Overig
alle pijlers
Zou je echt?
woensdag 17 september 2014 om 22:14
Iemand molesteren als hij b.v aan je kind heeft gezeten, of is het iets wat je in je drift roept en doe je aangifte enz...
Ik vraag dit na aanleiding van een gruwelijk facebookfilmpje, zijn twee filmpjes naast elkaar, op de ene zie je een mafklapper een hondje slaan op niks af, op het rechterfilmpje lijkt het alsof de dierenbeul in elkaar gebeukt wordt vanwege datzelfde filmpje.
In de reacties echter is te lezen dat het rechterfilmpje een andere persoon is, iemand gemolesteerd al maanden terug omdat hij homo zou zijn.
Maar sommige reacties van mensen, echt, wat mensen alleen al roepen in hun drift, de dierenbeul moet minstens dood???
Ik vraag dit na aanleiding van een gruwelijk facebookfilmpje, zijn twee filmpjes naast elkaar, op de ene zie je een mafklapper een hondje slaan op niks af, op het rechterfilmpje lijkt het alsof de dierenbeul in elkaar gebeukt wordt vanwege datzelfde filmpje.
In de reacties echter is te lezen dat het rechterfilmpje een andere persoon is, iemand gemolesteerd al maanden terug omdat hij homo zou zijn.
Maar sommige reacties van mensen, echt, wat mensen alleen al roepen in hun drift, de dierenbeul moet minstens dood???
die ik wilde bestaat al...
donderdag 18 september 2014 om 00:06
donderdag 18 september 2014 om 00:07
quote:Sunemom schreef op 17 september 2014 @ 22:55:
@demagnunvanellen ben je er dan 'achteraf' naartoe gegaan om de dader op te zoeken?
Bij mij kwam de kwaadheid pas later. Ik was alleen maar op mijn kind gericht, de dader, de woede, enz pas later en toen had ik al wel door dat ik niet voor hem de gevangenis in ging.Nee het gebeurde gewoon voor mijn ogen. In mijn geval was mijn ex ( toen nog vriend) degene die door mijn dochter per ongeluk geraakt werd in zijn gezicht terwijl ze aan het spelen was met een of ander plastic prul . Ze was misschien ook wel heel druk op dat moment en mijn ex was duidelijk in een pest humeur en was zich de hele dag al aan het ergeren aan alles en iedereen en trok mij daarin mee. En op het moment dat mijn dochter van toen destijds (geloof het of niet 2 jaar oud) hem per ongeluk raakte met dat speelgoed was dat kennelijk voor hem de druppel en vond hij het nodig om haar dus met dat zelfde stuk speelgoed terug te slaan. Ook in haar gezicht. En niet zomaar, maar gewoon belachelijk hard met een blauw oog als resultaat. En toen was ik dus echt in alle staten. Ik ging echt helemaal door het lint. Het was dat we op dat moment bezoek hadden dat heeft kunnen voorkomen dat de boel echt ging exploderen want ik zat echt al boven op hem, hem te bewerken met de koekepan want dat was het eerste wat ik te pakken kon krijgen. Om verdere problemen te voorkomen hebben we besloten geen aangifte tegen elkaar te doen maar het betekende wel einde relatie. Ik kan er nog steeds kwaad om worden. Ik ben nog steeds getraumatiseerd. En ik snap ook nog steeds niet goed hoe het hem met zo,n karakter toch gelukt is om weer een nieuwe liefde te vinden en daar doodleuk een kind mee te maken terwijl hij zo weinig kan hebben van kinderen. Ik heb nog steeds geregeld de neiging om het amk te bellen.
@demagnunvanellen ben je er dan 'achteraf' naartoe gegaan om de dader op te zoeken?
