Overig
alle pijlers
Een gewone, uitzonderlijke superheld
maandag 1 juli 2013 om 15:26
Wie kent ze nou niet, onze superhelden van de comic books, films, TV series, tekenfilms en laten we de conventies en cosplay niet vergeten! Denk maar aan Batman, Spiderman, Wonder Woman, Superman en nog héél véél meer buitengewone avonturiers. Al deze verhalen spelen zich af in een ander, fantasierijk universum, en hoewel sommigen stiekem wensen om iets ontzettend cools te kunnen doen zoals vliegen, weten we wel dat het allemaal fictie is (tenzij je ontzettend hallucineert ). Of is dat zo?
Ik moet jullie nu iets bekennen. Fruitcavia, was zo'n superheld. Ja ja, geloof het maar! Hij had nog net geen Fje op zijn borst, maar in zijn goeie ouwe tijd had hij wel knappe dames te over ala James Bond. Zo hield hij gevechten tegen STOFZUIGLAWAAIDING met zijn muzikale sonar (ala Aquaman maar dan alleen een stuk nuttiger!), en hiermee kon hij ook eten uit de lucht doen verschijnen. Hij is knap, charmant, aandoenlijk en nu een beetje dood maar toch onsterfelijk. Hoe zit dat dan? Op 26 juni 2012 is hij overleden, maar hiermee heeft hij misschien zijn grootste superkracht vandaan gehaald, namelijk anderen doen reizen in de tijd.
Er wordt nog elke dag aan hem gedacht, met liefde en vriendschap. Aan zijn epische gevechten tegen de STOFZUIGLAWAAIDING en al zijn charmes die hij in de strijd gooide bij die grote kale wezens die hem op hun schouder de wereld lieten zien. Ook youtube filmpjes van mensen die domme dingen uithalen en schattige poesjes trouwens, maar dit terzijde.
Fruitcavia is hierin geen uitzondering. Er zijn nog véél meer, gewone, maar uitzonderlijk echte superhelden; alle mensen en dieren die we lief hebben. Lief hebben kent filosofisch gezien geen verleden tijd, het houdt geen rekening met de tijd en ruimte, maar is een continu gegeven waarmee we de andere onsterfelijk houden door de herinnering.
We hoeven dus niet ver te kijken om een echte superheld te vinden. Sommigen kunnen al dan niet vliegen (of juist wel!), maar allemaal hebben ze ons op de een of andere manier geraakt waardoor ze er voor altijd zijn.
Wie zijn jullie (echte of fictieve) superhelden?
Ik moet jullie nu iets bekennen. Fruitcavia, was zo'n superheld. Ja ja, geloof het maar! Hij had nog net geen Fje op zijn borst, maar in zijn goeie ouwe tijd had hij wel knappe dames te over ala James Bond. Zo hield hij gevechten tegen STOFZUIGLAWAAIDING met zijn muzikale sonar (ala Aquaman maar dan alleen een stuk nuttiger!), en hiermee kon hij ook eten uit de lucht doen verschijnen. Hij is knap, charmant, aandoenlijk en nu een beetje dood maar toch onsterfelijk. Hoe zit dat dan? Op 26 juni 2012 is hij overleden, maar hiermee heeft hij misschien zijn grootste superkracht vandaan gehaald, namelijk anderen doen reizen in de tijd.
Er wordt nog elke dag aan hem gedacht, met liefde en vriendschap. Aan zijn epische gevechten tegen de STOFZUIGLAWAAIDING en al zijn charmes die hij in de strijd gooide bij die grote kale wezens die hem op hun schouder de wereld lieten zien. Ook youtube filmpjes van mensen die domme dingen uithalen en schattige poesjes trouwens, maar dit terzijde.
