eenzijdige vriendschappen

Tweeg schreef op 06 september 2009 @ 13:16:

[...]





Hmm ik vind dat vriendinnen no matter what voor elkaar klaar horen te staan. Ze kunnen ook aangeven dat ze het moeilijk vinden.

Ik denk dat hoe heftiger de situatie waarbij ze niet voor je klaar staan. Dat je vriendschap dan kapot gaat.



Ik heb dit meegemaakt bij het overlijden van mijn vader. en daardoor zijn er vriendschappen gesneuveld. Maar ik zou ook echt niet meer met hun om kunnen gaan omdat ze niet voor me klaar stonden

Soms hebben mensen het (nog) niet in huis om met ernstige/verdrietige dingen om te gaan (zeker als ze wat jonger zijn en zelf nog niets ernstigs hebben meegemaakt), maar ze kunnen het in ieder geval wel proberen.



Al zeggen ze maar zoiets van "ik sta met mijn mond vol tanden en ik weet niet hoe ik je helpen kan, maar ik vind het echt vreselijk voor je" en dan weet je in ieder geval dat het geen onwil is maar onvermogen.

Tweeg schreef op 06 september 2009 @ 13:26:

[...]





hmm ja dat denk ik ergens ook wel. Maar als ik niet verander dan zal de volgende vriendschap precies het zelfde verlopen. Dus mss moeten hun idd wel mijn proefpersonen worden XD

waarom zouden alle vriendschappen zo verlopen? Er bestaan namelijk ook mensen die er niet op uit zijn anderen als hun deurmat te gebruiken.

Misschien zoek je zelfs de mensen er onbewust op uit om je door hun te laten gebruiken en zit je daarom steeds in hetzelfde schuitje, want niet iedereen is er inderdaad op uit om een ander te gebruiken.



Gelukkig ben je je er nu van bewust in welke situatie je je nu bevindt, maar er iets aan doen kan best lastig zijn en sla je zelf dan niet voor je kop als het toch weer opnieuw gebeurt.



Ik ben nu 40 en mij gebeurt het ook nog steeds dat ik toch soms mensen over me heen laat lopen, want je grenzen aangeven is soms erg lastig, zeker als die ander erg dwingend en dominant is.

Tweeg schreef op 06 september 2009 @ 14:24:

[...]





omdat ik me als deurmat opstel?? en omdat ik me laat gebruiken.

ik heb het nog nooit anders meegemaakt iig.

zowel in relaties als in vriendschappen

Als iemand zich als deurmat opstelt veeg ik niet mijn voeten aan hem af. Kwestie van respect hebben voor een ander, inleving, en zie mijn motto

blijfgewoonbianca schreef op 06 september 2009 @ 12:41:

iemand die je de grond intrapt ... zulke mensen moet je niet eens in je leven willen.

Iemand hoeft slechts een toespeling hierop te maken; hij hoeft het niet eens letterlijk te zeggen, dan is het al einde vriendschap.

Syncope schreef op 06 september 2009 @ 12:26:

Vriendschap is meestal gebaseerd op iets gezamelijks, een hobby, opleiding of iets uit het verleden. Die gezamelijke factor kan natuurlijk een keer stoppen of voor een van de partijen niet meer belangrijk zijn (denk bijvoorbeeld aan settelen en niet meer uitgaan, hoeveel vriendschappen lopen daar niet op stuk). Misschien is daar bij jou ook wel sprake van? Misschien helpt het je om het op een rijtje te krijgen; waar vind je gelijkgestemde mensen? Op je sportvereniging misschien?

Bij mij ontstaan vriendschappen en/of bevriend contact op het werk ofwel door hobby's, of wel door collega's die ik vrijwel elke dag tegenkom, en waarmee ik al leuke gesprekken heb gevoerd.



Ik heb een aantal vrienden gehad, maar de vriendschap bloedde niet dood omdat de gezamenlijke factor zou verdwijnen, maar doordat een ervan gaat verhuizen.



Zo ken ik iemand bij wie ik weleens langs kwam. Toen heb ik gevraagd of ie langs mij wou komen. Datum en tijd afgesproken, en hij kwam niet opdagen. Hij had ook via MSN contact met me kunnen opnemen, maar dat doet ie ook niet. En als hij met mij begint te chatten dan is het vaak iets wat hij gezien heeft. Dan ga ik daarop in. Je kunt ook online vrienden zijn, d.w.z. dat je regelmatig met me chat in MSN.



En dan komt hij langs terwijl ik met de keukenschoonmaak wou beginnen. En die keukenschoonmaak wil ik niet uitstellen omdat ik daar door de week geen zin in heb, en omdat ik na de schoonmaak de trein naar mijn ouders wil pakken. Daar kan ik dus niet zo veel mee.



Ik schreef in een ander topic dat als ik zelfstandig wil wonen (ik woon nu in een woonvorm voor mensen met een autismespectrumstoornis, maar ik ben zelfstandig genoeg om daarop te kunnen wagen), ik de vriendschappen op het spel zet; want ik heb één vriend bij wie ik het vaakst kom. De oplossing die ik gevonden heb is dat ik een woning wil zoeken die dicht bij de woonvorm ligt, 15 minuten loop afstand, dus ongeveer een kilometer. Dan ga ik nog steeds met hetzelfde gemak naar vrienden toe.



Ook bij mij rust de vriendschap het meest op mijn schouders. Als ik na welgeteld 10 stappen bij de voordeur sta van mijn goede vriend, vind ik dat geen probleem. Maar als ik verder af woon, verlang ik wel meer inzet van mijn vrienden.

Vind afstand in vriendschappen geen obstakel. Meeste van mijn vrienden wonen op 1 a 1,5 uur rijden van mij vandaan. Maar ook als ze bij me om de hoek hadden gewoond zou ik de deur niet bij ze plat lopen, daar heb ik gewoon geen behoefte aan. Via mail kun je met iedereen heel makkelijk contact onderhouden en als je 'ns met elkaar afspreekt dan is dat elke keer weer 'n feestje.

liever weinig vrienden dan zulke 'vrienden'