Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
zondag 20 december 2015 om 10:50
Vreselijk idd als de indeling wordt veranderd van de supermarkt en verpakkingen! Daar kan ik ook niet tegen. Een praatje maken vind ik ook niet zo fijn, maar ook niet heel erg, maar extreme drukte wel (was gisteren niet het geval gelukkig).
Cadeautjes online kopen heeft ook mijn voorkeur. Of online bestellen en in de winkel in de buurt ophalen vind ik ook fijn.
De week boodschappen gaan meestal wel goed, al vergeet ik altijd wel IETS. De hoeveelheden zijn dan ook minder dan voor Kerst.
Cadeautjes online kopen heeft ook mijn voorkeur. Of online bestellen en in de winkel in de buurt ophalen vind ik ook fijn.
De week boodschappen gaan meestal wel goed, al vergeet ik altijd wel IETS. De hoeveelheden zijn dan ook minder dan voor Kerst.
zondag 20 december 2015 om 10:52
Ik kan geen boodschappen doen zonder lijstje.
Soms doe ik het wel hoor, maar zodra ik de supermarkt binnenkom krijg ik een soort kortsluiting in m'n hoofd. Ik weet dan echt niet meer wat ik moet hebben. Meestal vergeet ik dan ook de belangrijkste dingen mee te nemen.
Ik hou wel heel erg van supermarkten, maar niet als het druk is.
Op rustige momenten kan ik er echt van genieten om door zo'n zaak te dwalen. Liefst in m'n eentje.
Wat betreft gezichten herkennen: ik heb daar ook moeite mee als ik iemand opeens 'in het wild' tegenkom. Pas kwam een caissière bij de Lidl me vaag bekend voor, maar ik wist echt niet wie ze was. Bleek het beste kind al bijna een jaar lang elke week stage te lopen bij ons in de praktijk. En ook nog op een dag dat ik werk! Maar omdat de setting zo anders was, kon ik haar niet plaatsen.
Ik heb nu trouwens twee weken vakantie. Aan de ene kant ben ik lichtelijk van 't pad, want ik zal de structuur van mijn werk missen. Aan de andere kant ben ik diep gelukkig, omdat ik twee weken niet met die hectiek te maken zal hebben.
Gemengde gevoelens dus.
Soms doe ik het wel hoor, maar zodra ik de supermarkt binnenkom krijg ik een soort kortsluiting in m'n hoofd. Ik weet dan echt niet meer wat ik moet hebben. Meestal vergeet ik dan ook de belangrijkste dingen mee te nemen.
Ik hou wel heel erg van supermarkten, maar niet als het druk is.
Op rustige momenten kan ik er echt van genieten om door zo'n zaak te dwalen. Liefst in m'n eentje.
Wat betreft gezichten herkennen: ik heb daar ook moeite mee als ik iemand opeens 'in het wild' tegenkom. Pas kwam een caissière bij de Lidl me vaag bekend voor, maar ik wist echt niet wie ze was. Bleek het beste kind al bijna een jaar lang elke week stage te lopen bij ons in de praktijk. En ook nog op een dag dat ik werk! Maar omdat de setting zo anders was, kon ik haar niet plaatsen.
Ik heb nu trouwens twee weken vakantie. Aan de ene kant ben ik lichtelijk van 't pad, want ik zal de structuur van mijn werk missen. Aan de andere kant ben ik diep gelukkig, omdat ik twee weken niet met die hectiek te maken zal hebben.
Gemengde gevoelens dus.
zondag 20 december 2015 om 10:56
quote:Lotte35 schreef op 20 december 2015 @ 10:52:
Ik kan geen boodschappen doen zonder lijstje.
Soms doe ik het wel hoor, maar zodra ik de supermarkt binnenkom krijg ik een soort kortsluiting in m'n hoofd. Ik weet dan echt niet meer wat ik moet hebben. Meestal vergeet ik dan ook de belangrijkste dingen mee te nemen.
Ik hou wel heel erg van supermarkten, maar niet als het druk is.
Op rustige momenten kan ik er echt van genieten om door zo'n zaak te dwalen. Liefst in m'n eentje.
Wat betreft gezichten herkennen: ik heb daar ook moeite mee als ik iemand opeens 'in het wild' tegenkom. Pas kwam een caissière bij de Lidl me vaag bekend voor, maar ik wist echt niet wie ze was. Bleek het beste kind al bijna een jaar lang elke week stage te lopen bij ons in de praktijk. En ook nog op een dag dat ik werk! Maar omdat de setting zo anders was, kon ik haar niet plaatsen.
Ik heb nu trouwens twee weken vakantie. Aan de ene kant ben ik lichtelijk van 't pad, want ik zal de structuur van mijn werk missen. Aan de andere kant ben ik diep gelukkig, omdat ik twee weken niet met die hectiek te maken zal hebben.
Gemengde gevoelens dus.Dit en dit
Ik kan geen boodschappen doen zonder lijstje.
Soms doe ik het wel hoor, maar zodra ik de supermarkt binnenkom krijg ik een soort kortsluiting in m'n hoofd. Ik weet dan echt niet meer wat ik moet hebben. Meestal vergeet ik dan ook de belangrijkste dingen mee te nemen.
Ik hou wel heel erg van supermarkten, maar niet als het druk is.
Op rustige momenten kan ik er echt van genieten om door zo'n zaak te dwalen. Liefst in m'n eentje.
Wat betreft gezichten herkennen: ik heb daar ook moeite mee als ik iemand opeens 'in het wild' tegenkom. Pas kwam een caissière bij de Lidl me vaag bekend voor, maar ik wist echt niet wie ze was. Bleek het beste kind al bijna een jaar lang elke week stage te lopen bij ons in de praktijk. En ook nog op een dag dat ik werk! Maar omdat de setting zo anders was, kon ik haar niet plaatsen.
Ik heb nu trouwens twee weken vakantie. Aan de ene kant ben ik lichtelijk van 't pad, want ik zal de structuur van mijn werk missen. Aan de andere kant ben ik diep gelukkig, omdat ik twee weken niet met die hectiek te maken zal hebben.
Gemengde gevoelens dus.Dit en dit
zondag 20 december 2015 om 11:42
Boodschappen doen vind ik niet erg, maar ook het liefst alleen. Gisteren even kerstkaartjes in mijn oude dorp 8 km verderop rondgebracht en daar gelijk wat boodschappen gehaald. Daar hebben ze weer andere dingen dan in mijn huidige dorp (koekjes, vleeswaren). Na afloop haal ik dan een patatje bij de snackbar waar ik vroeger vaak kwam. Dat zijn van die kleine geluksmomentjes en kan er ook naar uitkijken om er heen te gaan. Die vertrouwde dingen weer even ervaren.
Een praatje maken in de supermarkt doe ik niet zo gauw. Alleen als diegene vraagt hoe het is. Maar het duurt bij mij vaak niet meer dan 5 minuten. Bij mijn moeder daarentegen kan het wel een half uur duren. Daarom ga ik ook niet graag met haar om boodschappen. Nu gebeurt dat ook niet vaak meer sinds ik alleen woon.
Ik heb nu ook 2 weken vakantie. Ondanks dat mijn werk meestal niet hectisch is (soms wel rommelig) vind ik het heerlijk om even niks te hoeven. Uitslapen, mijn dag zelf indelen. Maar het zorgt er ook wel voor dat ik mijn dag verleg. De discipline is dan ver te zoeken.
Een praatje maken in de supermarkt doe ik niet zo gauw. Alleen als diegene vraagt hoe het is. Maar het duurt bij mij vaak niet meer dan 5 minuten. Bij mijn moeder daarentegen kan het wel een half uur duren. Daarom ga ik ook niet graag met haar om boodschappen. Nu gebeurt dat ook niet vaak meer sinds ik alleen woon.
Ik heb nu ook 2 weken vakantie. Ondanks dat mijn werk meestal niet hectisch is (soms wel rommelig) vind ik het heerlijk om even niks te hoeven. Uitslapen, mijn dag zelf indelen. Maar het zorgt er ook wel voor dat ik mijn dag verleg. De discipline is dan ver te zoeken.
zondag 20 december 2015 om 12:26
Wat het halen van boodschappen: Ik haal ongeveer 2 à 3 keer per week boodschappen. Het betreft elke keer een maaltijd voor twee dagen. Omdat ik daar zo vaak kom, weet ik ongeveer de plattegrond van de supermarkt. Hoe staan de schappen? Waar staan de dingen die ik nodig heb? Soms - het lijkt net navigatie - hoe rijd ik daarnaartoe met mijn winkelwagentje?
Ik heb een slim systeem. Ik combineer "Wat heb ik nodig?" met "Waar staat het?" Stel: ik heb nodig, bananen, vlees, kaas en brood. Dat is bijna één route. Ik zie eerst bananen, een klein stukje voorbij de ingang van de supermarkt. Dan loop ik een klein stukje door. Daar zie ik schappen met vlees. Terwijl ik daar sta, zie ik in de verte een koelvitrine met kaas en in de hoek brood.
Wat heb ik nodig? Een boodschappenlijstje heb ik in mijn smartphone. Thuis kan het zijn dat brood op raakt. Ik ga naar Google Keep en zet "Brood" neer in het boodschappenlijstje. Daar staan "Kaas" en "Vlees" al. Het wordt een lijstje met hokjes. Afvinken doe ik door daar te tikken (met de vinger het hokje aanraken). Als alles afgevinkt is, heb ik ook alles in mijn winkelwagentje, en ga ik naar de kassa. Het volledig afgevinkte boodschappenlijstje verwijder ik. Soms is het een voordeel dat Google Keep (ook voor andere huishoudelijke taken) server-side is. Op het werk kan ik zien of ik nog naar de super moet.
Ik heb een slim systeem. Ik combineer "Wat heb ik nodig?" met "Waar staat het?" Stel: ik heb nodig, bananen, vlees, kaas en brood. Dat is bijna één route. Ik zie eerst bananen, een klein stukje voorbij de ingang van de supermarkt. Dan loop ik een klein stukje door. Daar zie ik schappen met vlees. Terwijl ik daar sta, zie ik in de verte een koelvitrine met kaas en in de hoek brood.
Wat heb ik nodig? Een boodschappenlijstje heb ik in mijn smartphone. Thuis kan het zijn dat brood op raakt. Ik ga naar Google Keep en zet "Brood" neer in het boodschappenlijstje. Daar staan "Kaas" en "Vlees" al. Het wordt een lijstje met hokjes. Afvinken doe ik door daar te tikken (met de vinger het hokje aanraken). Als alles afgevinkt is, heb ik ook alles in mijn winkelwagentje, en ga ik naar de kassa. Het volledig afgevinkte boodschappenlijstje verwijder ik. Soms is het een voordeel dat Google Keep (ook voor andere huishoudelijke taken) server-side is. Op het werk kan ik zien of ik nog naar de super moet.