Fruitcavia is hierin geen uitzondering. Er zijn nog véél meer, gewone, maar uitzonderlijk echte superhelden; alle mensen en dieren die we lief hebben. Lief hebben kent filosofisch gezien geen verleden tijd, het houdt geen rekening met de tijd en ruimte, maar is een continu gegeven waarmee we de andere onsterfelijk houden door de herinnering.
We hoeven dus niet ver te kijken om een echte superheld te vinden. Sommigen kunnen al dan niet vliegen (of juist wel!), maar allemaal hebben ze ons op de een of andere manier geraakt waardoor ze er voor altijd zijn.
Wie zijn jullie (echte of fictieve) superhelden?
maandag 1 juli 2013 om 15:35
Mijn superheld heet Amy, een Fjord die op de manege stond en waar ik heel lang en heel graag op reed tijdens buitenritten met mijn zusje. Amy heeft me het vertrouwen gegeven om risico's te nemen, om te laten zien dat we echt heul hard supersonisch faster than the speed of sound konden galopperen over de zandpaden. Amy is nu in een 'paarden rusthuis' (uhuh) maar in gedachten knallen we nog altijd over de uitgestrekte zandpaden!
maandag 1 juli 2013 om 16:09
Mimi.
Mijn lievelingskat die afgelopen vrijdag vertrokken is naar het hemeldierenrijk. We hebben samen 9 jaren gehad maar toen kwam kanker haar opeisen. (Kan er wel net zo'n mooi verhaal van maken als jij met je openingsbericht fru1t3lla, maar het is nog iets te vers, vrees ik.)
Mijn lievelingskat die afgelopen vrijdag vertrokken is naar het hemeldierenrijk. We hebben samen 9 jaren gehad maar toen kwam kanker haar opeisen. (Kan er wel net zo'n mooi verhaal van maken als jij met je openingsbericht fru1t3lla, maar het is nog iets te vers, vrees ik.)
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
maandag 1 juli 2013 om 16:21
Gecondoleerd met het verlies trouwens dames Het zijn wel echte helden
Shahla, ik snap het wel hoor, het is nog te rauw en het heeft tijd nodig om te helen. Zelfs een jaar na datum moet ik af en toe nog een krop in de keel wegslikken, maar ik haal troost uit de herinneringen. Hopelijk vind je daarin (later) ook jouw troost
Shahla, ik snap het wel hoor, het is nog te rauw en het heeft tijd nodig om te helen. Zelfs een jaar na datum moet ik af en toe nog een krop in de keel wegslikken, maar ik haal troost uit de herinneringen. Hopelijk vind je daarin (later) ook jouw troost
maandag 1 juli 2013 om 16:24
Dousschka, mijn lieve half asbak half markiesje hond, die ik mocht hebben toen ik nog maar vijf was. We liepen langs mensen met een kleine kinderboerderij en haar moeder had net twee weken oude puppies. Ze klom gelijk op mijn schoot en mijn moeder was ook overstag, op voorwaarde dat ik haar veel aandacht zou geven en mee zou "zorgen". Dit heb ik altijd gedaan, tot op de dag dat ze op 18-jarige leeftijd vanwege kanker helaas moest inslapen. Ze was mijn beste maatje, zo als enig kind, altijd samen en altijd lange wandelingen maken en knuffelen. Als iemand me opeens wild benaderde wilde ze nog wel eens beschermend grommen maar verder was ze één en al liefde, zorgde als een moederkat voor een weeskitten die we later in huis namen en bracht ze geduldig steeds terug in haar mand. Het was echt mijn liefste huisdier tot op heden.
maandag 1 juli 2013 om 16:29
Mijn man is mijn superheld... Nu ik en mijn zussen al 3 wkn waken bij mijn moeder die aan het overlijden is regelt hij achter de schermen alle praktische zaken. Is mijn steun en toeverlaat en zorgt dat thuis het gezin door draait. Is er voor mijn zussen net zo als voor mij en draagt mij op handen om er voor te zorgen dat ik de hele dag bij mijn moeder kan zijn...
Hij verdient een standbeeld....
Hij verdient een standbeeld....
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 1 juli 2013 om 16:32
Henk (ja hij heette echt zo), de Cavalier King Charles Spaniel die mijn ouders zo'n 14 jaar hebben gehad. Hij trok ten strijde tegen bellenblaasbubbels en sneeuwvlokken, blafte heel hard tegen bouviers en Duitse herders. Hij hield niet van vuurwerk, maar kon wel ontzettend lief kijken (met zo'n scheef koppie, oortjes naar voren) wanneer er eten in de buurt was en ging dan altijd keurig zitten. Hij was ook erg hoffelijk, bood je hem iets te eten aan, dan ging hij met zijn pootje over je hand, zodat het eten op de grond viel en hij niet in je hand zou happen. Wanneer dit niet lukte, nam hij altijd heel voorzichtig een eerste hapje.
Frits de 11-jarige Fries waar ik zo'n 3 jaar op gereden heb. Aan één oog blind en kon daardoor geen afstanden inschatten en als hij de kolder in de kop had, ging hij galopperend door de wei, maar hij zag dan nog wel eens schikdraad over het hoofd. Wanneer je dan heel hard 'HEY!!' riep, zag je dat hij dacht: 'Oh shit, schrikdraad, wat de fok moet ik nu doen, oh laat ik er maar eens overheen springen.' Daarna kwam hij altijd heel vrolijk naar je toe draven: 'Zag je wat ik deed??? IK SPRONG!!' en leek hij altijd helemaal trots op zichzelf. Heerlijk beest, gevoel voor humor (jij wil links, hahahahahahaha, ik ga lekker rechts, doeiiii!) en een dikke knuffelkont.
Als laatste is natuurlijk mijn lieve vriend mijn held: helpt me altijd en staat altijd voor me klaar en verwent me natuurlijk ook tot op het bot.
Frits de 11-jarige Fries waar ik zo'n 3 jaar op gereden heb. Aan één oog blind en kon daardoor geen afstanden inschatten en als hij de kolder in de kop had, ging hij galopperend door de wei, maar hij zag dan nog wel eens schikdraad over het hoofd. Wanneer je dan heel hard 'HEY!!' riep, zag je dat hij dacht: 'Oh shit, schrikdraad, wat de fok moet ik nu doen, oh laat ik er maar eens overheen springen.' Daarna kwam hij altijd heel vrolijk naar je toe draven: 'Zag je wat ik deed??? IK SPRONG!!' en leek hij altijd helemaal trots op zichzelf. Heerlijk beest, gevoel voor humor (jij wil links, hahahahahahaha, ik ga lekker rechts, doeiiii!) en een dikke knuffelkont.
Als laatste is natuurlijk mijn lieve vriend mijn held: helpt me altijd en staat altijd voor me klaar en verwent me natuurlijk ook tot op het bot.
maandag 1 juli 2013 om 16:36
Sterkte Biol,wat een verschrikkelijke tijd voor jullie.
Mijn superheld is Lady. En hiermee bevestig ik voor iedereen die dit leest die mij in het echt kent wie ik ben. Want het was altijd Lady voor en Lady na. De liefste pony allertijden, met een hart van goud. Rustig, schattig, prachtig en altijd lief voor me. Zonder dat beestje had ik het nooit overleefd in mijn puberteit met alle moeilijkheden thuis. Ik kon altijd bij haar uithuilen en in de stal met haar kletsen. Ze is op een gegeven moment door haar eigenaar (boer)verkocht, ik hoop dat ze nu toch wel bij een rusthuis of iets is. Lieve, lieve Lady
Mijn superheld is Lady. En hiermee bevestig ik voor iedereen die dit leest die mij in het echt kent wie ik ben. Want het was altijd Lady voor en Lady na. De liefste pony allertijden, met een hart van goud. Rustig, schattig, prachtig en altijd lief voor me. Zonder dat beestje had ik het nooit overleefd in mijn puberteit met alle moeilijkheden thuis. Ik kon altijd bij haar uithuilen en in de stal met haar kletsen. Ze is op een gegeven moment door haar eigenaar (boer)verkocht, ik hoop dat ze nu toch wel bij een rusthuis of iets is. Lieve, lieve Lady
maandag 1 juli 2013 om 17:29
Ik heb er twee, mag dat ook?
De eerste is F, mijn dochtertje wat met 17 weken geboren is. Ze heeft een week heel hard gevochten, maar is toen uiteindelijk toch overleden in mijn buik. Ik ben heel trots op haar. Ze zal altijd over ons waken, dat geloof ik zeker.
De tweede is mijn vriend (verloofde ) Hij is er altijd voor me. We hebben al heel veel meegemaakt samen, maar samen staan we heel sterk We kunnen samen lachen, huilen, ontzettend goed praten en we vullen elkaar aan. Wat wil de mens nog meer?
De eerste is F, mijn dochtertje wat met 17 weken geboren is. Ze heeft een week heel hard gevochten, maar is toen uiteindelijk toch overleden in mijn buik. Ik ben heel trots op haar. Ze zal altijd over ons waken, dat geloof ik zeker.
De tweede is mijn vriend (verloofde ) Hij is er altijd voor me. We hebben al heel veel meegemaakt samen, maar samen staan we heel sterk We kunnen samen lachen, huilen, ontzettend goed praten en we vullen elkaar aan. Wat wil de mens nog meer?
Enjoy the little things in life, for one day you`ll look back, and realize they were the big things
maandag 1 juli 2013 om 17:33
Mijn superheld is mijn vriend.
Als ik hysterisch ben en in een dramatische bui gedenk te sterven is hij de enige in de wereld die me er op kan wijzen dat het écht alleen maar een klein beetje regent buiten. En dat er verder niks aan de hand is. Of als ik denk dat ik buiten de maatschappij val omdat ik me anders voel dan anderen, dan is hij de enige die me kan vertellen dat anderen dat ook zo voelen. En dat ik daarin dus precies het zelfde ben.
Gillen, huilen, schreeuwen, mijn vriend slaat alleen maar zijn armen om me heen en geeft me het gevoel dat ik niet in mijn eentje tegen de wereld hoef te vechten. Nooit. Hij is er altijd. Als ik blij ben, als ik huil, als ik het niet meer zie zitten, als ik dromen heb over de toekomst, als ik me sexy voel, altijd!
Als ik hysterisch ben en in een dramatische bui gedenk te sterven is hij de enige in de wereld die me er op kan wijzen dat het écht alleen maar een klein beetje regent buiten. En dat er verder niks aan de hand is. Of als ik denk dat ik buiten de maatschappij val omdat ik me anders voel dan anderen, dan is hij de enige die me kan vertellen dat anderen dat ook zo voelen. En dat ik daarin dus precies het zelfde ben.
Gillen, huilen, schreeuwen, mijn vriend slaat alleen maar zijn armen om me heen en geeft me het gevoel dat ik niet in mijn eentje tegen de wereld hoef te vechten. Nooit. Hij is er altijd. Als ik blij ben, als ik huil, als ik het niet meer zie zitten, als ik dromen heb over de toekomst, als ik me sexy voel, altijd!
dinsdag 2 juli 2013 om 19:18
quote:fru1t3lla schreef op 01 juli 2013 @ 16:21:
Shahla, ik snap het wel hoor, het is nog te rauw en het heeft tijd nodig om te helen. Zelfs een jaar na datum moet ik af en toe nog een krop in de keel wegslikken, maar ik haal troost uit de herinneringen. Hopelijk vind je daarin (later) ook jouw troost
Ik weet zeker dat ik later troost zal vinden in de herinneringen.
Zo ging dat ook met andere katten waarvan ik afscheid moest nemen. Maar goed, de andere katten heb ik niet (zo) zien aftakelen.
Onze Mimi wel en het was geen pretje. We hebben daarom ook maar niet meer te lang gewacht. Ik wilde niet dat ze zou gaan lijden. Maar ze was ondertussen wel sterk vermagerd en de linkerkant van haar gezicht was juist erg dik. Daarbinnen zat ook ergens de tumor, ook al achter het oog. Ze at nog wel graag en knuffelen wilde ze zeker ook nog heel veel, maar ze trok zich wel terug in de keuken en de bijkeuken. Daarom had ik een mand in de kamer gezet waar ik haar in elk geval 's avonds heen haalde. In die mand lag ze ook graag. Ze maakte om de paar dagen nog een ommetje buiten. Ze leek dus nog geen pijn te hebben of zich erg beroerd te voelen maar je zag wel aan haar dat ze ziek was.
Drie weken geleden waren we nog bij de dierenarts, ik wilde advies hoe lang we nog hadden voor het oneerlijk zou worden voor Mimi.
De man noemde een schatting van 4 - 6 weken. Het zijn er uiteindelijk drie geworden. Hebben we in elk geval nog tijd gehad aan het idee te wennen. Voor zover dat mogelijk is.
Voor mij is ze o.a. een held omdat ze ondanks die tumor nog steeds stiklief was. En net zo toen ze een jaar of drie, vier geleden een virus opliep en het zo erg was dat het moest voelen alsof haar bekje in brand stond en nóg lief zijn hè. Niks geen chagrijnig gedrag. Ja, ik mis haar.
Ik krijg alleen nog even niet dat beeld van mijn netvlies toen ze bewusteloos op de tafel bij de dierenarts lag met haar tongetje uit de mond.
Shahla, ik snap het wel hoor, het is nog te rauw en het heeft tijd nodig om te helen. Zelfs een jaar na datum moet ik af en toe nog een krop in de keel wegslikken, maar ik haal troost uit de herinneringen. Hopelijk vind je daarin (later) ook jouw troost
Ik weet zeker dat ik later troost zal vinden in de herinneringen.
Zo ging dat ook met andere katten waarvan ik afscheid moest nemen. Maar goed, de andere katten heb ik niet (zo) zien aftakelen.
Onze Mimi wel en het was geen pretje. We hebben daarom ook maar niet meer te lang gewacht. Ik wilde niet dat ze zou gaan lijden. Maar ze was ondertussen wel sterk vermagerd en de linkerkant van haar gezicht was juist erg dik. Daarbinnen zat ook ergens de tumor, ook al achter het oog. Ze at nog wel graag en knuffelen wilde ze zeker ook nog heel veel, maar ze trok zich wel terug in de keuken en de bijkeuken. Daarom had ik een mand in de kamer gezet waar ik haar in elk geval 's avonds heen haalde. In die mand lag ze ook graag. Ze maakte om de paar dagen nog een ommetje buiten. Ze leek dus nog geen pijn te hebben of zich erg beroerd te voelen maar je zag wel aan haar dat ze ziek was.
Drie weken geleden waren we nog bij de dierenarts, ik wilde advies hoe lang we nog hadden voor het oneerlijk zou worden voor Mimi.
De man noemde een schatting van 4 - 6 weken. Het zijn er uiteindelijk drie geworden. Hebben we in elk geval nog tijd gehad aan het idee te wennen. Voor zover dat mogelijk is.
Voor mij is ze o.a. een held omdat ze ondanks die tumor nog steeds stiklief was. En net zo toen ze een jaar of drie, vier geleden een virus opliep en het zo erg was dat het moest voelen alsof haar bekje in brand stond en nóg lief zijn hè. Niks geen chagrijnig gedrag. Ja, ik mis haar.
Ik krijg alleen nog even niet dat beeld van mijn netvlies toen ze bewusteloos op de tafel bij de dierenarts lag met haar tongetje uit de mond.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)