Bij mij kwam de kwaadheid pas later. Ik was alleen maar op mijn kind gericht, de dader, de woede, enz pas later en toen had ik al wel door dat ik niet voor hem de gevangenis in ging.Nee het gebeurde gewoon voor mijn ogen. In mijn geval was mijn ex ( toen nog vriend) degene die door mijn dochter per ongeluk geraakt werd in zijn gezicht terwijl ze aan het spelen was met een of ander plastic prul . Ze was misschien ook wel heel druk op dat moment en mijn ex was duidelijk in een pest humeur en was zich de hele dag al aan het ergeren aan alles en iedereen en trok mij daarin mee. En op het moment dat mijn dochter van toen destijds (geloof het of niet 2 jaar oud) hem per ongeluk raakte met dat speelgoed was dat kennelijk voor hem de druppel en vond hij het nodig om haar dus met dat zelfde stuk speelgoed terug te slaan. Ook in haar gezicht. En niet zomaar, maar gewoon belachelijk hard met een blauw oog als resultaat. En toen was ik dus echt in alle staten. Ik ging echt helemaal door het lint. Het was dat we op dat moment bezoek hadden dat heeft kunnen voorkomen dat de boel echt ging exploderen want ik zat echt al boven op hem, hem te bewerken met de koekepan want dat was het eerste wat ik te pakken kon krijgen. Om verdere problemen te voorkomen hebben we besloten geen aangifte tegen elkaar te doen maar het betekende wel einde relatie. Ik kan er nog steeds kwaad om worden. Ik ben nog steeds getraumatiseerd. En ik snap ook nog steeds niet goed hoe het hem met zo,n karakter toch gelukt is om weer een nieuwe liefde te vinden en daar doodleuk een kind mee te maken terwijl hij zo weinig kan hebben van kinderen. Ik heb nog steeds geregeld de neiging om het amk te bellen.
donderdag 18 september 2014 om 00:10
quote:demagnumvanellen schreef op 18 september 2014 @ 00:07:
[...]
Nee het gebeurde gewoon voor mijn ogen. In mijn geval was mijn ex ( toen nog vriend) degene die door mijn dochter per ongeluk geraakt werd in zijn gezicht terwijl ze aan het spelen was met een of ander plastic prul . Ze was misschien ook wel heel druk op dat moment en mijn ex was duidelijk in een pest humeur en was zich de hele dag al aan het ergeren aan alles en iedereen en trok mij daarin mee. En op het moment dat mijn dochter van toen destijds (geloof het of niet 2 jaar oud) hem per ongeluk raakte met dat speelgoed was dat kennelijk voor hem de druppel en vond hij het nodig om haar dus met dat zelfde stuk speelgoed terug te slaan. Ook in haar gezicht. En niet zomaar, maar gewoon belachelijk hard met een blauw oog als resultaat. En toen was ik dus echt in alle staten. Ik ging echt helemaal door het lint. Het was dat we op dat moment bezoek hadden dat heeft kunnen voorkomen dat de boel echt ging exploderen want ik zat echt al boven op hem, hem te bewerken met de koekepan want dat was het eerste wat ik te pakken kon krijgen. Om verdere problemen te voorkomen hebben we besloten geen aangifte tegen elkaar te doen maar het betekende wel einde relatie. Ik kan er nog steeds kwaad om worden. Ik ben nog steeds getraumatiseerd. En ik snap ook nog steeds niet goed hoe het hem met zo,n karakter toch gelukt is om weer een nieuwe liefde te vinden en daar doodleuk een kind mee te maken terwijl hij zo weinig kan hebben van kinderen. Ik heb nog steeds geregeld de neiging om het amk te bellen.Kan ik geloven! 2 Jaar!!! Zou ook razend zijn.
[...]
Nee het gebeurde gewoon voor mijn ogen. In mijn geval was mijn ex ( toen nog vriend) degene die door mijn dochter per ongeluk geraakt werd in zijn gezicht terwijl ze aan het spelen was met een of ander plastic prul . Ze was misschien ook wel heel druk op dat moment en mijn ex was duidelijk in een pest humeur en was zich de hele dag al aan het ergeren aan alles en iedereen en trok mij daarin mee. En op het moment dat mijn dochter van toen destijds (geloof het of niet 2 jaar oud) hem per ongeluk raakte met dat speelgoed was dat kennelijk voor hem de druppel en vond hij het nodig om haar dus met dat zelfde stuk speelgoed terug te slaan. Ook in haar gezicht. En niet zomaar, maar gewoon belachelijk hard met een blauw oog als resultaat. En toen was ik dus echt in alle staten. Ik ging echt helemaal door het lint. Het was dat we op dat moment bezoek hadden dat heeft kunnen voorkomen dat de boel echt ging exploderen want ik zat echt al boven op hem, hem te bewerken met de koekepan want dat was het eerste wat ik te pakken kon krijgen. Om verdere problemen te voorkomen hebben we besloten geen aangifte tegen elkaar te doen maar het betekende wel einde relatie. Ik kan er nog steeds kwaad om worden. Ik ben nog steeds getraumatiseerd. En ik snap ook nog steeds niet goed hoe het hem met zo,n karakter toch gelukt is om weer een nieuwe liefde te vinden en daar doodleuk een kind mee te maken terwijl hij zo weinig kan hebben van kinderen. Ik heb nog steeds geregeld de neiging om het amk te bellen.Kan ik geloven! 2 Jaar!!! Zou ook razend zijn.
