Kinderen
alle pijlers
Uit mijn doen na bevalling
zondag 11 maart 2012 om 13:17
Waarschuwing; dit wordt een even-van-me-afschrijf/zeurtopic!
Ik ben 10 weken geleden moeder geworden van mijn tweede kindje, echt een moppie en ze doet het heel erg goed (vooral overdag). Ze is tevreden, huilt nooit, drinkt goed, kan overal mee naartoe en slaapt best wel goed overdag. Alleen 's nachts snapt ze het nog niet zo goed. Ze komt 1x voor een flesje in de nacht, ergens tussen 2 en 6 (geen peil op te trekken) nadat ze rond 10 uur haar laatste fles krijgt. Vaak gaat ze daarna weer lekker slapen, maar ook regelmatig blijft ze spoken na die fles, en zijn we zo nog een uur (soms minder, soms langer) bezig om haar in slaap te krijgen. Ik geef flesvoeding en mijn man doet ook regelmatig 's nachts een voeding. Mijn zoon sliep met 8 weken door en kwam daarna nooit meer 's nachts, en daar had ik stiekem nu toch ook wel op gehoopt. Ik weet dat het normaal is dat baby's niet doorslapen, en ik mag echt niet klagen met hoe het gaat en mijn man is fantastisch maar toch voel ik me soms zo rot...
Ten eerste ben ik lichamelijk helemaal op. Ik zat al vanaf 17 weken zwangerschap met ernstige bekkeninstabiliteit die tot aan de bevalling echt heel heftig was met veel pijn en bijna geen slaap 's nachts. Toen een best wel heftige bevalling met eigenlijk meteen daarna een longontsteking (ook weer amper slaap vanwege benauwdheid, pijn en hoesten). Die was eerst niet onderkend door de huisarts, dus pas na 5 weken kreeg ik antibiotica, waarna ik wel weer opknapte. Ik ben daar nu redelijk van hersteld. Nu zit er een wervel in mijn rug verkeerd waardoor ik pijn in mijn nek en rug heb, ik mijn hoofd niet kan bewegen en amper kan tillen. Kortom: lichamelijk is het ruk, al 7 maanden lang.
Mijn zoon van 2,5 is lekker aan het peuterpuberen, kan soms baldadig zijn, krijgt soms ineens huil- of driftbuien en roept steeds maar dat hij verdrietig is. Ik ben er inmiddels wel uit dat dit voornamelijk een manier is om aandacht te vragen, maar toch heb ik me wel erg zorgen om hem gemaakt. Hij is overigens wel heel lief voor zijn zusje en niet jaloers, juist heel gek op haar.
Ik vind het moeilijk om mijn aandacht tussen de kinderen te verdelen, als ik met de baby zit voel ik me soms lullig dat ik niet met de oudste speel, en als ik met de oudste speel voel ik me lullig dat ik de baby in de box parkeer. 'Gelukkig' is de oudste 2 dagen per week naar de opvang waardoor ik dan tijd heb voor de baby en hij lekker met andere kindjes kan spelen.
En dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat ik eigenlijk gewoon op ben. Ik ben gewoon boos dat ik me lichamelijk al 7 maanden enorm rot voel, de gebroken nachten ook al 7 maanden lang breken me echt op en ik vind het soms echt moeilijk om met mijn zoon om te gaan. Ik ben van mezelf behoorlijk perfectionistisch en ik wil graag op een roze wolk zitten en een happy gezinnetje zijn. En eigenlijk gaat het ook heel erg goed, beide kindjes doen het gewoon wel prima, die peuterpuberteit hoort erbij en mijn man doet heel erg veel in huis en met de kinderen. Op papier heb ik weinig te klagen, maar ik ben het zat. Soms zou ik gewoon weg willen zijn, in mijn uppie op een onbewoond eiland (ergens waar het lekker warm is) en niks hoeven.
Wie herkent dit en wie heeft er tips voor mij? Ik ga morgen de huisarts bellen om in ieder geval mijn verhaal te doen, en dan zien we wel.
Ik ben 10 weken geleden moeder geworden van mijn tweede kindje, echt een moppie en ze doet het heel erg goed (vooral overdag). Ze is tevreden, huilt nooit, drinkt goed, kan overal mee naartoe en slaapt best wel goed overdag. Alleen 's nachts snapt ze het nog niet zo goed. Ze komt 1x voor een flesje in de nacht, ergens tussen 2 en 6 (geen peil op te trekken) nadat ze rond 10 uur haar laatste fles krijgt. Vaak gaat ze daarna weer lekker slapen, maar ook regelmatig blijft ze spoken na die fles, en zijn we zo nog een uur (soms minder, soms langer) bezig om haar in slaap te krijgen. Ik geef flesvoeding en mijn man doet ook regelmatig 's nachts een voeding. Mijn zoon sliep met 8 weken door en kwam daarna nooit meer 's nachts, en daar had ik stiekem nu toch ook wel op gehoopt. Ik weet dat het normaal is dat baby's niet doorslapen, en ik mag echt niet klagen met hoe het gaat en mijn man is fantastisch maar toch voel ik me soms zo rot...