World of Warcraft: Legion
zondag 20 december 2015 om 12:30
zondag 20 december 2015 om 13:03
Even een andere vraag: ik ben graag alleen thuis, ik heb dat zelfs erg nodig om regelmatig alleen thuis te zijn.
Maar nu heb ik periodes dat ik me dan enorm afgesloten voel van de buitenwereld. Alsof de buitenwereld mijn bestaan vergeet zodra ik de huisdeur achter me dicht trek.
Als ik me zo voel weet ik dat ik moet uitkijken, omdat dan de depressie op de loer ligt (of al aangekomen is), maar ik vroeg me af of anderen dat herkennen, dus of het een autisme-dingetje zou kunnen zijn.
Maar nu heb ik periodes dat ik me dan enorm afgesloten voel van de buitenwereld. Alsof de buitenwereld mijn bestaan vergeet zodra ik de huisdeur achter me dicht trek.
Als ik me zo voel weet ik dat ik moet uitkijken, omdat dan de depressie op de loer ligt (of al aangekomen is), maar ik vroeg me af of anderen dat herkennen, dus of het een autisme-dingetje zou kunnen zijn.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zondag 20 december 2015 om 13:29
quote:Solomio schreef op 20 december 2015 @ 13:03:
Even een andere vraag: ik ben graag alleen thuis, ik heb dat zelfs erg nodig om regelmatig alleen thuis te zijn.
Maar nu heb ik periodes dat ik me dan enorm afgesloten voel van de buitenwereld. Alsof de buitenwereld mijn bestaan vergeet zodra ik de huisdeur achter me dicht trek.
Als ik me zo voel weet ik dat ik moet uitkijken, omdat dan de depressie op de loer ligt (of al aangekomen is), maar ik vroeg me af of anderen dat herkennen, dus of het een autisme-dingetje zou kunnen zijn.
Het is herkenbaar, in die zin dat ik vroeger ook verdrietig werd van het feit dat niemand mij scheen te missen als ik me weer 's afsloot.
Maar ik heb dat naast me neergelegd.
Ik hoef niet per se 253 mensen die me gaan zoeken als ik twee weken niet buiten kom, want dat zou me juist zeer verstikkend werken.
Ik denk dat het een ego-dingetje is: ik wilde niet per se 163 vriendjes, maar ik wilde wel gemist worden als ik wegval.
Maar dat ego-ding stond mijn welzijn in de weg, dus ik heb het egoding maar overboord gegooid
Ik focus me op een heel klein kringetje mensen die bijna altijd 'binnen' mogen bij me.
Als ik ook die mensen langer dan een week buiten hou, weet ik dat het rood licht is.
Dan is het eerder oververmoeidheid dan depressie, maar iig hoog tijd om gas terug te nemen en weer wat liever voor mezelf te zijn - ik heb geen slavendrijver nodig, ik heb mezelf
Even een andere vraag: ik ben graag alleen thuis, ik heb dat zelfs erg nodig om regelmatig alleen thuis te zijn.
Maar nu heb ik periodes dat ik me dan enorm afgesloten voel van de buitenwereld. Alsof de buitenwereld mijn bestaan vergeet zodra ik de huisdeur achter me dicht trek.
Als ik me zo voel weet ik dat ik moet uitkijken, omdat dan de depressie op de loer ligt (of al aangekomen is), maar ik vroeg me af of anderen dat herkennen, dus of het een autisme-dingetje zou kunnen zijn.
Het is herkenbaar, in die zin dat ik vroeger ook verdrietig werd van het feit dat niemand mij scheen te missen als ik me weer 's afsloot.
Maar ik heb dat naast me neergelegd.
Ik hoef niet per se 253 mensen die me gaan zoeken als ik twee weken niet buiten kom, want dat zou me juist zeer verstikkend werken.
Ik denk dat het een ego-dingetje is: ik wilde niet per se 163 vriendjes, maar ik wilde wel gemist worden als ik wegval.
Maar dat ego-ding stond mijn welzijn in de weg, dus ik heb het egoding maar overboord gegooid
Ik focus me op een heel klein kringetje mensen die bijna altijd 'binnen' mogen bij me.
Als ik ook die mensen langer dan een week buiten hou, weet ik dat het rood licht is.
Dan is het eerder oververmoeidheid dan depressie, maar iig hoog tijd om gas terug te nemen en weer wat liever voor mezelf te zijn - ik heb geen slavendrijver nodig, ik heb mezelf
zondag 20 december 2015 om 13:32
quote:Solomio schreef op 20 december 2015 @ 13:03:
Even een andere vraag: ik ben graag alleen thuis, ik heb dat zelfs erg nodig om regelmatig alleen thuis te zijn.
Maar nu heb ik periodes dat ik me dan enorm afgesloten voel van de buitenwereld. Alsof de buitenwereld mijn bestaan vergeet zodra ik de huisdeur achter me dicht trek.