donderdag 18 september 2014 om 00:19
donderdag 18 september 2014 om 06:44
quote:Kurritsj schreef op 17 september 2014 @ 23:20:
[...]
Weet je wat Voetjesinhetzand, ik doe 's een gek voorstel hier.
We zitten hier met z'n allen op het viva forum en één van de vereisten lijkt mij daarvoor dat we de basisbeginselen van de Nederlandse taal onder de knie hebben en derhalve kunnen lezen.
Dus ik stel als eerste voor dat we zélf lezen en geen gebruik maken van een 'interpreter'.
Verder stel ik voor dat Matroesjka voor zichzelf spreekt en niet voor zich laat spreken.
Dat lijkt me de zaken wat overzichtelijker maken.
Samenvattend: ik heb echt hele andere dingen gelezen dan jij.
Maar misschien lees ik wat objectiever omdat ik Matroesjka niet in real life ken.Of misschien heb ik wat meer context omdat ik Matroesjka ken.
[...]
Weet je wat Voetjesinhetzand, ik doe 's een gek voorstel hier.
We zitten hier met z'n allen op het viva forum en één van de vereisten lijkt mij daarvoor dat we de basisbeginselen van de Nederlandse taal onder de knie hebben en derhalve kunnen lezen.
Dus ik stel als eerste voor dat we zélf lezen en geen gebruik maken van een 'interpreter'.
Verder stel ik voor dat Matroesjka voor zichzelf spreekt en niet voor zich laat spreken.
Dat lijkt me de zaken wat overzichtelijker maken.
Samenvattend: ik heb echt hele andere dingen gelezen dan jij.
Maar misschien lees ik wat objectiever omdat ik Matroesjka niet in real life ken.Of misschien heb ik wat meer context omdat ik Matroesjka ken.
donderdag 18 september 2014 om 06:53
Ik roep het maar zou het lef niet hebben. Ik denk verder na en dan ben ik er liever voor mijn kind en vecht ik ons door het leven heen op een maatschappelijk verantwoorde manier, dan dat ik in de cel zit en mijn kind niet kan helpen.
De situatie is moeilijk, als ik denk aan geweld of iets dergelijks richting mijn kind of vriend bijvoorbeeld dan word ik daar zo misselijk van...maar ik denk dat het bij de misselijkheid en het verdriet zou blijven en ik toch het karakter er niet voor heb.
Gelukkig maar want dat zegt voor mij dat ik boven de dader sta.
De situatie is moeilijk, als ik denk aan geweld of iets dergelijks richting mijn kind of vriend bijvoorbeeld dan word ik daar zo misselijk van...maar ik denk dat het bij de misselijkheid en het verdriet zou blijven en ik toch het karakter er niet voor heb.
Gelukkig maar want dat zegt voor mij dat ik boven de dader sta.
donderdag 18 september 2014 om 07:06
quote:lemoos2 schreef op 18 september 2014 @ 00:03:Als iemand mijn kind zou vermoorden: zou de god van zijn/ haar keuze hem/haar mogen bijstaan. Ik heb geen andere kinderen om rekening mee te houden.Ook dit, zoveel mensen die dat zeggen, maar ook hierbij geldt de beste stuurlui staan aan wal, ik ken eigenlijk geen voorbeelden van ouders van een omgebracht kind die dat daadwerkelijk hebben gedaan. En zij die, zijn wij, dan slechte ouders omdat we niet met een hooivork achter de moordenaar van ons kind zijn aangegaan? Ik had toen mijn zoon omgebracht werd ook geen andere kinderen om rekening mee te houden, maar ik was gewoon te kapot van verdriet/onmacht om te handelen. Mensen om mij heen hebben die drang de eerste dagen/weken wel gevoeld en ik later toen het ongeloof verdween en ik weer een beetje helder werd ook, maar dan is er ook het verstand. Ik had hem iets aan kunnen doen, ik had bij hem bij wijze van ook kunnen vermoorden, maar dat had mijn zoon niet teruggebracht. Het veranderd niets aan de situatie helaas. Ik vraag me bij mensen die keihard roepen dat zij de dader hun kop af zouden rukken af wat ze dan van mij en andere ouders die dat dus niet gedaan hebben vinden?
