 jaar oud en kunnen heel goed met elkaar opschieten, dus 3 jaar tussen vind ik helemaal geen probleem. Mijnman is trouwens nog steeds moe, soms prikkelbaar en makkelijk geirreteerd, maar hij haalt nu veel meer plezier uit de jongens, his is niet zo 'n baby-papa. Nu kunnen ze samen voetbal spelen, samen auto's racen op de computer, samen Formula-1 op TV kijken, samen wandelen en praten, samen fietsen...die soort van mannen-dingen, daar wordt hij blij van.

Ik ben wel nog steed moe, trouwens:) Hert wordt makkelijker, maar er komen andere zorgen, school, leren lezen, zwemles, logopedie, naschoolse opvang....
Alle reacties Link kopieren
Nata: bedankt voor je verhaal! Ik kan me het goed voorstellen, een kind van je samen is prachtig, maar ook zwaar, wij wachten mooi nog even.
Alle reacties Link kopieren
Mijn zoon is bijna twee en wij wachten ook nog even. Ik had altijd dat leeftijdsverschil van 2 jaar in mijn hoofd, maar dat heb ik maar laten varen, want dat zit er gewoon niet in. Leuk om hier goede ervaringen met een groter leeftijdsverschil te lezen!
Het is zoals het is

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven