Overig
alle pijlers
kruispunten in je leven
vrijdag 4 maart 2016 om 10:14
Gisteren had ik het zóóóóó koud en ik zat wat the chatten via facebook met een goede vriendin die nu al bijna weer 15 jaar in Zuid-Afrika woont. Dus kreeg ik heel veel zonnige groetjes van daar...
Toen ze ging emigreren, heeft ze nog aangeboden om gewoon mee te komen. Ik zag toen teveel beren op de weg (ben niet zo het avontuurlijke type). Ondertussen heeft ze het echt gemaakt daar en woont comfortabel en geeft een eigen succesvol bedrijfje. Ik kan op elk moment een baan krijgen zegt ze, dus nog steeds welkom om te komen. Nu heb ik echter een dochter die hier vrienden en familie heeft, dus dat is voor mij nog steeds geen optie.
Toen ging ik een beetje fantaseren over wat als ik toen (15 jaar geleden) wel was meegegaan ? Hoe zou dan nu mijn leven er uit zien? Een beetje een alternatieve versie van mezelf dus. Gewoon een leuke fantasie, meer niet.
Ik ben hier ook tevreden en natuurlijk had ik mijn prachtige dochter niet gehad als ik die andere keuze had gemaakt. Dus geen spijt van absoluut niet. Wel gewoon grappig om te realiseren dat bepaalde kruispunten in je leven je de één of andere richting en toekomst opsturen. En hoe je nu bent een optelsom is van al die kleine of grote beslissingen in je verleden.
Misschien was ik er wel doodongelukkig geworden en heb ik de goede keuze gemaakt. Uiteindelijk gaat het om het tevreden zijn in het nu.
Er zouden dus verschillende alternatieve versies van jezelf kunnen zijn. Hebben jullie ook van die heel herkenbare punten waar je een bepaalde richting bent opgegaan en zou je jezelf ook kunnen voorstellen dat je iemand heel anders zou hebben kunnen worden dan wie je nu bent ? Volgens mij hebben we allemaal wel van die alternatieve scenario's. What if's ...
Toen ze ging emigreren, heeft ze nog aangeboden om gewoon mee te komen. Ik zag toen teveel beren op de weg (ben niet zo het avontuurlijke type). Ondertussen heeft ze het echt gemaakt daar en woont comfortabel en geeft een eigen succesvol bedrijfje. Ik kan op elk moment een baan krijgen zegt ze, dus nog steeds welkom om te komen. Nu heb ik echter een dochter die hier vrienden en familie heeft, dus dat is voor mij nog steeds geen optie.
Toen ging ik een beetje fantaseren over wat als ik toen (15 jaar geleden) wel was meegegaan ? Hoe zou dan nu mijn leven er uit zien? Een beetje een alternatieve versie van mezelf dus. Gewoon een leuke fantasie, meer niet.
Ik ben hier ook tevreden en natuurlijk had ik mijn prachtige dochter niet gehad als ik die andere keuze had gemaakt. Dus geen spijt van absoluut niet. Wel gewoon grappig om te realiseren dat bepaalde kruispunten in je leven je de één of andere richting en toekomst opsturen. En hoe je nu bent een optelsom is van al die kleine of grote beslissingen in je verleden.
Misschien was ik er wel doodongelukkig geworden en heb ik de goede keuze gemaakt. Uiteindelijk gaat het om het tevreden zijn in het nu.
Er zouden dus verschillende alternatieve versies van jezelf kunnen zijn. Hebben jullie ook van die heel herkenbare punten waar je een bepaalde richting bent opgegaan en zou je jezelf ook kunnen voorstellen dat je iemand heel anders zou hebben kunnen worden dan wie je nu bent ? Volgens mij hebben we allemaal wel van die alternatieve scenario's. What if's ...
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
vrijdag 4 maart 2016 om 10:25
What if ik vroeger niet heel erg gepest was, en daardoor erg met mezelf in de knoop was geraakt. Had ik dan wel een studie gekozen die goed bij me past en die dan wel afgemaakt. Had ik me minder afgesloten voor anderen, zodat ik wel een langdurige relatie had gehad? Misschien toch kinderen gekregen?
Maar had ik dan ook zoveel over mezelf geleerd? Had ik dan ook ontdekt dat ik ontzettend taai ben en niet gauw opgeef?
Je weet het niet hè.
En ik sta bij die vragen niet al te vaak stil, want ik kan er toch niets aan veranderen en ik word er dan soms een beetje verdrietig van. Het beste is om vooruit kijken naar dingen die ik nu nog zou willen en kunnen doen. Daar kan ik nog wat over beslissen. Over het verleden niet.
Maar had ik dan ook zoveel over mezelf geleerd? Had ik dan ook ontdekt dat ik ontzettend taai ben en niet gauw opgeef?
Je weet het niet hè.
En ik sta bij die vragen niet al te vaak stil, want ik kan er toch niets aan veranderen en ik word er dan soms een beetje verdrietig van. Het beste is om vooruit kijken naar dingen die ik nu nog zou willen en kunnen doen. Daar kan ik nog wat over beslissen. Over het verleden niet.
vrijdag 4 maart 2016 om 11:48
Hier denk ik 2 belangrijke what-ifs:
What if I stayed in New York? Daar woonde ik een tijdje en had een aanbod om langer te blijven, had dan kunnen proberen om een beurs te krijgen en daar te gaan studeren. Het was heel verleidelijk en ik wilde echt niet terug naar huis, maar wilde zo graag arts worden en in Nederland had ik zoveel meer kans om dat te bereiken, dus ik ben teruggegaan.
Ben alleen uiteindelijk geen arts geworden dus what if I stayed? Was ik daar dan arts geworden? Had ik daar een vriend gevonden? Ik wil nog steeds heel graag weg uit Nederland want ik voel me hier niet zo thuis, maar was ik gelukkiger geweest in Amerika?
En wat als ik pedagogische wetenschappen was gaan studeren ipv geneeskunde? Was ik nu dan wel gelukkig geweest met mijn keuze en had ik dan de banen die ik kan doen met mijn studie wel leuk gevonden? Was ik dan nu al afgestudeerd geweest en wat voor baan zou ik hebben? Maar daar ga ik nog achterkomen want eindelijk, 5 jaar nadat het me voor het eerst begon aan te spreken, ga ik het gewoon doen. Een onderzoeks/beleidsmatige master op het gebied van internationale pedagogische wetenschappen en ontwikkelingssamenwerking, helemaal mijn ding. Want ben eindelijk niet meer zo bang dat ik geen baan ga vinden. De banen die ik nu kan krijgen, die vind ik gewoon niet zo leuk, maar heb nog nooit lang hoeven solliciteren (tot nu toe altijd eerste sollicitatie raak), in vakgebieden die supposedly heel moeilijk zijn en waar je niet aan de bak komt. Dus kom maar op, arbeidsmarkt
What if I stayed in New York? Daar woonde ik een tijdje en had een aanbod om langer te blijven, had dan kunnen proberen om een beurs te krijgen en daar te gaan studeren. Het was heel verleidelijk en ik wilde echt niet terug naar huis, maar wilde zo graag arts worden en in Nederland had ik zoveel meer kans om dat te bereiken, dus ik ben teruggegaan.
Ben alleen uiteindelijk geen arts geworden dus what if I stayed? Was ik daar dan arts geworden? Had ik daar een vriend gevonden? Ik wil nog steeds heel graag weg uit Nederland want ik voel me hier niet zo thuis, maar was ik gelukkiger geweest in Amerika?
