Psyche
alle pijlers
behandeling met AD/groepstherapie?
zondag 12 juni 2011 om 20:15
Er zijn hier al wat meer topics over, maar elk geval is weer anders en ik hoor graag advies van ervaringsdeskundigen.
Sinds ongeveer een half jaar zit ik psychisch behoorlijk in de knoop. Een depressie wil ik het niet per se noemen, meer angst en overspannen, maar ik ben ook totaal niet gelukkig op het moment. Ik heb therapie gehad maar dat ging mis (zie ander topic), dat wil ik overigens wel weer gaan doen. Wat ook niet erg helpt is dat er nu steeds ongeveer 4 dagen tussen een menstruatie zit. Met die schommelingen gaat het een stuk slechter merk ik. Wel slik ik al hormonen, maar mijn lijf trekt zich hier blijkbaar niets van aan.
Eigenlijk vind ik mezelf rijp voor antidepressiva te gaan gebruiken, ook al heb ik niet echt een depressie. Ik gebruik al oxazepam maar dat is alleen indien nodig en wat mij betreft niet voldoende, ik ben zo toe aan een break van dit gevoel.
Is het heel moeilijk om ervan af te komen?
Daarnaast ben ik aan het denken om in groepstherapie te gaan ipv gewone therapie. Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben? Het lijkt me fijn omdat je dan lotgenoten hebt en je het niet in je eentje hoeft te doen.
Graag hoor ik jullie advies en ervaringen, bvb dank!
Sinds ongeveer een half jaar zit ik psychisch behoorlijk in de knoop. Een depressie wil ik het niet per se noemen, meer angst en overspannen, maar ik ben ook totaal niet gelukkig op het moment. Ik heb therapie gehad maar dat ging mis (zie ander topic), dat wil ik overigens wel weer gaan doen. Wat ook niet erg helpt is dat er nu steeds ongeveer 4 dagen tussen een menstruatie zit. Met die schommelingen gaat het een stuk slechter merk ik. Wel slik ik al hormonen, maar mijn lijf trekt zich hier blijkbaar niets van aan.
Eigenlijk vind ik mezelf rijp voor antidepressiva te gaan gebruiken, ook al heb ik niet echt een depressie. Ik gebruik al oxazepam maar dat is alleen indien nodig en wat mij betreft niet voldoende, ik ben zo toe aan een break van dit gevoel.
Is het heel moeilijk om ervan af te komen?
Daarnaast ben ik aan het denken om in groepstherapie te gaan ipv gewone therapie. Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben? Het lijkt me fijn omdat je dan lotgenoten hebt en je het niet in je eentje hoeft te doen.
Graag hoor ik jullie advies en ervaringen, bvb dank!
zondag 12 juni 2011 om 20:40
Heb je al een therapeut? Lijkt me goed dat je dit met een professional bespreekt.
Iedereen is anders natuurlijk, maar groepstherapie vond ik persoonlijk nutteloos. 1-op-1 werkte bij mij wel, omdat ik van mijn depressieve gevoel af wilde komen en niet mijn leed wilde 'delen'. Het feit dat anderen ook depressieve klachten hadden, maakte totaal niet dat ik me beter voelde of wat dan ook. Bij mij was de oorzaak mijn perfectionistische en pessimistische karakter. Denk ik. Dat karakter had ik volgens mij al van kleins af aan. Ik moest mijn denkpatronen aanpassen en langzaamaan ging ik me beter voelen. Het was wel eng en hard werken, maar het is gelukt. Ik wilde liefst niet aan de AD, maar ik heb het uiteindelijk wel zo'n 3-4 mnd gebruikt (ik merkte na een maand al verschil), maar werd na 2,5 mnd zó blij en bijna high (heb nog nooit drugs gebruikt, dus kan het niet vergelijken), zomaar vanuit 't niets, dat ik bang van mezelf werd. Dus ben ik gestopt. Ik ben wel therapie blijven volgen en dat in combinatie met de wetenschap hoe het voelt om je goed te voelen (dankzij de Anti Depressiva), ben ik eruit gekomen. Wel dmv privé-sessies met mijn therapeute. Ik voelde me erg om mijn gemak bij haar en dat is erg belangrijk.