Als ik me zo voel weet ik dat ik moet uitkijken, omdat dan de depressie op de loer ligt (of al aangekomen is), maar ik vroeg me af of anderen dat herkennen, dus of het een autisme-dingetje zou kunnen zijn.Ik herken dat op een andere manier. Ik heb niet zoveel vrienden en dat vind ik meestal wel fijn. Maar ik vraag me op sommige momenten wel af of ze nog weten dat ik er ben. Niet dat zo dat het me depressief maakt, maar soms wel een beetje boos/verdrietig.
Even een andere vraag: ik ben graag alleen thuis, ik heb dat zelfs erg nodig om regelmatig alleen thuis te zijn.
Maar nu heb ik periodes dat ik me dan enorm afgesloten voel van de buitenwereld. Alsof de buitenwereld mijn bestaan vergeet zodra ik de huisdeur achter me dicht trek.
Als ik me zo voel weet ik dat ik moet uitkijken, omdat dan de depressie op de loer ligt (of al aangekomen is), maar ik vroeg me af of anderen dat herkennen, dus of het een autisme-dingetje zou kunnen zijn.Ik herken dat op een andere manier. Ik heb niet zoveel vrienden en dat vind ik meestal wel fijn. Maar ik vraag me op sommige momenten wel af of ze nog weten dat ik er ben. Niet dat zo dat het me depressief maakt, maar soms wel een beetje boos/verdrietig.
zondag 20 december 2015 om 14:47
quote:MonicaGeller schreef op 20 december 2015 @ 13:29:
Het is herkenbaar, in die zin dat ik vroeger ook verdrietig werd van het feit dat niemand mij scheen te missen als ik me weer 's afsloot.
Maar ik heb dat naast me neergelegd.
Wat goed van je, dat je dat naast je hebt neergelegd.
Zelf worstel ik heel erg met de balans tussen 'nodig zijn' en 'eigenlijk liever weg willen kruipen'.
Mijn werk is bijvoorbeeld heel zwaar voor me. Vorige week voelde ik me een dag zo ontzettend slecht (heel slecht geslapen en daardoor knallende koppijn), dat ik in goed overleg 's middags naar huis ben gegaan, en een stagiaire de tandarts heeft geassisteerd. Hoewel ik amper nog op m'n benen kon staan, baalde ik er tóch van dat ik zomaar inwisselbaar was (dat is niet echt zo, want voor de tandarts is het natuurlijk veel fijner om met zijn vaste assistentes te werken, maar ik bedoel praktisch gezien inwisselbaar). Ik wil nódig zijn. Maar als er dan een dag is dat ik inderdaad nodig ben, omdat er niemand extra is om in te springen, voel ik me weer heel erg 'gevangen' en soms zelfs paniekerig, omdat ik niet 'weg kan'.
Echt een strijd is dat.
Het is herkenbaar, in die zin dat ik vroeger ook verdrietig werd van het feit dat niemand mij scheen te missen als ik me weer 's afsloot.
Maar ik heb dat naast me neergelegd.
Wat goed van je, dat je dat naast je hebt neergelegd.
Zelf worstel ik heel erg met de balans tussen 'nodig zijn' en 'eigenlijk liever weg willen kruipen'.
Mijn werk is bijvoorbeeld heel zwaar voor me. Vorige week voelde ik me een dag zo ontzettend slecht (heel slecht geslapen en daardoor knallende koppijn), dat ik in goed overleg 's middags naar huis ben gegaan, en een stagiaire de tandarts heeft geassisteerd. Hoewel ik amper nog op m'n benen kon staan, baalde ik er tóch van dat ik zomaar inwisselbaar was (dat is niet echt zo, want voor de tandarts is het natuurlijk veel fijner om met zijn vaste assistentes te werken, maar ik bedoel praktisch gezien inwisselbaar). Ik wil nódig zijn. Maar als er dan een dag is dat ik inderdaad nodig ben, omdat er niemand extra is om in te springen, voel ik me weer heel erg 'gevangen' en soms zelfs paniekerig, omdat ik niet 'weg kan'.
Echt een strijd is dat.
zondag 20 december 2015 om 15:35
quote:MonicaGeller schreef op 20 december 2015 @ 13:29:
[...]
Het is herkenbaar, in die zin dat ik vroeger ook verdrietig werd van het feit dat niemand mij scheen te missen als ik me weer 's afsloot.
Maar ik heb dat naast me neergelegd.
Ik hoef niet per se 253 mensen die me gaan zoeken als ik twee weken niet buiten kom, want dat zou me juist zeer verstikkend werken.
Ik denk dat het een ego-dingetje is: ik wilde niet per se 163 vriendjes, maar ik wilde wel gemist worden als ik wegval.
Maar dat ego-ding stond mijn welzijn in de weg, dus ik heb het egoding maar overboord gegooid
Ik focus me op een heel klein kringetje mensen die bijna altijd 'binnen' mogen bij me.
Als ik ook die mensen langer dan een week buiten hou, weet ik dat het rood licht is.
Dan is het eerder oververmoeidheid dan depressie, maar iig hoog tijd om gas terug te nemen en weer wat liever voor mezelf te zijn - ik heb geen slavendrijver nodig, ik heb mezelf
Ik heb sowieso een klein kringetje, heb nooit behoefte gehad aan veel contacten.
Maar meestal kan ik wel 'voelen' dat ik mensen om me heen heb, ook als die er fysiek niet zijn.
En nu kan ik dat niet voelen.
Ik heb niet de indruk dat het een egoding is in mijn geval.
