Kinderen
alle pijlers
Te jong voor kinderen
maandag 8 september 2008 om 12:59
Het is maar hoe jong je je voelt, ik ben op mijn 26e moeder geworden van de eerste en ben nu 28.
Weet je vooroordelen zullen er altijd zijn, maar volgens mij ben je sterk genoeg om die te passeren.
Ik heb nu 2 kinderen, maar voel me nog steeds een meisje, ben een beetje beledigd om als mevr. X te worden aangesproken, hahaha! Maar dat heb ik waarschijnlijk over 20 jaar ook nog.
Weet je vooroordelen zullen er altijd zijn, maar volgens mij ben je sterk genoeg om die te passeren.
Ik heb nu 2 kinderen, maar voel me nog steeds een meisje, ben een beetje beledigd om als mevr. X te worden aangesproken, hahaha! Maar dat heb ik waarschijnlijk over 20 jaar ook nog.
maandag 8 september 2008 om 13:04
Mijn persoonlijke keus zou het niet zijn. Ik zou liever eerst een poosje met zijn tweeen zijn, en alletwee lekker werken. Met kinderen is dat toch lastiger, en je hebt nog een heel werkleven voor je. Daarvoor een goede basis leggen is veel eenvoudiger zonder kinderen. Die tijd met zijn tweeen is niet iets dat je later kunt inhalen.
maandag 8 september 2008 om 13:04
maandag 8 september 2008 om 13:07
Het verschilt per persoon en per situatie.
Ik ben nu 23 en als ik voor mezelf spreek, dan vind ik mijn situatie nu niet goed om een kind te krijgen. Althans, het zou prima kunnen, samenwonend in een koophuis, ik ben net afgestudeerd (WO) en ga dus binnenkort aan het werk. (Vriend werkt al) Maar persoonlijk zou ik eerst wat jaren willen werken voor er kinderen komen. Maarja, ik ken ook veel mensen die net als ik net zijn afgestudeerd en onmiddellijk daarna zijn gaan trouwen. Waarschijnlijk laten de kinderen bij hen niet lang op zich wachten.
Stel, ik had MBO gedaan, dan was nu misschien voor mij wel het juiste moment geweest omdat ik dan waarschijnlijk al een aantal jaar aan het werk zou zijn geweest.
Ik ben nu 23 en als ik voor mezelf spreek, dan vind ik mijn situatie nu niet goed om een kind te krijgen. Althans, het zou prima kunnen, samenwonend in een koophuis, ik ben net afgestudeerd (WO) en ga dus binnenkort aan het werk. (Vriend werkt al) Maar persoonlijk zou ik eerst wat jaren willen werken voor er kinderen komen. Maarja, ik ken ook veel mensen die net als ik net zijn afgestudeerd en onmiddellijk daarna zijn gaan trouwen. Waarschijnlijk laten de kinderen bij hen niet lang op zich wachten.
Stel, ik had MBO gedaan, dan was nu misschien voor mij wel het juiste moment geweest omdat ik dan waarschijnlijk al een aantal jaar aan het werk zou zijn geweest.
maandag 8 september 2008 om 13:09
quote:elninjoo schreef op 08 september 2008 @ 12:38:
Met 23 hoor je volgens mij nog wel te studeren om je toekomst op te bouwen of sta je aan de start van je carriere. Als je met 23 aan de kids gaat is het dan je bedoeling dat je een huismus wordt met laagbetaald bijbaantje, of wil je alsnog een goede toekomst voor jezelf opbouwen door jezelf te ontplooien in studie en werk?Nou ja zeg, dit is wel zo'n onzin! Nadat ik mijn kroost op de werled heb gezet heb ik mij dusdanig ontwikkeld dat ik al bijna met pensioen kan. Ik ben nu 38 en kroosty is bijna 13 en 14. Ga toch weg, we weten dat je het niet zo op kinderen hebt.
Met 23 hoor je volgens mij nog wel te studeren om je toekomst op te bouwen of sta je aan de start van je carriere. Als je met 23 aan de kids gaat is het dan je bedoeling dat je een huismus wordt met laagbetaald bijbaantje, of wil je alsnog een goede toekomst voor jezelf opbouwen door jezelf te ontplooien in studie en werk?Nou ja zeg, dit is wel zo'n onzin! Nadat ik mijn kroost op de werled heb gezet heb ik mij dusdanig ontwikkeld dat ik al bijna met pensioen kan. Ik ben nu 38 en kroosty is bijna 13 en 14. Ga toch weg, we weten dat je het niet zo op kinderen hebt.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
maandag 8 september 2008 om 13:11
Ik was 23 toen ik mijn eerste kreeg en 25 mijn tweede.
Het voordeel is dat je het lichamelijk goed aankan, veel energie hebt voor de kleintjes. Het was weliswaar niet gepland, hoewel mijn klokje wel tikje, maar toen het gebeurde waren we superblij. De omstandigheden waren wel anders, ik had wel een fulltime baan, een huurwoning en partner werkte zwart aangezien hij illegaal was. Al met al is alles goed gekomen, hij is legaal, heeft een vaste baan en hebben nu een koopwoning. Ik ben nu 31 en we zitten aan de derde te denken, ook nog jong. Als ik nu zou beginnen aan de eerste, zou ik echt niet aan 3 kinderen denken. Dan had ik het of bij 1 of 2 gehouden. Ik zie geen nadelen, misschien kan ik idd niet vaak op vakantie gaan oid. maar ik zie het zo, ik ben jong moeder, en wanneer mijn kinderen zelfstandig genoeg zijn ben ik nog steeds jong en niet stokoud en kan ik alsnog op vakantie gaan en leuke dingen doen. Een carriere ding heb ik nooit zien zitten, dus daar zit ik niet mee..
Het voordeel is dat je het lichamelijk goed aankan, veel energie hebt voor de kleintjes. Het was weliswaar niet gepland, hoewel mijn klokje wel tikje, maar toen het gebeurde waren we superblij. De omstandigheden waren wel anders, ik had wel een fulltime baan, een huurwoning en partner werkte zwart aangezien hij illegaal was. Al met al is alles goed gekomen, hij is legaal, heeft een vaste baan en hebben nu een koopwoning. Ik ben nu 31 en we zitten aan de derde te denken, ook nog jong. Als ik nu zou beginnen aan de eerste, zou ik echt niet aan 3 kinderen denken. Dan had ik het of bij 1 of 2 gehouden. Ik zie geen nadelen, misschien kan ik idd niet vaak op vakantie gaan oid. maar ik zie het zo, ik ben jong moeder, en wanneer mijn kinderen zelfstandig genoeg zijn ben ik nog steeds jong en niet stokoud en kan ik alsnog op vakantie gaan en leuke dingen doen. Een carriere ding heb ik nooit zien zitten, dus daar zit ik niet mee..
maandag 8 september 2008 om 13:16
quote:elninjoo schreef op 08 september 2008 @ 12:38:
Met 23 hoor je volgens mij nog wel te studeren om je toekomst op te bouwen of sta je aan de start van je carriere. Als je met 23 aan de kids gaat is het dan je bedoeling dat je een huismus wordt met laagbetaald bijbaantje, of wil je alsnog een goede toekomst voor jezelf opbouwen door jezelf te ontplooien in studie en werk?
Wat een domme en kortzichtige opmerking.
23 kan best hoor, ik was 24, eigen huis, beide hoog opgeleid.
Hoe lang kennen jullie elkaar?
Met 23 hoor je volgens mij nog wel te studeren om je toekomst op te bouwen of sta je aan de start van je carriere. Als je met 23 aan de kids gaat is het dan je bedoeling dat je een huismus wordt met laagbetaald bijbaantje, of wil je alsnog een goede toekomst voor jezelf opbouwen door jezelf te ontplooien in studie en werk?
Wat een domme en kortzichtige opmerking.
23 kan best hoor, ik was 24, eigen huis, beide hoog opgeleid.
Hoe lang kennen jullie elkaar?
maandag 8 september 2008 om 13:16
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...
maandag 8 september 2008 om 13:22
quote:elninjoo schreef op 08 september 2008 @ 12:38:
Met 23 hoor je volgens mij nog wel te studeren om je toekomst op te bouwen of sta je aan de start van je carriere. Als je met 23 aan de kids gaat is het dan je bedoeling dat je een huismus wordt met laagbetaald bijbaantje, of wil je alsnog een goede toekomst voor jezelf opbouwen door jezelf te ontplooien in studie en werk?
Nog een keer: wat een onzin. Op mijn 23e had ik al twee masters afgerond, een goede baan en raakte ik zwanger. Bovendien had ik toen al 5 jaar een vaste relatie en woonden we samen in een mooi huis. Aan mijn ambitie is niet zoveel verandert nu ik mijn dochter heb. Een huismus ben ik niet en zal ik ook niet worden, ik moet er niet aan denken om fulltime thuis te zitten. Het grote voordeel vind ik dat ik nu juist nog jong genoeg ben voor allerlei keuzes (zowel wat carriere als kinderen betreft) zonder dat ik me door mijn leeftijd hoef te laten leiden.
