Kinderen
alle pijlers
Opvoedingsondersteuning
zondag 10 oktober 2010 om 21:47
Ik lees hier al een tijd mee, maar zit nu echt met iets waar ik anderen om advies wil vragen.
Ik heb een zoontje van bijna 4, die de laatste tijd niet meer te hanteren is. Het zal allemaal wel normaal bijna-kleuter-gedrag zijn, maar ik kan er slecht mee omgaan. En het gaat van kwaad tot erger. Ik weet dat mijn omgeving ook vindt dat ik hem niet meer in de hand heb en ik wil wel anders, maar het lukt niet.
Mijn man vindt dat we die ongein er desnoods maar uit moeten slaan, maar ik ben daar geen voorstander van, ik los het liever anders op. Maar hoe?
Nu zat ik vanavond te kijken of er niet iets van hulp bij het opvoeden is te krijgen en dat blijkt wel mogelijk te zijn. Maar ik ben zo bang dat ik dan gelijk bureau Jeugdzorg op m'n dak krijg, negatieve aantekeningen in dossiers die daar dan eeuwenlang blijven staan en weet ik veel wat voor akelige gevolgen nog meer. Terwijl ik verwacht dat ik met wat goede tips die op onze situatie zijn gericht (dus niet een of ander algemeen opvoedboek, daar heb ik hier al stapels van liggen), er heus wel uit ga komen met hem. Wij zijn geen probleemgezin, we hebben alleen op het moment wat opvoedkundige probleempjes.
Weet iemand hoe dat werkt, als je bijv. via het consultatiebureau aanklopt?
Ik heb een zoontje van bijna 4, die de laatste tijd niet meer te hanteren is. Het zal allemaal wel normaal bijna-kleuter-gedrag zijn, maar ik kan er slecht mee omgaan. En het gaat van kwaad tot erger. Ik weet dat mijn omgeving ook vindt dat ik hem niet meer in de hand heb en ik wil wel anders, maar het lukt niet.
Mijn man vindt dat we die ongein er desnoods maar uit moeten slaan, maar ik ben daar geen voorstander van, ik los het liever anders op. Maar hoe?
Nu zat ik vanavond te kijken of er niet iets van hulp bij het opvoeden is te krijgen en dat blijkt wel mogelijk te zijn. Maar ik ben zo bang dat ik dan gelijk bureau Jeugdzorg op m'n dak krijg, negatieve aantekeningen in dossiers die daar dan eeuwenlang blijven staan en weet ik veel wat voor akelige gevolgen nog meer. Terwijl ik verwacht dat ik met wat goede tips die op onze situatie zijn gericht (dus niet een of ander algemeen opvoedboek, daar heb ik hier al stapels van liggen), er heus wel uit ga komen met hem. Wij zijn geen probleemgezin, we hebben alleen op het moment wat opvoedkundige probleempjes.
Weet iemand hoe dat werkt, als je bijv. via het consultatiebureau aanklopt?
zondag 10 oktober 2010 om 22:50
Ga met je vragen naar het consultatieburo,of naar de Thebe,daar hebben ze ook bijeenkomsten voor opvoedingsproblemen. Van 0-4 jaar. Ik geloof wel tot ze 18 zijn.
Is heel laagdrempelig. en stichting MEE is ook een goeie tip.
Maar ik geloof dat ze daar wel een "etiketje" voor nodig hebben.
Het is alleen maar goed en dapper dat je stappen wilt ondernemen.
Is heel laagdrempelig. en stichting MEE is ook een goeie tip.
Maar ik geloof dat ze daar wel een "etiketje" voor nodig hebben.
Het is alleen maar goed en dapper dat je stappen wilt ondernemen.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
zondag 10 oktober 2010 om 22:53
Ik werk zelf in een CJG (nou ja, in Amsterdam is alles net even anders dus daar heet het OKC, Ouder- en Kindcentrum). Bij ons in het gebouw zit ook een Opvoedsteunpunt. De orthopedagogen die daar werken hebben zéker geen direct lijntje met Bureau Jeugdzorg! De bedoeling is juist om zo laagdrempelig mogelijk ouders te helpen die het eigenlijk prima doen maar tegen een vraag of probleem aanlopen waar ze graag persoonlijke begeleiding bij willen hebben. Er worden bij ons géén dossiers aangelegd en dus zeker ook niet jarenlang bewaard.
