Psyche
alle pijlers
Broer overleden
donderdag 16 juni 2011 om 23:40
Afgelopen februari heeft mijn broer zichzelf van het leven beroofd. Ik ben 'hardcore in de rouw', zoals ik dat laatst ergens las.
Graag hier wat meepraten, hoop op adviezen of gewoon ervaringen van mensen die een geliefd persoon zijn verloren.
Ik probeer er mee om te gaan maar is niet makkelijk. Heb een stabiele relatie van vijf jaar waarvan 3,5 samenwonend maar dit legt er wel druk op.
Kan ook erg bezig zijn met verdriet van mijn ouders of oma-voel soms veel druk, aan alle kanten, ook van vrienden. Ben nu enigst kind en geen idee wat ik daar nou weer mee moet.
Het is allemaal nog heel vers en ik heb al honderd keer gehoord/gelezen dat dat normaal is, maar in plaats van troostend vind ik dat juist heel pijnlijk om te horen, het gevoel van: het gaat nog jaaaren duren en je bent er nog lang niet vanaf.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet doen.
Graag hier wat meepraten, hoop op adviezen of gewoon ervaringen van mensen die een geliefd persoon zijn verloren.
Ik probeer er mee om te gaan maar is niet makkelijk. Heb een stabiele relatie van vijf jaar waarvan 3,5 samenwonend maar dit legt er wel druk op.
Kan ook erg bezig zijn met verdriet van mijn ouders of oma-voel soms veel druk, aan alle kanten, ook van vrienden. Ben nu enigst kind en geen idee wat ik daar nou weer mee moet.
Het is allemaal nog heel vers en ik heb al honderd keer gehoord/gelezen dat dat normaal is, maar in plaats van troostend vind ik dat juist heel pijnlijk om te horen, het gevoel van: het gaat nog jaaaren duren en je bent er nog lang niet vanaf.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet doen.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 00:29
vrijdag 17 juni 2011 om 01:13
Hi Zonka,
Een knuffel voor jou heel erg verdrietig voor jou en je familie...
Ook ik heb familie verloren. Mijn eigen ervaring is dat je er echt stap voor stap doorheen 'leeft'. Vooral het eerste jaar zijn de herinneringen zo vers en voor alles is er dan een eerste keer; dat je de belangrijke momenten, zoals bijvoorbeeld feest- en verjaardagen zonder de persoon meemaakt, dit was voor mij de meest pijnlijke periode.
Het was ook zo dat de familie verhoudingen opeens verschoven na het verlies, iedereen was ook daar in de war van, er was wel degelijk een lege plek en het was een tijd lang onduidelijk hoe dit dan opnieuw ingevuld kon of moest worden.
Zoals al gezegd je zal het een plek moeten leren geven, uiteindelijk gaat dit vanzelf als je het (verdriet en wat het nog meer met je doet) niet uit de weg gaat maar aangaat en omarmt.
Toch is dit inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, ik kan me nog veel momenten van intense wanhoop herinneren en net als jij kon ik daar op zo'n moment niets mee... Ik wou eigenlijk alleen maar dat de verwerking sneller ging en dat ik er klaar mee zou zijn.
Ik ben uiteindelijk naar een groep voor rouwverwerking gegaan en heb veel gehad aan het praten met lotgenoten, aangezien ik een tijd lang het gevoel had dat de mensen om me heen me niet begrepen en ik ook niet altijd mijn ei kwijt kon bij hen. Dit heeft me erg geholpen.
Het verdriet is nooit helemaal verdwenen, het hoort erbij en ook een beetje bij mij... Nu na jaren en jaren is het verlies 'gewoon' geworden, maar er zijn ook momenten dat ik plotseling overrompeld wordt door herinneringen, vaak voel ik dan blijdschap en verdriet tegelijkertijd en dankbaarheid. Bij leven hoort sterven heb ik geleerd en ook het verlies van dierbaren kan je iets heel moois geven uiteindelijk. Ik ben er een ander mens door geworden, ik heb dingen ervaren en gekregen door dit verlies waar ik intens dankbaar voor ben, het heeft me gevormd op een manier die anders nooit plaats had kunnen vinden en dat is heel dubbel, maar ik heb geaccepteerd dat het onderdeel van mijn weg is.
Ook ervaar ik dat de familieleden die ik heb verloren niet echt weg zijn, dat ze in mij voort leven en ook dat biedt troost en daar ben ik blij mee en dankbaar voor.
Lieve Zonka, ik wens je heel veel kracht toe!
Een knuffel voor jou heel erg verdrietig voor jou en je familie...
Ook ik heb familie verloren. Mijn eigen ervaring is dat je er echt stap voor stap doorheen 'leeft'. Vooral het eerste jaar zijn de herinneringen zo vers en voor alles is er dan een eerste keer; dat je de belangrijke momenten, zoals bijvoorbeeld feest- en verjaardagen zonder de persoon meemaakt, dit was voor mij de meest pijnlijke periode.
Het was ook zo dat de familie verhoudingen opeens verschoven na het verlies, iedereen was ook daar in de war van, er was wel degelijk een lege plek en het was een tijd lang onduidelijk hoe dit dan opnieuw ingevuld kon of moest worden.
