Psyche
alle pijlers
diagnose bipolair.
maandag 21 december 2015 om 20:05
toen was er dus 3 weken geleden de diagnose bipolair.
al zolang ik mij kan herinneren voel ik me anders. ik ben of hysterisch gelukkig of ik zit in een diep dal.
altijd dat masker om normaal over te komen, wat natuurlijk niet werkt want ik hoor al jaren dat ik te druk ben of aan de andere kant te negatief ben.
in mijn vorige relatie een miskraam gehad waar een heftige depressie op volgde.
toen werd bipolair al geopperd maar daar wilde ik niet aan want ik was niet psychotisch. waar hebben ze het over?!
gestart met anti depressiva en ik voelde me na een jaar beter. de psychiater wilde na dat jaar dat ik zou stoppen met de med om te kunnen onderzoeken of ik add/adhd had.
zodoende gestopt, na een maand of 3 de diagnose add gekregen en gestart met ritalin.
mijn relatie ging uit en ik voelde me op en top. ik zweefde, had energie en ideeen voor 10.
dit duurde een maand of 4 en toen stortte het kaartenhuis weer in.
vastbesloten om het deze keer zonder medicatie te doen, vooral veel te sporten en gezond te eten.
na weer een maand of 4 waarin ik langzaam maar zeker weer opkrabbelde, mijn diploma haalde en alles weer wat op de rit kwam leerde ik mijn huidige vriend kennen, begin dit jaar.
opnieuw dat waanzinnige gevoel. continu werken, uitgaan, geld uitgeven, weinig tot geen slaap nodig hebben en oneindig veel sex met mijn nieuwe liefde.
na mijn diplomeren had ik een aantal maanden in een flexpool gewerkt. ik werd in oktober aangenomen bij een hele leuke locatie waar ik tijdens mijn opleiding al had gewerkt en mijn geluk kon niet op.
ik mocht starten met een cursus, draaide veel extra diensten en het leven was goed.
tot november. ik kan het niet aanwijzen, geen idee waarom.
maar ineens stortte ik met een noodvaart in dat dal. heel snel en heel hard.
mijn vriend trok aan de bel en daar zat ik dus begin deze maand bij de ggz.
officiele diagnose bipolair. op de wachtlijst voor cognitieve gedrags therapie.
om te beginnen starten met anti depressiva en rustgevers.
over een week waarschijnlijk ophogen.
nog geen specifieke medicatie omdat ik een gevaar voor mezelf ben en om die andere med op te starten ik opgenomen zou moeten worden. wat ik nu echt pertinent nog niet wil.
een week hierna mij ziek moeten melden omdat ik zoveel last had van de bijwerkingen, ik ineens niet meer auto durfde te rijden en ik het niet meer verantwoord vond om te werken.
ik moet medicatie delen, verpleegtechnische handelingen uitvoeren en werken met mensen.
ik kon niet meer.
tot overmaat van ramp werd ik gebeld door de leidinggevende 2 dagen geleden. met de mededeling dat ik van de verantwoordelijkheid waar ik de cursus voor deed werd afgehaald omdat ik dat volgens hem niet aankon en dit nog weleens een langdurig proces zou kunnen worden.
volledig met hem eens, maar man, had liever een klap in mn gezicht gehad op dat moment.
op dit moment spelen er 100 dingen door mijn hoofd.
kan ik mijn werk nog wel blijven doen?
hoe zit het met mijn kinderwens?
wie ben ik eigenlijk?
wie ben ik en wat is het bipolaire stuk?
waarom blijft mijn vriend in hemelsnaam bij me? ik ben knettergek op hem en hij is een onwijze steun maar ik verdien hem niet.
zijn er meer mensen met deze stoornis?
wat zijn jullie ervaringen?
al zolang ik mij kan herinneren voel ik me anders. ik ben of hysterisch gelukkig of ik zit in een diep dal.
altijd dat masker om normaal over te komen, wat natuurlijk niet werkt want ik hoor al jaren dat ik te druk ben of aan de andere kant te negatief ben.
in mijn vorige relatie een miskraam gehad waar een heftige depressie op volgde.
toen werd bipolair al geopperd maar daar wilde ik niet aan want ik was niet psychotisch. waar hebben ze het over?!
gestart met anti depressiva en ik voelde me na een jaar beter. de psychiater wilde na dat jaar dat ik zou stoppen met de med om te kunnen onderzoeken of ik add/adhd had.
zodoende gestopt, na een maand of 3 de diagnose add gekregen en gestart met ritalin.
mijn relatie ging uit en ik voelde me op en top. ik zweefde, had energie en ideeen voor 10.
dit duurde een maand of 4 en toen stortte het kaartenhuis weer in.
vastbesloten om het deze keer zonder medicatie te doen, vooral veel te sporten en gezond te eten.
na weer een maand of 4 waarin ik langzaam maar zeker weer opkrabbelde, mijn diploma haalde en alles weer wat op de rit kwam leerde ik mijn huidige vriend kennen, begin dit jaar.
opnieuw dat waanzinnige gevoel. continu werken, uitgaan, geld uitgeven, weinig tot geen slaap nodig hebben en oneindig veel sex met mijn nieuwe liefde.
na mijn diplomeren had ik een aantal maanden in een flexpool gewerkt. ik werd in oktober aangenomen bij een hele leuke locatie waar ik tijdens mijn opleiding al had gewerkt en mijn geluk kon niet op.
ik mocht starten met een cursus, draaide veel extra diensten en het leven was goed.
tot november. ik kan het niet aanwijzen, geen idee waarom.
maar ineens stortte ik met een noodvaart in dat dal. heel snel en heel hard.
mijn vriend trok aan de bel en daar zat ik dus begin deze maand bij de ggz.
officiele diagnose bipolair. op de wachtlijst voor cognitieve gedrags therapie.
om te beginnen starten met anti depressiva en rustgevers.
over een week waarschijnlijk ophogen.
nog geen specifieke medicatie omdat ik een gevaar voor mezelf ben en om die andere med op te starten ik opgenomen zou moeten worden. wat ik nu echt pertinent nog niet wil.
een week hierna mij ziek moeten melden omdat ik zoveel last had van de bijwerkingen, ik ineens niet meer auto durfde te rijden en ik het niet meer verantwoord vond om te werken.
ik moet medicatie delen, verpleegtechnische handelingen uitvoeren en werken met mensen.
ik kon niet meer.
tot overmaat van ramp werd ik gebeld door de leidinggevende 2 dagen geleden. met de mededeling dat ik van de verantwoordelijkheid waar ik de cursus voor deed werd afgehaald omdat ik dat volgens hem niet aankon en dit nog weleens een langdurig proces zou kunnen worden.
volledig met hem eens, maar man, had liever een klap in mn gezicht gehad op dat moment.
op dit moment spelen er 100 dingen door mijn hoofd.
kan ik mijn werk nog wel blijven doen?
hoe zit het met mijn kinderwens?
wie ben ik eigenlijk?
wie ben ik en wat is het bipolaire stuk?
waarom blijft mijn vriend in hemelsnaam bij me? ik ben knettergek op hem en hij is een onwijze steun maar ik verdien hem niet.
zijn er meer mensen met deze stoornis?
wat zijn jullie ervaringen?
donderdag 24 december 2015 om 11:11
Het is de komende dagen erg druk wat betreft kerst uitjes enzo.
Na de feestdagen ga ik even Google op alles.
Ik moet de ritalin er nog steeds bij slikken.
Wat ik zelf ook wel vreemd vind omdat ik nu 2 downers en een upper slik.
Anders ga ik na de feestdagen wel is naar de huisarts.
Ja ik heb een partner. Deze zit momenteel zelf ook in de ziektewet door een schouderopatie na een scooterongeluk.
Hectische tijd geweest dus.
Geluk bij een ongeluk is dat hij dus wel thuis is bij me en me goed in de gaten kan houden.
