Psyche
alle pijlers
Houdt het dan nooit op?
vrijdag 9 september 2011 om 09:56
De laatste 41/2 jaar zijn er veel mensen in mijn omgeving geweest die kanker hebben gekregen, zelf ben ik er 1 van. Gelukkig gaat het lichamelijk heel goed met me op dit moment maar de stroom van zieke mensen blijft maar doorgaan. Heb je de ene klap nog niet verwerkt, komt de volgende. Op dit moment zit ik er een beetje doorheen. Druk met gezin,werk en helpen waar ik kan. Hierdoor heb ik weinig tijd over voor echte ontspanning en door de slechte zomer is mijn vakantie ook een beetje mislukt. Soms wil ik mn koffertje pakken en weg, even helemaal niks en niemand. En daar voel ik me dan ook weer een soort schuldig over, verstand en gevoel lopen dan uiteen. Ik weet niet wat ik hier nu mee wil maar het lucht me wat op. Thnx voor het lezen.
vrijdag 9 september 2011 om 09:59
Lieve groenoogje!
Tuurlijk mag je je hart luchten
Wat naar dat mensen in je omgeving kanker krijgen en jij ook ? Hoop dat het goed met je gaat. Het is een rotziekte
Soms wil je inderdaad er echt even tussen uit. Vooral na deze zomer. Kun je niet paar weken vrij krijgen en met je gezin naar een vakantiebestemming waar jij graag heen wilt? Om te ontspannen? Of alleen/met vriendinnen?
Sterkte!
Tuurlijk mag je je hart luchten
Wat naar dat mensen in je omgeving kanker krijgen en jij ook ? Hoop dat het goed met je gaat. Het is een rotziekte
Soms wil je inderdaad er echt even tussen uit. Vooral na deze zomer. Kun je niet paar weken vrij krijgen en met je gezin naar een vakantiebestemming waar jij graag heen wilt? Om te ontspannen? Of alleen/met vriendinnen?
Sterkte!
vrijdag 9 september 2011 om 10:02
Ik herken het wel.
Wij hebben ook een periode (van zo'n jaar of 4) gehad dat de ene na de andere dierbare ziek werd, en sommige zijn ook overleden.
Dan had ik ook af en toe het gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon, en wilde ik eigenlijk 'vluchten'. Maar dat doe je niet.
Wat mij heeft geholpen is praten, praten en nog 'ns praten. Met direct betrokkenen, maar ook met buitenstaanders. Het doet mij altijd heel veel goed om het 'van me af te praten'.
En schrijven (in een dagboek, of hier) lucht ook op.
Sterkte!
Wij hebben ook een periode (van zo'n jaar of 4) gehad dat de ene na de andere dierbare ziek werd, en sommige zijn ook overleden.
Dan had ik ook af en toe het gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon, en wilde ik eigenlijk 'vluchten'. Maar dat doe je niet.
Wat mij heeft geholpen is praten, praten en nog 'ns praten. Met direct betrokkenen, maar ook met buitenstaanders. Het doet mij altijd heel veel goed om het 'van me af te praten'.
En schrijven (in een dagboek, of hier) lucht ook op.
Sterkte!
vrijdag 9 september 2011 om 10:05
Wat zwaar voor je. Kun je niet een lang weekend ertussenuit? Waar ontspan je van? Een dagje sauna, een bos- of strandwandeling, een concert, hardlopen... Fysieke activiteit buiten kan heel ontspannend werken en je hoofd leegmaken.
Is er iemand die voor jou zorgt en je zo af en toe verwent? Krijg je wel eens een ontbijtje op bed? Lukt het je tijd voor jezelf te nemen, kun je nee zeggen?
Is er iemand die voor jou zorgt en je zo af en toe verwent? Krijg je wel eens een ontbijtje op bed? Lukt het je tijd voor jezelf te nemen, kun je nee zeggen?
Ga in therapie!
vrijdag 9 september 2011 om 10:06
vrijdag 9 september 2011 om 10:26
Jullie zijn lief!
Ik heb gelukkig een hele lieve man die ook regelmatig ontbijtjes op bed brengt etc. Het gaat hem ook allemaal niet in zijn kouwe kleren natuurlijk. Wat betreft vakantie, wij hebben allebei niet echt veel verlofdagen en ik werk zelf ook nog om het weekend (zorg). Gelukkig hebben we wel een weekje vrij met de herfstvakantie en dan willen we ook echt even weg. In het verleden gingen ik en mijn man weleens een weekendje samen weg maar aangezien onze omgeving door dit alles behoorlijk is uitgedund is dit niet meer mogelijk.
Nee zeggen kan ik erg slecht, ben ik me van bewust.
Ik heb gelukkig een hele lieve man die ook regelmatig ontbijtjes op bed brengt etc. Het gaat hem ook allemaal niet in zijn kouwe kleren natuurlijk. Wat betreft vakantie, wij hebben allebei niet echt veel verlofdagen en ik werk zelf ook nog om het weekend (zorg). Gelukkig hebben we wel een weekje vrij met de herfstvakantie en dan willen we ook echt even weg. In het verleden gingen ik en mijn man weleens een weekendje samen weg maar aangezien onze omgeving door dit alles behoorlijk is uitgedund is dit niet meer mogelijk.
Nee zeggen kan ik erg slecht, ben ik me van bewust.
vrijdag 9 september 2011 om 10:31
Zou jij het voor een ander doen in jouw situatie, een weekend op de kinderen passen?
Zo ja, waarom durf je het dan zelf niet aan iemand te vragen?
Misschien kunnen ze bij verschillende vriendjes logeren? Of kun jij een weekend met een vriendin weg?
Je kan alvast iets gaan plannen voor de herfstvakantie: voorpret is ook leuk!
Zo ja, waarom durf je het dan zelf niet aan iemand te vragen?
Misschien kunnen ze bij verschillende vriendjes logeren? Of kun jij een weekend met een vriendin weg?
Je kan alvast iets gaan plannen voor de herfstvakantie: voorpret is ook leuk!
Ga in therapie!
vrijdag 9 september 2011 om 10:58
Het is geen kwestie van niet durven vragen, het is meer dat ik gewoon niet zou weten wie. En mensen die mijn zoon niet kennen vraag ik niet. Ik heb nog maar weinig goeie vrienden(die benaming gebruik ik niet voor kennissen etc) en ik merk dat hoe ouder je bent hoe moeilijker het is om echte vrienden te vinden.