Zoals al gezegd je zal het een plek moeten leren geven, uiteindelijk gaat dit vanzelf als je het (verdriet en wat het nog meer met je doet) niet uit de weg gaat maar aangaat en omarmt.
Toch is dit inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, ik kan me nog veel momenten van intense wanhoop herinneren en net als jij kon ik daar op zo'n moment niets mee... Ik wou eigenlijk alleen maar dat de verwerking sneller ging en dat ik er klaar mee zou zijn.
Ik ben uiteindelijk naar een groep voor rouwverwerking gegaan en heb veel gehad aan het praten met lotgenoten, aangezien ik een tijd lang het gevoel had dat de mensen om me heen me niet begrepen en ik ook niet altijd mijn ei kwijt kon bij hen. Dit heeft me erg geholpen.
Het verdriet is nooit helemaal verdwenen, het hoort erbij en ook een beetje bij mij... Nu na jaren en jaren is het verlies 'gewoon' geworden, maar er zijn ook momenten dat ik plotseling overrompeld wordt door herinneringen, vaak voel ik dan blijdschap en verdriet tegelijkertijd en dankbaarheid. Bij leven hoort sterven heb ik geleerd en ook het verlies van dierbaren kan je iets heel moois geven uiteindelijk. Ik ben er een ander mens door geworden, ik heb dingen ervaren en gekregen door dit verlies waar ik intens dankbaar voor ben, het heeft me gevormd op een manier die anders nooit plaats had kunnen vinden en dat is heel dubbel, maar ik heb geaccepteerd dat het onderdeel van mijn weg is.
Ook ervaar ik dat de familieleden die ik heb verloren niet echt weg zijn, dat ze in mij voort leven en ook dat biedt troost en daar ben ik blij mee en dankbaar voor.
Lieve Zonka, ik wens je heel veel kracht toe!
vrijdag 17 juni 2011 om 07:01
Hoi Zonka,
Ten eerste wil ik je veel sterkte wensen,
mijn broer (tje) heeft zich 4 jaar geleden van het leven beroofd.
Heb geen tips om je te geven want elke situatie en mens is weer anders.
Kan wel zeggen dat ik niet begrijp dat hij dood wilde, maar snap wel waarom hij het heeft gedaan. Raar he?
Ik respecteer zijn keuze en heb het een plekje gegeven.
Op een dag kom ik hem wel weer tegen maar tot die tijd wil ik van het leven genieten.
Dikke Knuffel van mij.
Ten eerste wil ik je veel sterkte wensen,
mijn broer (tje) heeft zich 4 jaar geleden van het leven beroofd.
Heb geen tips om je te geven want elke situatie en mens is weer anders.
Kan wel zeggen dat ik niet begrijp dat hij dood wilde, maar snap wel waarom hij het heeft gedaan. Raar he?
Ik respecteer zijn keuze en heb het een plekje gegeven.
Op een dag kom ik hem wel weer tegen maar tot die tijd wil ik van het leven genieten.
Dikke Knuffel van mij.
vrijdag 17 juni 2011 om 08:41
Heel veel sterkte Zonka.
Mijn oom is op zeer jonge leeftijd vermoord (26 jaar). Ik was nog jong, 12 jaar. Ik wist toen niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan. En inmiddels is het weg gestopt, wat achteraf gezien zonde is, want een geliefd persoon wil je niet vergeten!
Ik kan je geen tips geven. Sorry. Alleen heel veel sterkte. En blijf steun zoeken bij je vrienden en familie.
Mijn oom is op zeer jonge leeftijd vermoord (26 jaar). Ik was nog jong, 12 jaar. Ik wist toen niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan. En inmiddels is het weg gestopt, wat achteraf gezien zonde is, want een geliefd persoon wil je niet vergeten!
Ik kan je geen tips geven. Sorry. Alleen heel veel sterkte. En blijf steun zoeken bij je vrienden en familie.
vrijdag 17 juni 2011 om 17:02
annabellarossa: bedankt voor je uitgebreide reactie. ik herken heel erg dat je zegt dat je wilde dat het proces sneller zou gaan, dat heb ik nu ook. merk dat ik stiekem denk dat het dit jaar klote is en dat het leven daarna verder gaat- hoewel ik wel weet dat er geen tijd voor staat. je moet toch een manier vinden om ermee om te gaan dat het nog lang gaat duren.
fenneke: jij ook veel sterkte, nog steeds. ik snap wat je bedoelt van dat je niet snapt dat iemand dood wil, maar wel waarom ie het heeft gedaan. ik ben zelf een enorm levenslustig persoon en zou dit nooit doen. maar afgelopen maanden heb ik af en toe een slechte dag gehad, eufemisme voor: overweldigende depressie. zag het niet meer zitten om te leven- niets had zin. als mijn broer zich al elke dag zo voelde voor de afgelopen tien jaar, met ook nog de garantie dat hij nooit meer beter zou worden, snap ik waarom hij het heeft gedaan. mensen die niet snappen waarom iemand zelfmoord pleegt zijn geestelijk gezond en hebben niet door wat een geschenk dat is, denk ik weleens. (natuurlijk zou mijn broer ook geen zelfmoord hebben gepleegd als hij 'normaal' was geweest!) Het was bij hem een soort weloverwogen euthanasie.
