Kinderen
alle pijlers
Wanneer kinderen?
zondag 6 juni 2010 om 14:56
Ik wist zeker dat ik kinderen wilde. Ik wist ook zeker dat ik dat graag voor mijn 30e zou willen als het kon.
Mijn zusje werd zwanger en bij mij begon alles nog eens harder te kriebelen, tot het moment dat mijn vriend op 1 knie ging om te vragen of ik wel en kindje met hem wilde. Een heel jaar gekriebel en een half jaar gefantaseer met z'n 2en en toen hij dat vroeg was het opeens weg kriebel, hallo twijfel!
Ik ben inmiddels op de helft van mijn zwangerschap (heb dus ja gezegd) en nog is er af en toe ineens de twijfel of ik het wel kan.
Mijn zusje werd zwanger en bij mij begon alles nog eens harder te kriebelen, tot het moment dat mijn vriend op 1 knie ging om te vragen of ik wel en kindje met hem wilde. Een heel jaar gekriebel en een half jaar gefantaseer met z'n 2en en toen hij dat vroeg was het opeens weg kriebel, hallo twijfel!
Ik ben inmiddels op de helft van mijn zwangerschap (heb dus ja gezegd) en nog is er af en toe ineens de twijfel of ik het wel kan.
zondag 6 juni 2010 om 15:14
Ik weet het ook nog steeds niet 100% zeker. Maar toch hebben manlief en ik besloten dat we gaan proberen kinderen te krijgen. We zijn 5 jaar samen, 3 jaar getrouwd en wonen nu 1,5 jaar in ons nieuwe huis. Wat dat betreft dus allemaal wel redelijk standaard qua volgorde!
We hadden altijd zoiets van: we willen waarschijnlijk wel kinderen, maar nu nog niet. We zien wel wanneer wel. Nog teveel bezwaren: veel meer gebonden, minder inkomen, hogere lasten, etc. (en dat is gewoon onze voorzichtigheid hoor, want we hebben het financieel nu erg ruim). En ik twijfelde gewoon heel erg of het wel wat voor mij zou zijn. En nog steeds!
Maar we realiseerden ons dat we die twijfel ws altijd zullen houden. Verder ben ik 29 en heb ik begrepen dat de risico's na je 30e flink toenemen. Ook is mijn man ruim 11 jaar ouder, en ik wil ook niet dat hij op zijn 50e pas vader wordt. Dat is geen reden alleen, maar in combinatie met het feit dat we ws toch wel blijven twijfelen, hebben we nu besloten ervoor te gaan.
We hadden altijd zoiets van: we willen waarschijnlijk wel kinderen, maar nu nog niet. We zien wel wanneer wel. Nog teveel bezwaren: veel meer gebonden, minder inkomen, hogere lasten, etc. (en dat is gewoon onze voorzichtigheid hoor, want we hebben het financieel nu erg ruim). En ik twijfelde gewoon heel erg of het wel wat voor mij zou zijn. En nog steeds!
Maar we realiseerden ons dat we die twijfel ws altijd zullen houden. Verder ben ik 29 en heb ik begrepen dat de risico's na je 30e flink toenemen. Ook is mijn man ruim 11 jaar ouder, en ik wil ook niet dat hij op zijn 50e pas vader wordt. Dat is geen reden alleen, maar in combinatie met het feit dat we ws toch wel blijven twijfelen, hebben we nu besloten ervoor te gaan.
zondag 6 juni 2010 om 15:18
De dokter "besloot" voor ons (het was volgens hem "nu of nooit").
We waren net getrouwd (niet samengewoond) en 21 en 24. Uiteindelijk op mijn 24e bevallen van eerste zoon.
Daarna nog twee zonen gekregen (dus nu of nooit verhaal sloeg nergens op).
Heerlijk!!! Als ik het over mocht doen, dan hadden we er meteen zelf voor besloten.
We waren net getrouwd (niet samengewoond) en 21 en 24. Uiteindelijk op mijn 24e bevallen van eerste zoon.
Daarna nog twee zonen gekregen (dus nu of nooit verhaal sloeg nergens op).
Heerlijk!!! Als ik het over mocht doen, dan hadden we er meteen zelf voor besloten.
zondag 6 juni 2010 om 15:20
Ook wij zitten in een klein appartement, verdienen geen topsalaris en kennen elkaar pas een jaar. Toch hopen we dat ik snel zwanger raak, leeftijd speelt ook mee (28 en 38) en tja, op het perfecte moment gaan wachten, wie zegt dat dat ooit zal komen? Wij weten dat we het gaan redden, ookal moeten we daar een hoop voor 'opgeven', je krijgt het dubbel en dwars terug (is mij verteld ).
zondag 6 juni 2010 om 15:22
Ik wist altijd al dat ik "ooit' kinderen wilde, maar wilde graag eerst mijn carriere een beetje op de rails hebben.
