Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:02
quote:Moiren_ schreef op 09 oktober 2015 @ 22:53:
[...]
Mijn collega praat met objecten. Nooit geweten dat dat bij autisme kan horen.Oh god dat doe ik ook al. Ik kan hele preken afsteken tegen een plakkerig hempie dat niet volgens mijn nogal hoogstaande normen gevouwen wenst te worden . Ik dacht eigenlijk altijd dat dat een kwestie was van verveling: collega's hebben toch niks zinnigs te vertellen dus ga ik maar oreren tegen een hempie .
[...]
Mijn collega praat met objecten. Nooit geweten dat dat bij autisme kan horen.Oh god dat doe ik ook al. Ik kan hele preken afsteken tegen een plakkerig hempie dat niet volgens mijn nogal hoogstaande normen gevouwen wenst te worden . Ik dacht eigenlijk altijd dat dat een kwestie was van verveling: collega's hebben toch niks zinnigs te vertellen dus ga ik maar oreren tegen een hempie .
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:03
quote:Fenrir-Greyback schreef op 09 oktober 2015 @ 22:59:
[...]
Zo werkt het ook, alleen een heleboel ouders willen dat niet inzien. "Thuis hebben we helemaal geen last met hem!" roepen ze dan, en dan zien ze voor het gemak even over het hoofd dat ze alleen maar geen last met hem hebben omdat ze intuïtief links en rechts wat aanpassingen gedaan hebben en dat gebeurt buitenshuis natuurlijk zonder diagnose niet. Zo zal het met mijn man ook wel gewerkt hebben, denk ik achteraf. Ik deed intuïtief wat aanpassingen, maar buitenshuis moest hij het helemaal zelf doen en dat was moeilijk, dus werd hij depressief. En nu hij een etiketje heeft is er een verklaring en dat was al zo'n opluchting dat hij niet meer depressief hoefde te zijn. Zo erg autistisch is ie ook niet hoor, daar ben ik zelfs ondanks dit topic toch wel van overtuigd. Maar toch wel een beetje dus .
Goh, grappig zo'n topic.
Vind ik ook!
We bespraken vandaag mijn klas en ik vertelde dat mijn huidige klas (allerlei diagnoses) eigenlijk heel goed functioneert. En ik kreeg als aanvulling: binnen alle aanpassingen.
Dat weet ik wel, maar toch krijg je een vertekenend beeld en dan is het fijn om er soms weer even op gewezen te worden
[...]
Zo werkt het ook, alleen een heleboel ouders willen dat niet inzien. "Thuis hebben we helemaal geen last met hem!" roepen ze dan, en dan zien ze voor het gemak even over het hoofd dat ze alleen maar geen last met hem hebben omdat ze intuïtief links en rechts wat aanpassingen gedaan hebben en dat gebeurt buitenshuis natuurlijk zonder diagnose niet. Zo zal het met mijn man ook wel gewerkt hebben, denk ik achteraf. Ik deed intuïtief wat aanpassingen, maar buitenshuis moest hij het helemaal zelf doen en dat was moeilijk, dus werd hij depressief. En nu hij een etiketje heeft is er een verklaring en dat was al zo'n opluchting dat hij niet meer depressief hoefde te zijn. Zo erg autistisch is ie ook niet hoor, daar ben ik zelfs ondanks dit topic toch wel van overtuigd. Maar toch wel een beetje dus .
Goh, grappig zo'n topic.
Vind ik ook!
We bespraken vandaag mijn klas en ik vertelde dat mijn huidige klas (allerlei diagnoses) eigenlijk heel goed functioneert. En ik kreeg als aanvulling: binnen alle aanpassingen.
Dat weet ik wel, maar toch krijg je een vertekenend beeld en dan is het fijn om er soms weer even op gewezen te worden
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:03
Mijn huisarts, die sprak ik natuurlijk als eerste, was ook vooral heel oprecht gechoqueerd van wat ik vertelde. En dat terwijl ik het heel normaal vond, wat ik in sommige situaties dacht. En dacht dat mensen het misschien wat kolderiek zouden vinden, maar niet meer dan dat. Maar hij vond het zorgelijk en was daar ook heel duidelijk over. Dat vond ik niet fijn, ook omdat ik nog steeds zo denk, ben ik bang.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:10
quote:Moiren_ schreef op 09 oktober 2015 @ 23:03:
[...]
Vind ik ook!
We bespraken vandaag mijn klas en ik vertelde dat mijn huidige klas (allerlei diagnoses) eigenlijk heel goed functioneert. En ik kreeg als aanvulling: binnen alle aanpassingen.
Dat weet ik wel, maar toch krijg je een vertekenend beeld en dan is het fijn om er soms weer even op gewezen te worden En dat vind ik dus wel eens lastig. Mijn zoon doet het in de beschermde omgeving van zijn VSO-HAVO klas echt beregoed. Qua resultaten had ie nog met drie vingers in zijn neus het VWO kunnen doen ook. Maar ja, de beschermde omgeving he. Straks is de HAVO klaar en moet ie de grote boze wereld in.. Nou hebben ze vorig jaar al regulier overwogen, en dat zal wel niet helemaal voor niks zijn geweest dus de potentie is er waarschijnlijk wel. En we kunnen ook nog altijd overgaan op medicatie, als de nood aan de man komt. Maar pijnlijk is het wel, te weten dat zoon reteslim is en alles kan worden wat ie maar wil, als ie die stomme ADHD maar niet had.
[...]
Vind ik ook!