Ten eerste ben ik lichamelijk helemaal op. Ik zat al vanaf 17 weken zwangerschap met ernstige bekkeninstabiliteit die tot aan de bevalling echt heel heftig was met veel pijn en bijna geen slaap 's nachts. Toen een best wel heftige bevalling met eigenlijk meteen daarna een longontsteking (ook weer amper slaap vanwege benauwdheid, pijn en hoesten). Die was eerst niet onderkend door de huisarts, dus pas na 5 weken kreeg ik antibiotica, waarna ik wel weer opknapte. Ik ben daar nu redelijk van hersteld. Nu zit er een wervel in mijn rug verkeerd waardoor ik pijn in mijn nek en rug heb, ik mijn hoofd niet kan bewegen en amper kan tillen. Kortom: lichamelijk is het ruk, al 7 maanden lang.
Mijn zoon van 2,5 is lekker aan het peuterpuberen, kan soms baldadig zijn, krijgt soms ineens huil- of driftbuien en roept steeds maar dat hij verdrietig is. Ik ben er inmiddels wel uit dat dit voornamelijk een manier is om aandacht te vragen, maar toch heb ik me wel erg zorgen om hem gemaakt. Hij is overigens wel heel lief voor zijn zusje en niet jaloers, juist heel gek op haar.
Ik vind het moeilijk om mijn aandacht tussen de kinderen te verdelen, als ik met de baby zit voel ik me soms lullig dat ik niet met de oudste speel, en als ik met de oudste speel voel ik me lullig dat ik de baby in de box parkeer. 'Gelukkig' is de oudste 2 dagen per week naar de opvang waardoor ik dan tijd heb voor de baby en hij lekker met andere kindjes kan spelen.
En dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat ik eigenlijk gewoon op ben. Ik ben gewoon boos dat ik me lichamelijk al 7 maanden enorm rot voel, de gebroken nachten ook al 7 maanden lang breken me echt op en ik vind het soms echt moeilijk om met mijn zoon om te gaan. Ik ben van mezelf behoorlijk perfectionistisch en ik wil graag op een roze wolk zitten en een happy gezinnetje zijn. En eigenlijk gaat het ook heel erg goed, beide kindjes doen het gewoon wel prima, die peuterpuberteit hoort erbij en mijn man doet heel erg veel in huis en met de kinderen. Op papier heb ik weinig te klagen, maar ik ben het zat. Soms zou ik gewoon weg willen zijn, in mijn uppie op een onbewoond eiland (ergens waar het lekker warm is) en niks hoeven.
Wie herkent dit en wie heeft er tips voor mij? Ik ga morgen de huisarts bellen om in ieder geval mijn verhaal te doen, en dan zien we wel.
zondag 11 maart 2012 om 13:31
Rationeel weet je allemaal wel dat het gewoon erbij hoort en je kinderen het super doen, maar dat is verstand. Gevoel zegt dat het gewoon af en toe kut is.
en waarom zou dat niet mogen?
De peuterpuberteit kan gewoon vreselijk vermoeiend en irritant zijn, gebroken nachten zijn gewoon rot, schuldgevoel over aandacht verdelen kennen alle moeders en als het dan lichamelijk ook ruk is, nou, dan is de optelsom snel gemaakt.
Sta het lekker toe voor jezelf. Je mag huilen, klagen, zeuren!
De huisarts zou je misschien in kunnen schakelen voor je rug/nek?
en misschien is het handig dat een prof kijkt of je geen postnatale depressie hebt, dat kan ik natuurlijk niet beoordelen.
Maar je verhaal klinkt me heel logisch en begrijpelijk in de oren hoor!!
en waarom zou dat niet mogen?
De peuterpuberteit kan gewoon vreselijk vermoeiend en irritant zijn, gebroken nachten zijn gewoon rot, schuldgevoel over aandacht verdelen kennen alle moeders en als het dan lichamelijk ook ruk is, nou, dan is de optelsom snel gemaakt.
Sta het lekker toe voor jezelf. Je mag huilen, klagen, zeuren!
