Zoontje collega overleden

21-07-2010 08:26 21 berichten
Ik lees net op hun weblog dat het zoontje van een oud-collega van mij is overleden. Ik kende het mannetje niet, behalve natuurlijk van de verhalen van mijn oud-collega en van de blog. Desondanks ben ik er echt helemaal akelig van. Wat een verschrikkelijk verdriet voor de familie.



Ik denk dat ik een mooie kaart ga sturen. Zouden jullie ook zoiets doen of echt naar de begrafenis gaan?
Alle reacties Link kopieren
Ik zou alleen naar de begrafenis gaan als je een kaart zou krijgen. Ik zou een kaart voor een oud collega alleen al voldoende vinden.



Tenminste, ik maak niet uit je verhaal op dat jullie nog veel contact hadden of elkaar nog regelmatig zien.

Als dat wel het geval is, zou ik misschien wel gaan, maar dan zou ik denk ik ook een kaart krijgen.



Wat zegt jouw gevoel?
"ik ben het, Barbabelladingdong"
Alle reacties Link kopieren
Dat ligt er aan wat de band is die je met die mensen hebt.



Als je ze al jaren niet gezien hebt, gewoon een kaart sturen.

Of nee, ik denk dat ik het nog makkelijker zou stellen; als ik een rouwkaart krijg zou ik naar de begrafenis gaan, krijg ik geen kaart, dan ga ik niet ook.
668, the neighbour of the Beast
Ik zou het bij een kaart houden. Je kent het kind niet en zo te zien heb je ook geen contact met ze verder.
Ik kon heel goed met haar opschieten toen ik we nog collega's waren. We lopen echter niet de deur bij elkaar plat, dus ik waarschijnlijk het gewoon een kaart. Ik denk dat dat onder de omstandigheden het meest passende is.
Alle reacties Link kopieren
Met de rest eens, mooie kaart sturen. En je zou een paar dagen na de begrafenis je oud collega kunnen bellen. Of eerder als jullie nog steeds veel contact hadden.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
Ligt aan de relatie. Als je de ouders goed kent en het kind hebt gekend, dan zeker gaan. Heb je verder eigenlijk geen contact meer, dan zou ik het bij een kaartje laten.
Alle reacties Link kopieren
Ik zou inderdaad een tijd na de uitvaart contact opnemen, en blijven houden mocht je oud collega dit willen. Vaak is het contact van mensen na een overlijden de eerste weken heel aanwezig, maar vergeten ze dat na een aantal maanden erna nog steeds verdriet is en contact vaak ook gewenst is
"ik ben het, Barbabelladingdong"
Alle reacties Link kopieren
stuur een kaart. Is er een open dienst dan gaan ( als je daar behoefte aan hebt ) of naar het condoleren gaan. Bij het overlijden van mijn moeder vond ik het juist fijn dat er ook mensen kwamen die niet uitgenodigd waren via een kaart.
Alle reacties Link kopieren
Leaf, is je OP niet erg herkenbaar met de doodsoorzaak en leeftijd enz.? Niet dat het mij uitmaakt hoor maar voor je vraag is het niet echt relevant.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
Je hebt gelijk MV. Ik heb er niet bij stilgestaan, maar ik ga het inderdaad even aanpassen.
Alle reacties Link kopieren
je hebt toch condoleances? als je twijfelt tussen kaart en begrafenis, lijkt me dat een mooie tussenweg
Alle reacties Link kopieren
Katrien, niet bij iedereen is een condoleance hoor. Dat is iets wat een keuze is van de familie.

Wat overigens ook op de kaart staat en als je die niet krijgt, weet je niet waar en wanneer het is
"ik ben het, Barbabelladingdong"
Alle reacties Link kopieren
vaak (oke, niet altijd) heb je ook advertenties in suffertjes.



vind je een kaart onpersoonlijk, doe dan bloemen
Alle reacties Link kopieren
ik heb na het overlijden van mijn kindje veel kaartjes gehad, waardeerde ik erg. Wat ik erg fijn vond is dat mensen na een paar weken weer eens een kaartje stuurde dat ze nog aan me denken.

xxx
Stuur volgend jaar rond deze tijd weer een kaart of bloemen.
Alle reacties Link kopieren
Ik zou naar de begrafenis gaan.
Alle reacties Link kopieren
Ik zou naar de begrafenis gaan. Als je het goed met haar kon vinden en zo nu en dan nog spreekt... Ja... zou ik doen.
Alle reacties Link kopieren
Als je het emotioneel op kan brengen om naar de begrafenis te gaan zou ik het zeker doen. Toen mijn zoontje 13 jaar geleden na de geboorte overleed vond ik het zo'n enorme steun en troost dat mensen die ik uit het oog was verloren of waar ik niet veel contact mee had de moeite namen om naar de begrafenis te komen. Op het moment van de begrafenis dat we naar het grafje liepen keek ik achterom en voelde me echt letterlijk gedragen door die hele lange rij mensen achter ons die fysiek met ons meeliepen in de moeilijkste wandeling die ik ooit in mijn leven heb gehad. We hadden overigens een advertentie in de krant gezet.
Alle reacties Link kopieren
quote:[message=6642020,noline]Ouwe schreef op 24 juli 2010 Op het moment van de begrafenis dat we naar het grafje liepen keek ik achterom en voelde me echt letterlijk gedragen door die hele lange rij mensen achter ons die fysiek met ons meeliepen in de moeilijkste wandeling die ik ooit in mijn leven heb gehad..

Ik krijg hier zo ontzettend kippenvel van. Wat heb je dit mooi gezegd.

Alle reacties Link kopieren
Ik zou ook naar de begrafenis gaan. 't Lijkt mij dat de ouders zich alleen maar gesteund voelen door de aanwezigheid van mensen die oprecht met ze meeleven, zoals jij dat doet.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven