Psyche
alle pijlers
Iets met ezels en stenen
woensdag 25 juni 2014 om 21:43
Ik stapte vandaag voor ik naar huis ging nog even binnen bij een collega om iets af te geven. Ze keek me onderzoekend aan en zei: "Gaat het wel goed met je? Je ziet er moe uit." Au. Daarmee sloeg ze de spijker op z'n kop. Op de kop af een jaar geleden heb ik een periode gehad dat het niet lekker ging: ik werkte zo hard dat ik het even niet meer trok. Sindsdien ging het beter en ik bewaak mijn grenzen nu meer. Tenminste, dat dacht ik.
Tijdens het gesprek wat volgde werd me duidelijk wat ik al een tijdje probeer te negeren: ik ga weer de fout in. De lichamelijke klachten (hyperventilatie, hoofdpijn) en geestelijke problemen (vergeetachtig, prikkelbaar, altijd maar moe zijn) sluipen er langzaam weer in. Ik ben er dit keer vroeg bij en over twee weken heb ik vakantie, dus ik zal waarschijnlijk niet uit de hand lopen. Maar ik voel me erg stom. Als een ex-roker die dacht dat een enkele peuk wel weer kon en er opeens achterkomt dat ze weer een pakje per dag weg paft.
Ik doe dit mezelf natuurlijk aan, al wordt het niet makkelijker doordat ik in een branche werk waarin idioot veel en hard werken de norm is. Ik ben dol op wat ik doe en beleef er veel plezier aan maar ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt: dit is niet echt een gezonde omgeving voor me als ik zo doorga als ik nu doe. Ik zie het misgaan bij anderen en dat wil ik niet voor mezelf.
Een andere baan wil ik niet dus de oplossing zit hem, denk ik, in mijn grenzen beter aangeven, me niet gek laten maken door het gedrag van collega's, me niet mee laten slepen in de concurrentiestrijd. Maar hoe leer je dat? Volgens eerder genoemde collega helpt ouder worden enorm. Aangezien de tijd vooruit spoelen lastig gaat worden ben ik op zoek naar een oplossing die sneller werkt. Hoe leer je nee zeggen? Hoe leer je luisteren naar je lichaam en op de rem te trappen als het te veel dreigt te worden? Kortom, ik zoek naar een manier om beter voor mezelf te leren zorgen. Want die situatie van vorig jaar wil ik niet nog een keer meemaken.
Tijdens het gesprek wat volgde werd me duidelijk wat ik al een tijdje probeer te negeren: ik ga weer de fout in. De lichamelijke klachten (hyperventilatie, hoofdpijn) en geestelijke problemen (vergeetachtig, prikkelbaar, altijd maar moe zijn) sluipen er langzaam weer in. Ik ben er dit keer vroeg bij en over twee weken heb ik vakantie, dus ik zal waarschijnlijk niet uit de hand lopen. Maar ik voel me erg stom. Als een ex-roker die dacht dat een enkele peuk wel weer kon en er opeens achterkomt dat ze weer een pakje per dag weg paft.
Ik doe dit mezelf natuurlijk aan, al wordt het niet makkelijker doordat ik in een branche werk waarin idioot veel en hard werken de norm is. Ik ben dol op wat ik doe en beleef er veel plezier aan maar ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt: dit is niet echt een gezonde omgeving voor me als ik zo doorga als ik nu doe. Ik zie het misgaan bij anderen en dat wil ik niet voor mezelf.
Een andere baan wil ik niet dus de oplossing zit hem, denk ik, in mijn grenzen beter aangeven, me niet gek laten maken door het gedrag van collega's, me niet mee laten slepen in de concurrentiestrijd. Maar hoe leer je dat? Volgens eerder genoemde collega helpt ouder worden enorm. Aangezien de tijd vooruit spoelen lastig gaat worden ben ik op zoek naar een oplossing die sneller werkt. Hoe leer je nee zeggen? Hoe leer je luisteren naar je lichaam en op de rem te trappen als het te veel dreigt te worden? Kortom, ik zoek naar een manier om beter voor mezelf te leren zorgen. Want die situatie van vorig jaar wil ik niet nog een keer meemaken.
woensdag 25 juni 2014 om 21:47
Oké, de eerste stap is er al, herkenning.
Maar dan het vervolg, "nee" zeggen is heel lastig maar vaak achteraf makkelijker dan je dacht.
Op het moment dat je gevraagd wordt om nog wat extra werk te doen heel duidelijk aangeven dat dat op dit moment geen optie is en dat je genoeg te doen hebt.
Vraag aan je directe omgeving (vriendinnen, familie) om jou te zeggen als ze signaleren dat je kortaf bent, vergeetachtig of als je twee verschillende sokken aan hebt.
Zo word je sneller bewust van je eigen functioneren want zelf "zie" je dat niet.
Vervolgens is het een kwestie van "nee" zeggen tegen extra dingen en "ja" tegen een avondje bankhangen, vroeg naar bed of alleen maar doen waar je zin in hebt.
Succes!
Maar dan het vervolg, "nee" zeggen is heel lastig maar vaak achteraf makkelijker dan je dacht.
Op het moment dat je gevraagd wordt om nog wat extra werk te doen heel duidelijk aangeven dat dat op dit moment geen optie is en dat je genoeg te doen hebt.
Vraag aan je directe omgeving (vriendinnen, familie) om jou te zeggen als ze signaleren dat je kortaf bent, vergeetachtig of als je twee verschillende sokken aan hebt.
Zo word je sneller bewust van je eigen functioneren want zelf "zie" je dat niet.
Vervolgens is het een kwestie van "nee" zeggen tegen extra dingen en "ja" tegen een avondje bankhangen, vroeg naar bed of alleen maar doen waar je zin in hebt.
Succes!
woensdag 25 juni 2014 om 21:48
Herkenbaar. Ik moet veel van mezelf. Ik ben recent 32 uur gaan werken en dan moet ik zelfs oppassen dat ik privé niet van alles moet van mezelf, meestal doe ik een halve dag afspraken en huishouden en een paar uur iets relaxt. Werkt als een speer.
Ik heb de woensdag vrij een echte break in de week,
Ik heb de woensdag vrij een echte break in de week,
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 25 juni 2014 om 21:50
Het moet je denk ik liggen, maar ik heb deze periodes ook.
Sinds twee jaar schrijf ik dagelijks in een dagboek, soms hele verhalen, soms twee zinnen. Af en toe lees ik die terug en zie op die manier welke kant mijn gedachten opgaan, en of het in het algemeen positieve of negatieve berichten zijn.
Ik herken het nu veel sneller bij mezelf en kan op tijd corrigeren.
Veel succes, het blijft lastig!
Sinds twee jaar schrijf ik dagelijks in een dagboek, soms hele verhalen, soms twee zinnen. Af en toe lees ik die terug en zie op die manier welke kant mijn gedachten opgaan, en of het in het algemeen positieve of negatieve berichten zijn.
Ik herken het nu veel sneller bij mezelf en kan op tijd corrigeren.
Veel succes, het blijft lastig!
happines is not about waiting for the storm to pass, it is learning how to dance in the rain
woensdag 25 juni 2014 om 21:54
Mensen zeggen het al wel tegen me Silvershadow. Ik trek me er alleen te weinig van aan. Mijn ouders zeggen al weken dat ik dof uit mijn ogen kijk en dat wuif ik weg omdat het prima gaat. Zo voel ik dat ook. Ik ben goed in mezelf voor de gek houden.
De komende twee weken ga ik het wel proberen hoor, om het rustiger aan te doen. Ik zal wel moeten, anders beslist mijn lichaam op den duur voor mij. Maar het voelt ook als falen: ik kan dit niet aan, ik moet een stapje terugnemen. Ik vind het moeilijk om dat te accepteren.
De komende twee weken ga ik het wel proberen hoor, om het rustiger aan te doen. Ik zal wel moeten, anders beslist mijn lichaam op den duur voor mij. Maar het voelt ook als falen: ik kan dit niet aan, ik moet een stapje terugnemen. Ik vind het moeilijk om dat te accepteren.
woensdag 25 juni 2014 om 22:25
quote:SilverShadow schreef op 25 juni 2014 @ 22:02:
Als je zo doorgaat loop je jezelf een keer voorbij en dan voelt dat falen nog veel erger. Laat het niet zover komen!