Toen we er uiteindelijk voor gingen was ons huis verre van ideaal, maar aan alles valt wel een mouw te passen. Wachten totdat de situatie mss helemaal perfect was zou betekenen dat we mss wel nooit aan kinderen zouden beginnen.
Toen we er uiteindelijk voor gingen was ons huis verre van ideaal, maar aan alles valt wel een mouw te passen. Wachten totdat de situatie mss helemaal perfect was zou betekenen dat we mss wel nooit aan kinderen zouden beginnen.
zondag 6 juni 2010 om 15:26
Zelfs na vier jaar proberen zwanger te worden waarvan een groot deel in de Medische Molen vroeg ik me nog wel eens af of ik echt wel een kindje wilde. En toen ik eindelijk zwanger bleek te zijn vond ik het eigenlijk wel heel eng. Ik denk dat je er nooit helemaal klaar voor bent. Nu wil je nog reizen, als je de halve wereld over geweest bent wil je nog trouwen. Als je getrouwd bent wil je een ander huis. En dan komen er wel weer nieuwe wensen. Een nieuwe keuken, een andere baan, een vast contract etc. etc.
Wij zouden deze zomer een nieuwe keuken kopen en plaatsen. Nu ik zwanger ben mag die keuken wat mij betreft in de modder zakken en de vakantie naar Bali die we voor volgend jaar op de planning hadden ruil ik graag in voor een paar weken camping in Zeeland.
Wil je vriend ook graag kinderen?
Wij zouden deze zomer een nieuwe keuken kopen en plaatsen. Nu ik zwanger ben mag die keuken wat mij betreft in de modder zakken en de vakantie naar Bali die we voor volgend jaar op de planning hadden ruil ik graag in voor een paar weken camping in Zeeland.
Wil je vriend ook graag kinderen?
zondag 6 juni 2010 om 15:31
Ik weet het nog steeds niet en ben dertig geweest.
Het schommelt steeds, van 'toch wel leuk' naar 'nee, beter van niet'.
Zoals Neele eraan beginnen als je het niet zeker weet, dat durven wij niet...maarja...
Ik weet het nog steeds niet en ben dertig geweest.
Het schommelt steeds, van 'toch wel leuk' naar 'nee, beter van niet'.
Zoals Neele eraan beginnen als je het niet zeker weet, dat durven wij niet...maarja...
Alles is toch anders als je een kind hebt. En dat kan je vooraf helemaal niet overzien. Laat staan bedenken en voelen. Ik was bang voor mijn vrijheid. Nu moet ik mezelf dwingen twee nachten zonder mijn kind weg te gaan met vriendinnen. Omdat ik het anders niet doe. Ik was bang voor mijn sociale leven; ik ga nog net zo vaak uit als 6 jaar geleden. Ik was bang voor suffe vakanties naar Frankrijk ofzo. Over 6 weken vliegen we op de bonnefooi naar Thailand. Vorig jaar was het Borneo . En dat kunnen we allemaal doen omdat wij nog steeds in dat kleine huisje wonen. Nog steeds midden in Amsterdam, want ik ben niet het type dat voor haar kind de stad uit gaat.
Allemaal dingen die ik niet had bedacht. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik als stevige nuchtere vrouw zo beschermend als de pest ben geworden over dat persoontje dat mijn leven op z'n kop heeft gezet en waar ik meer van houd dan van wat of wie ook
....
Het schommelt steeds, van 'toch wel leuk' naar 'nee, beter van niet'.
Zoals Neele eraan beginnen als je het niet zeker weet, dat durven wij niet...maarja...
Ik weet het nog steeds niet en ben dertig geweest.
Het schommelt steeds, van 'toch wel leuk' naar 'nee, beter van niet'.
Zoals Neele eraan beginnen als je het niet zeker weet, dat durven wij niet...maarja...