En wat als ik pedagogische wetenschappen was gaan studeren ipv geneeskunde? Was ik nu dan wel gelukkig geweest met mijn keuze en had ik dan de banen die ik kan doen met mijn studie wel leuk gevonden? Was ik dan nu al afgestudeerd geweest en wat voor baan zou ik hebben? Maar daar ga ik nog achterkomen want eindelijk, 5 jaar nadat het me voor het eerst begon aan te spreken, ga ik het gewoon doen. Een onderzoeks/beleidsmatige master op het gebied van internationale pedagogische wetenschappen en ontwikkelingssamenwerking, helemaal mijn ding. Want ben eindelijk niet meer zo bang dat ik geen baan ga vinden. De banen die ik nu kan krijgen, die vind ik gewoon niet zo leuk, maar heb nog nooit lang hoeven solliciteren (tot nu toe altijd eerste sollicitatie raak), in vakgebieden die supposedly heel moeilijk zijn en waar je niet aan de bak komt. Dus kom maar op, arbeidsmarkt
vrijdag 4 maart 2016 om 12:05
Leuk om jullie persoonlijke verhalen te lezen en te zien dat jullie het herkennen.
Ik zie die andere scenario's meer als een alternatieve "ook leuke" realiteit, naast de huidige die ik ook fijn ervaar. Een beetje als Jolene denk ik.
Maar als je met de huidige realiteit niet tevreden bent, zoals Lux met haar studiekeuze, vind ik het wel knap dat je alsnog gewoon ervoor gaat. Heel veel succes daarmee!
Wollsltone: misschien moet jouw kruispunt dan nog komen in je toekomst. Dat je over een paar jaar terugkijkt en denkt "toen heb ik een keuze gemaakt die veel heeft veranderd."
Ik zie die andere scenario's meer als een alternatieve "ook leuke" realiteit, naast de huidige die ik ook fijn ervaar. Een beetje als Jolene denk ik.
Maar als je met de huidige realiteit niet tevreden bent, zoals Lux met haar studiekeuze, vind ik het wel knap dat je alsnog gewoon ervoor gaat. Heel veel succes daarmee!
Wollsltone: misschien moet jouw kruispunt dan nog komen in je toekomst. Dat je over een paar jaar terugkijkt en denkt "toen heb ik een keuze gemaakt die veel heeft veranderd."
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
vrijdag 4 maart 2016 om 12:09
Leuk!
Als ik op een bepaald moment niet was weggegaan bij mijn voormalige partner, was ik nu waarschijnlijk een (gescheiden) vrouw met een zeer laag inkomen en een berg schulden en een aantal kinderen met een alcoholistische vader. Gelukkig zag ik op tijd het licht en ben ik weggegaan voor er potten gebroken werden. Ondertussen maakte ik een studie af, ben ik verloofd met een heel leuke man, hebben we samen een prachtige zoon en geen geldzorgen of andere problemen. Ik heb totaal geen spijt van mijn keuze!
Als ik op een bepaald moment niet was weggegaan bij mijn voormalige partner, was ik nu waarschijnlijk een (gescheiden) vrouw met een zeer laag inkomen en een berg schulden en een aantal kinderen met een alcoholistische vader. Gelukkig zag ik op tijd het licht en ben ik weggegaan voor er potten gebroken werden. Ondertussen maakte ik een studie af, ben ik verloofd met een heel leuke man, hebben we samen een prachtige zoon en geen geldzorgen of andere problemen. Ik heb totaal geen spijt van mijn keuze!
vrijdag 4 maart 2016 om 12:20
vrijdag 4 maart 2016 om 12:54
Lux, respect voor hoe je hierin staat en wat je allemaal van plan bent!
Ik denk dat die kruispunten al heel vroeg beginnen. Welk profiel je kiest beslist al welke opleidingen je kunt doen enzo. Voor mij geldt, na het vwo was de universiteit de logische stap. Had ik dan een secretaresseopleiding of iets dergelijks gedaan had mijn leven er heel anders uit gezien.
Verder had ik ook zo'n 'what if'-moment toen een jaar geleden een serieuze ex van mij trouwde en inmiddels vader is. Je denkt dan toch 'jeetje, het had ook heel anders kunnen gaan'.
Ik denk dat die kruispunten al heel vroeg beginnen. Welk profiel je kiest beslist al welke opleidingen je kunt doen enzo. Voor mij geldt, na het vwo was de universiteit de logische stap. Had ik dan een secretaresseopleiding of iets dergelijks gedaan had mijn leven er heel anders uit gezien.