De huisarts zou je misschien in kunnen schakelen voor je rug/nek?
en misschien is het handig dat een prof kijkt of je geen postnatale depressie hebt, dat kan ik natuurlijk niet beoordelen.
Maar je verhaal klinkt me heel logisch en begrijpelijk in de oren hoor!!
zondag 11 maart 2012 om 14:11
Ik denk dat het hebben van een baby en een peuter op zich al vermoeiend en lastig genoeg kan zijn. Maar dan heb jij ook nog eens tal van lichamelijke klachten erbij gekregen. Kan me heel goed voorstellen dat je op bent. Hoe voelt je man zich?
Is het een optie dat jij (alleen of samen met je man) er op korte termijn even een weekje tussenuit gaat? Hotelletje, wellnessresort of gewoon een weekje bij je ouders vertroeteld worden? Dan kan je even lekker bijkomen en bijslapen. En als je daarna het nog steeds niet ziet zitten, dan is de gang naar de dokter snel gemaakt hoor.
Succes.
Is het een optie dat jij (alleen of samen met je man) er op korte termijn even een weekje tussenuit gaat? Hotelletje, wellnessresort of gewoon een weekje bij je ouders vertroeteld worden? Dan kan je even lekker bijkomen en bijslapen. En als je daarna het nog steeds niet ziet zitten, dan is de gang naar de dokter snel gemaakt hoor.
Succes.
zondag 11 maart 2012 om 14:21
Kan ik mee naar dat onbewoonde eiland? Hier ook een peuter-puber en baby van 11 weken. Heel herkenbaar: schuld gevoel als de een aandacht krijgt en de ander dus even niet.. Ook lopen de nachten hier niet zoals we zouden willen en dat breekt op na zoveel weken,in jou geval maanden. Ga naar de huisarts, praat erover en weet dat je niet alleen bent! Dat helpt mij in ieder geval wel! En waar ik vreselijk van opknap: laat de kinders bij je man, en ga lekker iets voor jezelf doen: al is het maar een broodje eten met een vriendin en even lekker ouderwets lachen, zeuren en schoenen kopen werkt hier ook goed
zondag 11 maart 2012 om 14:28
Oh, zo herkenbaar...
Bij mijn eerste zat ik wekenlang op die roze wolk, bij de tweede dacht ik na 2 weken: wat was hier nou zo leuk aan? Ik had dan nog niet eens te kampen met de lichamelijke klachten die jij hebt...
Je geeft aan dat het op papier allemaal goed loopt: je man helpt, je kinderen doen het goed, maar je voelt je niet happy.
Waar zit hem dat in? Welke verwachtingen heb je die niet waargemaakt worden? Zit het in je energie? Weet je niet goed hoe je je aandacht moet verdelen over de kinderen? Heb je te hoge verwachtingen? Zijn het de lichamelijke klachten?
Als je weet waar de pijn zit, dan kan je er wat aan doen. Zit het in aandacht schenken aan je kinderen, dan kun je bewust tijd maken voor je kinderen op van tevoren bepaalde momenten (als de kleinste slaapt iets doen met de oudste, op dagen van het kdv tutten met de jongste).
Zit het in het feit dat je teveel moet doen in huis: is het mogelijk om af en toe hulp van (schoon)moeder of zus in te roepen?
Doe je genoeg leuke dingen, als in een wandelingetje maken met de kinderen, met een vriendin koffie drinken etc. En kom je genoeg aan je eigen rust toe?
Naar de huisarts gaan vind ik geen slecht idee. Hij kan in ieder geval kijken of er sprake is van een postnatale depressie en ook zien op welke manier je lichamelijke klachten kunnen verminderen.
En tot slot: voel je niet schuldig. Dit toont maar één ding aan, namelijk dat je menselijk bent! Je bent niet de enige en bent ongetwijfeld een lieve moeder. Sterkte!
Bij mijn eerste zat ik wekenlang op die roze wolk, bij de tweede dacht ik na 2 weken: wat was hier nou zo leuk aan? Ik had dan nog niet eens te kampen met de lichamelijke klachten die jij hebt...
Je geeft aan dat het op papier allemaal goed loopt: je man helpt, je kinderen doen het goed, maar je voelt je niet happy.
Waar zit hem dat in? Welke verwachtingen heb je die niet waargemaakt worden? Zit het in je energie? Weet je niet goed hoe je je aandacht moet verdelen over de kinderen? Heb je te hoge verwachtingen? Zijn het de lichamelijke klachten?
Als je weet waar de pijn zit, dan kan je er wat aan doen. Zit het in aandacht schenken aan je kinderen, dan kun je bewust tijd maken voor je kinderen op van tevoren bepaalde momenten (als de kleinste slaapt iets doen met de oudste, op dagen van het kdv tutten met de jongste).