We bespraken vandaag mijn klas en ik vertelde dat mijn huidige klas (allerlei diagnoses) eigenlijk heel goed functioneert. En ik kreeg als aanvulling: binnen alle aanpassingen.
Dat weet ik wel, maar toch krijg je een vertekenend beeld en dan is het fijn om er soms weer even op gewezen te worden En dat vind ik dus wel eens lastig. Mijn zoon doet het in de beschermde omgeving van zijn VSO-HAVO klas echt beregoed. Qua resultaten had ie nog met drie vingers in zijn neus het VWO kunnen doen ook. Maar ja, de beschermde omgeving he. Straks is de HAVO klaar en moet ie de grote boze wereld in.. Nou hebben ze vorig jaar al regulier overwogen, en dat zal wel niet helemaal voor niks zijn geweest dus de potentie is er waarschijnlijk wel. En we kunnen ook nog altijd overgaan op medicatie, als de nood aan de man komt. Maar pijnlijk is het wel, te weten dat zoon reteslim is en alles kan worden wat ie maar wil, als ie die stomme ADHD maar niet had.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:12
quote:Fenrir-Greyback schreef op 09 oktober 2015 @ 23:10:
[...]
En dat vind ik dus wel eens lastig. Mijn zoon doet het in de beschermde omgeving van zijn VSO-HAVO klas echt beregoed. Qua resultaten had ie nog met drie vingers in zijn neus het VWO kunnen doen ook. Maar ja, de beschermde omgeving he. Straks is de HAVO klaar en moet ie de grote boze wereld in.. Nou hebben ze vorig jaar al regulier overwogen, en dat zal wel niet helemaal voor niks zijn geweest dus de potentie is er waarschijnlijk wel. En we kunnen ook nog altijd overgaan op medicatie, als de nood aan de man komt. Maar pijnlijk is het wel, te weten dat zoon reteslim is en alles kan worden wat ie maar wil, als ie die stomme ADHD maar niet had.
Dat lijkt me ontzettend moeilijk. En ook veel zorgen, want idd, hoe moet hij straks verder? Wordt het beschermde op school afgebouwd?
Mijn leerlingen zullen altijd in een beschermde omgeving blijven. Daar is het probleem weer vooral de enorme wachtlijsten en het tekort aan plekken.
[...]
En dat vind ik dus wel eens lastig. Mijn zoon doet het in de beschermde omgeving van zijn VSO-HAVO klas echt beregoed. Qua resultaten had ie nog met drie vingers in zijn neus het VWO kunnen doen ook. Maar ja, de beschermde omgeving he. Straks is de HAVO klaar en moet ie de grote boze wereld in.. Nou hebben ze vorig jaar al regulier overwogen, en dat zal wel niet helemaal voor niks zijn geweest dus de potentie is er waarschijnlijk wel. En we kunnen ook nog altijd overgaan op medicatie, als de nood aan de man komt. Maar pijnlijk is het wel, te weten dat zoon reteslim is en alles kan worden wat ie maar wil, als ie die stomme ADHD maar niet had.
Dat lijkt me ontzettend moeilijk. En ook veel zorgen, want idd, hoe moet hij straks verder? Wordt het beschermde op school afgebouwd?
Mijn leerlingen zullen altijd in een beschermde omgeving blijven. Daar is het probleem weer vooral de enorme wachtlijsten en het tekort aan plekken.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:14
quote:Fenrir-Greyback schreef op 09 oktober 2015 @ 22:39:
[...]
Dat van die simpele dingen die ineens heel lastig blijken herken ik dan wel weer bij mijn man. Ik maak iedere dag voor ik ga werken twee lijstjes voor hem: een boodschappenlijstje en een lijstje met huishoudelijke dingetjes. En dan gaat het prima, maar als ik geen lijstjes achterlaat wordt het een zooitje. Goh, dat is wel een eye-opener ja. Hij zit er trouwens helemaal niet mee hoor, ook niet als ik de lijstjes een keer vergeten ben (ik ben namelijk ook best een warhoofd). Maar buitenshuis krijgt hij niet van die lijstjes natuurlijk.
Je neemt hem zoals hij is.
En dat vind ik mooi.
Dat doe ik zelf ook, met mijn kind. Ik merk wel dat ik er hulp bij nodig heb soms.
Handvatten.
Weten wat ik kan verwachten van haar zonder haar op te fokken bijvoorbeeld. Want dingen die voor mij stiklogisch zijn, zijn voor haar een doolhof.
En soms is de emmer vol. Dan is het net een konijntje die in een lichtbak staart. Dan weet ik dat er even niks meer bij kan.
Maar dat wist ik eerst niet. Of ik wist het wel maar snapte het niet zo goed en wilde dan nog wel eens pushen. Wat niet werkte en nog meer dichtklappen tot gevolg had.
Nu is me duidelijker waar dat vandaan komt, wat er dan gebeurt in dat hoofd en wat ik moet doen om haar te helpen en samen werken we aan leren hoe zij zichzélf daarmee kan helpen.
Ze blijft gewoon wie ze is maar er is voor ons beiden meer duidelijk geworden. Ze is niet ineens heel iemand anders, ze is niet de diagnose, ze is doodgewoon Leo jr. die een beetje meer tijd nodig heeft om leven op de wereld onder de knie te krijgen.
[...]
Dat van die simpele dingen die ineens heel lastig blijken herken ik dan wel weer bij mijn man. Ik maak iedere dag voor ik ga werken twee lijstjes voor hem: een boodschappenlijstje en een lijstje met huishoudelijke dingetjes. En dan gaat het prima, maar als ik geen lijstjes achterlaat wordt het een zooitje. Goh, dat is wel een eye-opener ja. Hij zit er trouwens helemaal niet mee hoor, ook niet als ik de lijstjes een keer vergeten ben (ik ben namelijk ook best een warhoofd). Maar buitenshuis krijgt hij niet van die lijstjes natuurlijk.