Voor iedereen werkt weer een andere aanpak, dus als groepstherapie je echt aanspreekt, doe dan een intake-gesprek. De psycholoog die de groep leidt, kan wel aangeven of hij vindt dat je daar geschikt voor bent of niet. Als je het niet eens bent met zijn antwoord, kun je een second opinion aanvragen bij een andere (groeps)psycholoog.
Misschien kan je huisarts je doorverwijzen?
Iedereen is anders natuurlijk, maar groepstherapie vond ik persoonlijk nutteloos. 1-op-1 werkte bij mij wel, omdat ik van mijn depressieve gevoel af wilde komen en niet mijn leed wilde 'delen'. Het feit dat anderen ook depressieve klachten hadden, maakte totaal niet dat ik me beter voelde of wat dan ook. Bij mij was de oorzaak mijn perfectionistische en pessimistische karakter. Denk ik. Dat karakter had ik volgens mij al van kleins af aan. Ik moest mijn denkpatronen aanpassen en langzaamaan ging ik me beter voelen. Het was wel eng en hard werken, maar het is gelukt. Ik wilde liefst niet aan de AD, maar ik heb het uiteindelijk wel zo'n 3-4 mnd gebruikt (ik merkte na een maand al verschil), maar werd na 2,5 mnd zó blij en bijna high (heb nog nooit drugs gebruikt, dus kan het niet vergelijken), zomaar vanuit 't niets, dat ik bang van mezelf werd. Dus ben ik gestopt. Ik ben wel therapie blijven volgen en dat in combinatie met de wetenschap hoe het voelt om je goed te voelen (dankzij de Anti Depressiva), ben ik eruit gekomen. Wel dmv privé-sessies met mijn therapeute. Ik voelde me erg om mijn gemak bij haar en dat is erg belangrijk.
Voor iedereen werkt weer een andere aanpak, dus als groepstherapie je echt aanspreekt, doe dan een intake-gesprek. De psycholoog die de groep leidt, kan wel aangeven of hij vindt dat je daar geschikt voor bent of niet. Als je het niet eens bent met zijn antwoord, kun je een second opinion aanvragen bij een andere (groeps)psycholoog.
Misschien kan je huisarts je doorverwijzen?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
zondag 12 juni 2011 om 20:53
Ja, mijn huisarts begeleid me goed. Ik ben nu opzoek naar een andere therapeut.
Kijk, 4 maanden, dat lijkt me prima en je voelt je dus ook echt even happy? Dat zou nu even zo fijn zijn, weer weten hoe dat voelt, dan weet je ook waar je naartoe moet werken.
Ja ik doe voorzichtig met de oxa, probeer het af te wisselen; een avond een wijntje andere avond oxa, zodat ik aan beide niet verslaafd raak. Heel eerlijk soms neem ik ook allebei, en dat is niet goed, dus lijkt het me beter iets erbij te nemen wat wel mag. Nu slik ik maar een paar oxa's per week trouwens, valt wel mee, toch...?
Kijk, 4 maanden, dat lijkt me prima en je voelt je dus ook echt even happy? Dat zou nu even zo fijn zijn, weer weten hoe dat voelt, dan weet je ook waar je naartoe moet werken.
Ja ik doe voorzichtig met de oxa, probeer het af te wisselen; een avond een wijntje andere avond oxa, zodat ik aan beide niet verslaafd raak. Heel eerlijk soms neem ik ook allebei, en dat is niet goed, dus lijkt het me beter iets erbij te nemen wat wel mag. Nu slik ik maar een paar oxa's per week trouwens, valt wel mee, toch...?
zondag 12 juni 2011 om 20:54
Ik weet niet precies wat je wilt met de ervaringen van anderen, want iedereen is anders, maar wellicht heb je er wat aan:
Ik vond toen ik (licht) depressief was 1 op 1 praten prettiger dan groepstherapie, want het leed van anderen interesseerde me op dat moment totaal niet, daar werd ik alleen maar somber van. En op het moment dat ik het gevoel kreeg dat ik uitgepraat was met de therapeut was dat een teken voor mij dat ik het zelf alleen wel af kon.
De groepssessies die ik jaren later over ADHD kreeg vond ik overigens wel heel leuk, want die waren heel luchtig en vooral op wederzijdse herkenning gebaseerd en dus voor mij niet te vergelijken met echte groepstherapie.