Voor jezelf kiezen is geen falen, er is maar 1 iemand belangrijk in jouw leven en dat ben je zelf.
Je hebt helemaal gelijk. Ik weet nog dat ik vorig jaar op het dieptepunt dacht: dit is misschien mijn droombaan maar blijkbaar kan ik het niet aan en ben ik niet sterk genoeg. Daar kwam het faalgevoel vandaan: dat ik niet eindeloos mee kon blijven doen en in therapie moest terwijl iedereen om me heen vrolijk doorwerkte.
Inmiddels heb ik wel geleerd dat het complexer ligt en dat veel van die "vrolijke" mensen onzeker zijn en het ook moeilijk hebben. Dat ik in die zin niet uitzonderlijk ben. En dat ik het anders kan doen. Verstandelijk gezien weet ik het ook allemaal wel en ik zie dat ik beter presteer als ik tijdens mijn weekend niet heb gewerkt en om elf uur 's avonds geen mailtjes heb beantwoord. Alleen sluipt het er af en toe toch weer in.
Als je zo doorgaat loop je jezelf een keer voorbij en dan voelt dat falen nog veel erger. Laat het niet zover komen!
Voor jezelf kiezen is geen falen, er is maar 1 iemand belangrijk in jouw leven en dat ben je zelf.
Je hebt helemaal gelijk. Ik weet nog dat ik vorig jaar op het dieptepunt dacht: dit is misschien mijn droombaan maar blijkbaar kan ik het niet aan en ben ik niet sterk genoeg. Daar kwam het faalgevoel vandaan: dat ik niet eindeloos mee kon blijven doen en in therapie moest terwijl iedereen om me heen vrolijk doorwerkte.
Inmiddels heb ik wel geleerd dat het complexer ligt en dat veel van die "vrolijke" mensen onzeker zijn en het ook moeilijk hebben. Dat ik in die zin niet uitzonderlijk ben. En dat ik het anders kan doen. Verstandelijk gezien weet ik het ook allemaal wel en ik zie dat ik beter presteer als ik tijdens mijn weekend niet heb gewerkt en om elf uur 's avonds geen mailtjes heb beantwoord. Alleen sluipt het er af en toe toch weer in.
woensdag 25 juni 2014 om 23:02
woensdag 25 juni 2014 om 23:08
Ik denk dat een coach je heel goed kan helpen. Ik zie dat bij collega's die dat ook moeilijk vinden. Zij spreken 1x in de week af (later komt er meer tijd tussen de afspraken) om even door te spreken hoe het gaat, wat er beter kan en oefeningen om te zorgen dat het beter gaat. Laat het niet te ver komen hè!
woensdag 25 juni 2014 om 23:12
Denk dat het ook belangrijk is om te beseffen dat je niet altijd ja op een opdracht hoeft te zeggen. Je mag ook zeggen dat je daar over na wil denken en alsnog nee zeggen. En bedenken of het nú moet, door jou, kan het iemand anders zijn etc.
Verder herkenbaar hoor. Ik heb tot net ook nog zitten mailen. Dat is echter nu even een fase en ja, dat zou een collega ook best kunnen doen alleen, dan moet ik het eerst uitleggen en eer ik dat gedaan heb, hoe het moet, heb ik het allang zelf gedaan. Dus dat is best tweeledig.
Ik geef inmiddels wel sneller aan of het me lukt of niet. En zelfs nee zeggen gaat me steeds beter af. En nee, daar komen geen scheve ogen van (wat ik altijd wel dacht) want dan zat er iets scheef in mijn planning/prioriteiten. Als ik nu 2 opdrachten zou krijgen die beiden even belangrijk zijn, dan ga ik niet meer zelf lopen plannen, maar overleg met de andere 2 collega's welke opdracht er toch eerder gedaan moet worden. Geeft mij en hen ook, rust.
Verder herkenbaar hoor. Ik heb tot net ook nog zitten mailen. Dat is echter nu even een fase en ja, dat zou een collega ook best kunnen doen alleen, dan moet ik het eerst uitleggen en eer ik dat gedaan heb, hoe het moet, heb ik het allang zelf gedaan. Dus dat is best tweeledig.