Hij zorgt voor een regelmatig slaap en eet ritme. Zorgt dat ik af en toe buiten kom.
Hij kan geen auto rijden nu dus dat dwingt mij om zelf te rijden en boodschappen te doen enzo.
Wat suïcidaal betekent voor mij dat ik weet welk spoor of welke flat ik ga gebruiken.
Dat ik weet hoe laat de treinen over dat spoor gaan.
Maar dat ik mijn partner nu nog niet alleen durf/kan laten en het mijn familie niet aan wil doen nu met de feestdagen.
Ergens heb ik hoop dat er de komende weken veel veranderd. Anders weet ik het niet meer.
Na de feestdagen ga ik even Google op alles.
Ik moet de ritalin er nog steeds bij slikken.
Wat ik zelf ook wel vreemd vind omdat ik nu 2 downers en een upper slik.
Anders ga ik na de feestdagen wel is naar de huisarts.
Ja ik heb een partner. Deze zit momenteel zelf ook in de ziektewet door een schouderopatie na een scooterongeluk.
Hectische tijd geweest dus.
Geluk bij een ongeluk is dat hij dus wel thuis is bij me en me goed in de gaten kan houden.
Hij zorgt voor een regelmatig slaap en eet ritme. Zorgt dat ik af en toe buiten kom.
Hij kan geen auto rijden nu dus dat dwingt mij om zelf te rijden en boodschappen te doen enzo.
Wat suïcidaal betekent voor mij dat ik weet welk spoor of welke flat ik ga gebruiken.
Dat ik weet hoe laat de treinen over dat spoor gaan.
Maar dat ik mijn partner nu nog niet alleen durf/kan laten en het mijn familie niet aan wil doen nu met de feestdagen.
Ergens heb ik hoop dat er de komende weken veel veranderd. Anders weet ik het niet meer.
donderdag 31 december 2015 om 14:50
Hoi TO,
Ik up je topic even, ik ben benieuwd hoe het gaat en hoe je kerstweekend was.
Ik las stilletjes mee, ik zit op dit moment een diagnose af te wachten, het hangt een beetje als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd...
Ik probeer het los te laten totdat de diagnose er daadwerkelijk is, maar dat lukt me heel moeilijk. Sinds dit aan de orde is voel me constant overprikkeld. Ik voel me compleet uitgeput en heb het gevoel dat ik weer tegen een depressie aan het aanhikken ben.
Veel sterkte.
Ik up je topic even, ik ben benieuwd hoe het gaat en hoe je kerstweekend was.
Ik las stilletjes mee, ik zit op dit moment een diagnose af te wachten, het hangt een beetje als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd...
Ik probeer het los te laten totdat de diagnose er daadwerkelijk is, maar dat lukt me heel moeilijk. Sinds dit aan de orde is voel me constant overprikkeld. Ik voel me compleet uitgeput en heb het gevoel dat ik weer tegen een depressie aan het aanhikken ben.
Veel sterkte.
vrijdag 1 januari 2016 om 12:07
Haligh, bedankt voor het upper.
De afgelopen dagen waren afgewisseld een ramp en redelijk oke.
Heel emotioneel, heel vermoeiend.
Gisteren weer bij de psychiater geweest.
AD dosis word verdubbeld. Ik moet een tijdlijn gaan maken van de afgelopen jaren om in kaart te gaan brengen wanneer ik heel erg up was en wanneer heel erg down. Uitzoeken of we dit kunnen koppelen aan gebeurtenissen.
Voorlopig nog geen stemmingsstabilisator omdat ze nog steeds erg bang zijn voor bijwerkingen.
Die hele diagnose en die klote depressie hangen inderdaad als een zwaard boven je hoofd. Ik snap heel goed wat je bedoeld.
Mij lukt het ook niet om me erin te berusten.
Het enige wat ik nu besef is dat alles wat ik ooit nog wilde doen, plannen en dromen opnieuw bekeken moeten worden.
Alleen als ik daaraan denk raak ik volledig in paniek dus ik zit voor mn gevoel volledig vast.
