Psyche
alle pijlers
Hoe weer de weg op in de auto?
vrijdag 19 augustus 2011 om 03:19
Hoi, en alvast bedankt voor het lezen,
In augustus 2009 heb ik mijn rijbewijs gehaald. Dit ging bijzonder soepel, na 32 uur les en zonder noemenswaardige problemen bij het afrijden, waar ik me ook heel zeker voor voelde. Diezelfde zomer (een maand eerder) hebben vrienden/kennissen van mij echter een dodelijk ongeluk gehad. Tussen dat ongeluk en mijn rijexamen was ik zelf bijna te druk om er bij stil te staan, met een groot project waar twee van hen ook aan mee zouden doen (dus grote drive om het alsnog mooi te maken met minder mensen) en (mentaal) druk met een van die twee die nog maanden in coma lag. De realisatie dat twee anderen echt weg waren kwam wat later, in oktober pas, en sindsdien voel ik me eigenlijk niet meer prettig in auto's.
Niet prettig bij vrienden die nog niet zo lang rijden, niet bij mijn moeder, eigenlijk alleen bij mensen bij wie het vanaf dat ik instap (op de bijrijderstoel) "goed voelt", wat er niet veel zijn, en mijn vader.
Zelf heb ik nog hooguit 2x kort achter het stuur gezeten in september dat jaar.
Ik heb geen ervaring met irreële angsten, en ben er ondertussen wel echt klaar mee. Mijn ouders vinden het jammer (niet alleen financieel) dat ik niets doe met mijn rijexamen en het laat verwateren, ikzelf ook, en misschien helpt zelf weer rijden me er juist overheen. En ik vind het ook stom, zo'n rare angst. Zelfs de vriendin die in coma lag rijdt weer, waarom ik dan niet?
Maar hoe weet je of je daar weer aan toe bent? Is het verstandig om wat opfrislesjes te nemen en dan maar te kijken hoe het gaat en of het daar beter van wordt? Of kan ik beter wachten tot ik me bij anderen weer veilig voel? Is een opfriscursus de oplossing, of kan ik beter bij gespecialiseerde faalangst-scholen kijken? Of is het misschien verstandig andere hulp te zoeken als ik 2 jaar na dato zonder er zelf bij geweest te zijn nog een irreële angst heb, kan het zijn dat ik het niet goed verwerkt heb? Of kan het goed zijn juist iets extremers op te zoeken dat me er misschien in 1x overheen helpt, zoals een slipcursus? Of iets waar je voorzichtig kunt botsen (bestaat dat?) en er dan achter komen hoe veilig een auto om je heen is?
Ik kan niet echt definiëren wat ik er eng aan vind, het is een algemeen gevoel van onveiligheid, met continue mee kijken, schrikken als ik denk dat een auto onze baan op stuurt, kromme tenen, botsangst, etc.
Ook weet ik, naast "het hoe", niet wanneer het verstandig is om het weer op te pakken; als ik het rationeel weer zou willen (aanwezig) of als ik het gevoelsmatig weer durf (nog niet).
Ik heb dit niet op de fiets, al racefiets ik ook regelmatig, wat ook wel op snelheid door het verkeer gaat. Alleen af en toe ook in de trein (waar hun auto mee was gebotst), als ze stations uitrijden over wissels met een andere trein er vlak naast, en waar je natuurlijk nog minder controle hebt.
Ik hoor heel graag tips en/of ervaringen, alvast bedankt!
Hydrofilia
In augustus 2009 heb ik mijn rijbewijs gehaald. Dit ging bijzonder soepel, na 32 uur les en zonder noemenswaardige problemen bij het afrijden, waar ik me ook heel zeker voor voelde. Diezelfde zomer (een maand eerder) hebben vrienden/kennissen van mij echter een dodelijk ongeluk gehad. Tussen dat ongeluk en mijn rijexamen was ik zelf bijna te druk om er bij stil te staan, met een groot project waar twee van hen ook aan mee zouden doen (dus grote drive om het alsnog mooi te maken met minder mensen) en (mentaal) druk met een van die twee die nog maanden in coma lag. De realisatie dat twee anderen echt weg waren kwam wat later, in oktober pas, en sindsdien voel ik me eigenlijk niet meer prettig in auto's.
Niet prettig bij vrienden die nog niet zo lang rijden, niet bij mijn moeder, eigenlijk alleen bij mensen bij wie het vanaf dat ik instap (op de bijrijderstoel) "goed voelt", wat er niet veel zijn, en mijn vader.
Zelf heb ik nog hooguit 2x kort achter het stuur gezeten in september dat jaar.
Ik heb geen ervaring met irreële angsten, en ben er ondertussen wel echt klaar mee. Mijn ouders vinden het jammer (niet alleen financieel) dat ik niets doe met mijn rijexamen en het laat verwateren, ikzelf ook, en misschien helpt zelf weer rijden me er juist overheen. En ik vind het ook stom, zo'n rare angst. Zelfs de vriendin die in coma lag rijdt weer, waarom ik dan niet?
Maar hoe weet je of je daar weer aan toe bent? Is het verstandig om wat opfrislesjes te nemen en dan maar te kijken hoe het gaat en of het daar beter van wordt? Of kan ik beter wachten tot ik me bij anderen weer veilig voel? Is een opfriscursus de oplossing, of kan ik beter bij gespecialiseerde faalangst-scholen kijken? Of is het misschien verstandig andere hulp te zoeken als ik 2 jaar na dato zonder er zelf bij geweest te zijn nog een irreële angst heb, kan het zijn dat ik het niet goed verwerkt heb? Of kan het goed zijn juist iets extremers op te zoeken dat me er misschien in 1x overheen helpt, zoals een slipcursus? Of iets waar je voorzichtig kunt botsen (bestaat dat?) en er dan achter komen hoe veilig een auto om je heen is?
Ik kan niet echt definiëren wat ik er eng aan vind, het is een algemeen gevoel van onveiligheid, met continue mee kijken, schrikken als ik denk dat een auto onze baan op stuurt, kromme tenen, botsangst, etc.
Ook weet ik, naast "het hoe", niet wanneer het verstandig is om het weer op te pakken; als ik het rationeel weer zou willen (aanwezig) of als ik het gevoelsmatig weer durf (nog niet).
Ik heb dit niet op de fiets, al racefiets ik ook regelmatig, wat ook wel op snelheid door het verkeer gaat. Alleen af en toe ook in de trein (waar hun auto mee was gebotst), als ze stations uitrijden over wissels met een andere trein er vlak naast, en waar je natuurlijk nog minder controle hebt.
Ik hoor heel graag tips en/of ervaringen, alvast bedankt!
Hydrofilia
vrijdag 19 augustus 2011 om 04:12
Allereerst; wat een heftig verhaal. Volkomen begrijpelijk dat je angsten hebt.
Zelf ken ik de angst van bijrijder zijn, maar bij mij komt dit voort uit het feit dat ik dan geen controle heb. Ik heb zo'n 15 jaar (ver voordat ik mn rijbewijs haalde) geleden ook een kennis verloren aan een dodelijk ongeluk en kan je angst voor autorijden dan ook goed begrijpen.
Volgens mij geef jij je eigen antwoorden al. Ja, ik denk ook dat je hulp nodig hebt. In wat voor vorm vind ik lastig, sommige therapeuten zijn gespecialiseerd in omgaan met angsten. Google eens rijangst en je zal zien dat je niet de enige bent.
Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. Sterkte!
Zelf ken ik de angst van bijrijder zijn, maar bij mij komt dit voort uit het feit dat ik dan geen controle heb. Ik heb zo'n 15 jaar (ver voordat ik mn rijbewijs haalde) geleden ook een kennis verloren aan een dodelijk ongeluk en kan je angst voor autorijden dan ook goed begrijpen.
Volgens mij geef jij je eigen antwoorden al. Ja, ik denk ook dat je hulp nodig hebt. In wat voor vorm vind ik lastig, sommige therapeuten zijn gespecialiseerd in omgaan met angsten. Google eens rijangst en je zal zien dat je niet de enige bent.
Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. Sterkte!
vrijdag 19 augustus 2011 om 08:37
Ik heb het in heel lichte mate als ik naast mijn man zit. Dan wijs ik hem soms op dingen die hij al lang gezien heeft. Fietsers of andere auto's. Jaren geleden heb ik ooit eens een klein botsinkje gehad. Kop-staart botsinkje, eigen schuld. Niets aan de hand, alleen blikschade. Het commentaar geef ik gelukkig alleen als ik bij mijn man in de auto zit en hij reageert er eigenlijk niet op, wat ik heel knap vind. Ik zou horendol worden van iemand die als een soort Hyacinth Bucket naast me zit . Zelf durf ik wel te rijden. Ik vond het eng maar ben de volgende dag weer in de auto gestapt en sindsdien rijd ik gewoon weer.
In jouw geval zou ik eerst eens een paar lessen proberen bij een rijschool gespecialiseerd in dit soort angsten. Als zij dan denken dat je verdere hulp nodig bent zullen ze dat denk ik wel aangeven. Misschien zien zij de angst om te rijden en de angst om naast de bestuurder te zitten wel als 2 losse zaken? Ik zou eens informeren. Het is inderdaad zonde om geen gebruik te maken van je rijbewijs als er misschien een oplossing is.
In jouw geval zou ik eerst eens een paar lessen proberen bij een rijschool gespecialiseerd in dit soort angsten. Als zij dan denken dat je verdere hulp nodig bent zullen ze dat denk ik wel aangeven. Misschien zien zij de angst om te rijden en de angst om naast de bestuurder te zitten wel als 2 losse zaken? Ik zou eens informeren. Het is inderdaad zonde om geen gebruik te maken van je rijbewijs als er misschien een oplossing is.
vrijdag 19 augustus 2011 om 09:14
Hoi Hydro,
Ik was altijd bang van rijden, maar toen mijn neef verongelukte en mijn ouders de advocaat van mijn oom moesten helpen, was de angst bijna verlammend. Ik zweette en had hartkloppingen. Mijn rijbewijs halen heb ik altijd uitgesteld, totdat het moest, omdat ik 's avonds werkte en ik mijn man niet als chauffeur kon blijven gebruiken.
De rijbewijs halen ging niet slecht, maar alleen rijden... Dat lukte me niet. Als ik alleen in de auto zat, werd ik ziek. Ik kon niet eens een straat verder rijden.
Op een dag moest ik naar een belangrijke afspraak. Ik miste de bus en de enige manier om nog op tijd te komen was met de bus. Mefsman zei dat ik de auto moest nemen, alleen. Ik deed het. Doodsbenauwd was ik, maar het lukte wel. Toen heb ik veel korte ritjes gedaan en zo, in twee of drie jaar de tijd, de moed opgebouwd om te rijden. Nu ga ik na mijn werk met de auto, ik doe boodschappen en breng de kinderen overal naar toe. Het gevoel van vrijheid omdat ik kan rijden overheerst de angst.
Ik weet dat je lessen kan nemen om je angst te overwinnen, maar dat heb ik toen niet gedaan, omdat bij mij was het probleem vooral alleen rijden, dat ik zonder hulp voor mij een dodelijke machiene kon betruren.
Ik was altijd bang van rijden, maar toen mijn neef verongelukte en mijn ouders de advocaat van mijn oom moesten helpen, was de angst bijna verlammend. Ik zweette en had hartkloppingen. Mijn rijbewijs halen heb ik altijd uitgesteld, totdat het moest, omdat ik 's avonds werkte en ik mijn man niet als chauffeur kon blijven gebruiken.
De rijbewijs halen ging niet slecht, maar alleen rijden... Dat lukte me niet. Als ik alleen in de auto zat, werd ik ziek. Ik kon niet eens een straat verder rijden.