[...]
Het is herkenbaar, in die zin dat ik vroeger ook verdrietig werd van het feit dat niemand mij scheen te missen als ik me weer 's afsloot.
Maar ik heb dat naast me neergelegd.
Ik hoef niet per se 253 mensen die me gaan zoeken als ik twee weken niet buiten kom, want dat zou me juist zeer verstikkend werken.
Ik denk dat het een ego-dingetje is: ik wilde niet per se 163 vriendjes, maar ik wilde wel gemist worden als ik wegval.
Maar dat ego-ding stond mijn welzijn in de weg, dus ik heb het egoding maar overboord gegooid
Ik focus me op een heel klein kringetje mensen die bijna altijd 'binnen' mogen bij me.
Als ik ook die mensen langer dan een week buiten hou, weet ik dat het rood licht is.
Dan is het eerder oververmoeidheid dan depressie, maar iig hoog tijd om gas terug te nemen en weer wat liever voor mezelf te zijn - ik heb geen slavendrijver nodig, ik heb mezelf
Ik heb sowieso een klein kringetje, heb nooit behoefte gehad aan veel contacten.
Maar meestal kan ik wel 'voelen' dat ik mensen om me heen heb, ook als die er fysiek niet zijn.
En nu kan ik dat niet voelen.
Ik heb niet de indruk dat het een egoding is in mijn geval.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zondag 20 december 2015 om 16:03
quote:Solomio schreef op 20 december 2015 @ 15:35:
[...]
Ik heb sowieso een klein kringetje, heb nooit behoefte gehad aan veel contacten.
Maar meestal kan ik wel 'voelen' dat ik mensen om me heen heb, ook als die er fysiek niet zijn.
En nu kan ik dat niet voelen.
Ik heb niet de indruk dat het een egoding is in mijn geval.
Dat heb ik ook. En nu heb ik van twee vriendinnen ook al een hele poos niets gehoord en reageren niet/nauwelijks op mijn berichtjes. Dan voel ik me ook even buitenspel gezet. Maar ik heb nog een paar andere vriendinnen bij wie ik wel terecht kan. Als ik dat gevoel ook bij die anderen had zou ik daar ook wat depressieve gevoelens van kunnen krijgen.
Bij mij is het ook geen egodingetje.
[...]
Ik heb sowieso een klein kringetje, heb nooit behoefte gehad aan veel contacten.
Maar meestal kan ik wel 'voelen' dat ik mensen om me heen heb, ook als die er fysiek niet zijn.
En nu kan ik dat niet voelen.
Ik heb niet de indruk dat het een egoding is in mijn geval.
Dat heb ik ook. En nu heb ik van twee vriendinnen ook al een hele poos niets gehoord en reageren niet/nauwelijks op mijn berichtjes. Dan voel ik me ook even buitenspel gezet. Maar ik heb nog een paar andere vriendinnen bij wie ik wel terecht kan. Als ik dat gevoel ook bij die anderen had zou ik daar ook wat depressieve gevoelens van kunnen krijgen.
Bij mij is het ook geen egodingetje.
zondag 20 december 2015 om 16:26
Ik herken het ook wel. In mijn woonplaats heb ik geen vrienden. Die wonen een paar plaatsen verderop. Wel kennissen en buren. Die zie ik soms gerust 2 of 3 maanden niet. Tenzij ik ze tegenkom op straat of als de buurvrouw en ik net tegelijk in onze tuinen zijn. Aan de ene kant vind ik heerlijk rustig zo. Maar de gedachte dat als er iets met me zou gebeuren en dat niemand dat opvalt maakt me wel wat somber. Niet nodig zijn.
Hebben jullie ook dat je gauw ergert als andere mensen je dag of moment verstoren?
Ik was met Pakjesavond bij mijn moeder en stiefvader. Mijn oom en zijn vriendin waren er ook. We begonnen 's middags al met uitpakken, omdat het zo veel was. Maar mijn stiefvader moest tussendoor nog naar de wedstrijd van zijn kleindochter (15 jaar) gaan kijken. Ik snap dat hij dat als opa wil zien. Maar het irriteert me wel dat onze dag dan onderbroken wordt door anderen. Want wanneer is hij terug en gaan we eten? Het gebeurt daar wel vaker. Dan hebben of vieren we iets samen en ineens belt zijn zwager op met de vraag of hij nu kan komen helpen. Dan voel ik me ook gevangen op dat moment. Want je kunt niet verder.
Hebben jullie ook dat je gauw ergert als andere mensen je dag of moment verstoren?
Ik was met Pakjesavond bij mijn moeder en stiefvader. Mijn oom en zijn vriendin waren er ook. We begonnen 's middags al met uitpakken, omdat het zo veel was. Maar mijn stiefvader moest tussendoor nog naar de wedstrijd van zijn kleindochter (15 jaar) gaan kijken. Ik snap dat hij dat als opa wil zien. Maar het irriteert me wel dat onze dag dan onderbroken wordt door anderen. Want wanneer is hij terug en gaan we eten? Het gebeurt daar wel vaker. Dan hebben of vieren we iets samen en ineens belt zijn zwager op met de vraag of hij nu kan komen helpen. Dan voel ik me ook gevangen op dat moment. Want je kunt niet verder.
dinsdag 22 december 2015 om 10:41
Het idee dat ik twee weken vrij zou zijn benauwde me in eerste instantie, maar jeetje, ik vind het héérlijk!