carenza: bedankt.. ik geloof dat ik dat niet handig aanpak, want ik (moeder en vader ook) sla mijn verjaardag over. de eerste zonder hem heb ik dan nog tegoed.. maar hij was jarig op eerste kerstdag dus daar zie ik vreselijk tegenop.
leelaatje: wat vreselijk wat er in jouw familie is gebeurd. een zelfmoord is al zo'n taboe merk ik, een moord moet helemaal afschuwelijk zijn. kan me voorstellen dat je er soms over wilt praten en dat mensen dat gewoon niet kunnen. ik herken het dat ik graag over mijn broer praat en mij moeder dat soms niet trekt. gelukkig doet mijn oma dat ook graag. hopelijk heb jij ook een familielid met wie je er over kan praten.
heel fijn, deze reacties allemaal. voel me echt gesteund. het fijnst is het gevoel dat ik niet raar ben of alleen sta in deze vreemde emoties.
fenneke: jij ook veel sterkte, nog steeds. ik snap wat je bedoelt van dat je niet snapt dat iemand dood wil, maar wel waarom ie het heeft gedaan. ik ben zelf een enorm levenslustig persoon en zou dit nooit doen. maar afgelopen maanden heb ik af en toe een slechte dag gehad, eufemisme voor: overweldigende depressie. zag het niet meer zitten om te leven- niets had zin. als mijn broer zich al elke dag zo voelde voor de afgelopen tien jaar, met ook nog de garantie dat hij nooit meer beter zou worden, snap ik waarom hij het heeft gedaan. mensen die niet snappen waarom iemand zelfmoord pleegt zijn geestelijk gezond en hebben niet door wat een geschenk dat is, denk ik weleens. (natuurlijk zou mijn broer ook geen zelfmoord hebben gepleegd als hij 'normaal' was geweest!) Het was bij hem een soort weloverwogen euthanasie.
carenza: bedankt.. ik geloof dat ik dat niet handig aanpak, want ik (moeder en vader ook) sla mijn verjaardag over. de eerste zonder hem heb ik dan nog tegoed.. maar hij was jarig op eerste kerstdag dus daar zie ik vreselijk tegenop.
leelaatje: wat vreselijk wat er in jouw familie is gebeurd. een zelfmoord is al zo'n taboe merk ik, een moord moet helemaal afschuwelijk zijn. kan me voorstellen dat je er soms over wilt praten en dat mensen dat gewoon niet kunnen. ik herken het dat ik graag over mijn broer praat en mij moeder dat soms niet trekt. gelukkig doet mijn oma dat ook graag. hopelijk heb jij ook een familielid met wie je er over kan praten.
heel fijn, deze reacties allemaal. voel me echt gesteund. het fijnst is het gevoel dat ik niet raar ben of alleen sta in deze vreemde emoties.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 17:10
Hoi Zonka, hier mijn terugkeer.
Ik denk dat het voor iedereen anders is idd. Ik kom uit een groot gezin, en iedereen ging en gaat er anders mee om.
Een van mijn zussen vierde ook bv haar verjaardag niet, omdat er niets te vieren was. Toch was het duidelijk dat het anders was, we wisten wel dat ze jarig was, en he was anders dan de jaren ervoor..
Ik denk dat ik me van de eerste paar maanden niet heel veel kan herinneren, behalve hele belachelijke mensen die hele belachelijke opmerkingen maakten (van God's wil tot het leven gaat door doe nu maar normaal) . De pijn sneed door me heen.
Het is moeilijk uit te leggen, het is misschien ook anders (niet erger of minder erg, zo bedoel ik het niet) door de manier waarop (verkeersongeluk) .
Ik heb zelf wel geestelijke problemen gehad, en ook in klinieken gezeten en eerlijk gezegd ook mensen gezien waarvan ik begrijp dat ze er niet meer willen zijn, dat het leven ondraaglijk is voor hen. Dat maakt jouw verdriet natuurlijk niet minder intens.
Zelf heb ik nu, bijna 9 jaar later, wel minder heftig dat ik die pijn voel, zoals 'in het begin'. Maar eerlijk gezegd vond ik dat ook heel lastig, toen ik verderging met leven , alsof ik niet helemaal normaal bezig was. Hoe kon ik nu een vriend krijgen en samenwonen terwijl hij dood was? Dat ik me afvroeg wat me bezielde, waarom ik niet de hele dag hem vereerde ipv verder te leven. Dat heb ik nog wel.
En dat ik veel dingen blokkeer, omdat ik het niet aankan.
Misschien heb je hier niets aan, maar dit is een gedeelte van mijn ervaring.
Ik denk dat het voor iedereen anders is idd. Ik kom uit een groot gezin, en iedereen ging en gaat er anders mee om.
Een van mijn zussen vierde ook bv haar verjaardag niet, omdat er niets te vieren was. Toch was het duidelijk dat het anders was, we wisten wel dat ze jarig was, en he was anders dan de jaren ervoor..
Ik denk dat ik me van de eerste paar maanden niet heel veel kan herinneren, behalve hele belachelijke mensen die hele belachelijke opmerkingen maakten (van God's wil tot het leven gaat door doe nu maar normaal) . De pijn sneed door me heen.