Op een dag moest ik naar een belangrijke afspraak. Ik miste de bus en de enige manier om nog op tijd te komen was met de bus. Mefsman zei dat ik de auto moest nemen, alleen. Ik deed het. Doodsbenauwd was ik, maar het lukte wel. Toen heb ik veel korte ritjes gedaan en zo, in twee of drie jaar de tijd, de moed opgebouwd om te rijden. Nu ga ik na mijn werk met de auto, ik doe boodschappen en breng de kinderen overal naar toe. Het gevoel van vrijheid omdat ik kan rijden overheerst de angst.
Ik weet dat je lessen kan nemen om je angst te overwinnen, maar dat heb ik toen niet gedaan, omdat bij mij was het probleem vooral alleen rijden, dat ik zonder hulp voor mij een dodelijke machiene kon betruren.
vrijdag 19 augustus 2011 om 09:18
Ik herken mezelf precies in je verhaal, ik heb 2 jaar geleden ook een probleem gekregen met autorijden omdat een dierbare een ernstig ongeluk kreeg (aquaplaning, over de kop geslagen op de snelweg)
Gelukkig heeft mijn dierbare het overleefd, maar de schrik zat er goed in.. Voornamelijk situaties waarin het hard regende, slechte/ontbreken van lantaarnpalen en goede markering op de weg maakte dat ik totaal verkrampt/in paniek in de auto zat, bang om de controle te verliezen..
Wat mij geholpen heeft is een slipcursus, waarbij ik wel de controle MOEST verliezen, maar ook leerde hiermee om te gaan.
Ga een stuk zekerder op pad (al blijf ik soms de hierboven beschreven Hyacint Bucket momentjes hebben bij vriendlief in de auto )
Ik hoop echt dat je je angst te boven komt, wens je veel sterkte hiermee!
Gelukkig heeft mijn dierbare het overleefd, maar de schrik zat er goed in.. Voornamelijk situaties waarin het hard regende, slechte/ontbreken van lantaarnpalen en goede markering op de weg maakte dat ik totaal verkrampt/in paniek in de auto zat, bang om de controle te verliezen..
Wat mij geholpen heeft is een slipcursus, waarbij ik wel de controle MOEST verliezen, maar ook leerde hiermee om te gaan.
Ga een stuk zekerder op pad (al blijf ik soms de hierboven beschreven Hyacint Bucket momentjes hebben bij vriendlief in de auto )
Ik hoop echt dat je je angst te boven komt, wens je veel sterkte hiermee!
vrijdag 19 augustus 2011 om 09:18
Hoi,
ik denk dat je inderdaad psychologische begeleiding nodig gaat hebben, daar irrationele rijangst behoorlijk hardnekkig kan zijn.
Helaas spreek ik uit eigen ervaring..
Ikzelf worstel er al jaren mee (na een ongeluk op de snelweg) en ik heb periodes gehad dat ik me er zelf overheen wist te zetten en weer een poosje gewoon auto reed.
Ook heb ik er een tijdje bij een psycholoog voor gelopen en toen ging het ook weer een poosje goed.
Maar ook, zoals nu, dat het gewoon weer niet meer gaat,
De angst voor een ongeluk, schrikreacties, precies de dingen die jij ook noemt maken dat het nu eventje geen optie is.
Ik heb afgelopen week dus besloten om naar een in rijangst gespecialiseerde rijinstructeur te gaan, ditmaal red ik het niet om in mijn eentje mijzelf weer hierover heen te zetten.
Bij mij is het ook de gedachte/angst hoe snel je leven over kan zijn, bij 1 verkeerde beslissing..
De psycholoog zei toendertijd tegen mij dat wij als maatschappij de risico's hebben geaccepteerd om te kunnen autorijden en deelnemen aan de maatschappij en mij bekruipt zo af en toe het gevoel dat ik mijzelf afvraag of het voor mij ook zo geldt.
Het lijkt mij verschrikkelijk om een dierbare te verliezen omdat ik sneller van a naar b wil dan ik met het OV zou doen...
Tegelijkertijd besef ik natuurlijk terdege dat het een belachelijke gedachte is en dat je leeft om te leven en dat je angst niet je leven dusdanig zou mogen beinvloeden.