donderdag 18 september 2014 om 07:10
@demagnumvanellen, die reactie snap ik. Ik zou in dat geval ook woest zijn geworden en ertussen gesprongen. Maar dat is precies wat ik bedoel dat is een directe situatie, je ziet het gebeuren en reageerd. Nadenken komt er uiteraard niet bij, want iemand mept je kind. De kans dat als je er niet geweest was en je de volgende dag of een jaar later (bij misbruik niet ongewoon) gehoord ziu hebben dat dat gebeurd was had je waarschijnlijk niet dezelfde reactie gehad en had je je kind eerst getroost i.p.v dat je in blinde woede je kind laat zitten een koekenpan zoekt en verhaal gaat halen bij de dader.
donderdag 18 september 2014 om 07:18
quote:Sunemom schreef op 18 september 2014 @ 07:06:
[...]
Ook dit, zoveel mensen die dat zeggen, maar ook hierbij geldt de beste stuurlui staan aan wal, ik ken eigenlijk geen voorbeelden van ouders van een omgebracht kind die dat daadwerkelijk hebben gedaan. En zij die, zijn wij, dan slechte ouders omdat we niet met een hooivork achter de moordenaar van ons kind zijn aangegaan? Ik had toen mijn zoon omgebracht werd ook geen andere kinderen om rekening mee te houden, maar ik was gewoon te kapot van verdriet/onmacht om te handelen. Mensen om mij heen hebben die drang de eerste dagen/weken wel gevoeld en ik later toen het ongeloof verdween en ik weer een beetje helder werd ook, maar dan is er ook het verstand. Ik had hem iets aan kunnen doen, ik had bij hem bij wijze van ook kunnen vermoorden, maar dat had mijn zoon niet teruggebracht. Het veranderd niets aan de situatie helaas. Ik vraag me bij mensen die keihard roepen dat zij de dader hun kop af zouden rukken af wat ze dan van mij en andere ouders die dat dus niet gedaan hebben vinden?Jemig Sun... Wat erg.. ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik vind je iig allesbehalve een slechte ouder.
[...]
Ook dit, zoveel mensen die dat zeggen, maar ook hierbij geldt de beste stuurlui staan aan wal, ik ken eigenlijk geen voorbeelden van ouders van een omgebracht kind die dat daadwerkelijk hebben gedaan. En zij die, zijn wij, dan slechte ouders omdat we niet met een hooivork achter de moordenaar van ons kind zijn aangegaan? Ik had toen mijn zoon omgebracht werd ook geen andere kinderen om rekening mee te houden, maar ik was gewoon te kapot van verdriet/onmacht om te handelen. Mensen om mij heen hebben die drang de eerste dagen/weken wel gevoeld en ik later toen het ongeloof verdween en ik weer een beetje helder werd ook, maar dan is er ook het verstand. Ik had hem iets aan kunnen doen, ik had bij hem bij wijze van ook kunnen vermoorden, maar dat had mijn zoon niet teruggebracht. Het veranderd niets aan de situatie helaas. Ik vraag me bij mensen die keihard roepen dat zij de dader hun kop af zouden rukken af wat ze dan van mij en andere ouders die dat dus niet gedaan hebben vinden?Jemig Sun... Wat erg.. ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik vind je iig allesbehalve een slechte ouder.
donderdag 18 september 2014 om 07:42
Ik kan me niet voorstellen waarom iemand een dier of kind zou mishandelen. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat zou doen. Maar ik kan me ook niet voorstellen dat ik een mishandelaar zou mishandelen. Moordneigingen heb ik nog nooit gehad.
Niet toen een kind het grappig vond om mijn kat aan haar staart rond te slingeren, niet toen mijn neefje misbruikt bleek en niet toen de vader van een goede vriendin doodgeschoten werd als oinschuldig omstander bij een overval.
Ik heb nog nooit geroepen dat ik iemands kop er wel af zou trekken (lijkt me fysiek onmogelijk), dat ik een pedo z'n zaakje er eigenhandig af zal snijden of dat ik iemand compleet zal molestreren.
Als ik erbij sta dat mijn kat mishandelt word roept dat wel een compleet andere reactie op dan dat ik achteraf hoor dat er iemand die ik goed ken vermoord is. Het eerste vraagt om ingrijpen (en nee, ik heb het kind niet aan zijn staart rond geslingerd) en het tweede overviel me met verlammend verdriet.
Niet toen een kind het grappig vond om mijn kat aan haar staart rond te slingeren, niet toen mijn neefje misbruikt bleek en niet toen de vader van een goede vriendin doodgeschoten werd als oinschuldig omstander bij een overval.
Ik heb nog nooit geroepen dat ik iemands kop er wel af zou trekken (lijkt me fysiek onmogelijk), dat ik een pedo z'n zaakje er eigenhandig af zal snijden of dat ik iemand compleet zal molestreren.
Als ik erbij sta dat mijn kat mishandelt word roept dat wel een compleet andere reactie op dan dat ik achteraf hoor dat er iemand die ik goed ken vermoord is. Het eerste vraagt om ingrijpen (en nee, ik heb het kind niet aan zijn staart rond geslingerd) en het tweede overviel me met verlammend verdriet.
donderdag 18 september 2014 om 07:52
Ik ben absoluut niet voor oog om oog, tand om tand, maar in alle eerlijkheid heeft de stomp in het gezicht die mijn vader aan mijn aanrander gaf volgens mij méér aan mijn genezingsproces bijgedragen dan welke vorm van therapie ook.
Niet dat ik zijn actie goedkeurde, maar omdat hij pijn had, dit op deze manier uitte, en mij daardoor heel erg het gevoel gaf dat ik serieus genomen werd, dat mijn pijn vanwege die aanranding echt was (bij de politie kreeg ik bijna het gevoel dat ik mij aanstelde, even voor de beeldvorming, ik was twaalf, en mijn turninstructeur was naast mij komen staan terwijl ik aan het douchen was en was mij van top tot teen aan het bevoelen, wilde net aan het échte werk beginnen toen goddank de congierge binnen kwam lopen).
Toen wij bij de politie wegliepen (waar ik dus het gevoel kreeg mij aan te stellen, want de vragen kwamen eigenlijk neer op 'er is dus eigenlijk niks gebeurd, hij heeft alleen maar áán je gezeten) kwam hij net aan. Mijn vader liep op hem af, zei niets, heeft hem alleen een stomp midden in zijn gezicht gegeven.
Niet dat ik zijn actie goedkeurde, maar omdat hij pijn had, dit op deze manier uitte, en mij daardoor heel erg het gevoel gaf dat ik serieus genomen werd, dat mijn pijn vanwege die aanranding echt was (bij de politie kreeg ik bijna het gevoel dat ik mij aanstelde, even voor de beeldvorming, ik was twaalf, en mijn turninstructeur was naast mij komen staan terwijl ik aan het douchen was en was mij van top tot teen aan het bevoelen, wilde net aan het échte werk beginnen toen goddank de congierge binnen kwam lopen).
Toen wij bij de politie wegliepen (waar ik dus het gevoel kreeg mij aan te stellen, want de vragen kwamen eigenlijk neer op 'er is dus eigenlijk niks gebeurd, hij heeft alleen maar áán je gezeten) kwam hij net aan. Mijn vader liep op hem af, zei niets, heeft hem alleen een stomp midden in zijn gezicht gegeven.
donderdag 18 september 2014 om 08:15
quote:blue_lagoon schreef op 17 september 2014 @ 22:25:
[...]
