Psyche
alle pijlers
Even mijn verhaal kwijt
zaterdag 18 december 2010 om 00:01
Bedankt allemaal voor jullie reacties. had het echt even nodig. heb het verhaal weggehaald ivm herkenning....
Het is me nu echt duidelijk dat ik het allemaal niet alleen kan verwerken, en ga ook op zoek naar een goede therapeut. Jullie hebben me net dat zetje gegeven. Dank jullie wel daarvoor.
Liefs
Het is me nu echt duidelijk dat ik het allemaal niet alleen kan verwerken, en ga ook op zoek naar een goede therapeut. Jullie hebben me net dat zetje gegeven. Dank jullie wel daarvoor.
Liefs
zaterdag 18 december 2010 om 00:08
Het klinkt idd allemaal heel heftig justme
Ik denk dat het jou zeker zou helpen
om erover te praten met een therapist.
Ik vroeg me af of je nu je ouders en broers en zussen nog wel eens ziet? Of nemen zij het jezelf kwalijk dat je eindelijk eens voor jezelf gekozen hebt?
Ik zag je andere topic ook, als er eens iets verkeerd gaat, laat het gewoon staan en vraag de volgende dag de angels om het topic te verplaatsen. Geen paniek, het gebeurt iedereen wel eens.
Ik denk dat het jou zeker zou helpen
om erover te praten met een therapist.
Ik vroeg me af of je nu je ouders en broers en zussen nog wel eens ziet? Of nemen zij het jezelf kwalijk dat je eindelijk eens voor jezelf gekozen hebt?
Ik zag je andere topic ook, als er eens iets verkeerd gaat, laat het gewoon staan en vraag de volgende dag de angels om het topic te verplaatsen. Geen paniek, het gebeurt iedereen wel eens.
zaterdag 18 december 2010 om 00:10
Nou, dat is heftig! Meid wees trots op jezelf en probeer te genieten van je leven, je bent nog jong en hebt nog een hoop te genieten! (ja ja, dat zegt iemand die ook heel diep in de put zit) Maar toe, jij bent al een stap verder dan ik. Geniet!
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 18 december 2010 om 00:10
Dat hebben ze helaas niet helemaal goed opgenomen. Ik mocht een lange tijd niet thuis komen. Heb me daar niks van aangetrokken en ben toch gegaan. Het is toch mijn familie. Het is nu anderhalf jaar geleden. Zij willen dat ik weer bij hun ga wonen. Maar ik heb nu, het is niet veel, een kamer in een gelukkig schoon studentenhuis. Dus het gaat nog even duren voordat het contact tussen mij en mijn ouders weer goed is. Maar ik wil het wel.
zaterdag 18 december 2010 om 00:15
Dank jullie wel voor jullie reacties:
@toetyfroety: heb nog wel contact met ze, al is dat heel moeilijk voor mij, omdat ze het me inderdaad kwalijk hebben genomen dat ik voor mezelf koos. Krijg nog steeds wel verwijten omdat ze altijd op mij hebben kunnen bouwen, en ze zijn dat nu kwijt.
@Fame: Het komt allemaal goed idd. Ik denk altijd, you don't know how strong you are, until being strong is the only choice you have. En ik ga nu zeker van mijn leven genieten. Moet eerst alles nog wel plekje geven.
@toetyfroety: heb nog wel contact met ze, al is dat heel moeilijk voor mij, omdat ze het me inderdaad kwalijk hebben genomen dat ik voor mezelf koos. Krijg nog steeds wel verwijten omdat ze altijd op mij hebben kunnen bouwen, en ze zijn dat nu kwijt.
@Fame: Het komt allemaal goed idd. Ik denk altijd, you don't know how strong you are, until being strong is the only choice you have. En ik ga nu zeker van mijn leven genieten. Moet eerst alles nog wel plekje geven.
zaterdag 18 december 2010 om 00:16
Ja inderdaad zal er niet meer gaan wonen. Ik wil mezelf die ellende niet nog een keer aan doen. Het heeft lang geduurd voordat ik inzag dat het niet normaal was. Alle lasten die ik droeg. En het heeft lang geduurd voordat ik die stap heb kunnen nemen. Het was een moeilijke weg, maar terug ga ik niet meer.
zaterdag 18 december 2010 om 00:19
quote:justme85 schreef op 18 december 2010 @ 00:16:
Ja inderdaad zal er niet meer gaan wonen. Ik wil mezelf die ellende niet nog een keer aan doen. Het heeft lang geduurd voordat ik inzag dat het niet normaal was. Alle lasten die ik droeg. En het heeft lang geduurd voordat ik die stap heb kunnen nemen. Het was een moeilijke weg, maar terug ga ik niet meer.Je mag trots zijn op jezelf!
Ja inderdaad zal er niet meer gaan wonen. Ik wil mezelf die ellende niet nog een keer aan doen. Het heeft lang geduurd voordat ik inzag dat het niet normaal was. Alle lasten die ik droeg. En het heeft lang geduurd voordat ik die stap heb kunnen nemen. Het was een moeilijke weg, maar terug ga ik niet meer.Je mag trots zijn op jezelf!
zaterdag 18 december 2010 om 00:24
Hallo Just.