Je neemt hem zoals hij is.
En dat vind ik mooi.
Dat doe ik zelf ook, met mijn kind. Ik merk wel dat ik er hulp bij nodig heb soms.
Handvatten.
Weten wat ik kan verwachten van haar zonder haar op te fokken bijvoorbeeld. Want dingen die voor mij stiklogisch zijn, zijn voor haar een doolhof.
En soms is de emmer vol. Dan is het net een konijntje die in een lichtbak staart. Dan weet ik dat er even niks meer bij kan.
Maar dat wist ik eerst niet. Of ik wist het wel maar snapte het niet zo goed en wilde dan nog wel eens pushen. Wat niet werkte en nog meer dichtklappen tot gevolg had.
Nu is me duidelijker waar dat vandaan komt, wat er dan gebeurt in dat hoofd en wat ik moet doen om haar te helpen en samen werken we aan leren hoe zij zichzélf daarmee kan helpen.
Ze blijft gewoon wie ze is maar er is voor ons beiden meer duidelijk geworden. Ze is niet ineens heel iemand anders, ze is niet de diagnose, ze is doodgewoon Leo jr. die een beetje meer tijd nodig heeft om leven op de wereld onder de knie te krijgen.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:26
quote:Solomio schreef op 09 oktober 2015 @ 21:58:
[...]Mijn kind was twintig toen het de diagnose kreeg. Zo jammer, ik wist het ook al heel vroeg.
Dit is mede de reden waarom ik zo boos word als mensen beweren dat er te makkelijk diagnoses gesteld worden.
Want daarmee maak je ouders aan het twijfelen en duurt het soms dus langer dan nodig voordat die diagnose er komt.
Mijn kind was 9 toen hij de diagnose kreeg en dat had ook best eerder gekund, want vanaf dag 1 wist ik dat er wat met hem was.
[...]Mijn kind was twintig toen het de diagnose kreeg. Zo jammer, ik wist het ook al heel vroeg.
Dit is mede de reden waarom ik zo boos word als mensen beweren dat er te makkelijk diagnoses gesteld worden.
Want daarmee maak je ouders aan het twijfelen en duurt het soms dus langer dan nodig voordat die diagnose er komt.
Mijn kind was 9 toen hij de diagnose kreeg en dat had ook best eerder gekund, want vanaf dag 1 wist ik dat er wat met hem was.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:34
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 23:14:
[...]
Ze blijft gewoon wie ze is maar er is voor ons beiden meer duidelijk geworden. Ze is niet ineens heel iemand anders, ze is niet de diagnose, ze is doodgewoon Leo jr. die een beetje meer tijd nodig heeft om leven op de wereld onder de knie te krijgen.Dat vind ik mooi , want zo is het precies. En misschien krijgt ze het leven wel nooit helemaal onder de knie, maar daar verzinnen we dan ook wel weer wat op. Ook goed dat je hulp aanvaardt. Ik ben daar zelf nooit zo goed in, ik vond het al een heel ding om mensen te moeten vragen zoon naar het ziekenhuis te rijden voor onderzoek (zelf geen rijbewijs, altijd lastig ). En qua omgang met mijn geëtiketteerde huisgenoten heb ik ook niet het idee hulp nodig te hebben op dit ogenblik. Maar ik heb mezelf wel voorgenomen die hulp in te roepen, mocht ie wel nodig worden. Of ik dat nou leuk vind of niet.
[...]
Ze blijft gewoon wie ze is maar er is voor ons beiden meer duidelijk geworden. Ze is niet ineens heel iemand anders, ze is niet de diagnose, ze is doodgewoon Leo jr. die een beetje meer tijd nodig heeft om leven op de wereld onder de knie te krijgen.Dat vind ik mooi , want zo is het precies. En misschien krijgt ze het leven wel nooit helemaal onder de knie, maar daar verzinnen we dan ook wel weer wat op. Ook goed dat je hulp aanvaardt. Ik ben daar zelf nooit zo goed in, ik vond het al een heel ding om mensen te moeten vragen zoon naar het ziekenhuis te rijden voor onderzoek (zelf geen rijbewijs, altijd lastig ). En qua omgang met mijn geëtiketteerde huisgenoten heb ik ook niet het idee hulp nodig te hebben op dit ogenblik. Maar ik heb mezelf wel voorgenomen die hulp in te roepen, mocht ie wel nodig worden. Of ik dat nou leuk vind of niet.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:35
quote:Fenrir-Greyback schreef op 09 oktober 2015 @ 23:02:
[...]
Oh god dat doe ik ook al. Ik kan hele preken afsteken tegen een plakkerig hempie dat niet volgens mijn nogal hoogstaande normen gevouwen wenst te worden . Ik dacht eigenlijk altijd dat dat een kwestie was van verveling: collega's hebben toch niks zinnigs te vertellen dus ga ik maar oreren tegen een hempie .
Ik praat helemaal niet met of tegen dingen. Ik ben toch niet gek?
[...]
Oh god dat doe ik ook al. Ik kan hele preken afsteken tegen een plakkerig hempie dat niet volgens mijn nogal hoogstaande normen gevouwen wenst te worden . Ik dacht eigenlijk altijd dat dat een kwestie was van verveling: collega's hebben toch niks zinnigs te vertellen dus ga ik maar oreren tegen een hempie .