Ik ben bewust en zeer gelukkig kindvrij en mijn kat is inderdaad voor mij belangrijker dan welk kind ook. En als iemand mijn kat iets aan zou doen is diegene inderdaad nog niet jarig.Ik heb wel een kind en ook een hond. En geloof me, of iemand nou mij kind of hond iets aandoet, mijn reactie erop zal precies hetzelfde zijn! Ik houd allebei van ze, op een andere manier, maar wel evenveel. Jammer dat er, zoals Matroesjka, altijd mensen zijn die vinden dat je minder van een dier moet houden, simpelweg omdat het een dier is. Of je nou mijn kind of hond op zijn hoofd slaat, ze voelen allebei dezelfde pijn en zijn allebei onschuldig en weerloos, dus ik zou niet weten waarom ik er anders zou op moeten reageren.
[...]
Ik ben bewust en zeer gelukkig kindvrij en mijn kat is inderdaad voor mij belangrijker dan welk kind ook. En als iemand mijn kat iets aan zou doen is diegene inderdaad nog niet jarig.Ik heb wel een kind en ook een hond. En geloof me, of iemand nou mij kind of hond iets aandoet, mijn reactie erop zal precies hetzelfde zijn! Ik houd allebei van ze, op een andere manier, maar wel evenveel. Jammer dat er, zoals Matroesjka, altijd mensen zijn die vinden dat je minder van een dier moet houden, simpelweg omdat het een dier is. Of je nou mijn kind of hond op zijn hoofd slaat, ze voelen allebei dezelfde pijn en zijn allebei onschuldig en weerloos, dus ik zou niet weten waarom ik er anders zou op moeten reageren.
donderdag 18 september 2014 om 08:24
quote:matroesjka_ schreef op 17 september 2014 @ 22:32:
Dat snap ik elephantintheroom, maar ik vind de vergelijking niet opgaan omdat de aanval op iemand die je kind mishandeld heeft een natuurlijke beschermingsreactie is. Een vergelijkbare reactie met een dier is niet natuurlijk.Jij spoort niet denk ik. Dus als ik op straat loop met mijn hond en iemand valt hem aan of doet hem expres pijn, dan is het volgens jou normaal dat ik geen behoefte voel om mijn hond te beschermen? Rigghht.
Dat snap ik elephantintheroom, maar ik vind de vergelijking niet opgaan omdat de aanval op iemand die je kind mishandeld heeft een natuurlijke beschermingsreactie is. Een vergelijkbare reactie met een dier is niet natuurlijk.Jij spoort niet denk ik. Dus als ik op straat loop met mijn hond en iemand valt hem aan of doet hem expres pijn, dan is het volgens jou normaal dat ik geen behoefte voel om mijn hond te beschermen? Rigghht.
donderdag 18 september 2014 om 08:45
Het gaat hier toch niet over wie belangrijker is? Dier of kind? Beide is verschrikkelijk voor degene die het overkomt. Een niet te beschrijven verdriet... Alleen: al die reacties die vervolgens bij filmpjes van (al dan niet) mishandeling komen te staan. Vaak totaal niet relevant, alleen om te rellen.
Ik ken iemand die (ten onrechte door boze ex) werd beschuldigd van mishandeling van hun kind. Het hele verhaal inclusief foto's van haar ex en gegevens op FB gezet... Die man kon niet eens meer in zijn woning verblijven. Zo bedreigend werd het... Die reacties van al die onwetende mensen. Zijn ex heeft hier nog veel gedonder mee gehad toen ze toe gaf dat het allemaal verzonnen was hoor maar toch (vreselijk huwelijk ook, weer een ander verhaal)
Ik ken iemand die (ten onrechte door boze ex) werd beschuldigd van mishandeling van hun kind. Het hele verhaal inclusief foto's van haar ex en gegevens op FB gezet... Die man kon niet eens meer in zijn woning verblijven. Zo bedreigend werd het... Die reacties van al die onwetende mensen. Zijn ex heeft hier nog veel gedonder mee gehad toen ze toe gaf dat het allemaal verzonnen was hoor maar toch (vreselijk huwelijk ook, weer een ander verhaal)
donderdag 18 september 2014 om 08:49
Daarnaast dat het voor mensen met kinderen, die wellicht niet zoveel met dieren hebben, moeilijk is om voor te stellen dat het een soort zelfde gevoel is. Een vriendin van mij heeft bijvoorbeeld een kat: Ze slaapt niet als hij ziek is, zit niet lekker als hij even buiten is. Ze belt me als ze over hem inzit, dat ze nieuw voer voor hem heeft gehaald etc... Geeft niet, doe ik andersom ook, maar dan gaat het over mijn dochter haha.
donderdag 18 september 2014 om 08:50
Ik zal ook wel raar zijn dan maar het gevoel wat je voor je kind hebt dat je maanden in je hebt gehad, met pijn en moeite op de wereld hebt gezet, is toch anders dan het gevoel dat je hebt voor de hond die je kocht als pup.
