Psyche
alle pijlers
Dader misbruik tegengekomen, wat nu?
vrijdag 14 september 2012 om 11:37
Hallo allemaal,
Trillend van machteloosheid en verdriet zit ik op de bank en heb besloten i.p.v. impulsief tot actie over te gaan, hier maar van me af te schrijven, misschien helpt het...
Vanochtend moest ik voor de derde keer deze week urine inleveren omdat ik vanaf mijn jeugd al rondloop met blaasontsteking die niet over gaat (i.v.m. zwangerschap zitten de artsen er nu bovenop om dit uit te zoeken)
Daarna had ik een afspraak bij de fysio voor bekken-therapie.
Bij de fysio waar ik een intake had, vertelde ik over mijn blaasontstekingen omdat mijn fysiotherapeut nieuwsgierig was naar mijn verhaal.
Ik vertelde haar dat mijn partner vermoed dat mijn chronische blaasontsteking verband houd met mijn misbruikverleden, waarnaar de therapeute deze mogelijkheid bevestigde omdat, zo legde ze uit; door die spanningen, naar dat gedeelte van je lichaam waar het misbruik heeft plaatsgevonden kan blijven zitten, dus spanningen in de bekken.
Mocht er uit de urine-test dus niks komen dan kon zei me met oefeningen helpen hier bij na de zwangerschap.
Na mijn afspraken ben ik naar het centrum gelopen, waar ik met mijn vriend een broodje ging eten.
We wilden beide een andere broodjestent en spraken af om er tussen in het te gaan nuttigen, de broodjeszaken liggen een paar meter van elkaar af.
Ik bestel mijn broodje en net op het moment dat ik naar hem toe wil lopen werd ik plots aangehouden door "hem" (mijn dader)
Ik kijk hem boos aan en ik zeg nadat hij zei: "hey, star-light!"
"Ik wil jou helemaal niet zien! En zeker niet spreken!" En ik loop naar mijn vriend die meteen aan mij zag dat ik "hem" was tegengekomen.
Hij liep er nog rond en we probeerden onze broodjes te nuttigen, terwijl ik liever buiten de broodjes wilde eten of in de auto.
Hij hield hem in het oog en ik kon totaal niet meer van mijn broodje genieten.
We gingen toch naar buiten, naar de auto.
Mijn vriend pakte iets van gereedschap en liep weer terug om hem wat aan te doen, gelukkig kon ik hem nog tegenhouden.
Maar nu...thuis stortte ik in en haalde van alles in mijn hoofd.
Van alsnog wraak nemen tot de politie opbellen en zeggen wat ik in mijn hoofd heb aan wraakgevoelens...vervolgens maar malen en malen, wat nu?
Een paar maanden geleden heb ik aangifte geprobeerd te doen tegen hem, binnen de verjaringstermijn.
Ik was op tijd maar het had volgens hun geen zin om aangifte te doen omdat ik:
A: Ondanks de vele bewijzen, er geen geweld bij is gebruikt (ben niet geslagen door hem)
B: Ik jaren therapie heb gehad en psychologisch te goed onderlegd ben. Als je het aan de officier moet uitleggen dan is je verhaal niet meer vers zoals je het beleefd hebt op die dag, maar is het vervormt omdat je je eigen gevoelens nu begrijpt en het hoe en waarom kunt onderbouwen door wat je hebt geleerd in therapie en je studie. (Belachelijk!)
C: De kans dat hij een straf krijgt nihil is.
Tijdens dit oriënterende gesprek en de uitkomst hiervan, zag ik meteen een opening om maar meteen alles eruit te gooien, ik zat hier nu toch!
Ze vroegen hoe de band was met mijn vader en moeder en vertelde dat mijn vader hetzelfde met me had gedaan als mijn buurman en dat ik stapje voor stapje met mijn verleden wilde afrekenen, maar dat het blijkbaar geen zin heeft een vervolg afspraak te maken omdat ook mijn vader mij nooit heeft geslagen tijdens zijn daden en ik ook daarvoor in therapie ben geweest...
Het antwoord was inderdaad hetzelfde.
Het is dat ik verder onwijs gelukkig ben met mijn leven zoals het er nu uitziet, maar onderbewust voel ik dat ik in staat ben om zodanig het recht in eigen hand te nemen dat ik met alle liefde zelf wel wil gaan zitten in de gevangenis.
Ik zat voor dat ik dit schreef al bij de telefoon om de politie vast in te lichten, dit keer was het mijn vriend die mij tegenhield.
Oh ja, ik ben gelukkig, was dit even door mijn hoog opgelopen emoties vergeten...
Wat zit de Nederlandse wet toch oneerlijk in elkaar...
Trillend van machteloosheid en verdriet zit ik op de bank en heb besloten i.p.v. impulsief tot actie over te gaan, hier maar van me af te schrijven, misschien helpt het...
Vanochtend moest ik voor de derde keer deze week urine inleveren omdat ik vanaf mijn jeugd al rondloop met blaasontsteking die niet over gaat (i.v.m. zwangerschap zitten de artsen er nu bovenop om dit uit te zoeken)
Daarna had ik een afspraak bij de fysio voor bekken-therapie.
Bij de fysio waar ik een intake had, vertelde ik over mijn blaasontstekingen omdat mijn fysiotherapeut nieuwsgierig was naar mijn verhaal.
Ik vertelde haar dat mijn partner vermoed dat mijn chronische blaasontsteking verband houd met mijn misbruikverleden, waarnaar de therapeute deze mogelijkheid bevestigde omdat, zo legde ze uit; door die spanningen, naar dat gedeelte van je lichaam waar het misbruik heeft plaatsgevonden kan blijven zitten, dus spanningen in de bekken.
Mocht er uit de urine-test dus niks komen dan kon zei me met oefeningen helpen hier bij na de zwangerschap.
Na mijn afspraken ben ik naar het centrum gelopen, waar ik met mijn vriend een broodje ging eten.
We wilden beide een andere broodjestent en spraken af om er tussen in het te gaan nuttigen, de broodjeszaken liggen een paar meter van elkaar af.
Ik bestel mijn broodje en net op het moment dat ik naar hem toe wil lopen werd ik plots aangehouden door "hem" (mijn dader)
Ik kijk hem boos aan en ik zeg nadat hij zei: "hey, star-light!"
"Ik wil jou helemaal niet zien! En zeker niet spreken!" En ik loop naar mijn vriend die meteen aan mij zag dat ik "hem" was tegengekomen.
Hij liep er nog rond en we probeerden onze broodjes te nuttigen, terwijl ik liever buiten de broodjes wilde eten of in de auto.
Hij hield hem in het oog en ik kon totaal niet meer van mijn broodje genieten.
We gingen toch naar buiten, naar de auto.
Mijn vriend pakte iets van gereedschap en liep weer terug om hem wat aan te doen, gelukkig kon ik hem nog tegenhouden.
Maar nu...thuis stortte ik in en haalde van alles in mijn hoofd.
Van alsnog wraak nemen tot de politie opbellen en zeggen wat ik in mijn hoofd heb aan wraakgevoelens...vervolgens maar malen en malen, wat nu?
Een paar maanden geleden heb ik aangifte geprobeerd te doen tegen hem, binnen de verjaringstermijn.
Ik was op tijd maar het had volgens hun geen zin om aangifte te doen omdat ik:
A: Ondanks de vele bewijzen, er geen geweld bij is gebruikt (ben niet geslagen door hem)
B: Ik jaren therapie heb gehad en psychologisch te goed onderlegd ben. Als je het aan de officier moet uitleggen dan is je verhaal niet meer vers zoals je het beleefd hebt op die dag, maar is het vervormt omdat je je eigen gevoelens nu begrijpt en het hoe en waarom kunt onderbouwen door wat je hebt geleerd in therapie en je studie. (Belachelijk!)
C: De kans dat hij een straf krijgt nihil is.
Tijdens dit oriënterende gesprek en de uitkomst hiervan, zag ik meteen een opening om maar meteen alles eruit te gooien, ik zat hier nu toch!
Ze vroegen hoe de band was met mijn vader en moeder en vertelde dat mijn vader hetzelfde met me had gedaan als mijn buurman en dat ik stapje voor stapje met mijn verleden wilde afrekenen, maar dat het blijkbaar geen zin heeft een vervolg afspraak te maken omdat ook mijn vader mij nooit heeft geslagen tijdens zijn daden en ik ook daarvoor in therapie ben geweest...
Het antwoord was inderdaad hetzelfde.
Het is dat ik verder onwijs gelukkig ben met mijn leven zoals het er nu uitziet, maar onderbewust voel ik dat ik in staat ben om zodanig het recht in eigen hand te nemen dat ik met alle liefde zelf wel wil gaan zitten in de gevangenis.
Ik zat voor dat ik dit schreef al bij de telefoon om de politie vast in te lichten, dit keer was het mijn vriend die mij tegenhield.
Oh ja, ik ben gelukkig, was dit even door mijn hoog opgelopen emoties vergeten...
Wat zit de Nederlandse wet toch oneerlijk in elkaar...
vrijdag 14 september 2012 om 13:13
Zojuist gebeld naar het nummer van de politie (8844)
Mijn zaak erbij gehaald een andere agent de gelegenheid gegeven nog eens mijn zaak te lezen en telefonisch advies gekregen.
Er veranderd niks aan de situatie, ik sta ontzettend zwak en hij sterk, het aanrandings-gedeelte is nu verjaard, het verkrachtingsgedeelte is niet verjaard, maar ze blijven bij te weinig bewijzen, ook mijn dagboek is niet voldoende.
Ze adviseert me om voor mijn verwerking een brief te schrijven naar de dader en hem te confronteren met wat hij heeft gedaan.
Hem aangetekend versturen met duidelijke tekst dat als hij mij ooit nog ergens ziet dat hij weg moet lopen en als hij dit niet doet dat ik dan over ga op civiele procedures of zoiets.
Mocht hij na deze brief mij dan niet negeren of zelfs gaan lastig vallen dan kan ik een contactverbod/straatverbod regelen.
That's all...
Mijn zaak erbij gehaald een andere agent de gelegenheid gegeven nog eens mijn zaak te lezen en telefonisch advies gekregen.
Er veranderd niks aan de situatie, ik sta ontzettend zwak en hij sterk, het aanrandings-gedeelte is nu verjaard, het verkrachtingsgedeelte is niet verjaard, maar ze blijven bij te weinig bewijzen, ook mijn dagboek is niet voldoende.
Ze adviseert me om voor mijn verwerking een brief te schrijven naar de dader en hem te confronteren met wat hij heeft gedaan.
Hem aangetekend versturen met duidelijke tekst dat als hij mij ooit nog ergens ziet dat hij weg moet lopen en als hij dit niet doet dat ik dan over ga op civiele procedures of zoiets.
Mocht hij na deze brief mij dan niet negeren of zelfs gaan lastig vallen dan kan ik een contactverbod/straatverbod regelen.
That's all...
vrijdag 14 september 2012 om 13:18
quote:lilalinda schreef op 14 september 2012 @ 11:57:
Hoe lang is dit geleden ? Heb je al hulp gezocht bij het verwerken? Jij kunt het rechtsysteem niet veranderen. Wraakgevoelens omzetten in een wraakactie is (hoe begrijpelijk ook) niet slim.
Beste is, je leven oppakken en er iets moois van maken
13 jaar geleden.
Recht in eigen hand nemen en vervolgens zelf gaan zitten vond de agent net aan de telefoon ook niet zo'n goed idee, heb het toch gezegd tegen ze, weten ze meteen ook hoe hoog het bij me zit.
Hoe lang is dit geleden ? Heb je al hulp gezocht bij het verwerken? Jij kunt het rechtsysteem niet veranderen. Wraakgevoelens omzetten in een wraakactie is (hoe begrijpelijk ook) niet slim.
Beste is, je leven oppakken en er iets moois van maken
13 jaar geleden.
Recht in eigen hand nemen en vervolgens zelf gaan zitten vond de agent net aan de telefoon ook niet zo'n goed idee, heb het toch gezegd tegen ze, weten ze meteen ook hoe hoog het bij me zit.
vrijdag 14 september 2012 om 13:23
@ Dubbelma, ik las net dat je prima aangifte hebt kunnen doen, maar dat er bij jou ook te weinig bewijs was, hoe is dat dan gegaan? Hadden ze hem wel al opgepakt? Kwam je zaak voor de rechter? En hoe voelde je je na afloop? En hoe voel je je nu als je er op terugkijkt?
Je hoeft niet alle vragen te beantwoorden hoor, maar ben wel heel erg benieuwd naar ervaringen van lotgenoten.
Je hoeft niet alle vragen te beantwoorden hoor, maar ben wel heel erg benieuwd naar ervaringen van lotgenoten.
vrijdag 14 september 2012 om 16:33
Toch snap ik die agenten ook wel weer. Uit ervaring weet ik, dat de bewijsvoering in een misbruikzaak heel lastig is. Hoe lullig ook, het is juw woord tegen het zijne. Ze zullen hem oppakken en verhoren. Maar zo'n zaak rond krijgen is moeilijk en zwaar voor het slachtoffer, daarom geven agenten aan, dat je jezelf dat beter niet aan kunt doen. Maar, je kunt wel een melding maken, dan staat hij al op papier. Mocht zich een twede slachtoffer melden, dan heb je ineens wel een betere zaak.
vrijdag 14 september 2012 om 20:30
Jeetje wat een schrik. Ik begrijp heel goed dat dat heftig was en dat het je even helemaal op je kop zet.
Ik ben zelf misbruikt door een familielid toen ik nog klein was. Heb er nooit over gepraat omdat ik idd ook niet alles helder had en ik het niet kon bewijzen. Op zich vrede mee gevonden maar minstens één keer per jaar kom ik hem tegen en elke keer weer wilde ik wel kotsen van ellende. Ook gewoon het onrechtvaardige, dat iemand dat kan doen en daarna blij doorgaat alsof er niks gebeurd is. Terwijl jij met de shit zit.
Dus afgelopen zomer toen de jaarlijkse meeting er weer was mijn moed bij elkaar geraapt en met trillende knietjes erover begonnen met hem toen ik hem ergens alleen wist te parkeren. Het boeide me niet eens meer of hij eerlijk zou reageren (hetgeen hij niet deed zoals verwacht) maar gewoon dat ik het een keer in the open eruit kon gooien, kon zeggen dat ik het nooit vergeten was en de impact die het had gehad. En ondanks het gebrek aan eerlijkheid van hem was ik zo opgelucht en trots op mezelf.
Ik heb het nu echt een plek kunnen geven door dat op te eisen. Misschien is die brief een heel goed idee, om datzelfde te kunnen krijgen. Ongedaan maken kan niet meer, diegene veranderen lukt ook niet, maar je ervaring een stem geven is zinvol. Veel zinvoller dan ik tot toen had gedacht.
Iig heel veel kracht gewenst, het is zo klote .