Ik praat helemaal niet met of tegen dingen. Ik ben toch niet gek?
If you doubt yourself, you're not alone. Everyone doubts you.
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:49
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 23:14:
Ze blijft gewoon wie ze is maar er is voor ons beiden meer duidelijk geworden. Ze is niet ineens heel iemand anders, ze is niet de diagnose, ze is doodgewoon Leo jr. die een beetje meer tijd nodig heeft om leven op de wereld onder de knie te krijgen.Zo is het maar net!
Ze blijft gewoon wie ze is maar er is voor ons beiden meer duidelijk geworden. Ze is niet ineens heel iemand anders, ze is niet de diagnose, ze is doodgewoon Leo jr. die een beetje meer tijd nodig heeft om leven op de wereld onder de knie te krijgen.Zo is het maar net!
World of Warcraft: Legion
zaterdag 10 oktober 2015 om 00:15
Ik wilde net tikken dat mijn oudste thuis helemaal niet autistisch is, toen ik zag dat ze zojuist een zak sinterklaasschuimpjes op kleur heeft gesorteerd Buiten de deur, en vooral ook bij spannende situaties zoals gesprekken met hulpverleners, zit er ineens een heel ander 'autistisch' meisje. Wat dat betreft twijfel ik ook niet aan die diagnose maar ik vind het zo jammer dat ze haar leuke, spontane thuis-ik die zoveel humor heeft, niet kan meenemen naar de buitenwereld. Al is het maar voor de helft, dat zou ik haar zo gunnen.
Toch denk ik nog steeds dat ze door ouder worden, rijping en succeservaringen opdoen een heel eind kan komen.
Voor mezelf twijfel ik zo nu en dan 'of ik het heb'. Op slechte momenten denk ik van wel, dan ga ik snel de mist in qua omgaan met veranderingen en maak ik missers in de communicatie.
Toch denk ik nog steeds dat ze door ouder worden, rijping en succeservaringen opdoen een heel eind kan komen.
Voor mezelf twijfel ik zo nu en dan 'of ik het heb'. Op slechte momenten denk ik van wel, dan ga ik snel de mist in qua omgaan met veranderingen en maak ik missers in de communicatie.
zaterdag 10 oktober 2015 om 00:52
Mijn ouders dachten ook dat ik gewoon lui was. In het laatste jaar voor mijn diagnose hadden we eens een fikse ruzie hierom. De dag daarvoor had ik mijn stage beëindigd, omdat het gewoon niet meer ging. Mijn ouders stonden er volledig achter. Mijn moeder had het in gang gezet. Ik kon niks goed doen daar en zat tegen een burnout aan.
De ruzie was tijdens het avondeten. Mijn vader vroeg of ik nog een glas water voor hem wilde pakken. Ik was al klaar met eten. Maar ik bleef zitten, had geen zin om te lopen. Hij zat dichter bij de kraan dus waarom moest ik dat dan doen? Toen werden ze kwaad, vooral mijn vader. Hij zei dat ik op stage zeker ook zo lui was. Ja, dan konden ze zich wel voorstellen dat mensen zich aan me ergerden. Want als ik niks wilde doen. Ik zei meermaals dat dat helemaal niks met stage te maken had. Ik wilde gewoon rust aan mijn hoofd en even niks moeten, wat ik niet zei. Toen zeiden ze dat ik me toch eens goed na moest laten kijken. Want er moest wel goed iets mis zijn met me. Ze dachten eerst dat ze me teveel verwend hadden vroeger. Mijn moeder zei dat zij niet eeuwig voor me konden blijven zorgen. Daarop zei mijn vader dat hij dat ook niet wilde, al zou het kunnen. Hij wilde niet voor een kind zorgen dat haar best niet deed. En dat ik zo geen toekomst had. Hij benoemde mijn toekomstige leven. In de bijstand, hooguit een boterham met pindakaas kunnen kopen, geen geld voor een pc. En een geïsoleerd leven leiden, van de bewoonde wereld weg.
Dat heeft er echt ingehakt. Dat hij zo over mij dacht. Vond zijn reactie ook sterk overdreven.
In de 2 jaar daarna werd hij kwaad om niks. Als ik iets moet halen en ik vroeg wat hoeveel en wat precies, schold hij me verrot. Want ik zou er wel weer onderuit willen komen. Tegen mijn moeder snauwde hij ook vaak. Hun huwelijk liep al een tijd niet lekker en ze gingen scheiden. Hij had ons bedrogen met een ander. In het begin kwam ik nog wel eens bij hem en zijn nieuwe vrouw. Ze hadden echter nooit tijd voor me en ik ben ermee gestopt. Toen een paar jaar geen contact gehad.
Nu wil hij ineens weer contact, want hij mist me. Ik weet niet of ik hem mis. Eerst heb ik hem geconfronteerd met wat hij toen gezegd had. Hij zegt er heel veel spijt van te hebben. Er zijn nog meer dingen waardoor ik twijfel.
Op zich wil ik ook wel dat het goed komt. Maar ik laat hem de 1e stap zetten. Eerst laten zien of hij echt om me geeft.