Ik geef inmiddels wel sneller aan of het me lukt of niet. En zelfs nee zeggen gaat me steeds beter af. En nee, daar komen geen scheve ogen van (wat ik altijd wel dacht) want dan zat er iets scheef in mijn planning/prioriteiten. Als ik nu 2 opdrachten zou krijgen die beiden even belangrijk zijn, dan ga ik niet meer zelf lopen plannen, maar overleg met de andere 2 collega's welke opdracht er toch eerder gedaan moet worden. Geeft mij en hen ook, rust.
Krijg motto niet verwijderd :-)
donderdag 26 juni 2014 om 06:53
Allereerst een compliment Cerulli. Je bent nog jong en hebt nu al zoveel inzicht in jezelf, niet alleen op dit gebied, maar op veel gebieden dat merk ik in alle posts die je op het forum plaatst.
Ik had op jouw leeftijd graag zoveel inzicht gehad, het had me veel verdriet bespaard!
Verder is het herkenbaar. Jaren geleden een burn out gehad en het blijft oppassen geblazen. Gelukkig herken ik de signalen wel en hoe vervelend ook, ik luister ernaar. En dat doe ik voor mezelf, maar ook voor de organisatie waar ik werk. Want ook mijn werk heeft er helemaal niets aan als ik mezelf voorbij loop en uit ga vallen.
Misschien kun je jezelf dat blijven voorhouden?
Verder is nee zeggen en je grenzen aangeven ook een kwestie van oefenen. Ik vind het nog steeds lastig om mijn grenzen aan te geven want het voelt inderdaad als falen / mensen in de steek laten.
Dit jaar heb ik dat toch moeten doen en ik ben best trots dat ik het gedaan heb want het gaat nu weer een stuk beter. En......van verschillende mensen op mijn werk heb ik complimenten gekregen over hoe ik dat heb aangepakt.
Succes en je doet het goed hoor! Geloof maar wat meer in jezelf en vergeet niet dat perfectionisme een echte valkuil kan zijn.
Ik had op jouw leeftijd graag zoveel inzicht gehad, het had me veel verdriet bespaard!
Verder is het herkenbaar. Jaren geleden een burn out gehad en het blijft oppassen geblazen. Gelukkig herken ik de signalen wel en hoe vervelend ook, ik luister ernaar. En dat doe ik voor mezelf, maar ook voor de organisatie waar ik werk. Want ook mijn werk heeft er helemaal niets aan als ik mezelf voorbij loop en uit ga vallen.
Misschien kun je jezelf dat blijven voorhouden?
Verder is nee zeggen en je grenzen aangeven ook een kwestie van oefenen. Ik vind het nog steeds lastig om mijn grenzen aan te geven want het voelt inderdaad als falen / mensen in de steek laten.
Dit jaar heb ik dat toch moeten doen en ik ben best trots dat ik het gedaan heb want het gaat nu weer een stuk beter. En......van verschillende mensen op mijn werk heb ik complimenten gekregen over hoe ik dat heb aangepakt.
Succes en je doet het goed hoor! Geloof maar wat meer in jezelf en vergeet niet dat perfectionisme een echte valkuil kan zijn.
donderdag 26 juni 2014 om 10:15
quote:Wollstonecraft schreef op 26 juni 2014 @ 06:53:
Allereerst een compliment Cerulli. Je bent nog jong en hebt nu al zoveel inzicht in jezelf, niet alleen op dit gebied, maar op veel gebieden dat merk ik in alle posts die je op het forum plaatst.
Ik had op jouw leeftijd graag zoveel inzicht gehad, het had me veel verdriet bespaard!
Verder is het herkenbaar. Jaren geleden een burn out gehad en het blijft oppassen geblazen. Gelukkig herken ik de signalen wel en hoe vervelend ook, ik luister ernaar. En dat doe ik voor mezelf, maar ook voor de organisatie waar ik werk. Want ook mijn werk heeft er helemaal niets aan als ik mezelf voorbij loop en uit ga vallen.
Misschien kun je jezelf dat blijven voorhouden?