Het is moeilijk uit te leggen, het is misschien ook anders (niet erger of minder erg, zo bedoel ik het niet) door de manier waarop (verkeersongeluk) .
Ik heb zelf wel geestelijke problemen gehad, en ook in klinieken gezeten en eerlijk gezegd ook mensen gezien waarvan ik begrijp dat ze er niet meer willen zijn, dat het leven ondraaglijk is voor hen. Dat maakt jouw verdriet natuurlijk niet minder intens.
Zelf heb ik nu, bijna 9 jaar later, wel minder heftig dat ik die pijn voel, zoals 'in het begin'. Maar eerlijk gezegd vond ik dat ook heel lastig, toen ik verderging met leven , alsof ik niet helemaal normaal bezig was. Hoe kon ik nu een vriend krijgen en samenwonen terwijl hij dood was? Dat ik me afvroeg wat me bezielde, waarom ik niet de hele dag hem vereerde ipv verder te leven. Dat heb ik nog wel.
En dat ik veel dingen blokkeer, omdat ik het niet aankan.
Misschien heb je hier niets aan, maar dit is een gedeelte van mijn ervaring.
vrijdag 17 juni 2011 om 17:47
yellow: heel fijn dat je er op terugkomt als beloofd.
ik herken wat je zegt over het 'vereren' en de domme opmerkingen in het begin; ik had tantes die een halve dag na zijn dood (de ochtend erna) doodleuk zeiden: 'ja, dat is het leven hè, je moet door.' vast goed bedoeld maar die vreselijke quasi laconieke toon erbij.
ik vind het ook raar als mensen zeggen dat ze nu juist meer van het leven genieten voor de overledene, alles eruit halen in ere van hem ofzo. tja. dat zal ook aan de situatie liggen- kan me voorstellen dat bij een plots weggerukt iemand als een verkeersongeluk helemaal moeilijk is.
ik voel me vaak schuldig als ik 'gelukkig' ben, want dat zal hij nooit meer hebben en heeft hij ook tijdens zijn leven nooit gehad. ik weet niet waarom ik het verdien te leven en niet ziek te zijn en mijn broer zo moest lijden tot hij niet meer kon.
ik herken wat je zegt over het 'vereren' en de domme opmerkingen in het begin; ik had tantes die een halve dag na zijn dood (de ochtend erna) doodleuk zeiden: 'ja, dat is het leven hè, je moet door.' vast goed bedoeld maar die vreselijke quasi laconieke toon erbij.
ik vind het ook raar als mensen zeggen dat ze nu juist meer van het leven genieten voor de overledene, alles eruit halen in ere van hem ofzo. tja. dat zal ook aan de situatie liggen- kan me voorstellen dat bij een plots weggerukt iemand als een verkeersongeluk helemaal moeilijk is.
ik voel me vaak schuldig als ik 'gelukkig' ben, want dat zal hij nooit meer hebben en heeft hij ook tijdens zijn leven nooit gehad. ik weet niet waarom ik het verdien te leven en niet ziek te zijn en mijn broer zo moest lijden tot hij niet meer kon.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 17:50
vind het ook fijn dat er reacties zijn van mensen die na een hele lange periode er nog steeds moeite mee hebben of blijvend zijn veranderd.
heb soms het idee dat ik de enige ben (mijn ouders en vriend zijn snel weer gaan werken) die zo weinig aankan.
heb soms het idee dat ik de enige ben (mijn ouders en vriend zijn snel weer gaan werken) die zo weinig aankan.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 17:51
Ik denk dat dat vragen zijn waar wellicht niet 1 goed antwoord voor is. MIsschien niet leuk om te horen, maar ik vraag me dat nog steeds wel af..
Ik was er natuurlijk niet bij, maar denk je echt dat je broer nooit geluk heeft gekend in zijn gehele leven? Ook niet toen hij jonger was, of tussen de 'episodes' in? Kan me wel voorstellen dat het geruststellend kan zijn om te bedenken dat ook hij zijn mooie momenten gehad heeft...
Ik was er natuurlijk niet bij, maar denk je echt dat je broer nooit geluk heeft gekend in zijn gehele leven? Ook niet toen hij jonger was, of tussen de 'episodes' in? Kan me wel voorstellen dat het geruststellend kan zijn om te bedenken dat ook hij zijn mooie momenten gehad heeft...
vrijdag 17 juni 2011 om 18:18
Ja, dat is waar natuurlijk.
Heel naief, maar ik vind het zo vreselijk oneerlijk dat hij zo moest lijden en sterven. Waarvoor?
Stomme vraag, I know. Heeft geen zin.
Heeft iemand die iemand is verloren hier misschien een soort van antwoord op gevonden? (Nee natuurlijk). Hoe kun je dan met deze vraag omgaan?
Heel naief, maar ik vind het zo vreselijk oneerlijk dat hij zo moest lijden en sterven. Waarvoor?
Stomme vraag, I know. Heeft geen zin.
Heeft iemand die iemand is verloren hier misschien een soort van antwoord op gevonden? (Nee natuurlijk). Hoe kun je dan met deze vraag omgaan?
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 19:14
Ik denk dat die vraag misschien soms wat meer op de achtergrond raakt. En ja daar heb je nu geen ene malle moer aan.
Eerst vroeg ik me dat elke paar minuten af, en nu eens per zoveel dagen, soms weken..
