Lijf & Lijn
alle pijlers
Compulsief Overeten
vrijdag 3 juni 2011 om 16:29
Hey allemaal,
Ik zal me even voorstellen. Ik ben Nienke en ben 20 jaar. Ik ben nieuw hier. Sinds een week weet ik dat ik een compulsieve overeter ben. Ik eet wanneer ik me klote voel. Ik eet net zolang totdat ik denk: Oh my god... Wat doe ik?! Door dit gedrag ben ik ontzettend aangekomen. Ik ben 1.73m en weeg 77 kilo.
Door mijn verleden heb ik heel wat psychologische hulp gehad. Toen het (voor me gevoel) eindelijk voorbij was. Ben ik gaan eten.
Nu raad je het al. Ik wil hier vanaf. Ik wil ontzettend graag afvallen maar ik weet niet hoe?
Ik heb meerdere malen geprobeerd gewicht te verliezen. Maar steeds in slechte tijden ging ik eten.
Ik wil graag weten of er mensen zijn die zich hierin herkennen?
Zijn jullie het gevecht al aangegaan? Hoe is het verlopen?
Deel je ervaringen.
Heel erg bedankt,
Groetjes Nienke
Ik zal me even voorstellen. Ik ben Nienke en ben 20 jaar. Ik ben nieuw hier. Sinds een week weet ik dat ik een compulsieve overeter ben. Ik eet wanneer ik me klote voel. Ik eet net zolang totdat ik denk: Oh my god... Wat doe ik?! Door dit gedrag ben ik ontzettend aangekomen. Ik ben 1.73m en weeg 77 kilo.
Door mijn verleden heb ik heel wat psychologische hulp gehad. Toen het (voor me gevoel) eindelijk voorbij was. Ben ik gaan eten.
Nu raad je het al. Ik wil hier vanaf. Ik wil ontzettend graag afvallen maar ik weet niet hoe?
Ik heb meerdere malen geprobeerd gewicht te verliezen. Maar steeds in slechte tijden ging ik eten.
Ik wil graag weten of er mensen zijn die zich hierin herkennen?
Zijn jullie het gevecht al aangegaan? Hoe is het verlopen?
Deel je ervaringen.
Heel erg bedankt,
Groetjes Nienke
vrijdag 3 juni 2011 om 19:19
Bij mij gaat het vaak om een onmiddellijke bevrediging. Niet je beter voelen over een maand, maar nu NU die chocola. Alsof die zoetheid leegte kan vullen, frustratie kan overstemmen. Nu zoetheid. rust.
Totdat het laatste stukje verzwolgen is. Dan komt de schaamte voor mijn geheime vreetgedrag. En begint het hele circus weer opnieuw.
Totdat het laatste stukje verzwolgen is. Dan komt de schaamte voor mijn geheime vreetgedrag. En begint het hele circus weer opnieuw.
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 3 juni 2011 om 21:08
quote:bospad schreef op 03 juni 2011 @ 17:45:
[...]
En trouwens: doe je het stiekem dat overeten? En waaruit bestaat dat overeten dan?
Ik eet inderdaad stiekem. Vaak als ik in mn eentje ben, maar dat kan overal. Dan haal ik eten op het station en ga ik naar mijn perron toe, helemaal achteraan ga ik alles opeten wat ik gekocht heb, het bestaat vaak uit: broodjes, chocola, koekjes, chips en soms ook luxe dingen zoals bonbons.
Op erge dagen koop ik alles leeg in de supermarkt en eet ik me helemaal klem thuis, of onderweg. Mn moeder weet het niet, ik heb 1 keer gezegt dat ik soms niet kan stoppen met eten, maar daar maakte ze een grap van, daarna zei ze dat er ook altijd weer wat was met mij. Vandaar dat ik het gewoon zelf wil oplossen.
Nog bedankt voor de tips! ^^
[...]
En trouwens: doe je het stiekem dat overeten? En waaruit bestaat dat overeten dan?