Wat betreft AD: ik vond het een heerlijk steuntje in de rug omdat ik me er gelijk beter door voelde (een placebo-effect ), dus dat heb ik 3 maanden geslikt tot ik ook dat niet meer nodig had.
Ik vond toen ik (licht) depressief was 1 op 1 praten prettiger dan groepstherapie, want het leed van anderen interesseerde me op dat moment totaal niet, daar werd ik alleen maar somber van. En op het moment dat ik het gevoel kreeg dat ik uitgepraat was met de therapeut was dat een teken voor mij dat ik het zelf alleen wel af kon.
De groepssessies die ik jaren later over ADHD kreeg vond ik overigens wel heel leuk, want die waren heel luchtig en vooral op wederzijdse herkenning gebaseerd en dus voor mij niet te vergelijken met echte groepstherapie.
Wat betreft AD: ik vond het een heerlijk steuntje in de rug omdat ik me er gelijk beter door voelde (een placebo-effect ), dus dat heb ik 3 maanden geslikt tot ik ook dat niet meer nodig had.
maandag 13 juni 2011 om 10:41
Voor mij was groepstherapie in combi met individueel ideaal. Maar ik was dan ook 4 halve dagen p/w eraan kwijt..ontzettend intensief dus..voor mij was de groepsdynamiek erg fijn, zoveel mensen met zoveel verschillende gedachten waar ik altijd wel iets mee kon, het aangeven van grenzen word steeds makkelijker omdat je daar de hele tijd met elkaar actief mee bezig bent, oefenen van situaties waar je moeite mee hebt, delen van verdriet met meerderen wat een fijne binding maakt, en ik kwam JUIST snel van mijn depressieve gevoelens af doordat ik niet alleen in mijn eigen "bubbel" kon blijven zitten en getriggerd werd om mee te denken in andermans processen. Heel mooi was dat juist.
Ik slikte overigens geen medicatie toenertijd.
Ik slikte overigens geen medicatie toenertijd.
dinsdag 14 juni 2011 om 22:57
In groepstherapie gaan kan ik uit ervaring zeer zeker aanraden. Ik weet niet of het altijd het geval is, maar in mijn geval kreeg je ook regelmatig een gesprek met een persoonlijk begeleider.
Ik heb 2.5 jaar een driedaagse dagbehandeling gevolgd en moet zeggen dat ik ongeloofelijk blij ben dat ik de stap toen genomen heb en dat mijn kijk op het leven en mijn manier van omgaan zoveel mooier is geworden. Ik heb gebruik gemaakt van alle hulp die ik heb kunnen krijgen en heb er heel erg mijn voordeel mee gedaan.
Als je nog twijfeld, stop met twijfelen, proberen kan geen kwaad...
Ik heb 2.5 jaar een driedaagse dagbehandeling gevolgd en moet zeggen dat ik ongeloofelijk blij ben dat ik de stap toen genomen heb en dat mijn kijk op het leven en mijn manier van omgaan zoveel mooier is geworden. Ik heb gebruik gemaakt van alle hulp die ik heb kunnen krijgen en heb er heel erg mijn voordeel mee gedaan.
Als je nog twijfeld, stop met twijfelen, proberen kan geen kwaad...
dinsdag 14 juni 2011 om 23:15
2,5 jaar drie dagen per week?? Dat lijkt me heel veel en heel lang, maar het is waarschijnlijk wel noodzakelijk om er weer bovenop te komen he? Ik zou dat echt niet zien zitten. Hopelijk komen ze met een wat minder zwaar behandel plan voor mij. Ik zal in ieder geval wel aankaarten dat groepstherapie me aanspreekt. Misschien niet voor nu, maar voor over een poosje, als ik iets minder in mezelf ben gekeerd dan nu. Binnenkort ga ik naar een centrum waar ze heel veel verschillende behandelingen aanbieden.
Wat betreft de ad daar ga ik zeker mee beginnen, het is mooi geweest zo. Ik voel me soms zo rot, als dit nog lang zo blijft ben ik bang dat het de verkeerde kant opgaat, dat ik voor de rest van mijn leven ongelukkig blijf. Dat wil ik graag voorkomen.