Ik weet niet waarom, ik weet alleen maar dat het zo is. En dat is de meest schrale troost die er is denk ik..
Eerst vroeg ik me dat elke paar minuten af, en nu eens per zoveel dagen, soms weken..
Ik weet niet waarom, ik weet alleen maar dat het zo is. En dat is de meest schrale troost die er is denk ik..
vrijdag 17 juni 2011 om 20:10
vrijdag 17 juni 2011 om 20:14
Ja het lijkt soms wel heel random
Ik heb me suf gedacht over een groter plan of iets waar we dan allemaal onderdeel van zijn ofzo...Heb het nog niet echt gevonden.
Ik geloof wel in God, maar dan nog snap ik dit niet, en haal ik er ook niet echt veel troost uit. Ik hoop wel dat als ik dood ben we elkaar weer zien.
Ik heb me suf gedacht over een groter plan of iets waar we dan allemaal onderdeel van zijn ofzo...Heb het nog niet echt gevonden.
Ik geloof wel in God, maar dan nog snap ik dit niet, en haal ik er ook niet echt veel troost uit. Ik hoop wel dat als ik dood ben we elkaar weer zien.
vrijdag 17 juni 2011 om 20:20
Ik geloof niet in God, maar ik ben er absoluut zeker van dat ik mijn broer weer zie als ik doodga.
Terwijl ik niet geloof in een leven na de dood.
Alsof je elkaar weer 'even ziet' om bij te praten ofzo. En dan oplossen in totale rust.
Ach ja. Ik geloof wel dat de doden in absolute rust zijn. Vind al die programma's van mediums ed. dan ook heel naar.
Terwijl ik niet geloof in een leven na de dood.
Alsof je elkaar weer 'even ziet' om bij te praten ofzo. En dan oplossen in totale rust.
Ach ja. Ik geloof wel dat de doden in absolute rust zijn. Vind al die programma's van mediums ed. dan ook heel naar.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 21:13
Zonka,
Ik ben eind 2009 allebei mijn ouders verloren, 6 weken na elkaar.
Ik heb een hele zware rouw periode doorgemaakt, waarin alles aan bod kwam, boosheid, intens verdriet, onverschilligheid , en als toppunt heb ik het vreselijk op een drinken gezet.
Nu na een hele lange tijd kan ik pas zeggen dat het weer goed met me gaat, ik werk weer, en er word weer meer gelachen dan gehuild.
Het heeft ( erg cliche) een plekje gekregen, mijn verdriet.
Ik heb veel aan tips gehad die ik hier op het forum heb gekregen.
Ik ben lekker gaan wandelen, dat heeft me echt geholpen.
Veel gepraat over het verlies!
Ik heb me in die rouwperiode voor alles en iedereen afgesloten, nu achteraf kan ik zeggen dat dat erg verkeerd is geweest.
Probeer veel te praten, sluit je niet af van de wereld.
En wil ik je ontzettend veel sterkte wensen!
Ik ben eind 2009 allebei mijn ouders verloren, 6 weken na elkaar.
Ik heb een hele zware rouw periode doorgemaakt, waarin alles aan bod kwam, boosheid, intens verdriet, onverschilligheid , en als toppunt heb ik het vreselijk op een drinken gezet.
Nu na een hele lange tijd kan ik pas zeggen dat het weer goed met me gaat, ik werk weer, en er word weer meer gelachen dan gehuild.
Het heeft ( erg cliche) een plekje gekregen, mijn verdriet.
Ik heb veel aan tips gehad die ik hier op het forum heb gekregen.
Ik ben lekker gaan wandelen, dat heeft me echt geholpen.
Veel gepraat over het verlies!
Ik heb me in die rouwperiode voor alles en iedereen afgesloten, nu achteraf kan ik zeggen dat dat erg verkeerd is geweest.
Probeer veel te praten, sluit je niet af van de wereld.
En wil ik je ontzettend veel sterkte wensen!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
vrijdag 17 juni 2011 om 22:02
Dank je Diaantje.
Tja, ik vind het wel lastig om me niet af te sluiten van dingen. Mijn vriend is nu bijvoorbeeld naar een feestje en ik ben er niet bij. Voel me dan teveel verplicht om gezellig te doen, en, zo niet, juist ongemakkelijk om al die ongemakkelijke blikken van mensen die vinden dat ze moeten vragen hoe het gaat enzo. En dan een heel drama-gesprek. Praat er dan zenuwachtig overheen en zeg steeds dat het best goed gaat.
Blijf om dat gedoe te voorkomen eigenlijk liever thuis.
Tja, ik vind het wel lastig om me niet af te sluiten van dingen. Mijn vriend is nu bijvoorbeeld naar een feestje en ik ben er niet bij. Voel me dan teveel verplicht om gezellig te doen, en, zo niet, juist ongemakkelijk om al die ongemakkelijke blikken van mensen die vinden dat ze moeten vragen hoe het gaat enzo. En dan een heel drama-gesprek. Praat er dan zenuwachtig overheen en zeg steeds dat het best goed gaat.
Blijf om dat gedoe te voorkomen eigenlijk liever thuis.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 22:13
Bijzonder topic vind ik dit, om te lezen.