Verder had ik ook zo'n 'what if'-moment toen een jaar geleden een serieuze ex van mij trouwde en inmiddels vader is. Je denkt dan toch 'jeetje, het had ook heel anders kunnen gaan'.
vrijdag 4 maart 2016 om 13:00
Ik sta nu een beetje op zo'n kruispunt. Ik heb het op werkgebied totaal niet meer naar mijn zin en denk erover om daarmee te stoppen. Maar ja, dan moet ik wel iets anders gaan doen om mijn brood te verdienen. Ik weet nog niet wat of hoe. Maar ik weet wel dat mijn leven hoe dan ook heel anders gaat worden als ik iets anders ga doen, vooral richting de toekomst. Want ik zal nooit meer zoveel geld verdienen als ik nu doe, dus als ik doorga, ga ik financieel een hele andere toekomst tegemoet dan wanneer ik iets anders ga doen.
Zoals jullie begrijpen is mijn man daarom niet erg enthousiast over het idee. Dat maakt het ook niet makkelijker om zo'n drastische keuze te maken. Maar wie weet, kijk ik over 10 jaar terug en wie weet wat ik dan zie.
Zoals jullie begrijpen is mijn man daarom niet erg enthousiast over het idee. Dat maakt het ook niet makkelijker om zo'n drastische keuze te maken. Maar wie weet, kijk ik over 10 jaar terug en wie weet wat ik dan zie.
..
vrijdag 4 maart 2016 om 13:54
Als je echt bewuste keuzes moet maken op zo'n kruispunt is het ook lastig. Sommige besluiten hebben heel veel impact (ik denk aan mijn scheiding bijvoorbeeld). Maar als je echt overtuigt bent dat je er goed aan doet om een andere weg in te slaan, dan moet je soms even door de zure appel heen.
Uiteraard is een drastische carriereswitch met bijhorende financiële consequenties moeilijk, maar stel je voor dat je tegen je zin in blijft doorharken in een beroep waar je alleen maar overspannen van raakt... dat leidt op lange termijn ook nergens naar.
Succes met je keuze reizigster!
Uiteraard is een drastische carriereswitch met bijhorende financiële consequenties moeilijk, maar stel je voor dat je tegen je zin in blijft doorharken in een beroep waar je alleen maar overspannen van raakt... dat leidt op lange termijn ook nergens naar.
Succes met je keuze reizigster!
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
vrijdag 4 maart 2016 om 14:02
Bij mij blijft het grootste "what if" vraagteken: wat als mijn moeder niet was overleden? Dan was ik als 10-jarige nooit bij mijn oom en tante komen wonen. Hadden zij mij nooit mee kunnen nemen naar het theater. Was ik zelf nooit op het idee gekomen om een opleiding in die richting te gaan doen. Naar Amsterdam was ik waarschijnlijk evengoed verhuisd, maar mijn baan in Hamburg zou ik nooit gekregen hebben. Bovendien zou ik waarschijnlijk veel closer met mijn familie zijn gebleven dan dat ik nu ben.
Disclaimer: ik heb een mannelijk brein.
vrijdag 4 maart 2016 om 14:30
quote:belgali schreef op 04 maart 2016 @ 13:54:
Als je echt bewuste keuzes moet maken op zo'n kruispunt is het ook lastig. Sommige besluiten hebben heel veel impact (ik denk aan mijn scheiding bijvoorbeeld). Maar als je echt overtuigt bent dat je er goed aan doet om een andere weg in te slaan, dan moet je soms even door de zure appel heen.
Uiteraard is een drastische carriereswitch met bijhorende financiële consequenties moeilijk, maar stel je voor dat je tegen je zin in blijft doorharken in een beroep waar je alleen maar overspannen van raakt... dat leidt op lange termijn ook nergens naar.
Succes met je keuze reizigster!Vind ik ook. Daarom ga ik er gewoon voor, ondanks kinderwens die we ook niet meer uit willen stellen. Ik wil mijn kinderen niet het voorbeeld geven van om financiële redenen niet voor je droom gaan.