Voor TO: Misschien is het praktisch gezien inderdaad handiger om te wachten tot je verhuisd bent en een baan hebt. Zo niet, dan loopt dat ook wel weer los.
Met 23 hoor je volgens mij nog wel te studeren om je toekomst op te bouwen of sta je aan de start van je carriere. Als je met 23 aan de kids gaat is het dan je bedoeling dat je een huismus wordt met laagbetaald bijbaantje, of wil je alsnog een goede toekomst voor jezelf opbouwen door jezelf te ontplooien in studie en werk?
Nog een keer: wat een onzin. Op mijn 23e had ik al twee masters afgerond, een goede baan en raakte ik zwanger. Bovendien had ik toen al 5 jaar een vaste relatie en woonden we samen in een mooi huis. Aan mijn ambitie is niet zoveel verandert nu ik mijn dochter heb. Een huismus ben ik niet en zal ik ook niet worden, ik moet er niet aan denken om fulltime thuis te zitten. Het grote voordeel vind ik dat ik nu juist nog jong genoeg ben voor allerlei keuzes (zowel wat carriere als kinderen betreft) zonder dat ik me door mijn leeftijd hoef te laten leiden.
Voor TO: Misschien is het praktisch gezien inderdaad handiger om te wachten tot je verhuisd bent en een baan hebt. Zo niet, dan loopt dat ook wel weer los.
maandag 8 september 2008 om 13:22
quote:cle schreef op 08 september 2008 @ 13:16:
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...
ik zou wel om je eigen inkomsten denken, en zorgen dat ik nooit afhankelijk werd van mijn man...
wij hebben een opleiding gedaan en carriere gemaakt terwijl we al kinderen hadden, met een minimum aan opvang (2 dagen kdv /week vanaf dat ze twee jaar waren)
het is een kwestie van veel plannen en elkaar goed aanvoelen. Niet al te perfectionistisch zijn in sommige dingen helpt ook (simpele verjaarspartijtjes, geen merkkleding, etc). we bouwen onze carriere steeds meer uit naarmate onze kinderen groter worden en we doen alles 50/50.
We zijn met niks begonnen, we hadden elkaar, een huurhuis en een middelbare schoolopleiding toen onze oudste geboren werd. Klinkt misschien cheesy maar we zijn met de normale ups en downs altijd gelukkig geweest.
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...
ik zou wel om je eigen inkomsten denken, en zorgen dat ik nooit afhankelijk werd van mijn man...
wij hebben een opleiding gedaan en carriere gemaakt terwijl we al kinderen hadden, met een minimum aan opvang (2 dagen kdv /week vanaf dat ze twee jaar waren)
het is een kwestie van veel plannen en elkaar goed aanvoelen. Niet al te perfectionistisch zijn in sommige dingen helpt ook (simpele verjaarspartijtjes, geen merkkleding, etc). we bouwen onze carriere steeds meer uit naarmate onze kinderen groter worden en we doen alles 50/50.
We zijn met niks begonnen, we hadden elkaar, een huurhuis en een middelbare schoolopleiding toen onze oudste geboren werd. Klinkt misschien cheesy maar we zijn met de normale ups en downs altijd gelukkig geweest.
maandag 8 september 2008 om 13:23
quote:cle schreef op 08 september 2008 @ 13:16:
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...Zoals je zelf al zegt: een kind kost altijd tijd. Als je nu aan kinderen begint, kost dat je zowiezo een half jaar zwangerschapsverlof, en een paar jaar minder werken (als dat ik wat je wil). Als je het later doet, kost het je exact hetzelfde. Of het nu of later beter is? Ik denk dat het nu makkelijker is. Je bent nog jong, dus slapeloze nachten zijn niet zo problematisch. Je hebt nog geen carriere, en als je daar over vijf jaar mee begint, ben je nog steeds jong. Een onderbreking lijkt me vervelender.