Moeilijk is dat, die sociale situaties waarin mensen kunnen gaan vragen hoe het gaat.
Ik zit te denken aan een vriend van me. We waren nog maar kort bevriend en toen overleed zijn moeder. We hebben het er maar een paar keer over gehad (wel goede gesprekken) en verder eigenlijk nooit. Ik vroeg ook niet hoe het ging en zei ook geen 'alles goed' want ik wist heus wel dat het kut ging.
Voelde me toen best machteloos dat we het er bijna nooit over hadden. Achteraf denk ik dat t voor hem misschien wel prettig was dat ie wist dat ik er niet steeds over begon.
(soms lastig inschatten waar je goed aan doet)
Zonka, kun je wel af en toe met een goede vriend of vriendin ergens heen, even 'eruit'? Drukke feestjes zijn nu misschien teveel van het goede, maar even weg kan soms lekker zijn.
(Soms ook niet hoor, al die 'gezelligheid')
Die vraag van 'waarom', daar komt denk ik nooit een antwoord op. Hoe vervelend dat ook is...
Moeilijk is dat, die sociale situaties waarin mensen kunnen gaan vragen hoe het gaat.
Ik zit te denken aan een vriend van me. We waren nog maar kort bevriend en toen overleed zijn moeder. We hebben het er maar een paar keer over gehad (wel goede gesprekken) en verder eigenlijk nooit. Ik vroeg ook niet hoe het ging en zei ook geen 'alles goed' want ik wist heus wel dat het kut ging.
Voelde me toen best machteloos dat we het er bijna nooit over hadden. Achteraf denk ik dat t voor hem misschien wel prettig was dat ie wist dat ik er niet steeds over begon.
(soms lastig inschatten waar je goed aan doet)
Zonka, kun je wel af en toe met een goede vriend of vriendin ergens heen, even 'eruit'? Drukke feestjes zijn nu misschien teveel van het goede, maar even weg kan soms lekker zijn.
(Soms ook niet hoor, al die 'gezelligheid')
Die vraag van 'waarom', daar komt denk ik nooit een antwoord op. Hoe vervelend dat ook is...
vrijdag 17 juni 2011 om 22:24
Mijn ouders wilden graag dat de crematie in besloten kring was, maar gelukkig had ik veel vrienden die er bij wilden zijn. Zij mochten op de condoleance komen, die maar een half uur duurde, de avond ervoor. Ik woon in een grote stad (mijn vrienden allemaal ook) en kom uit een klein stadje, anderhalf uur rijden daarvandaan. Ik gaf aan dat ze konden komen, maar verwachtte niemand.
Er kwamen twaalf vriendinnen, ze hadden zelfs met elkaar vervoer geregeld via mijn mails terwijl ze elkaar niet echt kenden. (moet nu weer huilen als ik eraan denk.)
Verder nog een tiental die echt niet konden en een berg kaartjes en smsjes en mails hadden gestuurd.
Ik weet dat ik elk moment bij elk van deze mensen aan kan kloppen, dus. Bij veel heb ik al af en toe een kop koffie gedronken. De meesten snappen ook dat ik me nu even van hen afsluit.
Ik heb dus het gevoel dat er op de achtergrond een heel leger voor me klaarstaat. Geweldig is dat. Nu even weinig zin in contact, maar ze zijn er wel.
Er kwamen twaalf vriendinnen, ze hadden zelfs met elkaar vervoer geregeld via mijn mails terwijl ze elkaar niet echt kenden. (moet nu weer huilen als ik eraan denk.)
Verder nog een tiental die echt niet konden en een berg kaartjes en smsjes en mails hadden gestuurd.
Ik weet dat ik elk moment bij elk van deze mensen aan kan kloppen, dus. Bij veel heb ik al af en toe een kop koffie gedronken. De meesten snappen ook dat ik me nu even van hen afsluit.
Ik heb dus het gevoel dat er op de achtergrond een heel leger voor me klaarstaat. Geweldig is dat. Nu even weinig zin in contact, maar ze zijn er wel.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 23:55
Hallo Zonka,
Ben het helemaal eens met je reactie,ben ook niet gelovig maar sommige dingen geloof ik wel.
En als mensen zeggen dat zelfmoord laf is.. dan moet je je eens proberen voor te stellen op wat voor een afgrond diegene staat om zo'n besluit te nemen.
Gelukkig heeft mn broertje een afscheidsbriefje achtergelaten (en heel doordacht de pincode van zijn gsm)
Wens je nog steeds heel veel sterkte om deze tijd door te komen en tja, sommige mensen kunnen onbeholpen raad en troost proberen te geven.
Maar dat is meestal goed bedoeld want ik heb gemerkt dat mensen het vaak een beetje eng vinden om je aan te spreken.
Knuffel!
Ben het helemaal eens met je reactie,ben ook niet gelovig maar sommige dingen geloof ik wel.
En als mensen zeggen dat zelfmoord laf is.. dan moet je je eens proberen voor te stellen op wat voor een afgrond diegene staat om zo'n besluit te nemen.
Gelukkig heeft mn broertje een afscheidsbriefje achtergelaten (en heel doordacht de pincode van zijn gsm)
Wens je nog steeds heel veel sterkte om deze tijd door te komen en tja, sommige mensen kunnen onbeholpen raad en troost proberen te geven.