Ik hoop zo dat deze fase snel voorbij is.
Nog nooit zo verlangd naar dat hysterische goede gevoel.
De afgelopen dagen waren afgewisseld een ramp en redelijk oke.
Heel emotioneel, heel vermoeiend.
Gisteren weer bij de psychiater geweest.
AD dosis word verdubbeld. Ik moet een tijdlijn gaan maken van de afgelopen jaren om in kaart te gaan brengen wanneer ik heel erg up was en wanneer heel erg down. Uitzoeken of we dit kunnen koppelen aan gebeurtenissen.
Voorlopig nog geen stemmingsstabilisator omdat ze nog steeds erg bang zijn voor bijwerkingen.
Die hele diagnose en die klote depressie hangen inderdaad als een zwaard boven je hoofd. Ik snap heel goed wat je bedoeld.
Mij lukt het ook niet om me erin te berusten.
Het enige wat ik nu besef is dat alles wat ik ooit nog wilde doen, plannen en dromen opnieuw bekeken moeten worden.
Alleen als ik daaraan denk raak ik volledig in paniek dus ik zit voor mn gevoel volledig vast.
Ik hoop zo dat deze fase snel voorbij is.
Nog nooit zo verlangd naar dat hysterische goede gevoel.
vrijdag 1 januari 2016 om 16:38
Van mij mogen ze de feestdagen afschaffen, zucht, echt wat een stress erbovenop wat je niet kunt gebruiken. Wij hebben ook een heel wisselend uiteinde achter de rug, met de nodige drama. Heel fijn als je allebei een dsm hebt en overspannen bent en de apotheek vindt dat het tijd is om af te kicken van de pammen. Aaarrrggh! Waaaarom moet dat nou met de feestdagen en tegen onze wil in? Echt, ik ben blij als ik maandag om 9:00 bij de dokter zit met mijn vriend en we het hebben overleefd. Ik kom er gister achter dat onze eigen huisartsen op vakantie zijn en er twee nieuwe artsen zijn. En die vinden, heel modern, dat een pammenverslaving slecht voor mensen is. Echt heel fijn want ik moest de afgelopen dagen mijn vriend redden en hij mij omdat we helemaal in de war en overspannen zijn van het stoppen met de pammen tijdens de feestdagen!!
En boos ook trouwens. Ik heb echt iedereen proberen te bellen/mailen om me te helpen terwijl mijn vriend supermanisch was en steeds naar Amsterdam wilde om zijn neus vol coke te stoppen. Diepe zucht! En nu wil de ggd me spreken, dat zal best, maar nu is alles weer onder controle hoor. Wel op mijn energie en moeite terwijl ik erg overspannen ben. En dat ook aan iedereen gemeld heb. Nu willen ze per se langskomen hier terwijl mijn vriend bijna psychoptisch is van achterdocht. Neen. Ik los het zelf wel weer allemaal op, net als in 2008 en in 2011. En ik bid dat hij lithoum krijgt maar zal het helpen? Niet iedereen verdraagt lithium. Maar ik zal wel errrrg blij zijn als ik maandag mijn huisarts weer spreek. Ik wil best afkicken, no problemo, maar waaaaarom met de feestdagen? We gebruiken al 2 maanden meer pammen dan normaal gesproken, ik denk eigenlijk dat het balans-tijd was in de apotheek. En dat ze een beetje achterliggen op het werk. Bedankt dat we dat nu dan te horen krijgen ipv 3 maanden geleden.
Maar goed. Zeeeeennnnn. We houden nog steeds van elkaar en er is niemand gewond geraakt. Halleluja. Dus zuster clivia, hang in there! Herkenning! Het gaat beter worden, echt waar. Maar soms lijkt het of je midden in een storm zit die nooit meer op gaat houden. Vreselijk. Het is een vreselijke stoornis, ik wil even een uitdelen aan iedereen die het heeft of ermee te maken krijgt. Veel kracht, moed en liefde toegewenst voor het nieuwe jaar!