Dr. Phil zei het eens zo mooi:' je kunt jezelf jarenlang tegen houden dingen te doen ivm angsten maar als je 80 bent en er is nooit wat gebeurd dan denk je waarschijnlijk, had ik maar geleefd en genoten, nu is het te laat, ik ben mijn hele leven bang geweest voor iets dat nooit gebeurd is en nu is het te laat...
Kortom, ik heb bewust besloten mijn rijangst het niet te laten winnen en ik heb het gevoel dat jij dat ook zou moeten doen.
Je bent nog zo jong, een leven voor je om te leven...
Er zijn heel veel manieren om van rijangst af te komen en het is zaak uit te zoeken wat voor jou werkt..
Ik hoop dat je wat opsteekt van de reacties hier, je bent absoluut niet alleen hierin
ik denk dat je inderdaad psychologische begeleiding nodig gaat hebben, daar irrationele rijangst behoorlijk hardnekkig kan zijn.
Helaas spreek ik uit eigen ervaring..
Ikzelf worstel er al jaren mee (na een ongeluk op de snelweg) en ik heb periodes gehad dat ik me er zelf overheen wist te zetten en weer een poosje gewoon auto reed.
Ook heb ik er een tijdje bij een psycholoog voor gelopen en toen ging het ook weer een poosje goed.
Maar ook, zoals nu, dat het gewoon weer niet meer gaat,
De angst voor een ongeluk, schrikreacties, precies de dingen die jij ook noemt maken dat het nu eventje geen optie is.
Ik heb afgelopen week dus besloten om naar een in rijangst gespecialiseerde rijinstructeur te gaan, ditmaal red ik het niet om in mijn eentje mijzelf weer hierover heen te zetten.
Bij mij is het ook de gedachte/angst hoe snel je leven over kan zijn, bij 1 verkeerde beslissing..
De psycholoog zei toendertijd tegen mij dat wij als maatschappij de risico's hebben geaccepteerd om te kunnen autorijden en deelnemen aan de maatschappij en mij bekruipt zo af en toe het gevoel dat ik mijzelf afvraag of het voor mij ook zo geldt.
Het lijkt mij verschrikkelijk om een dierbare te verliezen omdat ik sneller van a naar b wil dan ik met het OV zou doen...
Tegelijkertijd besef ik natuurlijk terdege dat het een belachelijke gedachte is en dat je leeft om te leven en dat je angst niet je leven dusdanig zou mogen beinvloeden.
Dr. Phil zei het eens zo mooi:' je kunt jezelf jarenlang tegen houden dingen te doen ivm angsten maar als je 80 bent en er is nooit wat gebeurd dan denk je waarschijnlijk, had ik maar geleefd en genoten, nu is het te laat, ik ben mijn hele leven bang geweest voor iets dat nooit gebeurd is en nu is het te laat...
Kortom, ik heb bewust besloten mijn rijangst het niet te laten winnen en ik heb het gevoel dat jij dat ook zou moeten doen.
Je bent nog zo jong, een leven voor je om te leven...
Er zijn heel veel manieren om van rijangst af te komen en het is zaak uit te zoeken wat voor jou werkt..
Ik hoop dat je wat opsteekt van de reacties hier, je bent absoluut niet alleen hierin
vrijdag 19 augustus 2011 om 09:21
quote:phynn schreef op 19 augustus 2011 @ 09:18:
Ik herken mezelf precies in je verhaal, ik heb 2 jaar geleden ook een probleem gekregen met autorijden omdat een dierbare een ernstig ongeluk kreeg (aquaplaning, over de kop geslagen op de snelweg)
Gelukkig heeft mijn dierbare het overleefd, maar de schrik zat er goed in.. Voornamelijk situaties waarin het hard regende, slechte/ontbreken van lantaarnpalen en goede markering op de weg maakte dat ik totaal verkrampt/in paniek in de auto zat, bang om de controle te verliezen..