Zit het in het feit dat je teveel moet doen in huis: is het mogelijk om af en toe hulp van (schoon)moeder of zus in te roepen?
Doe je genoeg leuke dingen, als in een wandelingetje maken met de kinderen, met een vriendin koffie drinken etc. En kom je genoeg aan je eigen rust toe?
Naar de huisarts gaan vind ik geen slecht idee. Hij kan in ieder geval kijken of er sprake is van een postnatale depressie en ook zien op welke manier je lichamelijke klachten kunnen verminderen.
En tot slot: voel je niet schuldig. Dit toont maar één ding aan, namelijk dat je menselijk bent! Je bent niet de enige en bent ongetwijfeld een lieve moeder. Sterkte!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
zondag 11 maart 2012 om 14:51
Heeeel erg herkenbaar! Ik kwam na de tweede ook in een dalletje terecht en ben er nog niet helemaal uit, maar ik merk wel dat het elke maand iets beter gaat. Ook bij mij zit er 'iets' in mijn ribbenkast/rug niet goed en hiervoor ben ik bij een manueel therapeut (wat maar ietsje helpt...) Ik voelde me het naarst omdat ik op dat moment niet kon genieten van mijn kleine meidje en wist tegelijkertijd dat die tijd niet meer terug komt....
Maar hou vol, ga naar iemand toe (huisarts of manueel therapeut) en blijf erover praten!
Veel sterkte!
Maar hou vol, ga naar iemand toe (huisarts of manueel therapeut) en blijf erover praten!
Veel sterkte!
Let's have tea...
zondag 11 maart 2012 om 14:59
Roep als dat kan ook hulp in van dierbaren om je heen. Als familie en vrienden zien dat je er zo doorheen zit, kan structurele hulp heel welkom zijn. Al is het 1 keer per week een dagdeel oppas of hulp bij het huishouden. Als je lichamelijk kan bijtanken, kan je psychisch hopelijk ook meer aan.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
maandag 12 maart 2012 om 12:01
Wat fijn zoveel reacties!
Op praktisch gebied heb ik echt niks te klagen, mijn man doet superveel in huis, en als hij thuis komt en in het weekend doet hij heel veel met de kinderen. Ik heb een schoonmaakster en lieve ouders en schoonouders die ook nog wel eens wat voor me doen.
Ik loop al bij de fysio voor mijn nek, ben zojuist weer gekraakt. Zij gaf aan dat het voor mijn lijf beter zou zijn om misschien weer aan de pil te gaan. Alles is nog week door de hormonen. Ik heb voor morgenochtend een afspraak met de huisarts om dit te bespreken, ik had dit zelf ook al bedacht.
Een week naar de zon lijkt me heeeeerlijk, maar mijn man kan niet zomaar vrij krijgen, opa's en oma's werken ook gewoon dus dat zit er niet in. Wel gaat de oudste over anderhalve week een nachtje logeren bij mijn schoonouders en mijn moeder past dan hier thuis op de jongste zodat wij een avondje op stap kunnen met vrienden. Daar heb ik echt zin in!
Het grootste probleem is denk ik dat ik zoooo graag wil genieten van deze tijd (mijn verlof voor de bevalling was niet leuk door de bekkenpijn) en ik ben erg boos op mijn lijf dat ik door al die stomme klachten niet optimaal kan genieten. Vorige kraamperiode was ook niet leuk door allerlei omstandigheden en dit is de laatste keer. Dat stomme lijf moet gewoon meewerken zodat ik me eindelijk weer eens lekker kan voelen. En ik zou graag willen dat de oudste iets meer zou meewerken, het puberen is echt ineens op een hoogtepunt beland en ik herken op sommige momenten mijn lieve kleine jongetje amper terug. Misschien dat ik daar nog wel eens met iemand over wil praten, hoe ik daar het beste mee om kan gaan.
Op praktisch gebied heb ik echt niks te klagen, mijn man doet superveel in huis, en als hij thuis komt en in het weekend doet hij heel veel met de kinderen. Ik heb een schoonmaakster en lieve ouders en schoonouders die ook nog wel eens wat voor me doen.
Ik loop al bij de fysio voor mijn nek, ben zojuist weer gekraakt. Zij gaf aan dat het voor mijn lijf beter zou zijn om misschien weer aan de pil te gaan. Alles is nog week door de hormonen. Ik heb voor morgenochtend een afspraak met de huisarts om dit te bespreken, ik had dit zelf ook al bedacht.