En boos ook trouwens. Ik heb echt iedereen proberen te bellen/mailen om me te helpen terwijl mijn vriend supermanisch was en steeds naar Amsterdam wilde om zijn neus vol coke te stoppen. Diepe zucht! En nu wil de ggd me spreken, dat zal best, maar nu is alles weer onder controle hoor. Wel op mijn energie en moeite terwijl ik erg overspannen ben. En dat ook aan iedereen gemeld heb. Nu willen ze per se langskomen hier terwijl mijn vriend bijna psychoptisch is van achterdocht. Neen. Ik los het zelf wel weer allemaal op, net als in 2008 en in 2011. En ik bid dat hij lithoum krijgt maar zal het helpen? Niet iedereen verdraagt lithium. Maar ik zal wel errrrg blij zijn als ik maandag mijn huisarts weer spreek. Ik wil best afkicken, no problemo, maar waaaaarom met de feestdagen? We gebruiken al 2 maanden meer pammen dan normaal gesproken, ik denk eigenlijk dat het balans-tijd was in de apotheek. En dat ze een beetje achterliggen op het werk. Bedankt dat we dat nu dan te horen krijgen ipv 3 maanden geleden.
Maar goed. Zeeeeennnnn. We houden nog steeds van elkaar en er is niemand gewond geraakt. Halleluja. Dus zuster clivia, hang in there! Herkenning! Het gaat beter worden, echt waar. Maar soms lijkt het of je midden in een storm zit die nooit meer op gaat houden. Vreselijk. Het is een vreselijke stoornis, ik wil even een uitdelen aan iedereen die het heeft of ermee te maken krijgt. Veel kracht, moed en liefde toegewenst voor het nieuwe jaar!
zaterdag 2 januari 2016 om 14:00
@Zuster, het lijkt me best lastig op zo’n tijdlijn van de afgelopen jaren te maken, of heb jij wel echt een duidelijk beeld van wanneer je precies up was en wanneer down? Ik weet het wel globaal maar in sommige periodes schommelt het best erg bij mij.
Ik snap dat het lastig is erin te berusten, maar probeer het eens zo te bekijken: jij bent nog steeds dezelfde persoon, he? Je hebt tot nu toe kunnen functioneren, en natuurlijk is dit een ontzettende zware periode m.b.t. het acceptatieproces, maar je bent nog steeds dezelfde ZusterClivia.
Ik begrijp heel goed dat je het op dit moment niet zo ziet want ik heb er ook best erge moeite mee, maar als ik het vanaf een afstandje bekijk weet ik wel dat het zo is. Ja, ik heb soms echt rare dingen gedaan, maar het is wel altijd goed gekomen. En met die diagnose kan ik misschien wat eerder aan de bel trekken.
Ik hoop dat je het snel een plekje voor jezelf kunt geven.
@Jareth, pfff, dat klinkt zwaar. Nog twee dagen uitzitten en dan kunnen jullie naar de dokter. Heel veel sterkte toegewenst, dit is niet makkelijk.
Ik snap dat het lastig is erin te berusten, maar probeer het eens zo te bekijken: jij bent nog steeds dezelfde persoon, he? Je hebt tot nu toe kunnen functioneren, en natuurlijk is dit een ontzettende zware periode m.b.t. het acceptatieproces, maar je bent nog steeds dezelfde ZusterClivia.
Ik begrijp heel goed dat je het op dit moment niet zo ziet want ik heb er ook best erge moeite mee, maar als ik het vanaf een afstandje bekijk weet ik wel dat het zo is. Ja, ik heb soms echt rare dingen gedaan, maar het is wel altijd goed gekomen. En met die diagnose kan ik misschien wat eerder aan de bel trekken.
Ik hoop dat je het snel een plekje voor jezelf kunt geven.
@Jareth, pfff, dat klinkt zwaar. Nog twee dagen uitzitten en dan kunnen jullie naar de dokter. Heel veel sterkte toegewenst, dit is niet makkelijk.
donderdag 8 november 2018 om 13:29
