Psyche
alle pijlers
Het ziet niet mee.
maandag 16 januari 2012 om 19:50
De reden dat ik deze bericht op viva zet is meer dat ik mijn verhaal kwijt kan.
Bijna twee jaar geleden overleed mijn eerste vriend aan een verkeersongeluk. Hier was ik kapot van. Ik heb zelf bijna een eind aan mijn leven gemaakt, voor mij was het verdriet ondragelijk. (Ook door de verdriet van mijn verdere verleden.) Na dat het was gebleken dat ik het heb overleeft, was ik nog erg door de war en liet al snel een andere man toe in mijn leven. Deze wist van mijn verhaal en maakte gebruik van mij. Om zijn boodschappen te halen (hij werkte in een restaurant), ik was de gene die altijd kwam (uur rijden) en ik die het verdere initiatief nam.
Hier kwam een einde aan wanneer hij plots ineens niets van zich liet horen. Ik ging verder met zijn leven. Ik was nog flink in rouw, op zoek om mijn leven opnieuw op te bouwen. Heb veel uiteindes geprobeert en zo is er langzaam de persoon gekomen tot wie ik nu ben. Ook strijd ik veel tegen mijn depresie. Ik wil hoe dan ook de goede dingen in het leven zien.
Veel geluk heb ik niet echt gehad in de liefde. In tegen deel, al wordt ik niet snel verliefd op iemand.
Nu probeer ik weer de beetjes bij elkaar te pakken, om eerst mijn eigen dromen te volgen.
Pas geleden hoorde ik dat mijn moeder huid kanker heeft.
De eerste dag ging goed, al hoe wel er natuurlijk veel verdriet was in het gezin. Nu merk ik weer dat ik op ben van binnen, leeg. Van binnen huil ik, aan de buiten kant loop ik dom weg door. Wat kan je anders nog meer doen? Ik probeer sterk tegen over mijn moeder te staan en haar te vertellen dat het goed komt. Soms kan ik het niet meer vol houden en huil ik graag uit, niet bij haar, alleen. Dat wil ik niemand aan doen.
Dit was mijn verhaal. Gelukkig lucht het een beetje op.
M.v.g,
Miss. Adventure.
Bijna twee jaar geleden overleed mijn eerste vriend aan een verkeersongeluk. Hier was ik kapot van. Ik heb zelf bijna een eind aan mijn leven gemaakt, voor mij was het verdriet ondragelijk. (Ook door de verdriet van mijn verdere verleden.) Na dat het was gebleken dat ik het heb overleeft, was ik nog erg door de war en liet al snel een andere man toe in mijn leven. Deze wist van mijn verhaal en maakte gebruik van mij. Om zijn boodschappen te halen (hij werkte in een restaurant), ik was de gene die altijd kwam (uur rijden) en ik die het verdere initiatief nam.
Hier kwam een einde aan wanneer hij plots ineens niets van zich liet horen. Ik ging verder met zijn leven. Ik was nog flink in rouw, op zoek om mijn leven opnieuw op te bouwen. Heb veel uiteindes geprobeert en zo is er langzaam de persoon gekomen tot wie ik nu ben. Ook strijd ik veel tegen mijn depresie. Ik wil hoe dan ook de goede dingen in het leven zien.
Veel geluk heb ik niet echt gehad in de liefde. In tegen deel, al wordt ik niet snel verliefd op iemand.
Nu probeer ik weer de beetjes bij elkaar te pakken, om eerst mijn eigen dromen te volgen.
Pas geleden hoorde ik dat mijn moeder huid kanker heeft.
De eerste dag ging goed, al hoe wel er natuurlijk veel verdriet was in het gezin. Nu merk ik weer dat ik op ben van binnen, leeg. Van binnen huil ik, aan de buiten kant loop ik dom weg door. Wat kan je anders nog meer doen? Ik probeer sterk tegen over mijn moeder te staan en haar te vertellen dat het goed komt. Soms kan ik het niet meer vol houden en huil ik graag uit, niet bij haar, alleen. Dat wil ik niemand aan doen.
Dit was mijn verhaal. Gelukkig lucht het een beetje op.
M.v.g,
Miss. Adventure.
maandag 16 januari 2012 om 20:03
maandag 16 januari 2012 om 20:03
na 2 jaar ben je gewoon nog niet toe aan een andere relatie, in jouw geval.
ik begrijp best dat je troost zocht bij iemand anders ( ben zelf bijna 3 jaar weduwe) maar das een verkeerde basis voor een relatie. en daar maken mensen misbruik van.
heel veel sterkte ivm je moeder trouwens.
ik begrijp best dat je troost zocht bij iemand anders ( ben zelf bijna 3 jaar weduwe) maar das een verkeerde basis voor een relatie. en daar maken mensen misbruik van.
heel veel sterkte ivm je moeder trouwens.
wij slapen nooit.
maandag 16 januari 2012 om 20:15
maandag 16 januari 2012 om 20:21
Ja het goede vertellen is meestal makkelijker dan daad werkelijk doen. Ook al weet je het zo goed. Meestal is dit een positie dat je hart en het verstand met elkaar aan het vechten zijn. Je hart weet wat je wil en moet doen. Je verstand gaat er een 'ja maar' achter plakken. Dit gaat meestal snel, zonder dat je het zelf in de gaten hebt.
maandag 16 januari 2012 om 20:24
en trots die nogal eens in de weg staat....