Ik merk dat ik veel rustiger ben in m'n hoofd, ben in maanden niet zo ontspannen geweest.
Het is me ook aan te zien. De afgelopen weken zat mijn gezicht helemaal onder de uitslag. Gewoon een teken van stress. Die uitslag is nu, na een paar dagen vrij, al bijna weg.
Ik verveel me nooit, maar ik heb gewoon het geluk dat ik heel goed alleen kan zijn en me binnen goed kan vermaken. Dus ik zwerf rond op internet, ik puzzel (in puzzelboekjes), kijk Dvd's, 24Kitchen, programma's die ik de afgelopen maanden heb opgenomen, ik doe op m'n gemak boodschappen, heb mijn huis al extra goed schoongemaakt, doe spelletjes op mijn iPad, lees, neem alle tijd om te koken en te eten.
Gaat echt goed zo.
Ik merk dat ik veel rustiger ben in m'n hoofd, ben in maanden niet zo ontspannen geweest.
Het is me ook aan te zien. De afgelopen weken zat mijn gezicht helemaal onder de uitslag. Gewoon een teken van stress. Die uitslag is nu, na een paar dagen vrij, al bijna weg.
Ik verveel me nooit, maar ik heb gewoon het geluk dat ik heel goed alleen kan zijn en me binnen goed kan vermaken. Dus ik zwerf rond op internet, ik puzzel (in puzzelboekjes), kijk Dvd's, 24Kitchen, programma's die ik de afgelopen maanden heb opgenomen, ik doe op m'n gemak boodschappen, heb mijn huis al extra goed schoongemaakt, doe spelletjes op mijn iPad, lees, neem alle tijd om te koken en te eten.
Gaat echt goed zo.
dinsdag 22 december 2015 om 10:53
quote:hondenmens schreef op 20 december 2015 @ 16:26:
Ik herken het ook wel. In mijn woonplaats heb ik geen vrienden. Die wonen een paar plaatsen verderop. Wel kennissen en buren. Die zie ik soms gerust 2 of 3 maanden niet. Tenzij ik ze tegenkom op straat of als de buurvrouw en ik net tegelijk in onze tuinen zijn. Aan de ene kant vind ik heerlijk rustig zo. Maar de gedachte dat als er iets met me zou gebeuren en dat niemand dat opvalt maakt me wel wat somber. Niet nodig zijn.
Hebben jullie ook dat je gauw ergert als andere mensen je dag of moment verstoren?
Ik was met Pakjesavond bij mijn moeder en stiefvader. Mijn oom en zijn vriendin waren er ook. We begonnen 's middags al met uitpakken, omdat het zo veel was. Maar mijn stiefvader moest tussendoor nog naar de wedstrijd van zijn kleindochter (15 jaar) gaan kijken. Ik snap dat hij dat als opa wil zien. Maar het irriteert me wel dat onze dag dan onderbroken wordt door anderen. Want wanneer is hij terug en gaan we eten? Het gebeurt daar wel vaker. Dan hebben of vieren we iets samen en ineens belt zijn zwager op met de vraag of hij nu kan komen helpen. Dan voel ik me ook gevangen op dat moment. Want je kunt niet verder.
Ow ja, zeer erg.
Ik ben op mijn werk normaal gezien altijd als eerste binnen, baas komt meestal een uur of twee later.
Vorige week kom ik binnen, licht brandt al - niet juist dus - en baas zit in haar bureau met een mij onbekende persoon.
Ik kon uit hun gesprek niet afleiden wie die persoon was maar ik hoorde wel een een paar keer mijn naam noemen en baas kwam me middenin iets waar ik mee bezig was iets uit een totaal ander dossier vragen.
Ik kon niet in 1 seconde switchen, dus kon haar geen antwoord geven - voelde direct als zwaar falen, terwijl baas het wrs. na een minuut alweer vergeten was.
Soit, ik ben dus de hele dag uit m'n doen geweest, moest ineens weer heel bewust omgaan met dingen die ik al lang had geautomatiseerd en ook 's avonds thuis liep het niet 'juist'.
Had gelukkig man al kunnen inlichten, dus die vangt dan het thuisgedeelte wel zoveel mogelijk op
Lotte, de tweestrijd tussen nodig/overbodig zijn is ook erg herkenbaar.
Ik hou van mijn baan en het streelt mijn ego dat ik niet zomaar inwisselbaar ben (een nieuwe kracht inwerken zou toch vlug een jaar duren) maar tegelijk is het ook een strop, ik 'mag niet wegvallen', ook niet als ik terug richting burn-out dreig te gaan.
Terwijl mijn werkgever op mijn vorige burn-out (paar jaar geleden) wel erg begripvol reageerde, en die 2 keer per jaar dat ik me ziek meld krijg ik 'zorg goed voor jezelf' terug; het is dus echt een ding in mijn hoofd, niet in mijn omgeving.
Ik herken het ook wel. In mijn woonplaats heb ik geen vrienden. Die wonen een paar plaatsen verderop. Wel kennissen en buren. Die zie ik soms gerust 2 of 3 maanden niet. Tenzij ik ze tegenkom op straat of als de buurvrouw en ik net tegelijk in onze tuinen zijn. Aan de ene kant vind ik heerlijk rustig zo. Maar de gedachte dat als er iets met me zou gebeuren en dat niemand dat opvalt maakt me wel wat somber. Niet nodig zijn.