Zijn voorspelling klopt trouwens niet. Al heb een auto, 2 hondjes, kan eten wat ik wil en kom onder de mensen op mijn werk. Niks geïsoleerd leven. En dat heb ik zonder hem voor elkaar gekregen
De ruzie was tijdens het avondeten. Mijn vader vroeg of ik nog een glas water voor hem wilde pakken. Ik was al klaar met eten. Maar ik bleef zitten, had geen zin om te lopen. Hij zat dichter bij de kraan dus waarom moest ik dat dan doen? Toen werden ze kwaad, vooral mijn vader. Hij zei dat ik op stage zeker ook zo lui was. Ja, dan konden ze zich wel voorstellen dat mensen zich aan me ergerden. Want als ik niks wilde doen. Ik zei meermaals dat dat helemaal niks met stage te maken had. Ik wilde gewoon rust aan mijn hoofd en even niks moeten, wat ik niet zei. Toen zeiden ze dat ik me toch eens goed na moest laten kijken. Want er moest wel goed iets mis zijn met me. Ze dachten eerst dat ze me teveel verwend hadden vroeger. Mijn moeder zei dat zij niet eeuwig voor me konden blijven zorgen. Daarop zei mijn vader dat hij dat ook niet wilde, al zou het kunnen. Hij wilde niet voor een kind zorgen dat haar best niet deed. En dat ik zo geen toekomst had. Hij benoemde mijn toekomstige leven. In de bijstand, hooguit een boterham met pindakaas kunnen kopen, geen geld voor een pc. En een geïsoleerd leven leiden, van de bewoonde wereld weg.
Dat heeft er echt ingehakt. Dat hij zo over mij dacht. Vond zijn reactie ook sterk overdreven.
In de 2 jaar daarna werd hij kwaad om niks. Als ik iets moet halen en ik vroeg wat hoeveel en wat precies, schold hij me verrot. Want ik zou er wel weer onderuit willen komen. Tegen mijn moeder snauwde hij ook vaak. Hun huwelijk liep al een tijd niet lekker en ze gingen scheiden. Hij had ons bedrogen met een ander. In het begin kwam ik nog wel eens bij hem en zijn nieuwe vrouw. Ze hadden echter nooit tijd voor me en ik ben ermee gestopt. Toen een paar jaar geen contact gehad.
Nu wil hij ineens weer contact, want hij mist me. Ik weet niet of ik hem mis. Eerst heb ik hem geconfronteerd met wat hij toen gezegd had. Hij zegt er heel veel spijt van te hebben. Er zijn nog meer dingen waardoor ik twijfel.
Op zich wil ik ook wel dat het goed komt. Maar ik laat hem de 1e stap zetten. Eerst laten zien of hij echt om me geeft.
Zijn voorspelling klopt trouwens niet. Al heb een auto, 2 hondjes, kan eten wat ik wil en kom onder de mensen op mijn werk. Niks geïsoleerd leven. En dat heb ik zonder hem voor elkaar gekregen
zaterdag 10 oktober 2015 om 07:23
En je mag terecht heel trots zijn op jezelf, het klinkt alsof je je het goed voor elkaar hebt en blij bent met je leven, niet dankzij maar ondanks je vader
Je zou je kunnen afvragen of hernieuwd contact met hem jou blij zou maken, en hoe intens dat contact dan mag zijn.
Ik heb zelf jarenlang geen contact gehad met mijn moeder, omdat zij zeer destructief was voor mij, maar al die jaren knaagde het enorm aan mij, had ik regelmatig huilbuien om haar, ik begreep haar ook niet...
Middels therapie heb ik haar leren begrijpen, en een weg gezocht om contact met haar te hebben. Voor mij komt het erop neer dat ik eens in de 2 maanden een uurtje bij haar ga, haar aanhoor - ze praat maar luistert niet - en weer wegga.
Ik verwacht niks meer van haar - dat bespaart me een boel ontgoocheling - en hou het contact zeer oppervlakkig; ik laat haar vb. ook niet mij aanraken of een kus geven.
Het is niet de beste manier, maar wel de minst slechte manier.
Ik zou je aanraden echt heel goed bij jezelf te zoeken wat JIJ wil, ev. met hulp van iemand, je bent zoals ik het lees je vader niks verschuldigd, dus als er contact komt dan moet dat zijn omdat JIJ er een meerwaarde inziet en op JOUW voorwaarden.
Als jij het wil houden op 1 keer per maand een kop koffie te drinken, dan heeft hij dat te accepteren. Denk daar aub. goed aan
Je zou je kunnen afvragen of hernieuwd contact met hem jou blij zou maken, en hoe intens dat contact dan mag zijn.
Ik heb zelf jarenlang geen contact gehad met mijn moeder, omdat zij zeer destructief was voor mij, maar al die jaren knaagde het enorm aan mij, had ik regelmatig huilbuien om haar, ik begreep haar ook niet...
Middels therapie heb ik haar leren begrijpen, en een weg gezocht om contact met haar te hebben. Voor mij komt het erop neer dat ik eens in de 2 maanden een uurtje bij haar ga, haar aanhoor - ze praat maar luistert niet - en weer wegga.
Ik verwacht niks meer van haar - dat bespaart me een boel ontgoocheling - en hou het contact zeer oppervlakkig; ik laat haar vb. ook niet mij aanraken of een kus geven.
Het is niet de beste manier, maar wel de minst slechte manier.
Ik zou je aanraden echt heel goed bij jezelf te zoeken wat JIJ wil, ev. met hulp van iemand, je bent zoals ik het lees je vader niks verschuldigd, dus als er contact komt dan moet dat zijn omdat JIJ er een meerwaarde inziet en op JOUW voorwaarden.
Als jij het wil houden op 1 keer per maand een kop koffie te drinken, dan heeft hij dat te accepteren. Denk daar aub. goed aan
zaterdag 10 oktober 2015 om 08:41
quote:Moiren_ schreef op 09 oktober 2015 @ 22:56:
[...]