Het doet me goed te lezen dat jullie er ook echt bovenop gekomen zijn. Ik ben bang dat ik nooit meer gelukkig word, is jullie dat wel gelukt?
Wat betreft de ad daar ga ik zeker mee beginnen, het is mooi geweest zo. Ik voel me soms zo rot, als dit nog lang zo blijft ben ik bang dat het de verkeerde kant opgaat, dat ik voor de rest van mijn leven ongelukkig blijf. Dat wil ik graag voorkomen.
Het doet me goed te lezen dat jullie er ook echt bovenop gekomen zijn. Ik ben bang dat ik nooit meer gelukkig word, is jullie dat wel gelukt?
woensdag 15 juni 2011 om 16:26
Het was een lange weg..maar ik ben gelukkiger dan ooit
Vaak duurt een behandeling zo lang omdat je die nieuw aangeleerde handvaten opnieuw in je onderbewustzijn moeten integreren. Alsof je een pc compleet leegmaakt en er nieuwe software opzet. In het begin heb je vaak "bugs" en als die opgelost zijn draait je systeem stabieler (als het goed is) zo dus ook met aanleren van nieuw gedrag.
Ook met jou, komt het zeker goed!
Vaak duurt een behandeling zo lang omdat je die nieuw aangeleerde handvaten opnieuw in je onderbewustzijn moeten integreren. Alsof je een pc compleet leegmaakt en er nieuwe software opzet. In het begin heb je vaak "bugs" en als die opgelost zijn draait je systeem stabieler (als het goed is) zo dus ook met aanleren van nieuw gedrag.
Ook met jou, komt het zeker goed!
woensdag 15 juni 2011 om 16:40
Lenimimi, mag ik vragen waarvoor je onder behandeling zat? Wat goed dat je er zo goed bovenop bent gekomen. Ik zie het niet zitten om zo'n intensieve behandeling te doen omdat ik weer aan het werk wil enzo...nu zit ik veel thuis en kan ik nog niet aan het werk, maar ik hoop steeds dat het snel beter gaat (wat dus niet echt gebeurd)
woensdag 15 juni 2011 om 19:34
10 jaar geleden raakte ik zwaar in een depressie (ik was net 20). Ik woonde net samen met mijn (ex)partner en ik raakte compleet de weg kwijt. Reden: Ik heb een zwaar kinderverleden achter de rug vol misbruik, verwaarlozing, agressie en geweld. Zo was ik opgegroeid en wist niet beter..ik kon dus totaal niet omgaan met affectie en vertrouwen had ik al helemaal niet in mijn medemens. Ik werd heel onzeker van de rust om me heen en had het idee dat ik continu alert moest zijn, want stilte betekende voor mij altijd een groot teken voor de storm.
Uiteindelijk kreeg ik de diagnose: Hechtingsstoornis, PTSS, HSP.
Het meeste last had (en heb ik soms met momenten) nog van mijn hechtingsstoornis. Betreft werk en sociale contacten kan dat een struikelblok zijn, maar ik ben er nu altijd "open" over. Door de jaren heen heb ik na mijn groepstherapie (duurde 13 maanden) nog 7 jaar EMDR traumaverwerking gehad (maandelijks). Dit had helemaal een positief effect op mijn psyche en nu heb ik een jaar geleden het boek gesloten want ik heb bereikt wat ik wilde bereiken: Gelukkig zijn en "blijven". Als het dan een dagje minder gaat weet ik precies wat ik moet doen om weer uit mijn valkuil te stappen en er iets postiefs mee te doen. Welke weg jij ook gaat bewandelen, ik wens je oprecht veel sterkte en veel geluk toe!
Uiteindelijk kreeg ik de diagnose: Hechtingsstoornis, PTSS, HSP.