Wat mij geholpen heeft is een slipcursus, waarbij ik wel de controle MOEST verliezen, maar ook leerde hiermee om te gaan.
Ga een stuk zekerder op pad (al blijf ik soms de hierboven beschreven Hyacint Bucket momentjes hebben bij vriendlief in de auto )
Ik hoop echt dat je je angst te boven komt, wens je veel sterkte hiermee!
Dit is iets waar ik ook nog over na heb gedacht om te doen,
juist ervaren hoe het is de controle daadwerkelijk te verliezen.
Fijn dat het jou gehopen heeft
Ik herken mezelf precies in je verhaal, ik heb 2 jaar geleden ook een probleem gekregen met autorijden omdat een dierbare een ernstig ongeluk kreeg (aquaplaning, over de kop geslagen op de snelweg)
Gelukkig heeft mijn dierbare het overleefd, maar de schrik zat er goed in.. Voornamelijk situaties waarin het hard regende, slechte/ontbreken van lantaarnpalen en goede markering op de weg maakte dat ik totaal verkrampt/in paniek in de auto zat, bang om de controle te verliezen..
Wat mij geholpen heeft is een slipcursus, waarbij ik wel de controle MOEST verliezen, maar ook leerde hiermee om te gaan.
Ga een stuk zekerder op pad (al blijf ik soms de hierboven beschreven Hyacint Bucket momentjes hebben bij vriendlief in de auto )
Ik hoop echt dat je je angst te boven komt, wens je veel sterkte hiermee!
Dit is iets waar ik ook nog over na heb gedacht om te doen,
juist ervaren hoe het is de controle daadwerkelijk te verliezen.
Fijn dat het jou gehopen heeft
vrijdag 19 augustus 2011 om 09:27
Ik herken het een beetje.
Ik heb vorig jaar een flink ongeluk gehad met mijn auto. Geen gewonden, maar wel heel erg heftig voor mij persoonlijk. De dagen en weken erna begon ik het autorijden eigenlijk een beetje te vermijden. Opritten van snelwegen, inhalen van vrachtwagens, alles ging ineens gepaard met een beklemmend angstgevoel op mijn borst. En heel veel kromme tenen ook ja. Herkenning alom ja.
Bij mij is het vanzelf weggegaan, toen ik door mijn vriend 'gedwongen' werd om gewoon weer auto te gaan rijden, zoals ik jaren daarvoor ook deed.
Maar jouw situatie is anders, je hebt relatief weinig ervaring in de auto. Als ik in jouw schoenen zou staan zou ik een paar lessen gaan nemen, dus onder begeleiding van een goede, ervaren rij-instructeur, om te merken dat je prima veilig rijdt. En daarna is het een kwestie van: rijden, rijden, rijden. En je zal merken dat de angst minder wordt.
Succes.
Ik heb vorig jaar een flink ongeluk gehad met mijn auto. Geen gewonden, maar wel heel erg heftig voor mij persoonlijk. De dagen en weken erna begon ik het autorijden eigenlijk een beetje te vermijden. Opritten van snelwegen, inhalen van vrachtwagens, alles ging ineens gepaard met een beklemmend angstgevoel op mijn borst. En heel veel kromme tenen ook ja. Herkenning alom ja.
Bij mij is het vanzelf weggegaan, toen ik door mijn vriend 'gedwongen' werd om gewoon weer auto te gaan rijden, zoals ik jaren daarvoor ook deed.
Maar jouw situatie is anders, je hebt relatief weinig ervaring in de auto. Als ik in jouw schoenen zou staan zou ik een paar lessen gaan nemen, dus onder begeleiding van een goede, ervaren rij-instructeur, om te merken dat je prima veilig rijdt. En daarna is het een kwestie van: rijden, rijden, rijden. En je zal merken dat de angst minder wordt.