Maar dat is meestal goed bedoeld want ik heb gemerkt dat mensen het vaak een beetje eng vinden om je aan te spreken.
Knuffel!
zaterdag 18 juni 2011 om 00:07
Zonka,
Laat het leven gebeuren zoals het gebeurt...
Ik zou willen dat ik je troost en steun zou kunnen geven.
In jouw verhaal komen zoveel aspecten voor die ik begrijp, en tegelijkertijd begrijp ik mijn eigen leven niet.
Ik werk in de psychiatrie, weet wat schizofrenie inhoudt, en hoe onmogelijk het al te begrijpen is voor hulpverleners, laat staan voor familie.
Ik weet wat het is om een broer te verliezen, van 32 aan een hartaanval.
Maar ik heb nog 10 héél lieve broers en zussen. Dat helpt om er niet alleen voor te staan.
Mijn ouders zijn overleden, gelukkig heb ik mijn broers en zussen, en hoe verdrietig ook , we zijn er voor elkaar.
Het aller-aller-ergste gebeurde toen mijn hartsvriendin met wie ik 17 jaar mijn leven dagelijks deelde, overleed, 8 maanden en 11 dagen geleden.
Nu, ervaar ik wat rouw in zijn ergste vorm is, en weet geen enkel antwoord meer voor anderen.
Maar , ik leef nog, ben zo ontzettend blij met mijn vriend, mijn zonen, mijn lieve broers en zussen.
Daarom moet ik wel blij zijn, toch?
Maar eigenlijk wil ik wel dood zijn, om zo weer samen met vriendin te zijn.
Dat zijn geen suïcidale gedachten, maar een wanhopige kreet hoe erg ik mijn vriendin mis.
Laat het leven gebeuren zoals het gebeurt...
Ik zou willen dat ik je troost en steun zou kunnen geven.
In jouw verhaal komen zoveel aspecten voor die ik begrijp, en tegelijkertijd begrijp ik mijn eigen leven niet.
Ik werk in de psychiatrie, weet wat schizofrenie inhoudt, en hoe onmogelijk het al te begrijpen is voor hulpverleners, laat staan voor familie.
Ik weet wat het is om een broer te verliezen, van 32 aan een hartaanval.
Maar ik heb nog 10 héél lieve broers en zussen. Dat helpt om er niet alleen voor te staan.
Mijn ouders zijn overleden, gelukkig heb ik mijn broers en zussen, en hoe verdrietig ook , we zijn er voor elkaar.
Het aller-aller-ergste gebeurde toen mijn hartsvriendin met wie ik 17 jaar mijn leven dagelijks deelde, overleed, 8 maanden en 11 dagen geleden.
Nu, ervaar ik wat rouw in zijn ergste vorm is, en weet geen enkel antwoord meer voor anderen.
Maar , ik leef nog, ben zo ontzettend blij met mijn vriend, mijn zonen, mijn lieve broers en zussen.
Daarom moet ik wel blij zijn, toch?
Maar eigenlijk wil ik wel dood zijn, om zo weer samen met vriendin te zijn.
Dat zijn geen suïcidale gedachten, maar een wanhopige kreet hoe erg ik mijn vriendin mis.
zaterdag 18 juni 2011 om 00:10
Gelukkig heb ik maar één debiel gehad die zei dat zelfmoord laf is en er ook nog een kop bij trok van 'ik durf dit gewoon te zeggen'.
Van alle karaktereigenschappen die een mens kan bezitten heb ik moed altijd het belangrijkst gevonden.
Ik vind wat mijn broer heeft gedaan enorm moedig- hij heeft gekozen voor zichzelf, na een kleine vijftien jaar waarin hij op alle mogelijke manieren heeft geprobeerd te kunnen leven.
Ik ben juist trots op hem en op het feit dat hij het leven dat hij tot dan toe had geleid en vanaf nu zou leiden, niet genoeg vond.
Even voor de duidelijkheid: ik spreek alleen voor mijzelf en mijn broer hier, ik wil niemand kwetsen. Elke situatie is volkomen anders.
Ook voor rouw heb ik nu moed nodig en dat hij de kracht heeft gevonden om te kiezen voor de rust die hij verdient is in elk geval een enorme troost voor me.
Van alle karaktereigenschappen die een mens kan bezitten heb ik moed altijd het belangrijkst gevonden.
Ik vind wat mijn broer heeft gedaan enorm moedig- hij heeft gekozen voor zichzelf, na een kleine vijftien jaar waarin hij op alle mogelijke manieren heeft geprobeerd te kunnen leven.
Ik ben juist trots op hem en op het feit dat hij het leven dat hij tot dan toe had geleid en vanaf nu zou leiden, niet genoeg vond.
Even voor de duidelijkheid: ik spreek alleen voor mijzelf en mijn broer hier, ik wil niemand kwetsen. Elke situatie is volkomen anders.
Ook voor rouw heb ik nu moed nodig en dat hij de kracht heeft gevonden om te kiezen voor de rust die hij verdient is in elk geval een enorme troost voor me.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zaterdag 18 juni 2011 om 00:14
quote:Ourse schreef op 18 juni 2011 @ 00:07:
Het aller-aller-ergste gebeurde toen mijn hartsvriendin met wie ik 17 jaar mijn leven dagelijks deelde, overleed, 8 maanden en 11 dagen geleden.