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...Zoals je zelf al zegt: een kind kost altijd tijd. Als je nu aan kinderen begint, kost dat je zowiezo een half jaar zwangerschapsverlof, en een paar jaar minder werken (als dat ik wat je wil). Als je het later doet, kost het je exact hetzelfde. Of het nu of later beter is? Ik denk dat het nu makkelijker is. Je bent nog jong, dus slapeloze nachten zijn niet zo problematisch. Je hebt nog geen carriere, en als je daar over vijf jaar mee begint, ben je nog steeds jong. Een onderbreking lijkt me vervelender.
maandag 8 september 2008 om 13:26
quote:cle schreef op 08 september 2008 @ 13:16:
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...Bedoel je hier dan mee dat je de eerste jaren fulltime thuis wilt gaan zitten? Want dat lijkt me dan weer niet goed. Voor je carriere, voor jezelf (eigen ontwikkeling) en voor je toekomst. Je vriend mag dan wel veel gaan verdienen, maar jij bouwt bijvoorbeeld geen pensioen op en mocht je onverhoopt ooit uit elkaar gaan dan heb je ook nog geen ervaring op de arbeidsmarkt. En je kinderen hoeven echt niet met een huissleutel om hun nek te gaan lopen hoor, er zijn genoeg anderen manieren van opvang waar je kinderen helemaal niet onder hoeven te lijden.
Nouja ik heb wel de intentie om nog te gaan werken en eventueel echt carriere te gaan maken. Maar ik vraag me zelf gewoon af wat dan echt beter is. Als je kinderen wilt zul je daar hoe dan ook tijd voor moeten maken (ik ben geen vrouw die de kinderen laat opgroeien met een huisdeur sleutel om hun nek). Wat is dan voordeliger, eerst carriere en dan kinderen of juist andersom? Ik heb wel het geluk dat mijn vriend een hele goeie baan heeft en waarschijnlijk de zaak waarvoor hij werkt binnen nu en 5 jaar over kan nemen. Qua financien is the sky dan the limit...Bedoel je hier dan mee dat je de eerste jaren fulltime thuis wilt gaan zitten? Want dat lijkt me dan weer niet goed. Voor je carriere, voor jezelf (eigen ontwikkeling) en voor je toekomst. Je vriend mag dan wel veel gaan verdienen, maar jij bouwt bijvoorbeeld geen pensioen op en mocht je onverhoopt ooit uit elkaar gaan dan heb je ook nog geen ervaring op de arbeidsmarkt. En je kinderen hoeven echt niet met een huissleutel om hun nek te gaan lopen hoor, er zijn genoeg anderen manieren van opvang waar je kinderen helemaal niet onder hoeven te lijden.
maandag 8 september 2008 om 13:27
quote:RosieRo schreef op 08 september 2008 @ 12:45:
[...]
wat een onzin weer. jong kinderen en hoogopgeleid sluiten elkaar bepaald niet uit hoor.Een vriendin van mij raakte tijdens haar studie zwanger, maar is redelijk gewoon door blijven studeren. Je moet wel alles goed regelen enzo, maar dat is eigenlijk weinig anders dan wanneer je kind en baan combineert.
[...]
wat een onzin weer. jong kinderen en hoogopgeleid sluiten elkaar bepaald niet uit hoor.Een vriendin van mij raakte tijdens haar studie zwanger, maar is redelijk gewoon door blijven studeren. Je moet wel alles goed regelen enzo, maar dat is eigenlijk weinig anders dan wanneer je kind en baan combineert.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
maandag 8 september 2008 om 13:28
quote:TessTan schreef op 08 september 2008 @ 13:26:
[...]
Bedoel je hier dan mee dat je de eerste jaren fulltime thuis wilt gaan zitten? Want dat lijkt me dan weer niet goed. Voor je carriere, voor jezelf (eigen ontwikkeling) en voor je toekomst. Je vriend mag dan wel veel gaan verdienen, maar jij bouwt bijvoorbeeld geen pensioen op en mocht je onverhoopt ooit uit elkaar gaan dan heb je ook nog geen ervaring op de arbeidsmarkt. En je kinderen hoeven echt niet met een huissleutel om hun nek te gaan lopen hoor, er zijn genoeg anderen manieren van opvang waar je kinderen helemaal niet onder hoeven te lijden.helemaal mee eens! ik zou echt iedereen aanraden om nooit je economische zelfstandigheid op te geven.
[...]