Ik ben zelf misbruikt door een familielid toen ik nog klein was. Heb er nooit over gepraat omdat ik idd ook niet alles helder had en ik het niet kon bewijzen. Op zich vrede mee gevonden maar minstens één keer per jaar kom ik hem tegen en elke keer weer wilde ik wel kotsen van ellende. Ook gewoon het onrechtvaardige, dat iemand dat kan doen en daarna blij doorgaat alsof er niks gebeurd is. Terwijl jij met de shit zit.
Dus afgelopen zomer toen de jaarlijkse meeting er weer was mijn moed bij elkaar geraapt en met trillende knietjes erover begonnen met hem toen ik hem ergens alleen wist te parkeren. Het boeide me niet eens meer of hij eerlijk zou reageren (hetgeen hij niet deed zoals verwacht) maar gewoon dat ik het een keer in the open eruit kon gooien, kon zeggen dat ik het nooit vergeten was en de impact die het had gehad. En ondanks het gebrek aan eerlijkheid van hem was ik zo opgelucht en trots op mezelf.
Ik heb het nu echt een plek kunnen geven door dat op te eisen. Misschien is die brief een heel goed idee, om datzelfde te kunnen krijgen. Ongedaan maken kan niet meer, diegene veranderen lukt ook niet, maar je ervaring een stem geven is zinvol. Veel zinvoller dan ik tot toen had gedacht.
Iig heel veel kracht gewenst, het is zo klote .
vrijdag 14 september 2012 om 20:44
Aangifte gedaan, er is een gesprek met hem en politie geweest waarin hij ontkende. Toen werd de zaak door officier van justitie niet aangenomen ivm te weinig bewijs en te weinig kans van slagen. Zoiets hoor, ik was nog minderjarig toen en heb niet alle ins en outs toen gehoord van mijn ouders of niet alles (willen) onthouden.
Op zich ben ik wel blij dat ik echt het maximale gedaan heb wat mogelijk was, dat het uiteindelijk niet tot de rechtbank is gekomen dat is dan maar zo. Ik heb er vrede mee, meer had ik niet kunnen doen.
Op zich ben ik wel blij dat ik echt het maximale gedaan heb wat mogelijk was, dat het uiteindelijk niet tot de rechtbank is gekomen dat is dan maar zo. Ik heb er vrede mee, meer had ik niet kunnen doen.
zaterdag 15 september 2012 om 02:29
Wow, wat zijn de gevoelens die jij omschrijft herkenbaar! Ik ben zelf van mijn 5e tot 10e/11e misbruikt door mijn vader. Dit heb ik altijd weggedrukt. Want hoe kan je vader niet het beste met je voorhebben? Uiteindelijk op mijn 14e toch aan mn moeder verteld. Dit omdat ik erachter kwam dat hij hetzelfde bij mijn zusje gedaan had. Nog steeds geef ik me daar zelf de schuld van. Had ik het eerder verteld, dan had hij haar niet zoveel pijn kunnen doen. Maar ik was nog maar een kind.
Mijn moeder wilde toen graag aangifte doen. Iets waar ik niet echt blij mee was. Ik wilde namelijk niet dat alle herinneringen weer bovenkwamen. Deze had ik tot dan toe (naar mijn idee) redelijk succesvol weten weg te duwen. De agenten hebben toen ons verhaal opgenomen. Bij ons zeiden ze hetzelfde als bij jou. Er was geen fysiek bewijs, het was ons woord tegen het zijne etc. Dat voelde als een klap in mijn gezicht. Ondanks dat ik het niet graag wilde, wilde ik toch dat hij zijn straf zou krijgen. Helaas is dat nooit gebeurd.
Daarna ben ik meerdere malen in therapie geweest. Ook verschillende vormen van therapie ondergaan. Maar elke keer als ik hem zie, beef ik als een rietje. In die situatie voel ik me dan weer net dat kleine meisje. De haat- en wraakgevoelens heb ik wel kunnen/moeten loslaten. Dit koste mij namelijk teveel energie. Dat vond ik zonde. Hij had namelijk mijn jeugd al verpest. Ik stond en sta hem niet toe om dit nu ook te doen. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds nachtmerries heb. Ook heb ik soms last van flashbacks. Dat komt omdat ik zoveel heb weggestopt. Dat zal nooit helemaal weggaan denk ik.