Nu, ervaar ik wat rouw in zijn ergste vorm is, en weet geen enkel antwoord meer voor anderen.
Maar eigenlijk wil ik wel dood zijn, om zo weer samen met vriendin te zijn.
Dat zijn geen suïcidale gedachten, maar een wanhopige kreet hoe erg ik mijn vriendin mis.Dit is echt volkomen herkenbaar, heb ik ook gehad- nu niet meer. In het begin wilde ik ook dood, om bij mijn broer te zijn. Ik realiseer me dat ik een heel leven voor me heb waarin hij vanaf nu maar een klein onderdeel zal zijn. Nog zo lang leven zonder hem. Kan zelfs jaloers zijn omdat mijn ouders eerder dood gaan en hem dus weer zullen zien. De laatste tijd is dit minder.
Het aller-aller-ergste gebeurde toen mijn hartsvriendin met wie ik 17 jaar mijn leven dagelijks deelde, overleed, 8 maanden en 11 dagen geleden.
Nu, ervaar ik wat rouw in zijn ergste vorm is, en weet geen enkel antwoord meer voor anderen.
Maar eigenlijk wil ik wel dood zijn, om zo weer samen met vriendin te zijn.
Dat zijn geen suïcidale gedachten, maar een wanhopige kreet hoe erg ik mijn vriendin mis.Dit is echt volkomen herkenbaar, heb ik ook gehad- nu niet meer. In het begin wilde ik ook dood, om bij mijn broer te zijn. Ik realiseer me dat ik een heel leven voor me heb waarin hij vanaf nu maar een klein onderdeel zal zijn. Nog zo lang leven zonder hem. Kan zelfs jaloers zijn omdat mijn ouders eerder dood gaan en hem dus weer zullen zien. De laatste tijd is dit minder.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zaterdag 18 juni 2011 om 10:17
quote:Zonka schreef op 16 juni 2011 @ 23:57:
Het kwam niet plotseling. Mijn broer had schizofrenie. Helaas wisten we dat pas het laatste jaar van zijn ziekte, ervoor was hij al tien jaar geestesziek en de dokters wisten nooit wat het was. Alle etiketten gehad.
Ben dus altijd hier bang voor geweest en vreemd genoeg voelt het als een opluchting dat hij hier voor heeft kunnen kiezen- kon er niet meer tegen hem zo te zien lijden.
Ik hoop dat ik hier niemand mee kwets, maar ik voel het gewoon zo en heb het gevoel dat ik dat nergens anders kan zeggen.
Ik heb zo'n beetje aan de kant van jouw broer gestaan. Ongeveer net zo'n lange tijd en ook zonder dat duidelijk was wat er toch telkens mis was. De klinische opnamen zijn ontelbaar. Alleen ben ik er toevallig nog wel. Door het oog van de naald gekropen, zeg maar. Bij mij bleek het geen schizofrenie maar autisme. Schizofrenie is nog een graadje ongrijpbaarder en moeilijker om mee om te gaan. Ik heb er alle begrip voor dat je broer niet verder kon op deze manier. Maar ook als het nog net wel was gegaan. Dat kan alleen de persoon zelf afwegen, of het nog gaat of niet meer.
Ik denk dat je in je omgeving (en ook voor jezelf) het meest kunt betekenen door vrede met en respect voor de keuze van je broer uit te dragen. Er is wel meer natuurlijk, dan vrede, er is ook verdriet, ongeloof, onmacht, boosheid, van alles, maar van die vrede moet je het uiteindelijk hebben en je familie ook.
Het kwam niet plotseling. Mijn broer had schizofrenie. Helaas wisten we dat pas het laatste jaar van zijn ziekte, ervoor was hij al tien jaar geestesziek en de dokters wisten nooit wat het was. Alle etiketten gehad.
Ben dus altijd hier bang voor geweest en vreemd genoeg voelt het als een opluchting dat hij hier voor heeft kunnen kiezen- kon er niet meer tegen hem zo te zien lijden.
Ik hoop dat ik hier niemand mee kwets, maar ik voel het gewoon zo en heb het gevoel dat ik dat nergens anders kan zeggen.
Ik heb zo'n beetje aan de kant van jouw broer gestaan. Ongeveer net zo'n lange tijd en ook zonder dat duidelijk was wat er toch telkens mis was. De klinische opnamen zijn ontelbaar. Alleen ben ik er toevallig nog wel. Door het oog van de naald gekropen, zeg maar. Bij mij bleek het geen schizofrenie maar autisme. Schizofrenie is nog een graadje ongrijpbaarder en moeilijker om mee om te gaan. Ik heb er alle begrip voor dat je broer niet verder kon op deze manier. Maar ook als het nog net wel was gegaan. Dat kan alleen de persoon zelf afwegen, of het nog gaat of niet meer.
Ik denk dat je in je omgeving (en ook voor jezelf) het meest kunt betekenen door vrede met en respect voor de keuze van je broer uit te dragen. Er is wel meer natuurlijk, dan vrede, er is ook verdriet, ongeloof, onmacht, boosheid, van alles, maar van die vrede moet je het uiteindelijk hebben en je familie ook.