En verder ben ik het volledig eens met wat hierboven al gezegd wordt: hulp vragen is juist een teken dat je een prima ouder bent die graag haar best wil doen om haar kind zo goed mogelijk op te voeden.
Gewoon doen dus! Een verwijzing is niet nodig, maar als je ze niet weet te vinden lukt dat vast via school-MW, CB of HA. Veel succes (en sterkte) alvast!
En verder ben ik het volledig eens met wat hierboven al gezegd wordt: hulp vragen is juist een teken dat je een prima ouder bent die graag haar best wil doen om haar kind zo goed mogelijk op te voeden.
Gewoon doen dus! Een verwijzing is niet nodig, maar als je ze niet weet te vinden lukt dat vast via school-MW, CB of HA. Veel succes (en sterkte) alvast!
maandag 11 oktober 2010 om 09:44
Ik heb via het consultatiebureau hulp gevraagd en gekregen via 'Stevig ouderschap', een landelijk traject dat Rouvoet opgezet heeft. Ik ben er in maart mee begonnen en heb nu 3 gesprekken/bezoeken gehad. In mijn geval maakte ik me druk om mijn toen bijna 4-jarige zoon, die in korte tijd (lees 3 maanden) een nieuw broertje kreeg, naar school moest en een scheiding van ons te verwerken kreeg inclusief dus een nieuw huis en 50% van de tijd bij papa. Is nogal wat voor zo'n uk.
Er komt nu iemand eens in de paar maanden bij mij langs om met mij te praten, thuis te observeren, concrete adviezne te bieden. Heel laagdrempelig en ik ben er blij mee. Het is ook gewoon een prettig mens, dat scheelt ook wel. En gratis ja.
Er komt nu iemand eens in de paar maanden bij mij langs om met mij te praten, thuis te observeren, concrete adviezne te bieden. Heel laagdrempelig en ik ben er blij mee. Het is ook gewoon een prettig mens, dat scheelt ook wel. En gratis ja.
maandag 11 oktober 2010 om 10:02
Bedankt voor de reacties.
Even voor de duidelijkheid, mijn man slaat ons zoontje niet in elkaar of zo. Hij krijgt wel eens een tik voor zijn billen, en dat is idd puur onmacht, omdat hij nergens op reageert. Het lullige is, dat zo heel boos worden, soms het enige is dat nog een beetje effect heeft. Negatief gedrag negeren, 'gewoon' boos toespreken, time outs, hij haalt er domweg zijn schouders over op en zegt: ik doe het lekker toch niet/wel, lekker puh. En ik weet gewoon niet hoe ik dan verder moet.
Ik ga denk ik maar eens kijken voor een particuliere orthopedagoog of zo. Home Start heb ik ook wel gezien, maar dat zijn gewone vrijwilligers, die er ook niet voor geleerd hebben. Ik vraag me af of die mij nou echt kunnen helpen, ik bedoel, die mensen zullen ook wel eens lastige kinderen hebben gehad, maar als zij daar goed mee om konden gaan, hoe kunnen ze dan mijn machteloosheid begrijpen? Net als de wijkverpleegkundige die op ons consultatiebureau dit soort dingen behandelt, die heeft zelf geen kinderen en komt met keurige antwoorden uit de boekjes, die ik ook gelezen heb.
Even voor de duidelijkheid, mijn man slaat ons zoontje niet in elkaar of zo. Hij krijgt wel eens een tik voor zijn billen, en dat is idd puur onmacht, omdat hij nergens op reageert. Het lullige is, dat zo heel boos worden, soms het enige is dat nog een beetje effect heeft. Negatief gedrag negeren, 'gewoon' boos toespreken, time outs, hij haalt er domweg zijn schouders over op en zegt: ik doe het lekker toch niet/wel, lekker puh. En ik weet gewoon niet hoe ik dan verder moet.
