Ff er doorheen. Eenzaam

Ik ben even heel verdrietig. Ik ervaar veel innerlijke eenzaamheid, in de zin dat er niemand echt geïnteresseerd is in mij, of er voor mij is.
Dat zal best aan mezelf liggen, maar ik zou niet weten wat ik nog anders kan doen dan het accepteren.
Therapieën hebben mij inzicht gegeven in mezelf (licht vorm van ass), en er is geestelijke rommel opgeruimd uit mn jeugd (mn moeder vond/vind kinderen niet leuk,werd depressief. Toen vond mn vader mn moeder niet meer leuk en vertrok).
Ik hou van mezelf, ik mag er zijn. Ik ben optimistisch en vind mezelf leuk gezelschap. Op mn werk word ik gewaardeerd en daar put ik veel kracht uit.
Ik heb geweldige kinderen ,waar ik veel plezier mee maak en leuke dingen mee doe.
Ik help andere mensen graag, ook dat wordt altijd wel gewaardeerd. (Behalve door mn moeder,bij haar is het nooit goed, dus daar ben ik mee gestopt.)
Ik heb geleerd mn behoeftes aan te geven bij mensen, maar kom toch steeds van een koude kermis thuis. Het boeit niemand.
Er komt nooit iemand bij mij. Niemand vraagt mij iets. Ik word nooit gebeld of geappt. Familie en vrienden voelen zich niet geroepen me te helpen, of maar te informeren hoe het gaat.
Van iets kleins als ff helpen, of op kind passen toen ik moest bevallen, tot de dag dat ik geopereerd moest worden wegens een ernstige ziekte. Man smeerde hem, want moest echt werken. Gebelde familie en vrienden reageerden met: oo, wat naar! Sterkte he! We horen het wel.
En daar ging ik. Alleen. Smorgens half 7 kinderen naar de opvang brengen, naar het ziekenhuis voor de ingreep. Savonds met een taxi langs de opvang, naar huis. Koken voor de kinderen. Die gingen huilen van vermoeidheid en honger,en ik brak. Ik belde huilend een vriendin of ze kon komen. Ze kwam, en ik vertelde dat het me even teveel werd toen de kinderen allebei gingen huilen. Toen zei ze: "oo, ik schrok me kapot. Ik dacht dat er iets ergs was!" Dat is niet lang een vriendin gebleven.
Met man achteraf gesprek gehad,waarin hij aangaf dat hij de spanning van die dag niet aan kon, en daarom dacht maar beter weg te kunnen gaan. Ik gaf aan het gevoel te hebben dat ik en zijn gezin bij hem altijd op de laatste plaats kwamen en leek alsof hij niet eens van ons hield. Dat werd heftig ontkent. Jaren later werd een collega smoorverliefd op hem, en verliet hij ons met de mededeling dat hij nooit echt gelukkig geweest was, en nu eindelijk geluk gevonden had. Naar de kinderen kijkt hij niet meer om. Ik hou van ze voor 2, onze deur staat altijd open voor hun vrienden, ik sleur iedereen erbij die ik vinden kan om ze toe te juichen terwijl ze opgroeien en mijlpalen bereiken.
En ik? Ik laat verwachtingen, die de vader van de teleurstelling is, los en probeer gelukkig te zijn met mezelf.
Maar af en toe, zoals vandaag, brengt een klein akkefietje me aan het wankelen en ben ik opeens intens verdrietig. Om de eenzaamheid van vroeger, de eenzaamheid van nu.
Vriendinnen heb ik niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen als het alleen maar van mij uitkomt.
Met mn moeder zoek ik geen contact meer na de zoveelste kritiek op mijn kinderen ipv een keer wat aardigs te zeggen, op hun verjaardag notabene.
Mn vader belt af en toe. Die is druk met de familie van zn huidige vrouw, klaagt dat hij ons lang niet gezien heeft, en vraagt dan hoe het met mn ex gaat. Toen ik eens aangaf dat ik het pijnlijk vond dat hij niet vraagt hoe het met MIJ gaat ,snapte hij daar niks van en beëindigde het gesprek maar, omdat hij niet wist wat hij nou moest zeggen.
Hierna weer therapie gehad. nu een hele fijne therapeut, alleen moet ik dat zelf betalen en dat lukt niet altijd. Ik mag haar mailen of bellen als ik diep zit, superlief. Dat heb ik vandaag ook gedaan, alleen dat hielp dit keer ff niet. Ze verwees naar iets van een podcast oid, over steun zien in kleine dingen zoals dat bordje eten van de buurvrouw, of dat kaartje van die verre oom. Beiden nooit iets van die strekking gehad.
Geen idee wat ik met dit beschamend lange bericht denk te bereiken. Ws haal ik later wel weer details weg imv privacy. Maar ik hoop op steun, begrip, herkenning misschien?
In ieder geval bedankt voor het lezen.

Ja he, Lemoos. Voelt idd als een steek. Alsof het iets vanzelfsprekends is. Hoe mis is het dan bij ons als wij zelfs dat niet hebben.
Dankjewel

Dankjewel Calvijn. Wat een ontzettend lieve reactie

Jij ook bedankt zonnetje!erg lief.

IBIopviva schreef: ↑

12-02-2026 23:05

Och je bericht raakt mij ook. Het klinkt alsof je wel wat steun en een knuffel kan gebruiken. Probeer dit bericht vooral ook te zien als een digitale knuffel voor jou.
Ik snap echt dat je therapeut wilt dat je het goede ziet in kleine dingen maar als dat er niet is of het lukt je (nu) niet om te zien wat er wel is heb je daar niet veel aan en kan het averechts werken wat extra vervelend is.

Weet dat er hier veel mensen lezen en schrijven dus je bent hier nooit echt alleen.
Goed dat je hier een bericht geplaatst hebt.

Dankjewel! Jullie reageren idd superlief.
Helaas heb ik ook ervaring met harde reacties op forums, vandaar de angst voor spijt.
Maar ik zag hier meer steunende reacties, dus ik besloot het erop te wagen.