Hebben jullie ook dat je gauw ergert als andere mensen je dag of moment verstoren?
Ik was met Pakjesavond bij mijn moeder en stiefvader. Mijn oom en zijn vriendin waren er ook. We begonnen 's middags al met uitpakken, omdat het zo veel was. Maar mijn stiefvader moest tussendoor nog naar de wedstrijd van zijn kleindochter (15 jaar) gaan kijken. Ik snap dat hij dat als opa wil zien. Maar het irriteert me wel dat onze dag dan onderbroken wordt door anderen. Want wanneer is hij terug en gaan we eten? Het gebeurt daar wel vaker. Dan hebben of vieren we iets samen en ineens belt zijn zwager op met de vraag of hij nu kan komen helpen. Dan voel ik me ook gevangen op dat moment. Want je kunt niet verder.
Ow ja, zeer erg.
Ik ben op mijn werk normaal gezien altijd als eerste binnen, baas komt meestal een uur of twee later.
Vorige week kom ik binnen, licht brandt al - niet juist dus - en baas zit in haar bureau met een mij onbekende persoon.
Ik kon uit hun gesprek niet afleiden wie die persoon was maar ik hoorde wel een een paar keer mijn naam noemen en baas kwam me middenin iets waar ik mee bezig was iets uit een totaal ander dossier vragen.
Ik kon niet in 1 seconde switchen, dus kon haar geen antwoord geven - voelde direct als zwaar falen, terwijl baas het wrs. na een minuut alweer vergeten was.
Soit, ik ben dus de hele dag uit m'n doen geweest, moest ineens weer heel bewust omgaan met dingen die ik al lang had geautomatiseerd en ook 's avonds thuis liep het niet 'juist'.
Had gelukkig man al kunnen inlichten, dus die vangt dan het thuisgedeelte wel zoveel mogelijk op
Lotte, de tweestrijd tussen nodig/overbodig zijn is ook erg herkenbaar.
Ik hou van mijn baan en het streelt mijn ego dat ik niet zomaar inwisselbaar ben (een nieuwe kracht inwerken zou toch vlug een jaar duren) maar tegelijk is het ook een strop, ik 'mag niet wegvallen', ook niet als ik terug richting burn-out dreig te gaan.
Terwijl mijn werkgever op mijn vorige burn-out (paar jaar geleden) wel erg begripvol reageerde, en die 2 keer per jaar dat ik me ziek meld krijg ik 'zorg goed voor jezelf' terug; het is dus echt een ding in mijn hoofd, niet in mijn omgeving.
dinsdag 22 december 2015 om 10:58
Nog eentje: hebben jullie ook dat je hoe moeier je bent hoe meer je wil gaan opruimen en poetsen?
Hoe meer overprikkeld ik ben, hoe meer chaos in mijn hoofd, hoe minder rommel ik in mijn omgeving kan verdragen, en dan begin ik nog meer over mijn eigen grenzen heen te gaan sorteren, opruimen,... en raak ik nog meer overstuur als daarna 1 van de kinderen of mijn man iets een millimeter verlegt
Man commandeert me tegenwoordig op de sofa en maakt mijn agenda zoveel mogelijk leeg als ik weer in overdrive ga qua opruimen, hij weet dat dat een voorbode is van een crash
Hoe meer overprikkeld ik ben, hoe meer chaos in mijn hoofd, hoe minder rommel ik in mijn omgeving kan verdragen, en dan begin ik nog meer over mijn eigen grenzen heen te gaan sorteren, opruimen,... en raak ik nog meer overstuur als daarna 1 van de kinderen of mijn man iets een millimeter verlegt
Man commandeert me tegenwoordig op de sofa en maakt mijn agenda zoveel mogelijk leeg als ik weer in overdrive ga qua opruimen, hij weet dat dat een voorbode is van een crash
dinsdag 22 december 2015 om 11:17
dinsdag 22 december 2015 om 11:24
quote:Lotte35 schreef op 22 december 2015 @ 11:17:
Ik erger me ook heel erg als anderen mijn dag of ritme verstoren.
Omdat ik een eetstoornis heb, is het op dat gebied nog een paar graden heviger.
Voor anderen ben ik best een heel lastig mens om mee te leven.
Denk ik.
Voor mezelf niet.
Ik kan het echt heel goed vinden met mezelf.
Dat ik voor mijn gezin erg moeilijk ben om mee te leven, daar voel ik me dagelijks schuldig over.
Voor mezelf, goh, ik ben een slavendrijver voor mezelf, vind het erg moeilijk om lief te zijn voor mij - en om te accepteren als anderen lief zijn voor mij
Maar langs de andere kant vind ik mijn wensen en gewoontes de logica zelve, snap hoegenaamd niet hoe andere mensen anders kunnen leven
Ik erger me ook heel erg als anderen mijn dag of ritme verstoren.
Omdat ik een eetstoornis heb, is het op dat gebied nog een paar graden heviger.
Voor anderen ben ik best een heel lastig mens om mee te leven.
Denk ik.
Voor mezelf niet.
Ik kan het echt heel goed vinden met mezelf.
Dat ik voor mijn gezin erg moeilijk ben om mee te leven, daar voel ik me dagelijks schuldig over.
