Psyche
alle pijlers
contact moeder
vrijdag 17 juni 2011 om 11:54
Zo, je verteld het vrij 'luchtig' maar ik vind het nogal wat.
Fijn dat je zo een lieve vader hebt. Vaders kunnen ook een end komen in moedergevoelens. Hopelijk ook in jouw geval.
Je moeder is je biologische moeder en helaas geen echte moeder geweest voor je. Ik kan me ook niet voorstellen dat dat ooit zal gebeuren. Zou het niet pijn oprakelen door het op te zoeken met de hoop een moeder te vinden?
Fijn dat je zo een lieve vader hebt. Vaders kunnen ook een end komen in moedergevoelens. Hopelijk ook in jouw geval.
Je moeder is je biologische moeder en helaas geen echte moeder geweest voor je. Ik kan me ook niet voorstellen dat dat ooit zal gebeuren. Zou het niet pijn oprakelen door het op te zoeken met de hoop een moeder te vinden?
vrijdag 17 juni 2011 om 12:40
Als jij het gevoel hebt dat je iets mist zou kan je natuurlijk altijd contact opnemen met haar. De kans zit erin dat ze je niet zal willen hebben in haar leven. Dat zou een teleurstelling zijn voor jou, maar dan weet je wel dat je een poging hebt gedaan. Ook kan jij het tempo van contact bepalen waardoor je je op tijd kan afsluiten voor eventuele teleurstelling.
Langs de andere kant kan het ook zijn dat zij bang is om een dieper contact met jou te zoeken net omdat je zo boos bent op haar. Misschien durft ze gewoon niet en stelt ze het enorm op prijs wanneer jij wel contact opneemt.
Ik zit natuurlijk maar een beetje hardop te denken, kan moeilijk inschatten hoe de situatie zit. Je vroeg om mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zelf heb ik niet helemaal in jou situatie gezeten, maar ook het contact met mijn moeder is in tijdens mijn puberjaren volledig weggeweest. Ze had me te hard gekwetst. Ik ben bij mijn vader gaan wonen en heb toen een jaar geen contact gehad met haar. Daarna heel sporadisch contact, maar zeker geen 'goed contact'. Als ik haar al hoorde, draaide het altijd uit op ruzie.
Nu ben ik wat ouder en hebben we het contact terug opgenomen, vooral omdat ik wilde bestaan in het leven van mijn halfbroertje en zusjes. We hebben nog steeds geen typische moeder-dochter band, maar het contact is nu wel veel beter. Bij het overlijden van mijn grootvader heb ik gemerkt dat er toch terug een band is ontstaan tussen ons, dat we iets dichter naar elkaar zijn toegegroeid.
Ik wens je veel succes bij welk besluit je ook neemt!
Langs de andere kant kan het ook zijn dat zij bang is om een dieper contact met jou te zoeken net omdat je zo boos bent op haar. Misschien durft ze gewoon niet en stelt ze het enorm op prijs wanneer jij wel contact opneemt.
Ik zit natuurlijk maar een beetje hardop te denken, kan moeilijk inschatten hoe de situatie zit. Je vroeg om mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zelf heb ik niet helemaal in jou situatie gezeten, maar ook het contact met mijn moeder is in tijdens mijn puberjaren volledig weggeweest. Ze had me te hard gekwetst. Ik ben bij mijn vader gaan wonen en heb toen een jaar geen contact gehad met haar. Daarna heel sporadisch contact, maar zeker geen 'goed contact'. Als ik haar al hoorde, draaide het altijd uit op ruzie.
Nu ben ik wat ouder en hebben we het contact terug opgenomen, vooral omdat ik wilde bestaan in het leven van mijn halfbroertje en zusjes. We hebben nog steeds geen typische moeder-dochter band, maar het contact is nu wel veel beter. Bij het overlijden van mijn grootvader heb ik gemerkt dat er toch terug een band is ontstaan tussen ons, dat we iets dichter naar elkaar zijn toegegroeid.
Ik wens je veel succes bij welk besluit je ook neemt!
vrijdag 17 juni 2011 om 12:54
Hoi Gaby,
Helaas heb ik door omstandigheden al ruim 2 jaar geen contact meer met mijn ouders en mijn schoonouders leven niet meer.
Ik heb gelukkig een aantal 'ouderfiguren' in mijn omgeving waar ik zelf regelmatig contact mee heb en waar ook mijn kind (bijna 3) graag komt.
Voor mij is het belangrijkste dat ik goed in mijn vel zit en kan zijn wie ik ben. Dat vind ik belangrijker dan koste wat koste contact hebben met mijn ouders, die andere verwachtingen van mij hebben en waar geen open en eerlijke communicatie mee mogelijk is. De drijfveer hiervoor is mijn kind (ondanks dat ze nu geen echte opa en oma meer heeft): als ik niet lekker in mijn vel zit, mezelf in allerlei bochten wring en mezelf verloochen, voelt mijn kind dat haarfijn aan. Ik wil niet het voorbeeld geven dat je dingen doet waar je niet achter staat, maar toch doet, 'omdat het nu eenmaal zo hoort', terwijl je je er echt niet goed bij voelt. En geloof me... ik heb het écht geprobeerd, hoor, met mijn ouders. Maar ik kom er niet door heen.