Het meeste last had (en heb ik soms met momenten) nog van mijn hechtingsstoornis. Betreft werk en sociale contacten kan dat een struikelblok zijn, maar ik ben er nu altijd "open" over. Door de jaren heen heb ik na mijn groepstherapie (duurde 13 maanden) nog 7 jaar EMDR traumaverwerking gehad (maandelijks). Dit had helemaal een positief effect op mijn psyche en nu heb ik een jaar geleden het boek gesloten want ik heb bereikt wat ik wilde bereiken: Gelukkig zijn en "blijven". Als het dan een dagje minder gaat weet ik precies wat ik moet doen om weer uit mijn valkuil te stappen en er iets postiefs mee te doen. Welke weg jij ook gaat bewandelen, ik wens je oprecht veel sterkte en veel geluk toe!
woensdag 15 juni 2011 om 20:08
Momenteel heb ik een keer per week groepstherapie (schematherapie) en ben er zeeeeer over te spreken. Ik had er een negatief beeld over, maar totaal niet terecht.
Ik heb ook jaren individuele therapie gehad hetgeen me goed geholpen heeft. De schematherapie dient als extraatje om mezelf nog iets verder te helpen.
Ik slik ook AD. Binnenkort starten met heel voorzichtige afbouw.
Ik heb ook jaren individuele therapie gehad hetgeen me goed geholpen heeft. De schematherapie dient als extraatje om mezelf nog iets verder te helpen.
Ik slik ook AD. Binnenkort starten met heel voorzichtige afbouw.
woensdag 15 juni 2011 om 21:45
Lenimimi, ik weet dat ik aan de slag moet en dat wil ik ook wel hoor. Nu ben ik alleen bang, ik kan het wel zelf, maar niet alleen. Natuurlijk heb ik mijn vrienden, maar dat is anders. Ik wil wel in het diepe springen, maar dan wel gezekerd, snap je? Ja je snapt het vast wel, je hebt het zelf ook doorgemaakt.
Het klinkt heel heftig wat je schrijft, ik hoop dat het bij mij niet zo erg is. Ik heb ook veel meegemaakt, maar krabbelde altijd zo weer overeind. Nu dus een keer niet.
Ik vind het prima dat het leven soms moeilijk is hoor, in de toekomst zal ik het vast nog vaker moeilijk krijgen, maar zo ondraaglijk als nu moet het niet blijven. Naja, dat zal ook wel niet, ik lees er hier zoveel die er boven op zijn gekomen.
Het klinkt heel heftig wat je schrijft, ik hoop dat het bij mij niet zo erg is. Ik heb ook veel meegemaakt, maar krabbelde altijd zo weer overeind. Nu dus een keer niet.
Ik vind het prima dat het leven soms moeilijk is hoor, in de toekomst zal ik het vast nog vaker moeilijk krijgen, maar zo ondraaglijk als nu moet het niet blijven. Naja, dat zal ook wel niet, ik lees er hier zoveel die er boven op zijn gekomen.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:25
quote:idalee schreef op 15 juni 2011 @ 21:45:
Lenimimi, ik weet dat ik aan de slag moet en dat wil ik ook wel hoor. Nu ben ik alleen bang, ik kan het wel zelf, maar niet alleen.Dat is al een mooi begin! Je geeft toe dat je het niet alleen kan en hulp wil/kan accepteren. Dat is al een grote stap vooruit, want je HOEFT het niet alleen te doen. Natuurlijk heb ik mijn vrienden, maar dat is andersDat begrijp ik heel erg goed, vrienden kunnen een goede steun voor je zijn, maar bij aanpakken van problematiek heb je een goede wegwijzer nodig die op afstand met jou meekijkt en meedenkt wat er in je leven misgaat/speelt waar je actief en assertief mee om moet leren gaan. Doordat er verder weinig binding met een therapeut oid is, voelt dit heel veilig om je verhaal te kunnen doen. Je hoeft dan ook niet bang te zijn dat dit bij derden terechtkomt wat schade kan aanrichten in je (groei)proces. Ik wil wel in het diepe springen, maar dan wel gezekerd, snap je? Ja je snapt het vast wel, je hebt het zelf ook doorgemaakt.Yep
Het klinkt heel heftig wat je schrijft, ik hoop dat het bij mij niet zo erg is.Daar kom je pas achter als je ermee aan de slag gaat. Omdat ik altijd alles als "normaal" beschouwde, stond ik er totaal niet bij stil in hoeverre ik beschadigd was. Ik heb ook veel meegemaakt, maar krabbelde altijd zo weer overeind. Nu dus een keer niet.Herkenbaar, ik leerde dat dat "surviver" gedrag was..opstaan en weer doorgaan, totdat het tegen je gaat werken omdat de "emmer" te vol zit.