ik heb natuurlijk 2 kleine kinderen waar ik verantwoordelijk voor ben, dus moet ik blijven nadenken, dan ga je geen stomme dingen doen.
nou ja, wel stomme dingen, maar binnen de grenzen.
ten eerste moet je nu goed gaan nadenken, wat je wilt met je leven, in kleine stapjes. gebruik dat als je leidraad.
ik heb natuurlijk 2 kleine kinderen waar ik verantwoordelijk voor ben, dus moet ik blijven nadenken, dan ga je geen stomme dingen doen.
nou ja, wel stomme dingen, maar binnen de grenzen.
ten eerste moet je nu goed gaan nadenken, wat je wilt met je leven, in kleine stapjes. gebruik dat als je leidraad.
wij slapen nooit.
maandag 16 januari 2012 om 20:29
Ik denk dat het belangrijk is dat je weet dat je van jezelf fouten mag maken. Dan voorkom je fouten in plaats van er angstvallig op te gaan zitten of wanneer je fouten maakt je er ook makkelijk een oplossing bij weet te maken. Ik denk dat ik niet anders kan om veder te gaan in het leven en zal dit dan ook zeker in kleine stapjes gaan doen. Bedankt voor je berichten en je adviezen Valentinamaria.
maandag 16 januari 2012 om 21:01
Mee eens. Het is inderdaad ook vaak karakter en trots om hulp aan te nemen. Herkenbaar, ben ook zo. Als ik om hulp vraag dan moet er heel wat zijn gebeurd. En ik denk dat ik (en jij wellicht ook) dat ook wel uitstraal. Nee, ik red me wel hoor, alles gaat goed, ik ben een sterke vrouw. Maar soms kunnen we het gewoon niet alleen en is die arm gewoon zo fijn.
Kleine stapjes beginnen is inderdaad een goede tip. Proberen toch kleine dingen te vinden waar je van kunt genieten en waardoor je het allemaal langszaam aan weer wat positiever kunt gaan zien. Door kleine fijne dingen heel langszaam de spiraal naar boven zien te vinden. En wil het niet te snel, maar leef per dag. Succes meid.
Ik heb ooit deze zin gehoord, vond hem erg mooi: het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht.
Kleine stapjes beginnen is inderdaad een goede tip. Proberen toch kleine dingen te vinden waar je van kunt genieten en waardoor je het allemaal langszaam aan weer wat positiever kunt gaan zien. Door kleine fijne dingen heel langszaam de spiraal naar boven zien te vinden. En wil het niet te snel, maar leef per dag. Succes meid.
Ik heb ooit deze zin gehoord, vond hem erg mooi: het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht.
maandag 16 januari 2012 om 21:22
Ik ben zelf, een jaar of 10 geleden inmiddels, depressief geweest. Je hebt er nu niks aan, maar achteraf ben ik wel "blij" dat me dit is overkomen. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, en ik zal nu ook niet zo gauw bij de pakken neer gaan zitten. Ik heb immers wel voor hetere vuren gestaan. Toen zag ik ook alles heel donker, en nergens een beetje licht. Maar ben wel opgekrabbeld doordat ik op een gegeven moment toch ergens een stukje licht zag. Zoek iets waar jij toch een klein beetje plezier uit haalt. Dan zie je heel langszaam ook weer de leuke dingen die het leven te bieden heeft.
maandag 16 januari 2012 om 21:44
dinsdag 17 januari 2012 om 13:07
of het het je gerust stelt weet ik niet,
mijn moeder leeft nu al 22 jaar met huidkanker.
niet om je te ontmoedigen maar nu gaat ze dood aan galwegkanker
mijn vader is 7 jaar schoon geweest van beenmergkanker dat is nu weer terug, nieuwe vorm van chemo lijkt in de soep te lopen
ik herken me een beetje in je verhaal
ik voel me machteloos en ik ben op
ik kan niet meer
even tot slot,
als ik vragen mag, waar zit de huidkanker bij je moeder?
liefs
mijn moeder leeft nu al 22 jaar met huidkanker.
niet om je te ontmoedigen maar nu gaat ze dood aan galwegkanker
mijn vader is 7 jaar schoon geweest van beenmergkanker dat is nu weer terug, nieuwe vorm van chemo lijkt in de soep te lopen
ik herken me een beetje in je verhaal
ik voel me machteloos en ik ben op
ik kan niet meer
even tot slot,
als ik vragen mag, waar zit de huidkanker bij je moeder?
liefs
zaterdag 21 januari 2012 om 15:54
Hallo Evelyn. Wat naar om te horen! Het zit bij jou niet mee. Ik wens je aller eerst heel veel sterkte toe en de goede hoop dat het met je moeder zo wel je vader goed mag komen! Mijn moeder zegt zelf dat ze de afgelopen twee weken, vlak voor dat het werdt geconstateerd en weg liet snijden, veel last had van het plekje. Rood, opgezwollen, bobbeltjes, jeuk, brandende pijn, enzovoorts. Wel beseft ze dat ze al jaren een bultje heeft op de plek waar nu met zekerheid huidkanker zit, alleen zonder er last van te hebben gehad. Met het idee dat het gewoon een pukkeltje/wratje kon zijn. Helaas zit huidkanker in de familie. Mijn oom is er twee keer op tijd bij geweest. Het is afwachten. Dinsdag over een week krijgt ze uitslag. Het plekje zit boven aan haar rug / schuin op haar schouder.