Dat stuk over verlatingsangst (en mezelf niet goed genoeg voelen) herken ik wel. Ik heb in het begin van relatie zo lelijk gedaan naar mijn vriend, om te zorgen dat hij met de relatie zou stoppen en ik kon zeggen: "zie je wel, ik ben niet goed genoeg". Maar hij prikte erdoor heen en ik ben nu al 11 jaar met hem samen en sta tegenwoordig veel steviger in mijn schoenen. Hij biedt gelukkig altijd een luisterend oor als ik weer eens over mijn ouders begin en dat helpt me erg bij de verwerking van alles.
Qua kinderen opvoeden: daar zou ik me niet te druk om maken. Je hebt echt wel liefde genoeg in je om je kind genoeg positiefs mee te geven. Dat gaat bij de meeste mensen vanzelf.
Wat je laatste vraag betreft: iedere keer als ik erover nadenk, of ik toch weer contact zal zoeken met mijn ouders, dan laat ik alles wat er gebeurd is de revue passeren en voel opnieuw het gevoel wat ik daar destijds bij had. Ik kom elke keer op hetzelfde standpunt uit: ik laat het zo. Ze weten hoe ik er in zit, als ze echt serieus, open en eerlijk met me willen praten dan ben ik altijd bereid, maar dat zal echt van hen uit moeten komen.
Uit jouw toelichting blijkt voor mij, dat jouw moeder een aantal keuzes heeft gemaakt die ten nadele van jou zijn (geweest). Waarschijnlijk weet ze best, dat ze fout zit, maar dat wil niet zeggen, dat ze daar wat mee doet. Jij bent het kind (ook al ben je nu 20?) en niet dat je daar altijd alles mee goed kan praten (want je hebt ook een eigen verantwoordelijkheid), maar je bent grotendeels gevormd dank zij haar en dat is je niet in de koude kleren gaan zitten.
Mijn advies zou zijn: richt je op de fijne relatie met je vader, haal daar je ouderliefde uit, en probeer intussen een weg te vinden in de problemen die je ondervindt die wellicht zijn ontstaan door je moeders acties, maar laat je moeder lekker haar leven leiden. Als zij een keer actie onderneemt richting jou, kun je altijd nog kijken hoe je daarmee om wilt gaan.
Ik wens je heel veel sterkte!!!!
Liefs,
Issie
Helaas heb ik door omstandigheden al ruim 2 jaar geen contact meer met mijn ouders en mijn schoonouders leven niet meer.
Ik heb gelukkig een aantal 'ouderfiguren' in mijn omgeving waar ik zelf regelmatig contact mee heb en waar ook mijn kind (bijna 3) graag komt.
Voor mij is het belangrijkste dat ik goed in mijn vel zit en kan zijn wie ik ben. Dat vind ik belangrijker dan koste wat koste contact hebben met mijn ouders, die andere verwachtingen van mij hebben en waar geen open en eerlijke communicatie mee mogelijk is. De drijfveer hiervoor is mijn kind (ondanks dat ze nu geen echte opa en oma meer heeft): als ik niet lekker in mijn vel zit, mezelf in allerlei bochten wring en mezelf verloochen, voelt mijn kind dat haarfijn aan. Ik wil niet het voorbeeld geven dat je dingen doet waar je niet achter staat, maar toch doet, 'omdat het nu eenmaal zo hoort', terwijl je je er echt niet goed bij voelt. En geloof me... ik heb het écht geprobeerd, hoor, met mijn ouders. Maar ik kom er niet door heen.
Dat stuk over verlatingsangst (en mezelf niet goed genoeg voelen) herken ik wel. Ik heb in het begin van relatie zo lelijk gedaan naar mijn vriend, om te zorgen dat hij met de relatie zou stoppen en ik kon zeggen: "zie je wel, ik ben niet goed genoeg". Maar hij prikte erdoor heen en ik ben nu al 11 jaar met hem samen en sta tegenwoordig veel steviger in mijn schoenen. Hij biedt gelukkig altijd een luisterend oor als ik weer eens over mijn ouders begin en dat helpt me erg bij de verwerking van alles.
Qua kinderen opvoeden: daar zou ik me niet te druk om maken. Je hebt echt wel liefde genoeg in je om je kind genoeg positiefs mee te geven. Dat gaat bij de meeste mensen vanzelf.
Wat je laatste vraag betreft: iedere keer als ik erover nadenk, of ik toch weer contact zal zoeken met mijn ouders, dan laat ik alles wat er gebeurd is de revue passeren en voel opnieuw het gevoel wat ik daar destijds bij had. Ik kom elke keer op hetzelfde standpunt uit: ik laat het zo. Ze weten hoe ik er in zit, als ze echt serieus, open en eerlijk met me willen praten dan ben ik altijd bereid, maar dat zal echt van hen uit moeten komen.
Uit jouw toelichting blijkt voor mij, dat jouw moeder een aantal keuzes heeft gemaakt die ten nadele van jou zijn (geweest). Waarschijnlijk weet ze best, dat ze fout zit, maar dat wil niet zeggen, dat ze daar wat mee doet. Jij bent het kind (ook al ben je nu 20?) en niet dat je daar altijd alles mee goed kan praten (want je hebt ook een eigen verantwoordelijkheid), maar je bent grotendeels gevormd dank zij haar en dat is je niet in de koude kleren gaan zitten.
Mijn advies zou zijn: richt je op de fijne relatie met je vader, haal daar je ouderliefde uit, en probeer intussen een weg te vinden in de problemen die je ondervindt die wellicht zijn ontstaan door je moeders acties, maar laat je moeder lekker haar leven leiden. Als zij een keer actie onderneemt richting jou, kun je altijd nog kijken hoe je daarmee om wilt gaan.
Ik wens je heel veel sterkte!!!!
Liefs,
Issie