Ik ga denk ik maar eens kijken voor een particuliere orthopedagoog of zo. Home Start heb ik ook wel gezien, maar dat zijn gewone vrijwilligers, die er ook niet voor geleerd hebben. Ik vraag me af of die mij nou echt kunnen helpen, ik bedoel, die mensen zullen ook wel eens lastige kinderen hebben gehad, maar als zij daar goed mee om konden gaan, hoe kunnen ze dan mijn machteloosheid begrijpen? Net als de wijkverpleegkundige die op ons consultatiebureau dit soort dingen behandelt, die heeft zelf geen kinderen en komt met keurige antwoorden uit de boekjes, die ik ook gelezen heb.
maandag 11 oktober 2010 om 10:03
quote:Scuba schreef op 10 oktober 2010 @ 22:05:
Sorry toen ik de zin las dat je vriend denkt dat hij het eruit kan slaan ben ik afgehaakt. Ik denk dat jullie heel snel hulp moeten gaan zoeken en ik denk dat jouw vriend het meeste hulp nodig heeft als hij dit soort opvattingen heeft. Slaan is nooit, nimmer, never, een oplossing en zolang hij dat denkt ben ik bang dat jullie nergens gaan komen. Heeeel snel veranderen dus.Helemaal eens. Is ie helemaal van de pot gerukt of zo? Een kind van 4 slaan, hoe haalt ie het in zijn hoofd!
Sorry toen ik de zin las dat je vriend denkt dat hij het eruit kan slaan ben ik afgehaakt. Ik denk dat jullie heel snel hulp moeten gaan zoeken en ik denk dat jouw vriend het meeste hulp nodig heeft als hij dit soort opvattingen heeft. Slaan is nooit, nimmer, never, een oplossing en zolang hij dat denkt ben ik bang dat jullie nergens gaan komen. Heeeel snel veranderen dus.Helemaal eens. Is ie helemaal van de pot gerukt of zo? Een kind van 4 slaan, hoe haalt ie het in zijn hoofd!
maandag 11 oktober 2010 om 20:06
quote:citronella schreef op 10 oktober 2010 @ 22:21:
maar echt Mimootje, gedrag er uit willen slaan, ken je dat gevoel echt? ik vind het toch best heftig klinken hoor, ook uit onmacht, ik voel me regelmatig onmachtig met dochter, en het is me echt wel eens gebeurd dat ik een tik heb uitgedeeld, daar ben ik niet trots op, maar dat is inderdaad onmacht op dat moment, niet omdat ik het idee heb dat ik haar gedrag er wel even uit kan slaan, heb daar dan ook meteen acuut spijt van als dat gebeurt.
Ik heb het idee dat als iemand het idee heeft bepaald gedrag er uit te kunnen slaan, dat dat dan wel even wat verder gaat dan heel soms een tik uitdelen uit onmacht. Bewust gedrag er uit willen slaan, dat klinkt als, stelselmatig je kind willen slaan als straf.
Ik zeg dit niet om die enkele tik die ik heel af en toe uitdeel goed te praten ofzo, maar omdat ik er echt serieus van schrik dat iemand zegt dat haar man denkt gedrag eruit te kunnen slaan, en dat iemand anders hier zegt dat gevoel te herkennen niet het gevoel iets eruit te moeten slaan, het gevoel van onmacht herken ik. Beetje mosterd geloof ik...
maar echt Mimootje, gedrag er uit willen slaan, ken je dat gevoel echt? ik vind het toch best heftig klinken hoor, ook uit onmacht, ik voel me regelmatig onmachtig met dochter, en het is me echt wel eens gebeurd dat ik een tik heb uitgedeeld, daar ben ik niet trots op, maar dat is inderdaad onmacht op dat moment, niet omdat ik het idee heb dat ik haar gedrag er wel even uit kan slaan, heb daar dan ook meteen acuut spijt van als dat gebeurt.
Ik heb het idee dat als iemand het idee heeft bepaald gedrag er uit te kunnen slaan, dat dat dan wel even wat verder gaat dan heel soms een tik uitdelen uit onmacht. Bewust gedrag er uit willen slaan, dat klinkt als, stelselmatig je kind willen slaan als straf.
Ik zeg dit niet om die enkele tik die ik heel af en toe uitdeel goed te praten ofzo, maar omdat ik er echt serieus van schrik dat iemand zegt dat haar man denkt gedrag eruit te kunnen slaan, en dat iemand anders hier zegt dat gevoel te herkennen niet het gevoel iets eruit te moeten slaan, het gevoel van onmacht herken ik. Beetje mosterd geloof ik...