Succes.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
vrijdag 19 augustus 2011 om 20:57
Ik snap heel goed dat de angst er toen goed inzat, en dat je nu al zo lang niet meer gereden hebt dat de drempel te hoog is. en het lastige is: de angst is hier niet irreeel, je weet immers zelf dat er iets kan gebeuren, maar wel ireeel groot. Ik heb zelf gelukkig niet zo'n heftige ervaring, maar was gewoon zelf niet zo'n held in de auto. Als ik een flink stuk moest rijden, zag ik daar uren van tevoren al tegenop, en ik kwam steeds met hoofdpijn thuis.
Gek genoeg bleek voor mij de oplossing een eigen autootje kopen. Ik kon die van mijn ouders wel lenen, maar die wonen nogal ver weg,
waardoor dat gedoe was, en ik dus een mooi
excuus had om niet te rijden. Ik heb nu dus zelf een autootje, en dat voelt veel beter. Hij is klein, zodat ik het gevoel heb dat ik goed controle heb, en hij is van mij, dus als ik er een deuk in rijd, is dat alleen mijn probleem. Daardoor rij ik veel vaker, en het is echt waar, door gewoon te doen neemt de angst af. Ik vind het nu van tevoren soms nog wel even spannend, bv als ik midden in een grote stad moet zijn, maar als ik eenmaal in de auto zit, vind ik het eigenlijk best leuk. En ik kan meezingen met de radio zonder gehoorschade aan medepassagiers te veroorzaken .
Bij jou zit het waarschijnlijk (begrijpelijkerwijs) wel dieper, dus ik zou inderdaad een rijschool zoeken die speciale instructeurs voor mensen met rijangst heeft. Je bent niet de enige, dus ze kunnen je daar vast wel een goed advies geven over de beste strategie.
Succes!
Gek genoeg bleek voor mij de oplossing een eigen autootje kopen. Ik kon die van mijn ouders wel lenen, maar die wonen nogal ver weg,
waardoor dat gedoe was, en ik dus een mooi
excuus had om niet te rijden. Ik heb nu dus zelf een autootje, en dat voelt veel beter. Hij is klein, zodat ik het gevoel heb dat ik goed controle heb, en hij is van mij, dus als ik er een deuk in rijd, is dat alleen mijn probleem. Daardoor rij ik veel vaker, en het is echt waar, door gewoon te doen neemt de angst af. Ik vind het nu van tevoren soms nog wel even spannend, bv als ik midden in een grote stad moet zijn, maar als ik eenmaal in de auto zit, vind ik het eigenlijk best leuk. En ik kan meezingen met de radio zonder gehoorschade aan medepassagiers te veroorzaken .
Bij jou zit het waarschijnlijk (begrijpelijkerwijs) wel dieper, dus ik zou inderdaad een rijschool zoeken die speciale instructeurs voor mensen met rijangst heeft. Je bent niet de enige, dus ze kunnen je daar vast wel een goed advies geven over de beste strategie.
Succes!
zaterdag 20 augustus 2011 om 00:59
maandag 22 augustus 2011 om 01:04
Mijn vader en ik hadden mijn zoon opgehaald op kamp,samen want ik was deze week al drie keer geveld door migraine.dus mijn vader zou rijden.. Maar hij is nogal bang op de grote weg (snelweg) door verkeerd rijden belandde hiij op de grote weg.. levensgevaarlijk,want hij rijdt dan véél te langzaam. auto's en vrachtauto's toeteren..
dus ik zat met samengeknepen billen. op een gegeven moment zijn we ergens in de stad en ben ik ontzettend kwaad geworden en heb geroepen en NU zet je de auto aan de kant en laat je mij rijden..
dat is dus ook gebeurd..
Politie was ondertussen ook ge-arriveerd,bleek al een hele tijd achter ons te zitten.
Ik heb er het hele weekend een rotgevoel aan overgehouden..
dus ik zat met samengeknepen billen. op een gegeven moment zijn we ergens in de stad en ben ik ontzettend kwaad geworden en heb geroepen en NU zet je de auto aan de kant en laat je mij rijden..
dat is dus ook gebeurd..
Politie was ondertussen ook ge-arriveerd,bleek al een hele tijd achter ons te zitten.
Ik heb er het hele weekend een rotgevoel aan overgehouden..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