Ik eet inderdaad stiekem. Vaak als ik in mn eentje ben, maar dat kan overal. Dan haal ik eten op het station en ga ik naar mijn perron toe, helemaal achteraan ga ik alles opeten wat ik gekocht heb, het bestaat vaak uit: broodjes, chocola, koekjes, chips en soms ook luxe dingen zoals bonbons.
Op erge dagen koop ik alles leeg in de supermarkt en eet ik me helemaal klem thuis, of onderweg. Mn moeder weet het niet, ik heb 1 keer gezegt dat ik soms niet kan stoppen met eten, maar daar maakte ze een grap van, daarna zei ze dat er ook altijd weer wat was met mij. Vandaar dat ik het gewoon zelf wil oplossen.
Nog bedankt voor de tips! ^^
vrijdag 3 juni 2011 om 21:19
quote:Strawberrie schreef op 03 juni 2011 @ 18:16:
Ik denk ook dat je hierbij best hulp mag vragen en dat geeft niks, je bent echt de enige niet (ik beken ook en ik heb hulp en het gaat een stuk beter).
Stap 1 heb je gezet, je hebt het hier opgebiecht en je realiseert je dat je zo niet verder kan gaan, voor je het weet ben je 20 kg aangekomen, dat doet je zelfvertrouwen e.d. geen goed.
Nu volgt stap 2: zoek professionele hulp, dit hoef je niet alleen te doen.
Of pas toe wat je tijdens je eerdere therapie geleerd hebt, je grijpt niet voor niks naar (al dan niet) fout eten. Heb je daar dingen van op papier gezet, lees ze nog eens goed door en kom je er niet uit, zoek dan hulp.
Ik ben ongeveer 2 jaar depressief geweest waarvan 1 jaar onder behandeling van een psycholoog, ik heb inderdaad heel veel kennis meegekregen en die pas ik nog steeds toe in mijn leven. Sinds dat de psycholoog zei dat ik het verder alleen moest doen ben ik gaan eten. Niet in zulke porties als nu, en niet altijd. Maar dat is gegroeid naar een gewoonte. Het punt is.. ik wil graag hulp maar ik wil dingen ook eens een keer alleen doen.
In plaats van te praten met mensen (iets wat ik vroeger altijd deed) hield ik me mond.En ben ik gaan eten. Nu wek ik bij iedereen de illusie dat het goed met me gaat. Behalve het aankomen denken ze dat ik zeer gelukkig ben. Helaas is dat wel anders.
Ik denk ook dat je hierbij best hulp mag vragen en dat geeft niks, je bent echt de enige niet (ik beken ook en ik heb hulp en het gaat een stuk beter).
Stap 1 heb je gezet, je hebt het hier opgebiecht en je realiseert je dat je zo niet verder kan gaan, voor je het weet ben je 20 kg aangekomen, dat doet je zelfvertrouwen e.d. geen goed.
Nu volgt stap 2: zoek professionele hulp, dit hoef je niet alleen te doen.
Of pas toe wat je tijdens je eerdere therapie geleerd hebt, je grijpt niet voor niks naar (al dan niet) fout eten. Heb je daar dingen van op papier gezet, lees ze nog eens goed door en kom je er niet uit, zoek dan hulp.
Ik ben ongeveer 2 jaar depressief geweest waarvan 1 jaar onder behandeling van een psycholoog, ik heb inderdaad heel veel kennis meegekregen en die pas ik nog steeds toe in mijn leven. Sinds dat de psycholoog zei dat ik het verder alleen moest doen ben ik gaan eten. Niet in zulke porties als nu, en niet altijd. Maar dat is gegroeid naar een gewoonte. Het punt is.. ik wil graag hulp maar ik wil dingen ook eens een keer alleen doen.