Voor mezelf, goh, ik ben een slavendrijver voor mezelf, vind het erg moeilijk om lief te zijn voor mij - en om te accepteren als anderen lief zijn voor mij
Maar langs de andere kant vind ik mijn wensen en gewoontes de logica zelve, snap hoegenaamd niet hoe andere mensen anders kunnen leven
dinsdag 22 december 2015 om 11:42
quote:Lotte35 schreef op 22 december 2015 @ 11:36:
[...]
Ik weet bijna zeker dat je dat compenseert met je goede eigenschappen.
Da's lief dat je dat zegt, en dat laten zij mij ook meer dan genoeg merken
Die opmerking van mij was ook niet vanuit zelfmedelijden oid, maar vanuit een 'het is zoals het is'-gevoel
[...]
Ik weet bijna zeker dat je dat compenseert met je goede eigenschappen.
Da's lief dat je dat zegt, en dat laten zij mij ook meer dan genoeg merken
Die opmerking van mij was ook niet vanuit zelfmedelijden oid, maar vanuit een 'het is zoals het is'-gevoel
dinsdag 22 december 2015 om 12:07
[quote]MonicaGeller schreef op 22 december 2015 @ 10:53:
[...]
Ow ja, zeer erg.
Ik ben op mijn werk normaal gezien altijd als eerste binnen, baas komt meestal een uur of twee later.
Vorige week kom ik binnen, licht brandt al - niet juist dus - en baas zit in haar bureau met een mij onbekende persoon.
Ik kon uit hun gesprek niet afleiden wie die persoon was maar ik hoorde wel een een paar keer mijn naam noemen en baas kwam me middenin iets waar ik mee bezig was iets uit een totaal ander dossier vragen.
Ik kon niet in 1 seconde switchen, dus kon haar geen antwoord geven - voelde direct als zwaar falen, terwijl baas het wrs. na een minuut alweer vergeten was.
Soit, ik ben dus de hele dag uit m'n doen geweest, moest ineens weer heel bewust omgaan met dingen die ik al lang had geautomatiseerd en ook 's avonds thuis liep het niet 'juist'.
Had gelukkig man al kunnen inlichten, dus die vangt dan het thuisgedeelte wel zoveel mogelijk op
Dat dingen blijven hangen terwijl een ander het weer vergeten herken ik ook. Het hoeft maar iets kleins te zijn om mij een rotgevoel te bezorgen. Als een collega (zeker als het iemand is die ik niet mag) zegt: "Laat mij dat maar doen, want ik ben sneller." Dan voel ik me gepasseerd. Dan denk ik automatisch: Zie je wel, ik ben weer niet goed genoeg. Want ik heb al vaak moeten horen in mijn leven dat ik zo langzaam ben. Ik kan het best accepteren van mezelf. Maar ja, anderen he. Het is dan wel geen leiding die het zegt, maar toch.
Gelukkig dat je man veel thuis opvangt. Ik denk dat je het erg getroffen hebt met zo'n man. Er zijn zat huwelijken waarbij alles op de vrouw neerkomt. Zo ook bij mijn collega met ADD. Ze kan het eigenlijk niet aan, de combinatie werk, gezin en huishouden. En dan heeft haar oudste kind ook nog ADHD met veel driftbuien. Haar man werkt fulltime en is te moe om thuis nog dingen te doen.
[...]
Ow ja, zeer erg.
Ik ben op mijn werk normaal gezien altijd als eerste binnen, baas komt meestal een uur of twee later.
Vorige week kom ik binnen, licht brandt al - niet juist dus - en baas zit in haar bureau met een mij onbekende persoon.
Ik kon uit hun gesprek niet afleiden wie die persoon was maar ik hoorde wel een een paar keer mijn naam noemen en baas kwam me middenin iets waar ik mee bezig was iets uit een totaal ander dossier vragen.
Ik kon niet in 1 seconde switchen, dus kon haar geen antwoord geven - voelde direct als zwaar falen, terwijl baas het wrs. na een minuut alweer vergeten was.
Soit, ik ben dus de hele dag uit m'n doen geweest, moest ineens weer heel bewust omgaan met dingen die ik al lang had geautomatiseerd en ook 's avonds thuis liep het niet 'juist'.
Had gelukkig man al kunnen inlichten, dus die vangt dan het thuisgedeelte wel zoveel mogelijk op
Dat dingen blijven hangen terwijl een ander het weer vergeten herken ik ook. Het hoeft maar iets kleins te zijn om mij een rotgevoel te bezorgen. Als een collega (zeker als het iemand is die ik niet mag) zegt: "Laat mij dat maar doen, want ik ben sneller." Dan voel ik me gepasseerd. Dan denk ik automatisch: Zie je wel, ik ben weer niet goed genoeg. Want ik heb al vaak moeten horen in mijn leven dat ik zo langzaam ben. Ik kan het best accepteren van mezelf. Maar ja, anderen he. Het is dan wel geen leiding die het zegt, maar toch.
Gelukkig dat je man veel thuis opvangt. Ik denk dat je het erg getroffen hebt met zo'n man. Er zijn zat huwelijken waarbij alles op de vrouw neerkomt. Zo ook bij mijn collega met ADD. Ze kan het eigenlijk niet aan, de combinatie werk, gezin en huishouden. En dan heeft haar oudste kind ook nog ADHD met veel driftbuien. Haar man werkt fulltime en is te moe om thuis nog dingen te doen.