Je hoeft natuurlijk aan niemand te vertellen dat je een diagnose hebt.
En diegene die het onderzoek afneemt doet dat heel vaak, dus als je dichtklapt weet diegene er vast mee om te gaan
Wat ik het fijne vond aan het krijgen van een diagnose was dat ik ineens begreep waarom ik steeds vast liep. En dat ik er gewoon helemaal niets aan kon doen en het dus niet luiheid was (en echt, ik werkte er keihard voor).
Het was een verademing om gespecialiseerde hulp te krijgen en in mijn geval medicatie (al vervloek ik die).
Ik kan je niet meer dan gelijk geven en toch is die angst bij mij aanwezig. Aan de andere kant er moet echt wat gaan gebeuren anders blijf ik in deze cirkel hangen.
Ik heb het geluk dat er tijdens mijn werk erg veel structuur aanwezig (werk met dementerende) en ik merk dat ik dat prettig vind. Ben een paar weken geleden 1 dag overgeplaatst omdat ze daar ineens erg veel zieken en op die afdeling is die structuur niet. Ik werd helemaal gek op die afdeling was helemaal overprikkeld en hecht blijkbaar meer waarde aan structuur dan ik dacht.
Praten tegen voorwerpen doe ik zo nu en dan ook wel dacht dat iedereen dat wel doet maar lees hier dat dit toch niet het geval is en dat dit toch een kenmerk kan zijn.
Er zijn bij mij verschillende vermoedens en niet allemaal liggen ze in het autisme spectrum.
[...]
Je hoeft natuurlijk aan niemand te vertellen dat je een diagnose hebt.
En diegene die het onderzoek afneemt doet dat heel vaak, dus als je dichtklapt weet diegene er vast mee om te gaan
Wat ik het fijne vond aan het krijgen van een diagnose was dat ik ineens begreep waarom ik steeds vast liep. En dat ik er gewoon helemaal niets aan kon doen en het dus niet luiheid was (en echt, ik werkte er keihard voor).
Het was een verademing om gespecialiseerde hulp te krijgen en in mijn geval medicatie (al vervloek ik die).
Ik kan je niet meer dan gelijk geven en toch is die angst bij mij aanwezig. Aan de andere kant er moet echt wat gaan gebeuren anders blijf ik in deze cirkel hangen.
Ik heb het geluk dat er tijdens mijn werk erg veel structuur aanwezig (werk met dementerende) en ik merk dat ik dat prettig vind. Ben een paar weken geleden 1 dag overgeplaatst omdat ze daar ineens erg veel zieken en op die afdeling is die structuur niet. Ik werd helemaal gek op die afdeling was helemaal overprikkeld en hecht blijkbaar meer waarde aan structuur dan ik dacht.
Praten tegen voorwerpen doe ik zo nu en dan ook wel dacht dat iedereen dat wel doet maar lees hier dat dit toch niet het geval is en dat dit toch een kenmerk kan zijn.
Er zijn bij mij verschillende vermoedens en niet allemaal liggen ze in het autisme spectrum.
zaterdag 10 oktober 2015 om 11:57
Ik had als kind juist thuis allerlei (woede)aanvallen. Op school was alles heel duidelijk en gestructureerd en thuis waren er niet echt regels. Mijn moeder is bovendien een heel onvoorspelbaar mens en ik kon dat echt niet handelen. Mijn ouders waren altijd verbaasd dat ik op school zo braaf was... Maar ja, ik zat op een strenge school met veel duidelijke regels. Daar deed (en doe) ik het juist goed bij. Daar ervaar ik weinig onverwachte dingen dus dan blijf ik heerlijk kalm
Nog even terugkomend op mijn post over dat mensen me soms niet geloven als ik over mijn diagnose vertel... Ik weet niet waarom me dat aangrijpt eigenlijk. En ik vind het op zich een goed idee om dan uit te leggen wat autisme is en dat er ook lichtere vormen zoals de mijne bestaan, maar de laatste persoon die zoiets deed heeft een opleiding gedaan waarbij ze te maken heeft gehad met 'speciale' kinderen, o.a. dus met autisme. Dus dat vond ik al helemaal dom. Uitleggen heeft dan ook weinig zin denk ik, ze zou het gewoon moeten weten. Ze kende me ook net twee uur of zo
Nog even terugkomend op mijn post over dat mensen me soms niet geloven als ik over mijn diagnose vertel... Ik weet niet waarom me dat aangrijpt eigenlijk. En ik vind het op zich een goed idee om dan uit te leggen wat autisme is en dat er ook lichtere vormen zoals de mijne bestaan, maar de laatste persoon die zoiets deed heeft een opleiding gedaan waarbij ze te maken heeft gehad met 'speciale' kinderen, o.a. dus met autisme. Dus dat vond ik al helemaal dom. Uitleggen heeft dan ook weinig zin denk ik, ze zou het gewoon moeten weten. Ze kende me ook net twee uur of zo
Time spent with a cat is never wasted
zaterdag 10 oktober 2015 om 19:37
quote:Stofmuis schreef op 10 oktober 2015 @ 11:57:
Nog even terugkomend op mijn post over dat mensen me soms niet geloven als ik over mijn diagnose vertel... Ik weet niet waarom me dat aangrijpt eigenlijk. En ik vind het op zich een goed idee om dan uit te leggen wat autisme is en dat er ook lichtere vormen zoals de mijne bestaan, maar de laatste persoon die zoiets deed heeft een opleiding gedaan waarbij ze te maken heeft gehad met 'speciale' kinderen, o.a. dus met autisme. Dus dat vond ik al helemaal dom. Uitleggen heeft dan ook weinig zin denk ik, ze zou het gewoon moeten weten. Ze kende me ook net twee uur of zo
Mag ik een theorietje gooien over waarom je dat zo aangrijpt?