Anders is niet slecht ofzo.
Maar ik zou het best raar vinden als ik hetzelfde gevoel van liefde voor mijn konijn heb als voor mijn zoon.
Ik houd ook op een andere manier van mijn vader dan van mijn zoon.
Ja ik hou van allebei, en ja mensen met een kat zullen heeeeeel veel van die kat houden maar ik geloof echt dat liefde er op verschillende manieren is.
Volgens mij voelen de meesten zich hier een beetje aangevallen om niks.
Anders is niet slecht ofzo.
Maar ik zou het best raar vinden als ik hetzelfde gevoel van liefde voor mijn konijn heb als voor mijn zoon.
Ik houd ook op een andere manier van mijn vader dan van mijn zoon.
Ja ik hou van allebei, en ja mensen met een kat zullen heeeeeel veel van die kat houden maar ik geloof echt dat liefde er op verschillende manieren is.
Volgens mij voelen de meesten zich hier een beetje aangevallen om niks.
donderdag 18 september 2014 om 09:29
donderdag 18 september 2014 om 09:36
quote:Kuzu schreef op 18 september 2014 @ 08:50:
Ik zal ook wel raar zijn dan maar het gevoel wat je voor je kind hebt dat je maanden in je hebt gehad, met pijn en moeite op de wereld hebt gezet, is toch anders dan het gevoel dat je hebt voor de hond die je kocht als pup.
Anders is niet slecht ofzo.
Maar ik zou het best raar vinden als ik hetzelfde gevoel van liefde voor mijn konijn heb als voor mijn zoon.
Ik houd ook op een andere manier van mijn vader dan van mijn zoon.
Ja ik hou van allebei, en ja mensen met een kat zullen heeeeeel veel van die kat houden maar ik geloof echt dat liefde er op verschillende manieren is.
Volgens mij voelen de meesten zich hier een beetje aangevallen om niks.
Wat een verschrikkelijke egoïstische gedachtengang heb jij zeg. De manier waarop iemand in je leven is gekomen bepaald volgens jou dus hoeveel je er van mag houden. Je beseft dat je adoptieouders en adoptiekinderen nu keihard naar de grond haalt?
En een discussie voeren op een forum betekent nog niet dat iemand zich aangevallen voelt.
Ik zal ook wel raar zijn dan maar het gevoel wat je voor je kind hebt dat je maanden in je hebt gehad, met pijn en moeite op de wereld hebt gezet, is toch anders dan het gevoel dat je hebt voor de hond die je kocht als pup.
Anders is niet slecht ofzo.
Maar ik zou het best raar vinden als ik hetzelfde gevoel van liefde voor mijn konijn heb als voor mijn zoon.
Ik houd ook op een andere manier van mijn vader dan van mijn zoon.
Ja ik hou van allebei, en ja mensen met een kat zullen heeeeeel veel van die kat houden maar ik geloof echt dat liefde er op verschillende manieren is.
Volgens mij voelen de meesten zich hier een beetje aangevallen om niks.
Wat een verschrikkelijke egoïstische gedachtengang heb jij zeg. De manier waarop iemand in je leven is gekomen bepaald volgens jou dus hoeveel je er van mag houden. Je beseft dat je adoptieouders en adoptiekinderen nu keihard naar de grond haalt?
En een discussie voeren op een forum betekent nog niet dat iemand zich aangevallen voelt.
donderdag 18 september 2014 om 09:40
quote:matroesjka_ schreef op 18 september 2014 @ 09:29:
Er wordt slechts gezegd dat je instinctief beschermen van kinderen en dieren niet hetzelfde kunt noemen.