Als je echt bewuste keuzes moet maken op zo'n kruispunt is het ook lastig. Sommige besluiten hebben heel veel impact (ik denk aan mijn scheiding bijvoorbeeld). Maar als je echt overtuigt bent dat je er goed aan doet om een andere weg in te slaan, dan moet je soms even door de zure appel heen.
Uiteraard is een drastische carriereswitch met bijhorende financiële consequenties moeilijk, maar stel je voor dat je tegen je zin in blijft doorharken in een beroep waar je alleen maar overspannen van raakt... dat leidt op lange termijn ook nergens naar.
Succes met je keuze reizigster!Vind ik ook. Daarom ga ik er gewoon voor, ondanks kinderwens die we ook niet meer uit willen stellen. Ik wil mijn kinderen niet het voorbeeld geven van om financiële redenen niet voor je droom gaan.
vrijdag 4 maart 2016 om 14:40
quote:S7rin schreef op 04 maart 2016 @ 14:02:
Bij mij blijft het grootste "what if" vraagteken: wat als mijn moeder niet was overleden? Dan was ik als 10-jarige nooit bij mijn oom en tante komen wonen. Hadden zij mij nooit mee kunnen nemen naar het theater. Was ik zelf nooit op het idee gekomen om een opleiding in die richting te gaan doen. Naar Amsterdam was ik waarschijnlijk evengoed verhuisd, maar mijn baan in Hamburg zou ik nooit gekregen hebben. Bovendien zou ik waarschijnlijk veel closer met mijn familie zijn gebleven dan dat ik nu ben.
Herkenbaar. Ik vraag me altijd af of ik zo jong (24) getrouwd was als m'n vader niet was overleden. Niet dat ik er spijt van heb, in tegendeel. Vraag me gewoon af in hoeverre ik dan nu toe was geweest aan commitment. M'n vaders dood heeft me heel erg wakker geschud in die zin: je moet gaan voor wat je wíl want het kan zo voorbij zijn. Duurde nog wel even voordat ik ook durfde en oprecht niet meer bang was om mijn eigen pad te volgen ipv een 'standaardpad'. Dus ik ben wél getrouwd omdat ík dat wou en ik vraag me wel eens af of ik me niet veel meer had geconformeerd aan 'hoe het heurt'.
Heb nu gewoon m'n priorities en weet hoe ik het wil en als anderen vinden dat dat niet kan of anders moet dan beschouw ik dat als hun probleem en niet het mijne.
Bij mij blijft het grootste "what if" vraagteken: wat als mijn moeder niet was overleden? Dan was ik als 10-jarige nooit bij mijn oom en tante komen wonen. Hadden zij mij nooit mee kunnen nemen naar het theater. Was ik zelf nooit op het idee gekomen om een opleiding in die richting te gaan doen. Naar Amsterdam was ik waarschijnlijk evengoed verhuisd, maar mijn baan in Hamburg zou ik nooit gekregen hebben. Bovendien zou ik waarschijnlijk veel closer met mijn familie zijn gebleven dan dat ik nu ben.
Herkenbaar. Ik vraag me altijd af of ik zo jong (24) getrouwd was als m'n vader niet was overleden. Niet dat ik er spijt van heb, in tegendeel. Vraag me gewoon af in hoeverre ik dan nu toe was geweest aan commitment. M'n vaders dood heeft me heel erg wakker geschud in die zin: je moet gaan voor wat je wíl want het kan zo voorbij zijn. Duurde nog wel even voordat ik ook durfde en oprecht niet meer bang was om mijn eigen pad te volgen ipv een 'standaardpad'. Dus ik ben wél getrouwd omdat ík dat wou en ik vraag me wel eens af of ik me niet veel meer had geconformeerd aan 'hoe het heurt'.
Heb nu gewoon m'n priorities en weet hoe ik het wil en als anderen vinden dat dat niet kan of anders moet dan beschouw ik dat als hun probleem en niet het mijne.
zaterdag 5 maart 2016 om 22:01
Ik wilde heel graag stagelopen bij een bepaald bedrijf. Helaas keurde school dit op het laatste moment niet goed en moest ik alsnog op zoek naar een ander stagebedrijf. Omdat ik toch voor een bepaalde datum een stageplek moest hebben, kwam ik ergens waar ik eigenlijk geen idee had wat voor werkzaamheden ik zou gaan doen (ik deed een vrij brede opleiding ) Achteraf het beste wat mij kon overkomen. Ik kwam daar namelijk mijn huidige vriend tegen met wie ik eind deze maand ga trouwen En daarnaast bevielen de werkzaamheden zo goed, dat ik nog altijd binnen dit vakgebied werkzaam ben.
Ik vraag me nog altijd af wat er was gebeurd als school het eerste stagebedrijf wél had goedgekeurd en ik daar was gaan stagelopen...
Ik vraag me nog altijd af wat er was gebeurd als school het eerste stagebedrijf wél had goedgekeurd en ik daar was gaan stagelopen...
zaterdag 5 maart 2016 om 22:19
Mijn belangrijkste what if is
Wat als ik later kinderen had gekregen. Ik stond op het punt om promotie onderzoek te doen toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Om deze reden moest ik stoppen met het onderzoek en heb ik nooit kunnen promoveren (ik moest stoppen vanwege het gebruik van chemicaliën en schadelijke micro organismen tijdens het onderzoek). Als ik gepromoveerd was, zou ik waarschijnlijk professor geworden zijn aan een universiteit en had ik waarschijnlijk ook geëmigreerd naar een ander land dan waar ik nu woon.
Een andere what if is
Wat als ik gestudeerd had voor radiodiagnostisch medewerker ipv scheikundige. Dan had ik iets gedaan wat mij nog leuker leek en waar ik mij waarschijnlijk nog meer in had kunnen specialiseren.
Wat als ik later kinderen had gekregen. Ik stond op het punt om promotie onderzoek te doen toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Om deze reden moest ik stoppen met het onderzoek en heb ik nooit kunnen promoveren (ik moest stoppen vanwege het gebruik van chemicaliën en schadelijke micro organismen tijdens het onderzoek). Als ik gepromoveerd was, zou ik waarschijnlijk professor geworden zijn aan een universiteit en had ik waarschijnlijk ook geëmigreerd naar een ander land dan waar ik nu woon.
Een andere what if is
Wat als ik gestudeerd had voor radiodiagnostisch medewerker ipv scheikundige. Dan had ik iets gedaan wat mij nog leuker leek en waar ik mij waarschijnlijk nog meer in had kunnen specialiseren.
zondag 6 maart 2016 om 14:25
Wat als ik niet een folder op de middelbare school van een leuke beroepsopleiding had gevonden? Dan had ik mijn man daar niet ontmoet, hadden wij onze kinderen niet gehad, waren we niet verhuisd naar waar we nu wonen, had ik mijn leuke baan hier niet gehad, waren we niet bij zo'n warme kerkelijke gemeenschap terechtgekomen, waar we ons helemaal thuis voelen, hadden we nooit dat boek over een dynastie in Normandië in Frankrijk in een kringloopwinkel in de woonplaats van mijn schoonouders gekocht en waren we sindsdien niet ieder jaar naar Normandië op vakantie gegaan.
Love is the meaning of life
zondag 6 maart 2016 om 14:52
Ik heb zoveel kruispunten gehad in mijn leven. Grootste zijn wel:
- Studies die ik afbrak. Als ik die wel had afgemaakt, was ik nu rijker..... EN ongelukkiger in mijn beroep. (Denk ik.)
- Relaties die ik verbrak. Als ik wel was doorgegaan was ik nu getrouwd, moeder en woonde ik waarschijnlijk in het buitenland... MET een depressieve echtgenoot.
- Als ik het geloof niet verlaten had waarmee mijn ouders me met hart en ziel hebben opgevoed... zou ik me nu nog dagelijks schuldig voelen over dingen die er niet toe deden, had ik niet al die mannen in mijn leven gehad (en andere ervaringen) en zat ik op dit moment waarschijnlijk te bidden in een kerk.