Een week naar de zon lijkt me heeeeerlijk, maar mijn man kan niet zomaar vrij krijgen, opa's en oma's werken ook gewoon dus dat zit er niet in. Wel gaat de oudste over anderhalve week een nachtje logeren bij mijn schoonouders en mijn moeder past dan hier thuis op de jongste zodat wij een avondje op stap kunnen met vrienden. Daar heb ik echt zin in!
Het grootste probleem is denk ik dat ik zoooo graag wil genieten van deze tijd (mijn verlof voor de bevalling was niet leuk door de bekkenpijn) en ik ben erg boos op mijn lijf dat ik door al die stomme klachten niet optimaal kan genieten. Vorige kraamperiode was ook niet leuk door allerlei omstandigheden en dit is de laatste keer. Dat stomme lijf moet gewoon meewerken zodat ik me eindelijk weer eens lekker kan voelen. En ik zou graag willen dat de oudste iets meer zou meewerken, het puberen is echt ineens op een hoogtepunt beland en ik herken op sommige momenten mijn lieve kleine jongetje amper terug. Misschien dat ik daar nog wel eens met iemand over wil praten, hoe ik daar het beste mee om kan gaan.
maandag 12 maart 2012 om 12:28
Hier ook een baby en een peuter!
Niet te veel willen op een dag en peuter regelmatig (2 of 3x per maand) bij opa en oma's laten logeren helpt bij mij. En sporten, fysio en yoga voor mijn rug.
Maar het is druuuuuk, vind ik. Ik merk ook aan mijn peuter dat hij het heerlijk vindt om naar buiten te gaan, we hebben nogal wat dagen binnen gezeten afgelopen winter met een pasgeboren baby. Een dagje dierentuin, naar de kinderboerderij of gewoon lekker in de tuin/bos wandelen vindt hij heerlijk. Buiten is hij ook minder op mij gefocust.
Maar er zijn hier ook dagen dat ik om 9 uur 's ochtends al half hyperventilerend door het huis loop, met baby op arm en peuter aan been
Niet te veel willen op een dag en peuter regelmatig (2 of 3x per maand) bij opa en oma's laten logeren helpt bij mij. En sporten, fysio en yoga voor mijn rug.
Maar het is druuuuuk, vind ik. Ik merk ook aan mijn peuter dat hij het heerlijk vindt om naar buiten te gaan, we hebben nogal wat dagen binnen gezeten afgelopen winter met een pasgeboren baby. Een dagje dierentuin, naar de kinderboerderij of gewoon lekker in de tuin/bos wandelen vindt hij heerlijk. Buiten is hij ook minder op mij gefocust.
Maar er zijn hier ook dagen dat ik om 9 uur 's ochtends al half hyperventilerend door het huis loop, met baby op arm en peuter aan been
dinsdag 13 maart 2012 om 22:28
quote:momo1980 schreef op 12 maart 2012 @ 12:01:
Het grootste probleem is denk ik dat ik zoooo graag wil genieten van deze tijd (mijn verlof voor de bevalling was niet leuk door de bekkenpijn) en ik ben erg boos op mijn lijf dat ik door al die stomme klachten niet optimaal kan genieten. Vorige kraamperiode was ook niet leuk door allerlei omstandigheden en dit is de laatste keer. Dat stomme lijf moet gewoon meewerken zodat ik me eindelijk weer eens lekker kan voelen.
Dus je hebt zoveel last van je lijf dat dat je zo in de weg zit, maar je moet wel genieten van jezelf???
Als je dat moeten eerst eens loslaat en dan gaat kijken wat er mogelijk is. Eerst accepteren dat je kraamtijd even niet zo is als je had verwacht. Ik denk dat dat je veel rust geeft. Met meer rust is er weer ruimte om te genieten....
Het grootste probleem is denk ik dat ik zoooo graag wil genieten van deze tijd (mijn verlof voor de bevalling was niet leuk door de bekkenpijn) en ik ben erg boos op mijn lijf dat ik door al die stomme klachten niet optimaal kan genieten. Vorige kraamperiode was ook niet leuk door allerlei omstandigheden en dit is de laatste keer. Dat stomme lijf moet gewoon meewerken zodat ik me eindelijk weer eens lekker kan voelen.
Dus je hebt zoveel last van je lijf dat dat je zo in de weg zit, maar je moet wel genieten van jezelf???
Als je dat moeten eerst eens loslaat en dan gaat kijken wat er mogelijk is. Eerst accepteren dat je kraamtijd even niet zo is als je had verwacht. Ik denk dat dat je veel rust geeft. Met meer rust is er weer ruimte om te genieten....
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