Ik denk inderdaad, dat als ik voor een brandend huis sta en moet kiezen: loop ik nu naar de kinderkamer, of ga ik de kat halen, dat ik het antwoord wel weet.
Hoe vreselijk gek ik ook op de kat ben.
Er wordt slechts gezegd dat je instinctief beschermen van kinderen en dieren niet hetzelfde kunt noemen.
Ik denk inderdaad, dat als ik voor een brandend huis sta en moet kiezen: loop ik nu naar de kinderkamer, of ga ik de kat halen, dat ik het antwoord wel weet.
Hoe vreselijk gek ik ook op de kat ben.
donderdag 18 september 2014 om 09:42
quote:forumviva1 schreef op 18 september 2014 @ 09:36:
[...]
Wat een verschrikkelijke egoïstische gedachtengang heb jij zeg. De manier waarop iemand in je leven is gekomen bepaald volgens jou dus hoeveel je er van mag houden. Je beseft dat je adoptieouders en adoptiekinderen nu keihard naar de grond haalt?
(zullen we afspreken, dat facepalmen, alleen voor hele erge zaken zijn?).
Ik heb verschillende vriendinnen met adoptiekinderen, zij geven aan, dat het proces van adoptie net zo zwaar is als een kind baren. Dus ook een adoptiekind, komt met veel impact je leven in. Onvergelijkbaar met een tripje naar asiel of fokker.
[...]
Wat een verschrikkelijke egoïstische gedachtengang heb jij zeg. De manier waarop iemand in je leven is gekomen bepaald volgens jou dus hoeveel je er van mag houden. Je beseft dat je adoptieouders en adoptiekinderen nu keihard naar de grond haalt?
(zullen we afspreken, dat facepalmen, alleen voor hele erge zaken zijn?).
Ik heb verschillende vriendinnen met adoptiekinderen, zij geven aan, dat het proces van adoptie net zo zwaar is als een kind baren. Dus ook een adoptiekind, komt met veel impact je leven in. Onvergelijkbaar met een tripje naar asiel of fokker.
donderdag 18 september 2014 om 09:43
quote:matroesjka_ schreef op 17 september 2014 @ 22:23:
Sorry het gaat er bij mij echt niet in dat iemand dezelfde instinctieve gevoelens kan hebben voor zijn huisdier als voor zijn kind. Hoe ik het ook wend of keer klopt daar iets niet in.
+1
Onze hond was heel lief en ik heb gejankt toen hij naar de hondenhemel moest maar als mensen hun huisdier 'mijn kindje' noemen krijg ik een beetje de kriebels.
En die mensen die zo raar reageren op dat soort filmpjes zijn vaak van die tokkies.
Sorry het gaat er bij mij echt niet in dat iemand dezelfde instinctieve gevoelens kan hebben voor zijn huisdier als voor zijn kind. Hoe ik het ook wend of keer klopt daar iets niet in.
+1
Onze hond was heel lief en ik heb gejankt toen hij naar de hondenhemel moest maar als mensen hun huisdier 'mijn kindje' noemen krijg ik een beetje de kriebels.
En die mensen die zo raar reageren op dat soort filmpjes zijn vaak van die tokkies.
donderdag 18 september 2014 om 09:46
Nou precies. Ik snap echt niet waarom mensen zich hier zo aangevallen voelen. Als je geen kinderen hebt en je kat kosten wat kost uit je brandende huis wilt redden: fantastisch! En als ik iemand een dier zie mishandelen op straat doe ik er ook iets tegen. Maar ga de biologisch ingegeven drang om je kind te beschermen nu niet vergelijken met de liefde voor een huisdier. En ja, als iemand bij brand zou twijfelen of het kind of kat redden wordt (of precies dezelfde zorgen heeft bij mishandeling van zijn kind als bij mishandeling van zijn kat) omdat de liefde en drang om te beschermen van kat en kind net zo groot is dan vind ik dat ongezond ja. Leuk voor de kat, niet zo leuk voor kind. En als mens (of dier) dien je je eigen nakomelingen ten alle tijden het allerbelangrijkst te vinden. Maar blijkbaar voelen veel gevoelige typetjes zich aangesproken omdat ze denken dat ik iets lulligs zeg over hun liefde voor hun dier. Prima als je huisdier het belangrijkste in je leven is. Als je geen kinderen hebt.