Alles is toch anders als je een kind hebt. En dat kan je vooraf helemaal niet overzien. Laat staan bedenken en voelen. Ik was bang voor mijn vrijheid. Nu moet ik mezelf dwingen twee nachten zonder mijn kind weg te gaan met vriendinnen. Omdat ik het anders niet doe. Ik was bang voor mijn sociale leven; ik ga nog net zo vaak uit als 6 jaar geleden. Ik was bang voor suffe vakanties naar Frankrijk ofzo. Over 6 weken vliegen we op de bonnefooi naar Thailand. Vorig jaar was het Borneo . En dat kunnen we allemaal doen omdat wij nog steeds in dat kleine huisje wonen. Nog steeds midden in Amsterdam, want ik ben niet het type dat voor haar kind de stad uit gaat.
Allemaal dingen die ik niet had bedacht. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik als stevige nuchtere vrouw zo beschermend als de pest ben geworden over dat persoontje dat mijn leven op z'n kop heeft gezet en waar ik meer van houd dan van wat of wie ook
....
zondag 6 juni 2010 om 15:42
Bij mij begon het na mijn 26e heel erg te kriebelen, alleen mijn vriend wilde nog niet. Woonden toen nog in een appartement en daar wilde hij geen kinderen krijgen. Ook was hij er "gewoon" nog niet aan toe.
Overal om mij heen kregen mensen kinderen en/of gingen trouwen (en nog steeds ).
Nu zijn we 29 en 30 en gaan we ervoor. Vriendjelief is er ook helemaal klaar voor.
Overal om mij heen kregen mensen kinderen en/of gingen trouwen (en nog steeds ).
Nu zijn we 29 en 30 en gaan we ervoor. Vriendjelief is er ook helemaal klaar voor.
zondag 6 juni 2010 om 15:47
O nee, de hamvraag...
Ik wist altijd heel zeker dat ik kinderen wilde. Tot mijn vorige relatie (ik was toen 31) op een rotmanier uitging (vreemdgaan, bedrog) en ik zó blij was dat ik geen kinderen had (stel je voor dat die tussen ons in hadden gestaan, toen).
Toen een tijd heel hard aan een eigen leven gewerkt, waarin ik besloot dat er voor mij geen kinderen zouden komen, ik werd gewoon suikertante van neefjes en nichtjes.
Inmiddels 2 maanden getrouwd met de liefste man ter wereld, die helemaal verliefd kijkt als hij mijn neefjes of nichtjes ziet en met ze speelt. Inmiddels zelf ook wel weer heel veel gevoel bij 'een kind van mezelf', maar dan... pas 1,5 jaar met man (en we hebben het samen nog zo fijn), net een nieuwe opleiding/baan waarin het niet zo makkelijk inpassen is als vroeger én voor het eerst in mijn leven ook het besef 'zonder kinderen is ook wel heeeel makkelijk'.
Maar ik ben al 34. Hoe lang mag/kan ik hier nog over twijfelen??? Ik wist het altijd zo zeker, echt, en nu vind ik het niet eens leuk meer om er over na te denken...
Ik wist altijd heel zeker dat ik kinderen wilde. Tot mijn vorige relatie (ik was toen 31) op een rotmanier uitging (vreemdgaan, bedrog) en ik zó blij was dat ik geen kinderen had (stel je voor dat die tussen ons in hadden gestaan, toen).
Toen een tijd heel hard aan een eigen leven gewerkt, waarin ik besloot dat er voor mij geen kinderen zouden komen, ik werd gewoon suikertante van neefjes en nichtjes.
Inmiddels 2 maanden getrouwd met de liefste man ter wereld, die helemaal verliefd kijkt als hij mijn neefjes of nichtjes ziet en met ze speelt. Inmiddels zelf ook wel weer heel veel gevoel bij 'een kind van mezelf', maar dan... pas 1,5 jaar met man (en we hebben het samen nog zo fijn), net een nieuwe opleiding/baan waarin het niet zo makkelijk inpassen is als vroeger én voor het eerst in mijn leven ook het besef 'zonder kinderen is ook wel heeeel makkelijk'.
Maar ik ben al 34. Hoe lang mag/kan ik hier nog over twijfelen??? Ik wist het altijd zo zeker, echt, en nu vind ik het niet eens leuk meer om er over na te denken...
zondag 6 juni 2010 om 15:49
Op mijn 23e wist ik het zeker, ik wilde kinderen! Nu 6 jaar later en 5 jaar medische molen weet ik het weer zeker... ik wil geen kinderen meer.
Mijn gevoel is helemaal omgedraaid en mijn man laat zich zelfs steriliseren.
Mijn gevoel is helemaal omgedraaid en mijn man laat zich zelfs steriliseren.