In plaats van te praten met mensen (iets wat ik vroeger altijd deed) hield ik me mond.En ben ik gaan eten. Nu wek ik bij iedereen de illusie dat het goed met me gaat. Behalve het aankomen denken ze dat ik zeer gelukkig ben. Helaas is dat wel anders.
vrijdag 3 juni 2011 om 21:21
quote:Annapicobella schreef op 03 juni 2011 @ 19:19:
Bij mij gaat het vaak om een onmiddellijke bevrediging. Niet je beter voelen over een maand, maar nu NU die chocola. Alsof die zoetheid leegte kan vullen, frustratie kan overstemmen. Nu zoetheid. rust.
Totdat het laatste stukje verzwolgen is. Dan komt de schaamte voor mijn geheime vreetgedrag. En begint het hele circus weer opnieuw.
Ja bij mij ook. Het geeft rust en bevrediging.
Iets wat me ook bezig houd en afleid van die vervelende gedachten.
Bij mij gaat het vaak om een onmiddellijke bevrediging. Niet je beter voelen over een maand, maar nu NU die chocola. Alsof die zoetheid leegte kan vullen, frustratie kan overstemmen. Nu zoetheid. rust.
Totdat het laatste stukje verzwolgen is. Dan komt de schaamte voor mijn geheime vreetgedrag. En begint het hele circus weer opnieuw.
Ja bij mij ook. Het geeft rust en bevrediging.
Iets wat me ook bezig houd en afleid van die vervelende gedachten.
vrijdag 3 juni 2011 om 22:39
quote:aninha schreef op 03 juni 2011 @ 18:53:
[...]
Als dit echt alles is wat je eet op een dag dan ben je geen overeter! Als jij dít overeten vindt, dan is er iets anders aan de hand denk ik...
Tegenwoordig is dit wat ik op een dag eet, omdat ik nu echt iets wil afvallen, en ook omdat mijn problemen een beetje handelbaarder zijn geworden de laatste jaren, al blijft de angst en paniek in geval van honger (trek).
Er zijn jaren geweest dat ik dagelijks tien aardappelen en tien boterhammen at, met daarnaast nog chips en ander lekkers...
[...]
Als dit echt alles is wat je eet op een dag dan ben je geen overeter! Als jij dít overeten vindt, dan is er iets anders aan de hand denk ik...
Tegenwoordig is dit wat ik op een dag eet, omdat ik nu echt iets wil afvallen, en ook omdat mijn problemen een beetje handelbaarder zijn geworden de laatste jaren, al blijft de angst en paniek in geval van honger (trek).
Er zijn jaren geweest dat ik dagelijks tien aardappelen en tien boterhammen at, met daarnaast nog chips en ander lekkers...
zaterdag 4 juni 2011 om 03:28
waar ook veel mensen de mist in gaan is met de alles of niets theorie... 'vanaf mórgen ga ik het écht allemaal anders doen', maar zodra het eerste koekje weer weggewerkt is denk je, ach, weer gefaald, het lukt me ook nooit, dus dan de rest van het pak koekjes er ook maar achteraan duwen...
Denk dat (en dit geldt voor wel meer verslavingen) je wat genuanceerder en liever voor jezelf moet zijn. So what dat je af en toe de mist in gaat, dan hoef je de handoek nog niet helemaal in de ring te gooien. Als je al een hele tijd op de goede weg bent, dan mag je die misstap af en toe best door de vingers zien en denken, goed, vandaag was een slechte dag, maar morgen pakken we de draad gewoon weer op!
Denk dat (en dit geldt voor wel meer verslavingen) je wat genuanceerder en liever voor jezelf moet zijn. So what dat je af en toe de mist in gaat, dan hoef je de handoek nog niet helemaal in de ring te gooien. Als je al een hele tijd op de goede weg bent, dan mag je die misstap af en toe best door de vingers zien en denken, goed, vandaag was een slechte dag, maar morgen pakken we de draad gewoon weer op!
zondag 5 juni 2011 om 00:16
zondag 5 juni 2011 om 10:42
Hoi Nienke en anderen, hier een medeslachtoffer, alhoewel ik het deels overwonnen heb.