Ik vind het prima dat het leven soms moeilijk is hoor, in de toekomst zal ik het vast nog vaker moeilijk krijgen, maar zo ondraaglijk als nu moet het niet blijvenSowieso vind ik het goed dat je je dat wel erg goed beseft.. Naja, dat zal ook wel niet, ik lees er hier zoveel die er boven op zijn gekomen.Heb en houd geloof in jezelf en in de toekomst.
Lenimimi, ik weet dat ik aan de slag moet en dat wil ik ook wel hoor. Nu ben ik alleen bang, ik kan het wel zelf, maar niet alleen.Dat is al een mooi begin! Je geeft toe dat je het niet alleen kan en hulp wil/kan accepteren. Dat is al een grote stap vooruit, want je HOEFT het niet alleen te doen. Natuurlijk heb ik mijn vrienden, maar dat is andersDat begrijp ik heel erg goed, vrienden kunnen een goede steun voor je zijn, maar bij aanpakken van problematiek heb je een goede wegwijzer nodig die op afstand met jou meekijkt en meedenkt wat er in je leven misgaat/speelt waar je actief en assertief mee om moet leren gaan. Doordat er verder weinig binding met een therapeut oid is, voelt dit heel veilig om je verhaal te kunnen doen. Je hoeft dan ook niet bang te zijn dat dit bij derden terechtkomt wat schade kan aanrichten in je (groei)proces. Ik wil wel in het diepe springen, maar dan wel gezekerd, snap je? Ja je snapt het vast wel, je hebt het zelf ook doorgemaakt.Yep
Het klinkt heel heftig wat je schrijft, ik hoop dat het bij mij niet zo erg is.Daar kom je pas achter als je ermee aan de slag gaat. Omdat ik altijd alles als "normaal" beschouwde, stond ik er totaal niet bij stil in hoeverre ik beschadigd was. Ik heb ook veel meegemaakt, maar krabbelde altijd zo weer overeind. Nu dus een keer niet.Herkenbaar, ik leerde dat dat "surviver" gedrag was..opstaan en weer doorgaan, totdat het tegen je gaat werken omdat de "emmer" te vol zit.
Ik vind het prima dat het leven soms moeilijk is hoor, in de toekomst zal ik het vast nog vaker moeilijk krijgen, maar zo ondraaglijk als nu moet het niet blijvenSowieso vind ik het goed dat je je dat wel erg goed beseft.. Naja, dat zal ook wel niet, ik lees er hier zoveel die er boven op zijn gekomen.Heb en houd geloof in jezelf en in de toekomst.
zaterdag 18 juni 2011 om 12:55
Dank voor je opbeurende bericht Lenimimi.
Ik ben bang dat ik er slechter aan toe ben dan ik eerst dacht, ik denk inderdaad ook bij veel dingen dat iedereen dat heeft, maar kom er nu achter dat dat niet zo is. Zo'n lang traject zie ik erg tegen op, maar ik kan ook therapie doen en ernaast een klein beetje werken/studeren. Al is het maar voor het idee.
Kappienl, wat betreft die AD, dat schaadt helaas wel, maar het is zeker de moeite waard om het te proberen. De groepstherapie ga ik denk ik over een poosje proberen, nu ben ik daar nog te labiel voor. En daar kan ik idd gewoon mee stoppen als het niet werkt.
Ik heb de AD binnen! P.aroxetine, kent iemand dit middel?
Ik ben bang dat ik er slechter aan toe ben dan ik eerst dacht, ik denk inderdaad ook bij veel dingen dat iedereen dat heeft, maar kom er nu achter dat dat niet zo is. Zo'n lang traject zie ik erg tegen op, maar ik kan ook therapie doen en ernaast een klein beetje werken/studeren. Al is het maar voor het idee.
Kappienl, wat betreft die AD, dat schaadt helaas wel, maar het is zeker de moeite waard om het te proberen. De groepstherapie ga ik denk ik over een poosje proberen, nu ben ik daar nog te labiel voor. En daar kan ik idd gewoon mee stoppen als het niet werkt.
Ik heb de AD binnen! P.aroxetine, kent iemand dit middel?