Bedoel je hier dan mee dat je de eerste jaren fulltime thuis wilt gaan zitten? Want dat lijkt me dan weer niet goed. Voor je carriere, voor jezelf (eigen ontwikkeling) en voor je toekomst. Je vriend mag dan wel veel gaan verdienen, maar jij bouwt bijvoorbeeld geen pensioen op en mocht je onverhoopt ooit uit elkaar gaan dan heb je ook nog geen ervaring op de arbeidsmarkt. En je kinderen hoeven echt niet met een huissleutel om hun nek te gaan lopen hoor, er zijn genoeg anderen manieren van opvang waar je kinderen helemaal niet onder hoeven te lijden.helemaal mee eens! ik zou echt iedereen aanraden om nooit je economische zelfstandigheid op te geven.
maandag 8 september 2008 om 13:28
quote:RosieRo schreef op 08 september 2008 @ 13:26:
half jaar zwangerschapsverlof? Nou, ik dacht dat het 4 weken voor, 12 weken na de bevalling was?
no way dat ik een half jaar thuis ben gebleven hoor, na de bevallingen!Excuus, dat komt doordat hier iedereen zijn vakantie en ouderschapsverlofdagen achter het zwangerschapsverlof plakt. 16 weken dus.
half jaar zwangerschapsverlof? Nou, ik dacht dat het 4 weken voor, 12 weken na de bevalling was?
no way dat ik een half jaar thuis ben gebleven hoor, na de bevallingen!Excuus, dat komt doordat hier iedereen zijn vakantie en ouderschapsverlofdagen achter het zwangerschapsverlof plakt. 16 weken dus.
maandag 8 september 2008 om 13:28
maandag 8 september 2008 om 13:30
Nee ik wil niet lang thuis gaan zitten. Misschien hooguit 3 tot 6 maanden. Zeker wil ik daarna weer gaan werken om mijn eigen ervaring op te bouwen. IK wil zeker niet alleen afhankelijk zijn van mijn partner. Maar ik wil ook de aandacht geven aan mijn kind(eren). Opvang daar ben ik niet zo voor. Als pedaoog ben ik in menig kinderdagverblijf geweest en daar ben ik persoonlijk niet over te spreken. Wel ouders en schoonouders.
maandag 8 september 2008 om 13:37
quote:cle schreef op 08 september 2008 @ 13:30:
Nee ik wil niet lang thuis gaan zitten. Misschien hooguit 3 tot 6 maanden. Zeker wil ik daarna weer gaan werken om mijn eigen ervaring op te bouwen. IK wil zeker niet alleen afhankelijk zijn van mijn partner. Maar ik wil ook de aandacht geven aan mijn kind(eren). Opvang daar ben ik niet zo voor. Als pedaoog ben ik in menig kinderdagverblijf geweest en daar ben ik persoonlijk niet over te spreken. Wel ouders en schoonouders.Grappig, mijn directe collega, die ook pedagoog is, heeft een compleet tegenovergestelde mening. Toch leuk om te zien dat binnen een vakgebied zulke verschillende opinies kunnen ontstaan.
Nee ik wil niet lang thuis gaan zitten. Misschien hooguit 3 tot 6 maanden. Zeker wil ik daarna weer gaan werken om mijn eigen ervaring op te bouwen. IK wil zeker niet alleen afhankelijk zijn van mijn partner. Maar ik wil ook de aandacht geven aan mijn kind(eren). Opvang daar ben ik niet zo voor. Als pedaoog ben ik in menig kinderdagverblijf geweest en daar ben ik persoonlijk niet over te spreken. Wel ouders en schoonouders.Grappig, mijn directe collega, die ook pedagoog is, heeft een compleet tegenovergestelde mening. Toch leuk om te zien dat binnen een vakgebied zulke verschillende opinies kunnen ontstaan.
maandag 8 september 2008 om 13:39
Dat is inderdaad grappig om te zien ja. Het zou goed kunnen dat het per opvang ontzettend veel verschilt. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook belangrijk voor kinderen om met andere kinderen te leren omgaan etc, maar niet in de instellingen die ik heb gezien. Word veel te weinig gedaan aan actieve ontwikkeling en is het letterlijk OPVANG
maandag 8 september 2008 om 13:45
IK denk dat je vooral goed moet nadenken wat de gevolgen zijn als jullie ineens met 3 zijn. De kosten daarvan en de vrijetijd die je er aan besteedt. Wij (26 +27) wachten nog. We willen eerst een huis kopen, sparen en reizen voor we aan een kind beginnen. (en een pup opvoeden :p) Als ik een kind heb wil ik er 100% voor kunnen zijn. ik heb nu nog niet het idee dat ik zelf stabiel genoeg in het leven sta om een kind te krijgen.