Inderdaad een heftig verhaal zeg!
Knap van je...je hebt de eerste stap al gezet....na het jarenlang verborgen te hebben gehouden ben je er nu mee naar buiten gekomen....echt dapper!
En de volgende dappere misschien voor jouw lastige stap zou inderdaad richting een therapeut kunnen zijn.
Sterkte
Inderdaad een heftig verhaal zeg!
Knap van je...je hebt de eerste stap al gezet....na het jarenlang verborgen te hebben gehouden ben je er nu mee naar buiten gekomen....echt dapper!
En de volgende dappere misschien voor jouw lastige stap zou inderdaad richting een therapeut kunnen zijn.
Sterkte
zaterdag 18 december 2010 om 00:32
He wat een verhaal.
Ook ik ben ooit op een niet zo leuke manier het huis uitgegaan, dat deel van jouw verhaal komt aardig over een met mijn verhaal. Nu veel jaren verder is het contact weer een stuk beter en het grote voordeel is dat als het contact even niet lekker loopt, ik het telefoongesprek kan beeinigen, een eind kan maken aan het bezoek enzo.
Maar doe jezelf een plezier zoek hulp, dit blijft de kop op steken en hoe eerder het een goed plekje bij je heeft gekregen, des te eerder kan jij genieten van alles. Ik wilde dat ik die stap genomen had.....
Sterkte.
Ook ik ben ooit op een niet zo leuke manier het huis uitgegaan, dat deel van jouw verhaal komt aardig over een met mijn verhaal. Nu veel jaren verder is het contact weer een stuk beter en het grote voordeel is dat als het contact even niet lekker loopt, ik het telefoongesprek kan beeinigen, een eind kan maken aan het bezoek enzo.
Maar doe jezelf een plezier zoek hulp, dit blijft de kop op steken en hoe eerder het een goed plekje bij je heeft gekregen, des te eerder kan jij genieten van alles. Ik wilde dat ik die stap genomen had.....
Sterkte.
zaterdag 18 december 2010 om 01:16
quote:justme85 schreef op 18 december 2010 @ 00:10:
Dat hebben ze helaas niet helemaal goed opgenomen. Ik mocht een lange tijd niet thuis komen. Heb me daar niks van aangetrokken en ben toch gegaan. Het is toch mijn familie. Het is nu anderhalf jaar geleden. Zij willen dat ik weer bij hun ga wonen. Maar ik heb nu, het is niet veel, een kamer in een gelukkig schoon studentenhuis. Dus het gaat nog even duren voordat het contact tussen mij en mijn ouders weer goed is. Maar ik wil het wel.
Wat goed en dapper dat je voor jezelf hebt gekozen. En wat triest dat je vader en je broers je zo hebben behandeld. Niet te begrijpen na alles wat je voor hun gedaan hebt.
Ga eerst eens lekker tot rust komen. Probeer je verleden te verwerken en achter je te laten. Haal niet teveel sores van je familie op je hals zou ik zeggen, dat verdien je helemaal niet. Zeker niet terug gaan naar je ouderlijk huis zou ik zeggen.
En ga zo stapje voor stapje verder. Forceer niets. Tuurlijk zal je altijd wel een foute man tegenkomen, maar je alarmbellen gaan wel op tijd rinkelen. Doe ook daar gewoon rustig mee aan, zodat je niet steeds teleurgesteld gaat worden.
Wees lief voor jezelf en probeer te genieten met vriendinnen. En weet 1 ding, je hebt er alles aan gedaan, het ligt niet aan jou. Ga jezelf niets verwijten of laat je geen verwijten aansmeren door je familie. Kom voor jezelf op.
Dat hebben ze helaas niet helemaal goed opgenomen. Ik mocht een lange tijd niet thuis komen. Heb me daar niks van aangetrokken en ben toch gegaan. Het is toch mijn familie. Het is nu anderhalf jaar geleden. Zij willen dat ik weer bij hun ga wonen. Maar ik heb nu, het is niet veel, een kamer in een gelukkig schoon studentenhuis. Dus het gaat nog even duren voordat het contact tussen mij en mijn ouders weer goed is. Maar ik wil het wel.
Wat goed en dapper dat je voor jezelf hebt gekozen. En wat triest dat je vader en je broers je zo hebben behandeld. Niet te begrijpen na alles wat je voor hun gedaan hebt.
Ga eerst eens lekker tot rust komen. Probeer je verleden te verwerken en achter je te laten. Haal niet teveel sores van je familie op je hals zou ik zeggen, dat verdien je helemaal niet. Zeker niet terug gaan naar je ouderlijk huis zou ik zeggen.
En ga zo stapje voor stapje verder. Forceer niets. Tuurlijk zal je altijd wel een foute man tegenkomen, maar je alarmbellen gaan wel op tijd rinkelen. Doe ook daar gewoon rustig mee aan, zodat je niet steeds teleurgesteld gaat worden.
Wees lief voor jezelf en probeer te genieten met vriendinnen. En weet 1 ding, je hebt er alles aan gedaan, het ligt niet aan jou. Ga jezelf niets verwijten of laat je geen verwijten aansmeren door je familie. Kom voor jezelf op.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
