ik denk dat ik overspannen raak

Alweer... En ik wil dit helemaal niet, ik voel mij zo'n mislukkeling nu, misschien stel ik mij ook wel aan hoor. Even de beknopte versie. In 2011, na een paar heftige jaren raakte ik overspannen, op mijn leidinggevende zijn advies een afspraak bij de Arbo gepland, en die was verbaasd dat het nog zo lang goed was gegaan. Ik ben op zijn advies 2 wkn thuis geweest en daarna mijn uren opgebouwd. De week dat ik weer fulltime ging werken, kreeg ik te horen dat mijn oma (met wie ik een hechte band had) kanker had, 1,5 maand later stierf ze. Daarna nog het eea aan tegenslagen gehad en eind 2012 was de koek op, ik kon niet meer, mijn lichaam protesteerde, ik was op. Via de bedrijfarts ben ik bij een psych. terecht gekomen, die dacht aan een depressie, het ging echter steeds slechter, ik kreeg paniekaanvallen, chronische hyperventilatie etc, tot ik mij weer helemaal ziekmelde, en naar een andere psych ging, haar diagnose was een burnout, en door de verkeerde behandeling een depressie er bovenop. 2 wkn nadat ik weer fulltime aan het werk was, werd mijn vader erg ziek, en 12 dgn later overleed hij. Ik ben doorgegaan, sterk gebleven. Wel hoefde ik minder te werken omdat het rustig was op mijn werk. Nu is het weer erg druk, en werk ik juist meer dan mijn uren, om in te halen, en juist nu merk ik dat het weer bergafwaarts gaat, ik heb geen depressie ofzo, maar ik ben weer zo moe, ik heb nergens puf voor, weer last van chronische hyperventilatie en de spieren in mijn nek en rug zitten vast, ik slaap slecht (maar dat dat is al een jaar of 5 zo) als ik denk aan mijn drukke schema de komende weken/maanden kan ik wel janken, ik merk dat ik weer laks wordt in dingen, terwijl ik ontzettend perfectionistisch ben. Ik ben bang voor de reacties van anderen, ik wil verbergen hoe ik mij eigenlijk voel. Met mijn man kan ik hier helaas niet over praten, dat kon ik tijdens mijn burn out ook niet. Een van de redenen dat ik zo perfectionistisch ben is omdat ik boulimia heb gehad, en ondanks dat ik geen uitbuien meer heb, ben ik er wel altijd met eten bezig, en erg onzeker en perfectionisch, daarnaast heb ik een blijvend b12 tekort, waardoor ik ook sneller moe en prikkelbaar ben. En ik heb het nog steeds erg moeilijk met het verlies van mijn vader, het is bijna een half jaar geleden, maar het besef is er nog steeds niet echt. Ik weet niet zo goed hoe ik het nu moet aanpakken, misschien maandag even naar de dokter, al zal die ook weinig kunnen doen, ik moet het zelf doen natuurlijk. Sorry voor het lange verhaal, ik wou even van mij af schrijven.

Therapie heb ik gehad, maar na het overlijden van mijn vader ben ik daarmee gestopt, omdat een groot gedeelte van mijn problemen waar voor ik naar de psychool ging met mijn vader te maken hadden, en ik niet slecht over hem wil praten. Sinds hij dood is kijk ik ook heel anders naar hem, alle slechte dingen zijn vervaagd, alleen de goede herrinneringen blijven (gelukkig) over. Ik voelde mij ook niet zo op mijn plek bij de psycholoog, en omdat het toen de goede kant op ging, ben ik gestopt. Voor mijn B12 krijg ik injecties, zo'n 3,5 jaar nu, omdat ik het niet opneem. Ik sta wel op de wachtlijst bij een bekende internist gespecialiseerd in b12, omdat ik toch steeds tegen wat dingen aanloop bij mijn internist.

Ik was van plan naar mijn huisarts te gaan, maar de praktijk is deze week gesloten ivm vakantie. Volgende week dan maar, misschien kan ik iets krijgen om wat rustiger te worden, en zodat ik beter kan slapen. Ik heb 3 dgn vrij gehad, en voel me nu wat beter, maar ik weet ook dat het binnen no time om kan slaan. Terug naar een psycholoog weet ik niet of mij dat kan helpen, ik heb niks meer te bespreken voor mijn gevoel, of iig niks meer wat ik wil bespreken. Nu had ikk de vorige keer ook totaal geen klik, misschien speelt dat ook wel mee. Ik denk inderdaad dat de eerste stap naar de huisarts is.