Verder is nee zeggen en je grenzen aangeven ook een kwestie van oefenen. Ik vind het nog steeds lastig om mijn grenzen aan te geven want het voelt inderdaad als falen / mensen in de steek laten.
Dit jaar heb ik dat toch moeten doen en ik ben best trots dat ik het gedaan heb want het gaat nu weer een stuk beter. En......van verschillende mensen op mijn werk heb ik complimenten gekregen over hoe ik dat heb aangepakt.
Succes en je doet het goed hoor! Geloof maar wat meer in jezelf en vergeet niet dat perfectionisme een echte valkuil kan zijn.
Bedankt voor het compliment .
Je hebt gelijk, uiteindelijk is het voor iedereen beter als ik goed functioneer. Ik denk dat ik nog moet werken aan wat ik onder "goed" versta. Ik zie bij veel van mijn collega's dat "goed" inhoudt dat je je min of meer over de kop werkt. Klagen dat je nooit meer tijd voor jezelf hebt is stoer, toegeven dat je daarom een stapje terug doet is voor losers. Belachelijk natuurlijk, maar soms lastig aan te ontsnappen. Er wordt nogal wat geroddeld en hoewel ik zelf helemaal niet zo ben ontkom ik er niet helemaal aan. Ik weet dat mensen het zien als ik om vijf uur naar huis ga. En hoewel ik daar schijt aan zou moeten hebben (want ik was er al om negen uur en heb de hele dag goed gewerkt) vind ik dat soms nog best moeilijk. Het is pure peer pressure, want mijn leidinggevende is heel tevreden over me. Sterker nog, zij was degene die me gisteren aansprak. Dus misschien moet ik beter filteren wiens mening ik belangrijk vind.
Knap dat het jou zo goed lukt!
Allereerst een compliment Cerulli. Je bent nog jong en hebt nu al zoveel inzicht in jezelf, niet alleen op dit gebied, maar op veel gebieden dat merk ik in alle posts die je op het forum plaatst.
Ik had op jouw leeftijd graag zoveel inzicht gehad, het had me veel verdriet bespaard!
Verder is het herkenbaar. Jaren geleden een burn out gehad en het blijft oppassen geblazen. Gelukkig herken ik de signalen wel en hoe vervelend ook, ik luister ernaar. En dat doe ik voor mezelf, maar ook voor de organisatie waar ik werk. Want ook mijn werk heeft er helemaal niets aan als ik mezelf voorbij loop en uit ga vallen.
Misschien kun je jezelf dat blijven voorhouden?
Verder is nee zeggen en je grenzen aangeven ook een kwestie van oefenen. Ik vind het nog steeds lastig om mijn grenzen aan te geven want het voelt inderdaad als falen / mensen in de steek laten.
Dit jaar heb ik dat toch moeten doen en ik ben best trots dat ik het gedaan heb want het gaat nu weer een stuk beter. En......van verschillende mensen op mijn werk heb ik complimenten gekregen over hoe ik dat heb aangepakt.
Succes en je doet het goed hoor! Geloof maar wat meer in jezelf en vergeet niet dat perfectionisme een echte valkuil kan zijn.
Bedankt voor het compliment .
Je hebt gelijk, uiteindelijk is het voor iedereen beter als ik goed functioneer. Ik denk dat ik nog moet werken aan wat ik onder "goed" versta. Ik zie bij veel van mijn collega's dat "goed" inhoudt dat je je min of meer over de kop werkt. Klagen dat je nooit meer tijd voor jezelf hebt is stoer, toegeven dat je daarom een stapje terug doet is voor losers. Belachelijk natuurlijk, maar soms lastig aan te ontsnappen. Er wordt nogal wat geroddeld en hoewel ik zelf helemaal niet zo ben ontkom ik er niet helemaal aan. Ik weet dat mensen het zien als ik om vijf uur naar huis ga. En hoewel ik daar schijt aan zou moeten hebben (want ik was er al om negen uur en heb de hele dag goed gewerkt) vind ik dat soms nog best moeilijk. Het is pure peer pressure, want mijn leidinggevende is heel tevreden over me. Sterker nog, zij was degene die me gisteren aansprak. Dus misschien moet ik beter filteren wiens mening ik belangrijk vind.
Knap dat het jou zo goed lukt!