In mijn puberteit is het bij mij begonnen, ik kreeg heupen en borsten en voelde me dik. Maat 36... Maar goed, dat zag ik zelf niet. Overdag ging ik heel weinig eten maar na school kocht ik zakken chips en repen chocola. Om het weekend "door te komen" had ik wel 2 bussen Pringles nodig. Ik at uit onzekerheid, onvrede, als ik me verveelde, of wanneer dan ook. Mijn ouders wisten het wel denk ik, maar er werd niet echt over gesproken. Thuis at ik zo gewoon mogelijk met de pot mee. In die jaren heb ik gewoon nooit een hongergevoel gehad, ik was dat altijd voor. Ben nu 25 en het gaat nu een stuk beter gelukkig. Ondanks dat ik nooit echt extreem zwaar ben geweest (max 74 kg bij 1.70) was het wel degelijk een probleem dat mijn leven beheersde.
3 Jaar geleden ben ik in therapie gegaan, niet speciaal voor eetstoornissen overigens. Maar door mijn emoties te uiten en te verwoorden, kon ik nare dingen uit het verleden loslaten en een plekje geven. Met als gevolg minder behoefte aan eetbuien. Nu probeer ik weer wat kilo's te verliezen, maar dat is lastig als je redelijk obsessief met eten bezig bent.
Een gouden tip heb ik niet helaas...al is het heel fijn om met een psycholoog te kunnen praten over wat je dwars zit. En zoals hier ook al gezegd is, bijna wel noodzakelijk om hiervan af te komen. Het is een hardnekkige stoornis. Veel sterkte allemaal.
In mijn puberteit is het bij mij begonnen, ik kreeg heupen en borsten en voelde me dik. Maat 36... Maar goed, dat zag ik zelf niet. Overdag ging ik heel weinig eten maar na school kocht ik zakken chips en repen chocola. Om het weekend "door te komen" had ik wel 2 bussen Pringles nodig. Ik at uit onzekerheid, onvrede, als ik me verveelde, of wanneer dan ook. Mijn ouders wisten het wel denk ik, maar er werd niet echt over gesproken. Thuis at ik zo gewoon mogelijk met de pot mee. In die jaren heb ik gewoon nooit een hongergevoel gehad, ik was dat altijd voor. Ben nu 25 en het gaat nu een stuk beter gelukkig. Ondanks dat ik nooit echt extreem zwaar ben geweest (max 74 kg bij 1.70) was het wel degelijk een probleem dat mijn leven beheersde.
3 Jaar geleden ben ik in therapie gegaan, niet speciaal voor eetstoornissen overigens. Maar door mijn emoties te uiten en te verwoorden, kon ik nare dingen uit het verleden loslaten en een plekje geven. Met als gevolg minder behoefte aan eetbuien. Nu probeer ik weer wat kilo's te verliezen, maar dat is lastig als je redelijk obsessief met eten bezig bent.
Een gouden tip heb ik niet helaas...al is het heel fijn om met een psycholoog te kunnen praten over wat je dwars zit. En zoals hier ook al gezegd is, bijna wel noodzakelijk om hiervan af te komen. Het is een hardnekkige stoornis. Veel sterkte allemaal.
maandag 6 juni 2011 om 17:35
Hey allemaal,
Ik heb vandaag geprobeerd mijn "gevoel" niet weg te eten! Het is gelukt!
Ook heb ik een afspraak gemaakt met een sportschool hier in de buurt. Ik krijg vanavond mijn intake gesprek.
Ik wordt dan geadviseerd wat ik moet eten en krijg een persoonlijk sportschema.
Heel erg bedankt voor de feedback in ieder geval!
Dat heeft de kracht gegeven om dit door te zetten!
Liefs Nienke
Ik heb vandaag geprobeerd mijn "gevoel" niet weg te eten! Het is gelukt!
Ook heb ik een afspraak gemaakt met een sportschool hier in de buurt. Ik krijg vanavond mijn intake gesprek.
Ik wordt dan geadviseerd wat ik moet eten en krijg een persoonlijk sportschema.
Heel erg bedankt voor de feedback in ieder geval!
Dat heeft de kracht gegeven om dit door te zetten!
Liefs Nienke