Het is een niet erkennen van je lijden, en lijden doen we zeer zeker wel. Maar erkenning, en troost helpt lijden beter te dragen.
Iemand die jou niet gelooft zegt eigenlijk 'je stelt je aan' en gaat knal voorbij aan de inspanningen die je elke dag levert en de energie die het kost om te leven in een wereld die de jouwe niet helemaal is.
Ik word ook verdrietig en boos als iemand zegt 'dat ie ook wel 's moe en andere mensen niet altijd even goed begrijpt', alsof je mucoviscidose zou vergelijken met een verkoudheidje
Nog even terugkomend op mijn post over dat mensen me soms niet geloven als ik over mijn diagnose vertel... Ik weet niet waarom me dat aangrijpt eigenlijk. En ik vind het op zich een goed idee om dan uit te leggen wat autisme is en dat er ook lichtere vormen zoals de mijne bestaan, maar de laatste persoon die zoiets deed heeft een opleiding gedaan waarbij ze te maken heeft gehad met 'speciale' kinderen, o.a. dus met autisme. Dus dat vond ik al helemaal dom. Uitleggen heeft dan ook weinig zin denk ik, ze zou het gewoon moeten weten. Ze kende me ook net twee uur of zo
Mag ik een theorietje gooien over waarom je dat zo aangrijpt?
Het is een niet erkennen van je lijden, en lijden doen we zeer zeker wel. Maar erkenning, en troost helpt lijden beter te dragen.
Iemand die jou niet gelooft zegt eigenlijk 'je stelt je aan' en gaat knal voorbij aan de inspanningen die je elke dag levert en de energie die het kost om te leven in een wereld die de jouwe niet helemaal is.
Ik word ook verdrietig en boos als iemand zegt 'dat ie ook wel 's moe en andere mensen niet altijd even goed begrijpt', alsof je mucoviscidose zou vergelijken met een verkoudheidje
zondag 11 oktober 2015 om 13:58
Poeh, dat is ook heel naar ja. Alsof je je aanstelt. Lekker laten kletsen, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
(Toevoeging: Dat is dan hun beperking en niet die van jou. Probeer dat maar te onthouden. Zo zit mijn dochter volgende maand al 2 jaar voltijds in een kinderpsychiatrische kliniek gekoppeld aan een kinderziekenhuis en nóg kwam laatst een schoolpleinmoeder naar me toe om te vragen hoe het met haar is en vond ze het nodig om te zeggen dat ze er echt niiiiiiiiks van begreep hoor, die zware diagnoses bij mijn dochter en dat ze al zolang in een kliniek zit want altijd als zij dochter zag was het zo'n ontzettend leuk gezellig meisje!.... Ja joh, ze zit daar voor piet snot, gewoon omdat wij het heel fijn vinden dat ze lekker niet thuis is. Dombo. )
(Toevoeging: Dat is dan hun beperking en niet die van jou. Probeer dat maar te onthouden. Zo zit mijn dochter volgende maand al 2 jaar voltijds in een kinderpsychiatrische kliniek gekoppeld aan een kinderziekenhuis en nóg kwam laatst een schoolpleinmoeder naar me toe om te vragen hoe het met haar is en vond ze het nodig om te zeggen dat ze er echt niiiiiiiiks van begreep hoor, die zware diagnoses bij mijn dochter en dat ze al zolang in een kliniek zit want altijd als zij dochter zag was het zo'n ontzettend leuk gezellig meisje!.... Ja joh, ze zit daar voor piet snot, gewoon omdat wij het heel fijn vinden dat ze lekker niet thuis is. Dombo. )
zondag 11 oktober 2015 om 14:28
quote:Dolfijntjee schreef op 09 oktober 2015 @ 21:15:
[...]
De artikelen zijn geschreven door mensen die er net wat meer verstand van hebben dan jij.
Dat bewijst zeker wat. Whaaaaa, je hebt er te weinig verstand van, Solomio, volgens Dolfijntjee-van-het-viva-forum die zelf wel eens een cursusje sociale omgang zou kunnen gebruiken. Weet je dat ook weer. Hoe grappig.
[...]
De artikelen zijn geschreven door mensen die er net wat meer verstand van hebben dan jij.
Dat bewijst zeker wat. Whaaaaa, je hebt er te weinig verstand van, Solomio, volgens Dolfijntjee-van-het-viva-forum die zelf wel eens een cursusje sociale omgang zou kunnen gebruiken. Weet je dat ook weer. Hoe grappig.
zondag 11 oktober 2015 om 23:54
quote:Bambi schreef op 11 oktober 2015 @ 13:58:
Poeh, dat is ook heel naar ja. Alsof je je aanstelt. Lekker laten kletsen, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
(Toevoeging: Dat is dan hun beperking en niet die van jou. Probeer dat maar te onthouden. Zo zit mijn dochter volgende maand al 2 jaar voltijds in een kinderpsychiatrische kliniek gekoppeld aan een kinderziekenhuis en nóg kwam laatst een schoolpleinmoeder naar me toe om te vragen hoe het met haar is en vond ze het nodig om te zeggen dat ze er echt niiiiiiiiks van begreep hoor, die zware diagnoses bij mijn dochter en dat ze al zolang in een kliniek zit want altijd als zij dochter zag was het zo'n ontzettend leuk gezellig meisje!.... Ja joh, ze zit daar voor piet snot, gewoon omdat wij het heel fijn vinden dat ze lekker niet thuis is. Dombo. )Dubbel dit hoor. Ik zeg ook van het kind van goede vrienden dat ik het een leuk kind vind en weinig moeite met hem heb. Dat bedoel ik dan wel degelijk positief. Tegelijk weet ik dat er verscheidene 'rugzakjes' (heet nu anders) aangevraagd en gekregen zijn en snap ik echt wel waar dat vandaan komt. Vermoedelijk heb ik gewoon te veel gelijkenissen
.