Gelukkig heb ik een lieve vriend met wie ik hierover kan praten. Toch vind ik dat moeilijk. Hoe goed hij ook zijn best doet, gevoelsmatig zal hij me nooit (kunnen) begrijpen. Dat komt omdat hij dat niet heeft meegemaakt. Maar hij doet uiteraard alles wat hij kan.
Ik vind het fijn om zoveel te herkennen aan jouw verhaal. Zo voel ik me niet 'alleen'. En dat ik niet 'gek' ben, dat ik dit na al die tijd nog steeds heb. Heel veel sterkte voor je!
Mijn moeder wilde toen graag aangifte doen. Iets waar ik niet echt blij mee was. Ik wilde namelijk niet dat alle herinneringen weer bovenkwamen. Deze had ik tot dan toe (naar mijn idee) redelijk succesvol weten weg te duwen. De agenten hebben toen ons verhaal opgenomen. Bij ons zeiden ze hetzelfde als bij jou. Er was geen fysiek bewijs, het was ons woord tegen het zijne etc. Dat voelde als een klap in mijn gezicht. Ondanks dat ik het niet graag wilde, wilde ik toch dat hij zijn straf zou krijgen. Helaas is dat nooit gebeurd.
Daarna ben ik meerdere malen in therapie geweest. Ook verschillende vormen van therapie ondergaan. Maar elke keer als ik hem zie, beef ik als een rietje. In die situatie voel ik me dan weer net dat kleine meisje. De haat- en wraakgevoelens heb ik wel kunnen/moeten loslaten. Dit koste mij namelijk teveel energie. Dat vond ik zonde. Hij had namelijk mijn jeugd al verpest. Ik stond en sta hem niet toe om dit nu ook te doen. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds nachtmerries heb. Ook heb ik soms last van flashbacks. Dat komt omdat ik zoveel heb weggestopt. Dat zal nooit helemaal weggaan denk ik.
Gelukkig heb ik een lieve vriend met wie ik hierover kan praten. Toch vind ik dat moeilijk. Hoe goed hij ook zijn best doet, gevoelsmatig zal hij me nooit (kunnen) begrijpen. Dat komt omdat hij dat niet heeft meegemaakt. Maar hij doet uiteraard alles wat hij kan.
Ik vind het fijn om zoveel te herkennen aan jouw verhaal. Zo voel ik me niet 'alleen'. En dat ik niet 'gek' ben, dat ik dit na al die tijd nog steeds heb. Heel veel sterkte voor je!
maandag 17 september 2012 om 10:41
maandag 17 september 2012 om 10:49
Als je de aangifte doorzet, dan zal deze beoordeeld worden door het openbaar ministerie. Als het OM inderdaad niet vervolgd -zoals de politie blijkbaar verwacht-, zullen ze je daar schriftelijk van berichten. Je kan dan een klacht indienen bij het gerechtshof; dan kijkt ook nog een rechter naar de zaak. Helaas is het zo dat zedenzaken bewijstechnisch moeilijk liggen. Daarnaast kan geen straf recht doen aan het onrecht dat jou is aangedaan en zeker niet de straffen die in dit soort zaken vaak worden opgelegd. Al met al kan deze procedure een aantal jaar duren - en als er wel vervolgd wordt dan duurt het vaak nog langer. Wat voor jou het beste is, is heel moeilijk in te schatten. Voor sommige mensen is het beter om het te laten rusten, voor sommige kan een veroordeling helend werken en voor weer anderen helpt het als ze de strijd tot het einde hebben gevoerd, ook al is dat zonder formeel/juridisch resultaat.
anoniem_108927 wijzigde dit bericht op 17-09-2012 10:52
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