If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they`ll kill you
zondag 6 juni 2010 om 15:54
zondag 6 juni 2010 om 16:11
Wij riepen altijd 'later, als we groot zijn!'. Inderdaad eerst nieuw, groter huis, baanswitch, ver weg op vakantie en toen.... toen kwam de 7-years-itch in de relatie. Na een periode flink aan de relatie gewerkt te hebben, vroeg mijn man op moederdag of we samen voor een kindje zouden gaan. Ik was toen 28 jaar en hij 37 jaar. Op mijn 29e werd ik voor het eerst moeder en de tweede volgde precies 2 jaar later.
zondag 6 juni 2010 om 16:12
Toen ik begin 20 was dacht ik er klaar voor te zijn, ik wilde vroeger jong moeder worden en in ieder geval voor mijn dertigste klaar zijn. Door allerlei omstandigheden (vnl. relatieperikelen) was ik een paar jaar later vooral blij dat ik ze (nog) niet had.
Daarna is het gevoel jaren 'ooit' geweest, bij vlagen zelfs 'nooit'. Misschien ben je wel nooit zeker als je eenmaal je jeugdige naïviteit kwijt bent of misschien is mijn wens gewoon niet zo groot? Ondertussen ben ik 32 en heb ik sinds een jaar een geschikte partner. Over 1,5 jaar moet mijn mirena vervangen worden, ik vrees dat dat het moment gaat worden dat ik (we) een knoop ga doorhakken. Als ik het dan niet doe neemt moeder natuur deze vanzelf wel voor me.
Daarna is het gevoel jaren 'ooit' geweest, bij vlagen zelfs 'nooit'. Misschien ben je wel nooit zeker als je eenmaal je jeugdige naïviteit kwijt bent of misschien is mijn wens gewoon niet zo groot? Ondertussen ben ik 32 en heb ik sinds een jaar een geschikte partner. Over 1,5 jaar moet mijn mirena vervangen worden, ik vrees dat dat het moment gaat worden dat ik (we) een knoop ga doorhakken. Als ik het dan niet doe neemt moeder natuur deze vanzelf wel voor me.
zondag 6 juni 2010 om 16:19
ik ben bijna 28 en wil (nog) geen kinderen.
vraag me ook af of dat nog gaat komen....
heb in december een nichtje gehad, toen d8 ik
als ik ut toch wil komt het wel als zij er is,
maar mijn gevoel dat ik waarschijnlijk geen kinderen
wil is met haar komst alleen maar groter.
niet dat ik haar niet leuk vind, in tegendeel.
dat gefriemel en gepruts vid ik zelf wel leuk,
maar 24 u 7 dagen per week lijkt me
eerlijk gezegd verschrikkelijk...
vraag me ook af of dat nog gaat komen....
heb in december een nichtje gehad, toen d8 ik
als ik ut toch wil komt het wel als zij er is,
maar mijn gevoel dat ik waarschijnlijk geen kinderen
wil is met haar komst alleen maar groter.
niet dat ik haar niet leuk vind, in tegendeel.
dat gefriemel en gepruts vid ik zelf wel leuk,
maar 24 u 7 dagen per week lijkt me
eerlijk gezegd verschrikkelijk...
zondag 6 juni 2010 om 16:36
Wanneer kinderen?
Misschien als je ze iets te bieden hebt? En dat kan afhangen van de volgende dingen:
- ruimte en mogeljikheden
- tijd en energie om er in te steken
- de bereidheid, er klaar voor zijn om de tijd en energie er voor in te steken
- en daarvoor moet je in de juiste fase aanbeland zijn. Niet met je ene been nog volop in je werk staan waarmee je nog niet zolang bezig bent en met je andere been in de opvoeding.
Wanneer kun je kinderen optimaal iets bieden? De keuze is aan de ouders. MAar de gevolgen zijn voor de kinderen. En die vragen nergens om. Dus creeer eerst de optimale omstandigheden, ook al kost dit tijd. Je bent pas 25!
Misschien als je ze iets te bieden hebt? En dat kan afhangen van de volgende dingen:
- ruimte en mogeljikheden
- tijd en energie om er in te steken
- de bereidheid, er klaar voor zijn om de tijd en energie er voor in te steken
- en daarvoor moet je in de juiste fase aanbeland zijn. Niet met je ene been nog volop in je werk staan waarmee je nog niet zolang bezig bent en met je andere been in de opvoeding.
Wanneer kun je kinderen optimaal iets bieden? De keuze is aan de ouders. MAar de gevolgen zijn voor de kinderen. En die vragen nergens om. Dus creeer eerst de optimale omstandigheden, ook al kost dit tijd. Je bent pas 25!