Poeh, dat is ook heel naar ja. Alsof je je aanstelt. Lekker laten kletsen, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
(Toevoeging: Dat is dan hun beperking en niet die van jou. Probeer dat maar te onthouden. Zo zit mijn dochter volgende maand al 2 jaar voltijds in een kinderpsychiatrische kliniek gekoppeld aan een kinderziekenhuis en nóg kwam laatst een schoolpleinmoeder naar me toe om te vragen hoe het met haar is en vond ze het nodig om te zeggen dat ze er echt niiiiiiiiks van begreep hoor, die zware diagnoses bij mijn dochter en dat ze al zolang in een kliniek zit want altijd als zij dochter zag was het zo'n ontzettend leuk gezellig meisje!.... Ja joh, ze zit daar voor piet snot, gewoon omdat wij het heel fijn vinden dat ze lekker niet thuis is. Dombo. )Dubbel dit hoor. Ik zeg ook van het kind van goede vrienden dat ik het een leuk kind vind en weinig moeite met hem heb. Dat bedoel ik dan wel degelijk positief. Tegelijk weet ik dat er verscheidene 'rugzakjes' (heet nu anders) aangevraagd en gekregen zijn en snap ik echt wel waar dat vandaan komt. Vermoedelijk heb ik gewoon te veel gelijkenissen
.
maandag 12 oktober 2015 om 07:54
Het hangt ervan af hoe je het brengt: als je tegen mij zegt 'goh, ondanks je autisme vind ik dat je het er toch goed vanaf brengt' dan komt dat bij mij aan als 'knap dat je je ondanks die belasting toch nog zo goed redt' en dat je wel degelijk erkent dat ik het zwaarder heb dan een ander.
Als je daarentegen zegt 'goh, autisme, je merkt niks aan jou hoor, je leeft toch normaal' dan komt dat bij mij binnen alsof je vindt dat ik een aansteller ben die eigenlijk niks mankeert.
Je kunt het in beide gevallen goed bedoeld hebben, maar ik vind het wel belangrijk dat er erkend wordt dat er een probleem is, dat je met een compliment het probleem niet ontkent.
Als je daarentegen zegt 'goh, autisme, je merkt niks aan jou hoor, je leeft toch normaal' dan komt dat bij mij binnen alsof je vindt dat ik een aansteller ben die eigenlijk niks mankeert.
Je kunt het in beide gevallen goed bedoeld hebben, maar ik vind het wel belangrijk dat er erkend wordt dat er een probleem is, dat je met een compliment het probleem niet ontkent.
maandag 12 oktober 2015 om 08:11
quote:Bambi schreef op 11 oktober 2015 @ 13:58:
Poeh, dat is ook heel naar ja. Alsof je je aanstelt. Lekker laten kletsen, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
(Toevoeging: Dat is dan hun beperking en niet die van jou. Probeer dat maar te onthouden. Zo zit mijn dochter volgende maand al 2 jaar voltijds in een kinderpsychiatrische kliniek gekoppeld aan een kinderziekenhuis en nóg kwam laatst een schoolpleinmoeder naar me toe om te vragen hoe het met haar is en vond ze het nodig om te zeggen dat ze er echt niiiiiiiiks van begreep hoor, die zware diagnoses bij mijn dochter en dat ze al zolang in een kliniek zit want altijd als zij dochter zag was het zo'n ontzettend leuk gezellig meisje!.... Ja joh, ze zit daar voor piet snot, gewoon omdat wij het heel fijn vinden dat ze lekker niet thuis is. Dombo. )
Poeh, herkenbaar.
Mijn jongste is sinds een jaar opgenomen, inmiddels op een longstay-afdeling. Die komt dus niet meer thuiswonen. Snappen mensen ook niks van, want het is zo'n leuke jongen.
Poeh, dat is ook heel naar ja. Alsof je je aanstelt. Lekker laten kletsen, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
(Toevoeging: Dat is dan hun beperking en niet die van jou. Probeer dat maar te onthouden. Zo zit mijn dochter volgende maand al 2 jaar voltijds in een kinderpsychiatrische kliniek gekoppeld aan een kinderziekenhuis en nóg kwam laatst een schoolpleinmoeder naar me toe om te vragen hoe het met haar is en vond ze het nodig om te zeggen dat ze er echt niiiiiiiiks van begreep hoor, die zware diagnoses bij mijn dochter en dat ze al zolang in een kliniek zit want altijd als zij dochter zag was het zo'n ontzettend leuk gezellig meisje!.... Ja joh, ze zit daar voor piet snot, gewoon omdat wij het heel fijn vinden dat ze lekker niet thuis is. Dombo. )
Poeh, herkenbaar.
Mijn jongste is sinds een jaar opgenomen, inmiddels op een longstay-afdeling. Die komt dus niet meer thuiswonen. Snappen mensen ook niks van, want het is zo'n leuke jongen.
If you doubt yourself, you're not alone. Everyone doubts you.
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