Ik ben niet altijd blij dat ik pas op latere leeftijd afgestudeerd ben en nu dus nog relatief arm ben voor mijn leeftijd (én vrijgezel). Ook vind ik het soms jammer dat ik vrijgezel ben en heel soms mis ik het geloof en de vanzelfsprekende houvast in mijn leven nog. Maar de alternatieve scenario's vind ik ook niet zo aanlokkelijk. Bovendien kan ik nu nog zeggen dat ik met een gerust hart naar het buitenland vertrek. (Wat ik waarschijnlijk op een bepaald kruispunt ook ga doen.)
- Studies die ik afbrak. Als ik die wel had afgemaakt, was ik nu rijker..... EN ongelukkiger in mijn beroep. (Denk ik.)
- Relaties die ik verbrak. Als ik wel was doorgegaan was ik nu getrouwd, moeder en woonde ik waarschijnlijk in het buitenland... MET een depressieve echtgenoot.
- Als ik het geloof niet verlaten had waarmee mijn ouders me met hart en ziel hebben opgevoed... zou ik me nu nog dagelijks schuldig voelen over dingen die er niet toe deden, had ik niet al die mannen in mijn leven gehad (en andere ervaringen) en zat ik op dit moment waarschijnlijk te bidden in een kerk.
Ik ben niet altijd blij dat ik pas op latere leeftijd afgestudeerd ben en nu dus nog relatief arm ben voor mijn leeftijd (én vrijgezel). Ook vind ik het soms jammer dat ik vrijgezel ben en heel soms mis ik het geloof en de vanzelfsprekende houvast in mijn leven nog. Maar de alternatieve scenario's vind ik ook niet zo aanlokkelijk. Bovendien kan ik nu nog zeggen dat ik met een gerust hart naar het buitenland vertrek. (Wat ik waarschijnlijk op een bepaald kruispunt ook ga doen.)
zondag 6 maart 2016 om 16:51
Wat als mijn klasse lerares Nederlands die ik anoniem belde op een zaterdag toen ik 14 was mijn telefoontje over incest en mishandeling vanaf mijn 4e serieus genomen had en niet de maandag daarop in de les vertelde dat iemand haar anoniem gebeld had met een vreselijk verhaal en ze niet gediend was van dat soort streken?
Zo toevallig, dacht hier vanmorgen nog over....
Zo toevallig, dacht hier vanmorgen nog over....
maandag 7 maart 2016 om 12:53
Wat als ik toch tegen mijn zin de PABO had afgemaakt, wat voor werk zou ik dan nu doen. Zou ik daarmee dan ook in Italië aan het werk komen?
Wat als ik destijds met mijn ex niet een dagtocht Italië had gemaakt tijdens onze Franse Alpen vakantie,was ik dan uberhaupt ooit in Italië gaan wonen.
Wat als ik na die taalstudie in Milaan gewoon weer naar NL was gegaan? Dan had ik mijn vriend nooit leren kennen en hadden wij geen 2 kinderen samen gehad.
Behalve met mijn baan, ben ik nu heel gelukkig met mij leven. Dus het is maar goed dat ik destijds bepaalde keuzes heb gemaakt.
Wat als ik destijds met mijn ex niet een dagtocht Italië had gemaakt tijdens onze Franse Alpen vakantie,was ik dan uberhaupt ooit in Italië gaan wonen.
Wat als ik na die taalstudie in Milaan gewoon weer naar NL was gegaan? Dan had ik mijn vriend nooit leren kennen en hadden wij geen 2 kinderen samen gehad.
Behalve met mijn baan, ben ik nu heel gelukkig met mij leven. Dus het is maar goed dat ik destijds bepaalde keuzes heb gemaakt.
maandag 7 maart 2016 om 23:11
Bedankt om jullie verhalen te delen. Grappig dat ieders levenspad aaneenhangt van toevalligheden gemixt met bewuste keuzes. Soms kan je zelf sturen en soms moet je gewoon even achterover leunen en het gewoon laten gebeuren.
Voor Samsara een warme knuffel. Erg dat je niet serieus genomen werd xxx
Voor Samsara een warme knuffel. Erg dat je niet serieus genomen werd xxx
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€